IV SAB/Gl 187/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 września 2017 r. sprawy ze skargi A. M. na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) zobowiązuje Prezydenta Miasta K. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] r. w zakresie akapitu pierwszego, akapitu drugiego – zdanie pierwsze, akapitu trzeciego – zdanie pierwsze oraz zdanie drugie za wyjątkiem słów "...i powodu emisji audycji przez magistrat."; 2) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie określonym w pkt 1 oraz, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) w pozostałym zakresie oddala skargę; 4) zasądza od Prezydenta Miasta K. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 5 czerwca 2017 r. A.M. skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie informacji publicznej, o udostępnienie której wystąpił wnioskiem z dnia 29 marca 2017 r. Skarżący wniósł o uznanie, że organ pozostaje w bezczynności oraz o zobowiązanie organu do dokonania czynności w zakresie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej lub uznanie uprawnienia skarżącego do uzyskania wnioskowanej informacji publicznej, a tym samym stwierdzenie obowiązku ciążącego w tym zakresie na organie. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. W treści wniosku z dnia 29 marca 2017 r. skarżący zwrócił się o następujące informacje: - w akapicie pierwszym – wykaz wszystkich artykułów sponsorowanych, emitowanych w prasie, Internecie, radiu i TV przez Miasto K. od stycznia 2015 r. do marca 2017 r.; - w akapicie drugim zdanie pierwsze – o przesłanie treści wszystkich artykułów sponsorowanych, emitowanych w prasie i Internecie, określenia tego, gdzie były publikowane oraz za jaką kwotę, - w akapicie drugim zdanie drugie – o uzasadnienie, dlaczego dany artykuł sponsorowany był emitowany przez Urząd Miasta K.; - w akapicie trzecim zdanie pierwsze - w przypadku radia i TV podobny wykaz audycji sponsorowanych, wykupionych przez Urząd Miasta K. - w akapicie trzecim zdanie drugie – wykaz mediów oraz kwoty wydanej na takie audycje, a także określenia treści i powodu emisji audycji przez magistrat. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu 12 kwietnia 2017 r. otrzymał informację, że na podstawie art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1764, dalej "u.d.i.p.") organ wydłuża okres udostępnienia informacji do dwóch miesięcy, tj. do 29 maja 2017 r. Następnie w dniu 26 maja 2017 r. otrzymał odpowiedź, w której organ ograniczył się wyłącznie do wskazania wydziałów, biur, które od stycznia 2015 r. do marca 2017 r. zakupiły oraz nie zakupiły "artykułów sponsorowanych" lub/i "audycji sponsorowanych". Jednocześnie organ wskazał, że w przypadku komórek, które zamówiły artykuły/audycje udzielenie informacji publicznej nastąpi przez jej okazanie w miejscu właściwym dla danej komórki Urzędu Miasta K. Skarżący wskazał, że wnioskowane przez niego informacje należą do kategorii informacji publicznych i podlegają udostępnieniu na podstawie art. 2 ust. 1 u.d.i.p. Natomiast organ w przedłużonym terminie na podstawie art. 13 ust. 2 tej ustawy informacji tych nie udostępnił, nie wydał decyzji odmawiającej ich udostępnienia, ani nie podjął innych czynności w sprawie. Ponadto, zdaniem skarżącego, wskazany sposób udostępnienia informacji w postaci zapoznania się z nią w Urzędzie Miasta K. nie był zgodny z wnioskiem, w którym wskazano, że informacja powinna zostać przesłana "w domyśle na adres e-mail skarżącego". Jednocześnie organ nie poinformował skarżącego zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z wnioskiem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej wobec udzielenia odpowiedzi na wniosek o dostęp do informacji publicznej. Zwrócił uwagę na obszerny zakres żądanej informacji oraz fakt, że skarżący nie zanegował tego, że taką informację uzyskał. W odpowiedzi z dnia 26 maja 2017 r. podano bowiem wykaz jednostek w strukturze organizacyjnej Urzędu Miasta, w których znajdują się artykuły sponsorowane wraz z podaniem kontaktu do osób odpowiedzialnych. Dalej organ wskazał, ze wbrew twierdzeniom skarżącego wypełniona została dyspozycja art. 14 ust. 2 ustawy, gdyż w treści odpowiedzi na wniosek podano przyczynę niemożności udostępnienia informacji w sposób żądany przez skarżącego (obszerny zakres) oraz wskazano sposób udostępnienia (w siedzibie urzędu - co było wcześniej akceptowane bez zastrzeżeń przez skarżącego). Nie udzielono natomiast odpowiedzi w zakresie uzasadnienia, dlaczego dany artykuł był emitowany, ponieważ taki dokument nie istnieje. Przedstawienie pisemnego uzasadnienia wiązałoby się z koniecznością jego stworzenia wyłącznie na potrzeby zapytania skarżącego, a to wykracza poza zakres przedmiotowy u.d.i.p. Organ podniósł, że podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej udziela tylko taką informację, którą dysponuje. Wobec tego jeśli nie posiada informacji, to nie ma obowiązku jej udostępnienia (stworzenia na potrzeby wniosku) i nie można mu przypisać bezczynności. Odmowa udostępnienia informacji publicznej wymaga wydania decyzji administracyjnej tylko wtedy, gdy chodzi o informację publiczną w rozumieniu ustawy, posiadaną przez organ. Zatem jeśli organ informacji publicznej nie posiada, to jest zwolniony z obowiązku jej udostępnienia, a postępowanie dotyczące skargi powinno zostać umorzone. W konkluzji organ stwierdził, że nie pozostawał w bezczynności, gdyż udzielił informacji wiadomością z dnia 26 maja 2017 r. , a w pozostałej części nie posiadał żądanych informacji jako wychodzących poza zakres ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący w piśmie z dnia 10 lipca 2017 r. podtrzymał wnioski i twierdzenia zawarte w skardze. Podniósł, że organ nie wypełnił dyspozycji art. 14 ustawy, bowiem nie wskazał przyczyn, ze względu na które niemożliwe jest udostępnienie informacji w sposób określony we wniosku. Zdaniem skarżącego nie było przeszkód dla udostępnienia informacji w drodze wiadomości e-mail, skoro jak twierdzi sam organ, potrzebował dwóch miesięcy na ich zebranie, a zatem dysponował gotowymi do udostępnienia zestawami informacji. Ponadto organ nie ustosunkował się do pełnej treści wniosku, tj. nie udostępnił skarżącemu kwot oraz treści artykułów sponsorowanych, emitowanych w prasie i Internecie, o czym nie wspomniał w odpowiedzi na skargę. W ocenie skarżącego kwoty, podobnie jak reszta informacji mogły zostać mu udostępnione drogą mailową, a organ nie uzasadnił w sposób wystarczający okoliczności, iż było to niemożliwe. Ponadto organ dopuścił się również naruszenia art. 14 ust. 2 ustawy, bