I SA/Sz 547/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 września 2017 r. sprawy ze skargi E. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. na interpretację indywidualną Burmistrza z dnia 23 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę. E. Spółka Akcyjna z siedzibą w G. (dalej "Spółka" lub "Wnioskodawczyni"), pismem z dnia 17 stycznia 2017 r., złożyła do Burmistrza G. wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji w zakresie podatku od nieruchomości. Przedstawiając opis stanu faktycznego Spółka wskazała, że będąc osobą prawną mającą siedzibę w Polsce, jest właścicielem dwóch farm wiatrowych zlokalizowanych na terenie Gminy G.. W skład przedmiotowej farmy wchodzą m.in. elektrownie wiatrowe. Spółka do końca 2016 r. nie traktowała jako przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości - całych elektrowni wiatrowych. Opodatkowaniu tym podatkiem podlegały wyłącznie ich części budowlane (tj. fundament oraz wieża). Elektrownie wiatrowe nie figurują w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych Spółki jako samodzielne (wyodrębnione) środki trwałe, od których byłyby dokonywanie odpisy amortyzacyjne zgodnie z ustawą z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( Dz.U. z 2016 r., poz.1888 ze zm., zw. dalej: "ustawą o CIT"). W ewidencji ujęto środki trwałe, których wartości początkowe obejmują swym zakresem m. in. części budowlane elektrowni wiatrowych (tj. fundament i wieżę), jak i urządzenia służące do wytwarzania energii elektrycznej (dalej: "urządzenia wiatrowe "). Z dniem 16 lipca 2016 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961 zw. dalej: "ustawą o elektrowniach wiatrowych"), która wprowadziła definicję elektrowni wiatrowej, wskazując w art. 2, że jest to budowla, na którą składa się fundament, wieża oraz elementy techniczne. Ustawa ta, doprecyzowuje definicję elektrowni wiatrowej wyraźnie wskazując, że elementy techniczne oznaczają wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. W przypadku należących do Spółki urządzeń wiatrowych (środków trwałych je obejmujących) w ich wartości początkowej ustalonej dla potrzeb amortyzacji podatkowej zostały skapitalizowane nie tylko wydatki na wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. Na wartość początkową środków trwałych, które obejmują swym zakresem urządzenia wiatrowe, składają się także wydatki Spółki na inne elementy i infrastrukturę towarzyszącą, tj. przykładowo na: urządzenia i oprogramowanie (np. system Scada), które monitoruje działanie oraz pozwala kontrolować pracę urządzenia wiatrowego, oświetlenie ostrzegawcze, zabezpieczenie odgromowe, chłodnice i wentylatory, wiatrowskaz oraz anemometr które są odpowiedzialne za pomiary prędkości ruchu oraz kierunku wiatru, wyłączniki awaryjne, które w przypadku wystąpienia zagrożenia dla prawidłowego działania urządzenia wiatrowego pozwalają na awaryjne jego zatrzymanie. Stosownie do przepisów ustawy o CIT, Spółka do wartości początkowej urządzeń wiatrowych zaliczyła także inne wydatki o charakterze ogólnym, nie odnoszące się wyłącznie do budowy/nabycia elektrowni wiatrowych. Metodyka taka jest związana z charakterem finansowym projektów. Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego, Spółka sformułowała pytania: 1. czy począwszy od 1 stycznia 2017 r. (tak samo jak to miało miejsce do końca 2016 r.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają wyłącznie części budowlane elektrowni wiatrowych (tj. fundament oraz wieża)? 2. czy, w przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 1, z dniem 1 stycznia 2017 r. powstał obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od budowli jaką jest elektrownia wiatrowa składająca się z fundamentu, wieży oraz elementów technicznych - tj. wirnika z zespołem łopat, zespołu przeniesienia napędu, generatora prądotwórczego, układu sterowania i zespołu gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu? 3. czy, w przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 1, począwszy od dnia 1 stycznia 2017 r. podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości należących do Wnioskodawczyni budowli w postaci elektrowni wiatrowych stanowi ich wartość rynkowa określona przez Spółkę na dzień 1 stycznia 2017 r.? Odnośnie ww. pytań Wnioskodawczyni przedstawiła następujące stanowiska w sprawie: Ad. 1. Począwszy od 1 stycznia 2017 r. (tak samo jak to miało miejsce do końca 2016 r.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, podlegają wyłącznie części budowlane elektrowni wiatrowych (tj. fundament oraz wieża). Ad. 2. W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 1, z dniem 1 stycznia 2017 r. powstał obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od budowli jaką jest elektrownia wiatrowa składająca się z fundamentu, wieży oraz elementów technicznych - tj. wirnika z zespołem łopat, zespołu przeniesienia napędu, generatora prądotwórczego, układu sterowania i zespołu gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. Ad. 3. W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 1, od 1 stycznia 2017 r. podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości należących do Spółki budowli w postaci elektrowni wiatrowych, stanowi ich wartość rynkowa określona przez Spółkę na dzień 1 stycznia 2017 r. ? Uzasadniając stanowisko odnośnie pytania pierwszego Wnioskodawczyni wskazała, że ustawa o elektrowniach wiatrowych nie daje podstaw do modyfikacji zasad opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowych od dnia 1 stycznia 2017 r. W ocenie Spółki, od 1 stycznia 2017 r. obowiązują dotychczasowe zasady w zakresie przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowych. Zmiany jakie wprowadziła ustawa o elektrowniach wiatrowych, w szczególności w ramach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., zw. dalej: "u.p.b."), nie mają wpływu na zakres definicji budowli określonej w przepisach prawa budowlanego. W ocenie Wnioskodawczyni, wykreślenie z treści art. 3 pkt 3 u.p.b., przykładowego elementu definicji budowli (tj. elektrowni wiatrowych z katalogu obiektów - urządzeń technicznych, w przypadku których tylko ich części budowlane powinny być uznawane za budowle), z jednoczesnym pozostawieniem w przedmiotowym artykule sformułowania "innych urządzeń", nie oznacza automatycznie, że całość elektrowni wiatrowej powinna być traktowana jak budowla. Zdaniem Spółki, niezależnie od tego, że ustawa o elektrowniach wiatrowych zawiera definicję legalną elektrowni wiatrowej (zawartą w art. 2), to przepisy prawa budowlanego i tak stanowią, że budowlą mogą być wyłącznie części budowlane urządzeń technicznych, zaś definicja elektrowni wiatrowej z ww. ustawy, nie może być rozpatrywana w oderwaniu od przepisów prawa budowalnego, do którego w pierwszej kolejności odsyła ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 716 ze zm., zw. dalej: "u.p.o.l"). Także dopisanie elektrowni wiatrowych do kategorii XXIX załącznika do przepisów u.p.b., nie kreuje powstania nowego rodzaju budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Argumentując swoje stanowisko w zakresie pytania drugiego Spółka wskazała, że ustawa o elektrowniach wiatrowych, wprowadzając na gruncie przepisów Prawa budowlanego - nowy rodzaj budowli jakim jest elektrownia wiatrowa dookreśliła, iż składa się ona z fundamentu, wieży oraz elementów technicznych tj. wirnika z zespołem łopat, zespołu przeniesienia napędu, generatora prądotwórczego, układu sterowania i zespołu gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. Zdaniem Wnioskodawczyni oznacza to, że począwszy od 1 stycznia 2017 r., przedmiotem opodatkowania jest elektrownia wiatrowa, składająca się z fundamentu, wieży oraz elementów technicznych tj. wirnika z zespołem łopat, zespołu przeniesienia napędu, generatora prądotwórczego, układu sterowania i zespołu gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. W ocenie Spółki, z uwagi na okoliczność, że przez wprowadzenie definicji elektrowni wiatrowej przez ustawę o elektrowniach wiatrowych powstał nowy przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, definicja ta powinna być interpretowana w ścisłej zgodności z jej literalnym brzmieniem, co potwierdzają wynikające z zapisów Konstytucji RP, zasady określoności i dostatecznej precyzji przepisów prawa podatkowego. Przedstawiając natomiast swoje stanowisko odnośnie pytania trzeciego Wnioskodawczyni wskazała, że elektrownie wiatrowe w rozumieniu przepisów ustawy o elektrowniach wiatrowych nie stanowią w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, samodzielnych (wyodrębnionych) środków trwałych i w związku z tym, nie sposób uznać, że stanową one budowle, do których dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. W ocenie Spółki, zatem podstawę ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości powinna stanowić wartość rynkowa ustalona przez Spółkę na dzień powstania obowiązku podatkowego, tj. na dzień 1 stycznia 2017 r. Za powyższym podejściem przemawia także okoliczność, że w wartości początkowej należących do Spółki, środków trwałych obejmujących swym zakresem urządzenia wiatrowe oprócz wydatków na elementy techniczne elektrowni wiatrowej, o których mowa w ustawie o elektrowniach wiatrowych, ujęto także wydatki na inne elementy i infrastrukturę towarzyszącą, które nie mieszczą się w zakresie definicji elektrowni wiatrowej. Zaskarżoną interpretacją indywidualną z dnia 23 lutego 2017 r., nr [...], Burmistrz G. uznał stanowisko Spółki: 1. odnośnie pytania pierwszego co do opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowych wyłącznie w zakresie fundamentów oraz wież od 1 stycznia 2017 r. - za nieprawidłowe, 2. odnośnie pytania drugiego co do opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowych składających się z fundamentu, wieży oraz elementów technicznych, tj. wirnika z zespołem łopat, zespołu przeniesienia napędu, generatora prądotwórczego, układu sterowania i zespołu gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu - za prawidłowe, 3. odnośnie pytania trzeciego co do stwierdzenia, że podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości należących do Wnioskodawczyni budowli w postaci elektrowni wiatrowych, stanowi ich wartość rynkowa określona przez Spółkę na dzień 1 stycznia 2017 r. - za nieprawidłowe. Uzasadniając swoje stanowisko odnośnie pytania pierwszego, Organ interpretacyjny powołał treść przepisów u.p.o.l. wskazując, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jednocześnie zgodnie z dyspozycją normy prawnej określonej w art. 1a ust. 1 u.p.o.l., budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów u.p.b. niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Organ interpretacyjny wskazał, że obie ww. ustawy, zawierają definicję budowli i kształtują zakres opodatkowania, co potwierdza wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r. (P 33/09). Nie ulega zatem wątpliwości, że na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości, za budowle mogą być uznane obiekty budowlane wymienione expressis verbis w art. 3 pkt 3 u.p.b., w pozostałych przepisach tej ustawy albo w załączniku do niej. W ocenie Organu interpretacyjnego, z dniem 1 stycznia 2017 r. nie nastąpiła żadna zmiana w zakresie u.p.o.l., która uzasadniałaby inne podejście do problematyki opodatkowania budowli niż to, które było praktykowane przed tą datą. Zmiany takie, miały natomiast miejsce w prawie budowlanym oraz w ustawach, które są ściśle związane z tym aktem. W dniu 16 lipca 2016 r., weszła bowiem w życie ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych która nie nowelizuje wprawdzie regulacji u.p.o.l. ale zmienia u.p.b. której przepisy współtworzą definicję budowli dla potrzeb opodatkowania. Zdaniem Organu interpretacyjnego, poza sporem pozostaje fakt, iż wskazane expressis verbis w załączniku do prawa budowlanego - elektrownie wiatrowe stanowią kategorię obiektu budowlanego. Oczywiste jest też to, iż wobec katalogu obiektów budowlanych, który wskazuje art. 3 pkt 1 u.p.b. (budynki, budowle, obiekty małej architektury) oraz definicji budynku (art. 3 pkt 2) i obiektu małej architektury (art. 3 pkt 4), elektrownie wiatrowe stanowią budowle w rozumieniu tej ustawy. Prawo budowlane nie zna innych kategorii obiektów budowlanych niż budynki, budowle oraz obiekty małej architektury, a zatem wykluczenie elektrowni wiatrowych z kategorii budynków oraz obiektów małej architektury oznacza, że stanowią one budowle. W ocenie Organu interpretacyjnego, także z analizy uzasadnienia projektu ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych wynika, iż wykreślenie z art. 3 pkt 3 u.p.b. pojęcia "elektrownie wiatrowe" miało oczywisty cel. Wolą ustawodawcy było by po zmianie, cała elektrownia wiatrowa, a nie wyłącznie jej część budowlana, stanowiła budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b. Nadto, dodatkowym argumentem przemawiającym za uznaniem, iż elektrownie wiatrowe stanowią budowle w rozumieniu przepisów prawa budowlanego jest fakt, iż na podstawie zmiany wprowadzonej w art. 82 ust. 3, objęto je właściwością organu administracji architektoniczno-budowlanej, jakim jest wojewoda. Organ ten właściwy jest w sprawach obiektów budowlanych, a więc, jeżeli w świetle art. 3 u.p.b. dany obiekt nie jest budynkiem lub obiektem małej architektury, to nie może być niczym innym niż budowlą. Natomiast z faktu, iż część techniczno-elektroniczna elektrowni wiatrowej nie składa się z wyrobów budowlanych, nie można wywodzić, iż tym samym nie stanowi ona części obiektu budowlanego. Art. 3 pkt 1 u.p.b. nie wprowadza wymogu wzniesienia obiektu budowlanego wyłącznie z użyciem wyrobów budowlanych, a art. 10 tej ustawy, tezę tę potwierdza, (odpowiedź Ministra Finansów z dnia 5 maja 2015 r. - [...]). Mając powyższe na uwadze, Organ interpretacyjny stwierdził, że skoro ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych reguluje problematykę budowy tych obiektów i jednocześnie dostosowuje do potrzeb tej ustawy - prawo budowlane, to użyte w ustawie - Prawo budowlane pojęcie "elektrownia wiatrowa" należy rozumieć zgodnie z art. 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowniach wiatrowych. Sumując, Organ interpretacyjny wskazał, że od dnia 1 stycznia 2017 r. za przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości w postaci budowli, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w art. 2 ust.1 pkt 3 u.p.o.l., uznać należy elektrownię wiatrową w rozumieniu, jakie nadaje temu pojęciu art. 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Na taką budowlę składają się: fundament i maszt oraz elementy techniczne takie jak: wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. W zakresie stanowiska wyrażonego przez Wnioskodawczynię w pkt 2 wniosku i wobec uznania przez Organ interpretacyjny tegoż stanowiska za prawidłowe, Organ odstąpił od jego uzasadnienia. Argumentując swoje stanowisko odnośnie pytania trzeciego, Organ interpretacyjny wskazał, że nie ulega wątpliwości, że konsekwencją zmiany polegającej na uznaniu z dniem 1 stycznia 2017 r., całej elektrowni wiatrowej za budowlę dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jest konieczność ustalenia nowej wartości stanowiącej podstawę opodatkowania tym podatkiem. Zgodnie z dyspozycją normy prawnej wynikającą z treści art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6, postawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi ich wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Wyjątki, o których mowa w tym przepisie dotyczą wskazywania podstawy opodatkowania w przypadku budowli będących przedmiotem umowy leasingu (art. 4 ust. 4), od których nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych (art. 4 ust. 5) oraz od budowli ulepszonych lub w zakresie których dokonano aktualizacji wyceny środka trwałego (art. 4 ust. 6). Jak wskazał Organ interpretacyjny, chociaż zasadniczo zmiana wartości budowli wiąże się z ostatnią ze wskazanych sytuacji, to jednak przepis ten, nie może znaleźć zastosowania przy nowych zasadach opodatkowania elektrowni wiatrowych. Zmiana wartości (jej podniesienie) dla celów podatku od nieruchomości, nie była bowiem wynikiem sytuacji, o których mowa w art. 4 ust. 6 u.p.o.l. W konsekwencji, skoro nie zachodzi żaden z wyjątków, o których mowa w ust. 4-6, podstawa opodatkowania powinna być ustalona wedle ogólnej zasady wynikającej z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W ocenie Organu interpretacyjnego, jeżeli podatnik dokonuje od elementów składających się na elektrownię wiatrową (części budowli) odpisów amortyzacyjnych, podstawą opodatkowania będzie wartość takiej elektrowni, na którą składają się fundament i maszt oraz elementy techniczne takie jak: wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu, ustalona na dzień 1 stycznia 2017 r. Będzie to więc wartość, która zasadniczo powinna wynikać z prowadzonej przez podatnika ewidencji środków trwałych. Jedynie, gdy od budowli nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, podstawą opodatkowania będzie wartość rynkowa wszystkich wskazanych elementów, określona na dzień powstania obowiązku podatkowego (art. 4 ust. 5 u.p.o.l.). Organ interpretacyjny podkreślił przy tym, iż wskazana zasada określenia podstawy opodatkowania nie ulega zmianie przez fakt, iż elektrownia wiatrowa nie stanowi jednego środka trwałego w prowadzonej przez podatnika ewidencji, lecz ujęto w niej poszczególne elementy tej elektrowni. Podatek od nieruchomości nie jest bowiem uiszczany od środków trwałych, lecz od budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., a art. 4 ust. 1 pkt 3 tej ustawy nie wymaga, aby budowla stanowiła odrębny środek trwały, od którego dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. Pismem z dnia 14 marca 2017 r., Spółka wezwała Organ interpretacyjny - Burmistrza G. do usunięcia naruszenia prawa, który jednak nie znalazł podstaw do zmiany udzielonej indywidualnej interpretacji podatkowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, E. Spółka Akcyjna z siedzibą w G., wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 4 ust. 5 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez ich błędną wykładnię i stwierdzenie, iż podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowych należących do Spółki, nie będzie wartość rynkowa, lecz wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w danym roku. Ponadto, zaskarżonej interpretacji zarzuciła : 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 – dalej w skrócie "O.p.") przez poczynienie w interpretacji założeń co do stanu faktycznego, niewynikających z treści wniosku złożonego przez Skarżącą i tym samym, brak zawarcia w interpretacji, oceny stanowiska Skarżącej w świetle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, 3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 14c § 2 w zw. z art. 121 § 1 i § 2 oraz art. 124 O.p., poprzez brak zawarcia w interpretacji prawidłowego stanowiska oraz odpowiedniego uzasadnienia i w konsekwencji także naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych oraz zasady przekonywania. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że nie kwestionuje stanowiska Organu w odniesieniu do pytania pierwszego oraz drugiego, natomiast nie zgadza się ze stanowiskiem organu w odniesieniu do pytania trzeciego. Spółka powtórzyła argumentację zawartą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, że ponieważ elektrownie wiatrowe nie stanowią w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych Spółki, samodzielnych (wyodrębnionych) środków trwałych, to nie sposób uznać, że stanowią one budowle od których dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, a zatem ich podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości, powinna stanowić ich wartość rynkowa ustalona przez Spółkę na dzień powstania obowiązku podatkowego, tj. na dzień 1 stycznia 2017 r. Odwołanie się bowiem do wartości amortyzacyjnej jako podstawy opodatkowania jest możliwe wyłącznie w tych przypadkach, gdy istnieje ścisła korelacja pomiędzy pojęciem środka trwałego a pojęciem budowli, tj. w ewidencji środków trwałych prowadzonej przez podatnika, figurują pojedyncze środki trwale, które stanowiły jednocześnie budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W przypadku Spółki, taka sytuacja nie ma miejsca. Spółka zarzuciła również, iż Organ w wydanej interpretacji poczynił własne założenia co do stanu faktycznego, a tym samym wydał interpretację w oparciu o stan faktyczny odmienny od przedstawionego we wniosku. Nadto, Organ nie odniósł się do stanowiska Ministerstwa Finansów w kwestii ustalania podstawy opodatkowania budowli w przypadku, gdy pojęcie budowli nie odpowiada pojęciu środka trwałego, które to stanowisko potwierdza podejście Spółki, że w takich przypadkach podstawą opodatkowania powinna być wartość rynkowa budowli. Odpowiadając na skargę, Burmistrz G. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2016, poz. 1066 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 poz. 1369 zw. dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zatem, kontrola sądów administracyjnych ogranicza się do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpatrywania i załatwienia sprawy, nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 p.p.s.a. Stosownie do art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższe "zawężenie" zakresu orzekania sądu wynika ze specyfiki aktu, jakim jest - w świetle przepisów Ordynacji podatkowej - indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego. Co do zasady, nie stanowi ona władczego rozstrzygnięcia organu i nie ma charakteru aktu stosowania prawa. Organ, wydając interpretację przedstawia swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do stanu faktycznego, przedstawionego we wniosku. Spółka, w niniejszej skardze nie kwestionuje wskazanego w interpretacji stanowiska Organu interpretacyjnego w odniesieniu do pytania nr 1 i 2. Nie zgadza się natomiast Spółka ze stanowiskiem Burmistrza G. w odniesieniu do pytania nr 3, podnosząc przy tym zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i procesowego. W wyniku przeprowadzenia kontroli interpretacji indywidualnej w zaskarżonej części - w zakresie i według kryteriów określonych powołanymi powyżej przepisami - Sąd w składzie orzekającym stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, udzielona bowiem interpretacja nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się zatem do kwestionowanego stanowiska Organu interpretacyjnego odnośnie pytania nr 3, a mianowicie: czy, w przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 1, począwszy od 1 stycznia 2017 r., podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości należących do Skarżącej budowli w postaci elektrowni wiatrowych stanowi ich wartość rynkowa określona przez Spółkę na dzień 1 stycznia 2017 r. ? – ustalenia wymaga, czy zasadnie uznał Organ interpretacyjny, że w stanie faktycznym opisanym przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie znajduje zastosowania przepis art. 4 ust. 5 u.p.o.l., lecz ma zastosowanie przepis art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Według Skarżącej, w stanie faktycznym opisanym we wniosku wskazano, że w ewidencji środków trwałych Skarżącej elektrownie wiatrowe - wprowadzone z dniem 1 stycznia 2017 r. ustawą o elektrowniach wiatrowych jako budowle stanowiące przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości – nie figurowały jako samodzielny (wyodrębniony), pojedynczy środek trwały o nazwie "elektrownia wiatrowa", który odpowiadałby obiektowi budowlanemu o tej samej nazwie i zdefiniowanemu w ustawie o elektrowniach wiatrowych, ani też zbiór środków trwałych, które łącznie by takiemu obiektowi budowlanemu odpowiadały, od których byłyby dokonywane odpisy amortyzacyjne, zgodnie z ustawą z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej w skrócie także "u.p.d.o.p."). A wobec tego, w ocenie Skarżącej, zastosowanie znajduje przepis art. 4 ust. 5 u.p.o.l. Natomiast w ocenie Organu interpretacyjnego, po pierwsze - podatek od nieruchomości nie jest uiszczany od środków trwałych lecz od budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., zaś przepis art. 4 ust. 1 pkt 3. u.p.o.l. nie wymaga by budowla jako całość stanowiła jeden, odrębny środek trwały. Po drugie - skoro Skarżąca dokonuje odpisów amortyzacyjnych od elementów (części budowli) składających się na ww. elektrownię wiatrową, na którą składają się fundament i wieża oraz elementy techniczne takie jak: wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układ sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu, to podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości będzie suma wartości tych części budowli, wynikająca z ewidencji środków trwałych. Odnosząc się na wstępie do zarzutów skargi co do naruszenia przepisów postępowania, które w znacznej mierze determinują prawidłowość zastosowania przez Organ interpretacyjny w zaskarżonej interpretacji przepisów prawa materialnego, Sąd wskazuje, że postępowanie w sprawie indywidualnych interpretacji uregulowane zostało w Rozdziale 1a Działu II O.p., jednakże na mocy art. 14h tej ustawy, ustawodawca zezwolił na odpowiednie stosowanie w tej procedurze niektórych innych przepisów O.p., w tym art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania, co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV. Zgodnie z przepisem art. 14b § 1 O.p. w zw. z art. 14j O.p. właściwy organ, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego. Wniosek zainteresowanego o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, składany w jego indywidualnej sprawie, może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 O.p.). Stosownie zaś do art. 14b § 3 O.p., składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1-2 O.p. w zw. z art. 14j § 3 O.p.). Interpretacja indywidualna, w przeciwieństwie do interpretacji ogólnej (art. 14a O.p.) ma charakter jednostkowy i konkretny w odniesieniu do podmiotu, który wystąpił o jej udzielenie. Postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej w istocie dotyczy tylko indywidualnej, określonej sprawy danego podmiotu i dla niego wyłącznie, jako adresata wydanej interpretacji, wynik postępowania będzie miał znaczenie prawne – w kontekście ochrony prawnej z tytułu zastosowania się do tej interpretacji. Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zaistniały bądź przewidywany), to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Stan faktyczny musi więc być opisany w sposób konkretny i jednoznaczny. Organ podatkowy nie może ani domniemywać takich czy innych intencji (zamiarów) podatnika, ani za podatnika ustalać stanu faktycznego, uzupełniać go czy oceniać jego zgodność z rzeczywistością. Ponadto, stan faktyczny zawsze musi być przedstawiony w relacji do przepisów prawa wskazanych w stanowisku wnioskodawcy (por. wyroki NSA z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt II FSK 3077/13; z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 1627/14; z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II FSK 1605/14; wyrok WSA w Łodzi z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 1310/13 – orzeczenia dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie natomiast z wyrażonym w literaturze poglądem, przez stanowisko własne wnioskodawcy, o którym mowa w art. 14b § 3 O.p., należy rozumieć prawną kwalifikację przedstawionego stanu faktycznego, w którego obszarze będzie się toczyć postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej (por. J. Brolik, Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Warszawa 2010 r. s. 76 i nast.). Sąd podkreśla, że postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, normowane w art. 14b-14p O.p., stanowi szczególny rodzaj postępowania administracyjnego. Specyfika tego postępowania polega m.in. na tym, że organ wydający interpretację związany jest stanem faktycznym/ zdarzeniem przyszłym wskazanym przez Wnioskodawcę, co oznacza, że może poruszać się tylko i wyłącznie w zakresie norm prawnych zastosowanych w granicach konkretnie wskazanego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska). W postępowaniu interpretacyjnym stan faktyczny przedstawiony we wniosku może mieć charakter hipotetyczny, jednakże musi wskazywać szczegółowo stan sprawy oraz zastosowane doń konkretne przepisy. Przy odpowiedniej "precyzyjności" bowiem tego stanu, obowiązkiem uprawnionego organu jest udzielenie odpowiedzi, czyli wydanie interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Interpretacja indywidualna nie może bowiem być wydana w oparciu o stan faktyczny, który budzi wątpliwości, ani też w oparciu o stanowisko własne strony nieodnoszące się bezpośrednio do postanowionego pytania, gdyż w takiej sytuacji intencje wnioskodawcy nie są dla organu do końca czytelne. Nadto, organ interpretacyjny powinien udzielić wnioskodawcy odpowiedzi kategorycznej, tj. z interpretacji musi wynikać wyraźna odpowiedź na zadane przez wnioskodawcę pytanie, a stanowisko powinno być poparte jednoznacznym i czytelnym dla adresata uzasadnieniem prawnym. Przenosząc powyższe rozważania na grunt stanu faktycznego przedstawionego we wniosku przez Skarżącą, wskazać należy, że z opisu stanu faktycznego jednoznacznie wynika, że "elektrownie wiatrowe" nie stanowią w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych Spółki, samodzielnych (wyodrębnionych) środków trwałych, od których byłyby dokonywane odpisy amortyzacyjne zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych. Okoliczność ta nie jest sporna. Natomiast w odniesieniu do spornej pomiędzy Stronami okoliczności co do figurowania w ewidencji środków trwałych Skarżącej, poszczególnych elementów elektrowni wiatrowej, zdaniem Sądu, w opisie stanu faktycznego Skarżąca wprost wskazała, że "w ewidencji środków trwałych ujęto środki trwałe, których wartości początkowe obejmują swym zakresem m.in. części budowlane elektrowni wiatrowych (tj. fundament i wieżę) jak i urządzenia służące do wytwarzania energii elektrycznej (dalej: "urządzenia wiatrowe")". Dalej zaś, Skarżąca określiła sposób ustalenia wartości początkowej dla potrzeb amortyzacji ww. elementu elektrowni wiatrowej w postaci "urządzeń wiatrowych" wskazując, jakie przykładowo wydatki doliczyła - oprócz wynikających z ww. definicji elektrowni wiatrowej - w tym zakresie dla potrzeb amortyzacji, wskazując w katalogu otwartym m.in. wydatki na specjalistyczne oprogramowanie, oświetlenie ostrzegawcze, zabezpieczenie odgromowe, chłodnice i wentylatory, wiatrowskaz oraz anemometr, które są odpowiedzialne za pomiary prędkości ruchu oraz kierunku wiatru, wyłączniki awaryjne, które w przypadku wystąpienia zagrożenia dla prawidłowego działania urządzenia wiatrowego pozwalają na awaryjne jego zatrzymanie. Jak wynika to z uzasadnienia stanowiska Skarżącej odnośnie pytania nr 3, Skarżąca upatrywała zastosowania w rozpoznawanej sprawie art. 4 ust. 5 u.p.o.l. w samym fakcie braku wprowadzenia do ewidencji środków trwałych - samodzielnych (wyodrębnionych) środków trwałych w postaci elektrowni wiatrowych, nie zaś – jak twierdzi obecnie, w treści skargi – w fakcie braku w powyższej ewidencji zbioru środków trwałych odpowiadający ww. obiektowi budowlanemu. Na marginesie jednakże Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 16a u.p.d.o.p. definiującym pojęcie środka trwałego, jedną z obowiązkowych cech środka trwałego jest kompletność i zdatność do użytku tak kwalifikowanego majątku podatnika. A zatem, sam fakt zaliczenia przez Skarżącą do wartości początkowej ww. elementu elektrowni wiatrowej, innych jeszcze składników aniżeli wymienione we wskazanej przez Skarżącą definicji, nie mogło stanowić, jak tego chce Skarżąca, podstawy do uznania przez organ interpretacyjny, że Skarżąca nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych od wszystkich elementów budowli elektrowni wiatrowej. Tymczasem doprecyzowanie stanu faktycznego na etapie rozpatrywania skargi jest niedopuszczalne. Jak już wcześniej wskazano, to składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego. W konsekwencji ani organ podatkowy, który wydaje interpretację, ani sąd administracyjny dokonujący jej kontroli, nie mogą przyjmować okoliczności odmiennych od tych, jakie przedstawił wnioskodawca czy uzupełnił (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2015 r., sygn. akt I FSK 637/17). W ocenie Sądu, prawidłowo przyjął Burmistrz G. przy wydaniu zaskarżonej interpretacji, że Skarżąca dokonuje odpisów amortyzacyjnych od elementów (części budowli) składających się na ww. elektrownię wiatrową, na którą składają się fundament i wieża oraz elementy techniczne takie jak: wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układ sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. Mając na uwadze powyższe, Organ interpretacyjny w sposób dostateczny uzasadnił w zaskarżonej interpretacji swoje stanowisko prawne, w szczególności dokonał oceny całości stanowiska Skarżącej. Tym samym Sąd uznał zarzuty skargi w powyższym zakresie, tj. dotyczące naruszenia przepisów postepowania w postaci art. 14c § 1 i § 2 O.p., w zw. z art. 121 §1 i § 2 oraz art. 124 O.p.- za niezasadne. Sąd wskazuje również, że brak odniesienia się przez Organ interpretacyjny do stanowiska Ministra Finansów w kwestii ustalania podstawy opodatkowania budowli w przypadku, gdy pojęcie budowli nie odpowiada pojęciu środka trwałego, nie może stanowić podstawy uchylenia przez Sąd zaskarżonej interpretacji. Sąd bowiem wskazuje, że wobec okoliczności dokonania przez organ oceny całościowej stanowiska Skarżącej zawartego we wniosku i prawidłowego uzasadnienia prawnego zajętego przez Organ stanowiska, brak odniesienia się do niewiążącego organu pisma Ministra Finansów, pozostawało bez istotnego wpływu na treść zaskarżonej interpretacji. Odnosząc się natomiast do kwestii związanych z określeniem podstawy opodatkowania, przywołać należy obowiązującą w tym zakresie regulację prawną (tylko w zakresie zaskarżonych przepisów art. 4 ust. 1 pkt 3 i art. 4 ust. 5 u.p.o.l.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Z przytoczonego przepisu art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wprost wynika, że co do zasady podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, jednakże - jak wskazał w tym przepisie ustawodawca – "z zastrzeżeniem ust. 4-6" - co oznacza, że jednocześnie w tym przepisie art. 4 przewidział także inne sytuacje jako wyjątki od ogólnej zasady, gdy podstawę opodatkowania stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych. Taki właśnie wyjątek w art. 4 u.p.o.l. ustawodawca wprowadził w ust. 5. Jak wynika z art. 4 ust. 5 u.p.o.l., jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego. A zatem, ogólna zasada - określona w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - doznaje wyjątków wprost przewidzianych przez ustawodawcę w przypadkach określonych w ust. 4-6 art. 4 u.p.o.l., a to dowodzi, że zasada ustalania wartości, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, doznaje ograniczenia w jej stosowaniu, m. in. w przypadku wystąpienia sytuacji przewidzianej w art. 4 ust. 5 u.p.o.l. W świetle przytoczonego art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika zatem, że w pierwszej kolejności ustawodawca rozstrzygnął sytuację, gdy budowle podlegają amortyzacji, jednocześnie jednak odsyła w tym przepisie do innych przypadków określonych w ust. 4-6 u.p.o.l., co świadczy, że ustawodawca dopasował (przewidział) ustalanie wartości podstawy opodatkowania do jeszcze innych sytuacji, jakie mogą wystąpić u podatnika w praktyce, a mianowicie: gdy budowle są przedmiotem umowy leasingu i odpisów amortyzacyjnych (ust. 4), gdy od budowli lub ich części nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych (ust. 5), gdy budowle lub ich części zostały ulepszone lub zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych nastąpiła aktualizacja wyceny środków (ust. 6). Z powyższego zatem wynika, że ustawodawca podatkowy powiązał podstawę opodatkowania nie tylko z wartością przyjmowaną jako podstawa dokonywania odpisów amortyzacyjnych, ale nadto unormował m. in. także sytuację podatników, gdy od budowli lub ich części, nie mają obowiązku dokonywania odpisów amortyzacyjnych (ust. 5). Wówczas – i tylko wtedy - podstawę opodatkowania stanowić będzie ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego. A zatem, prawodawca odnosi się do wartości rynkowej przy określaniu podstawy opodatkowania wyłącznie w przypadku niedokonywania odpisów amortyzacyjnych, co oznacza, że okoliczność, iż w ewidencji środków trwałych podatnika elektrownia wiatrowa nie figuruje pojedynczo, nie stanowi samodzielnego (wyodrębnionego) środka trwałego, nie uprawnia podatnika do stosowania metody ustalania podstawy opodatkowania według wartości rynkowej, o jakiej mowa w art. 4 ust. 5 u.p.o.l. Metoda ta bowiem jest przewidziana, po pierwsze – jako wyjątek zasady przewidzianej w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., po drugie - tylko w sytuacji, gdy od "budowli lub jej części" nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. Sąd podziela zatem stanowisko Organu interpretacyjnego, że okoliczność, iż w ewidencji środków trwałych Skarżącej nie znajduje się zindywidualizowany, odrębny środek trwały w postaci elektrowni wiatrowej nie ma znaczenia dla określenia podstawy opodatkowania, istotny bowiem z punktu widzenia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest fakt dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, które łącznie składają się na przedmiot opodatkowania. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie wymaga bowiem, aby budowla stanowiąca przedmiot opodatkowania, stanowiła zindywidualizowany, odrębny przedmiot opodatkowania. Na określenie podstawy opodatkowania nie ma zatem wpływu okoliczność, że w ewidencji środków trwałych Skarżąca dokonuje odrębnie odpisów amortyzacyjnych dla urządzenia technicznego i odrębnie dla części budowlanych oraz, że dla poszczególnych elementów odrębnie ustalono wartość początkową dla potrzeb amortyzacji. Przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości bowiem nie są środki trwałe, lecz "budowle lub ich części" związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Przepis art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. zawiera odesłanie do przepisów o podatkach dochodowych dotyczących "budowli lub ich części" jedynie w zakresie ustalania wartości początkowej na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiącej podstawę obliczania amortyzacji. Nie ma zatem znaczenia, na gruncie podatku od nieruchomości, sposób identyfikacji i ewidencjonowania środka trwałego dla potrzeb podatków dochodowych. Tym samym za nieistotne należało uznać okoliczność, że części budowlane oraz urządzenia techniczne elektrowni wiatrowej nie stanowią w ewidencji środków trwałych Skarżącej jednego, samodzielnego (wyodrębnionego) środka trwałego. Kwestią prawnie doniosłą w kontekście zasady ustalania podstawy opodatkowania przewidzianej w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest bowiem ustalenie faktu ich amortyzacji i ustalenie ich wartości określonej według reguł określonych przepisami o podatkach dochodowych. Podstawę opodatkowania stanowi bowiem wartość "budowli lub ich części", o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych. Jeżeli jednak od "budowli lub ich części" nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa ustalona przez podatnika, co jednak nie znajduje zastosowania w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku w rozpoznawanej sprawie. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z dnia 12 stycznia 2016 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 2243/15. Wobec tego, zasadnie Organ interpretacyjny uznał, że jeżeli podatnik dokonuje od elementów składających się na elektrownię wiatrową (części budowli) odpisów amortyzacyjnych (co wynika ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, o czym wyżej mowa), podstawą opodatkowania w świetle zasady przewidzianej w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. będzie wartość elektrowni (suma wartości elementów niebudowlanych i budowlanych), na którą składają się: fundament i maszt oraz elementy techniczne takie jak: wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu, ustalona zgodnie z regułami ustalania podstawy opodatkowania według przepisów u.p.d.o.p. na dzień 1 stycznia 2017 r., stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zwrócić przy tym należy uwagę, że we wniosku o wydanie interpretacji wskazano, że Spółka chciałaby potwierdzić zasady, które należy przyjąć do jej opodatkowania, uwzględniając specyfikę rozliczeń dokonywanych przez nią na potrzeby podatku dochodowego od osób prawnych. Takie też zasady, w zgodzie z obowiązującym prawem przedstawił Burmistrz G. w zaskarżonej interpretacji. Tym samym, Sąd za bezpodstawny uznał zarzut skargi co do naruszenia przez Organ art. 4 ust. 5 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., uznał skargę za nieuzasadnioną w całości.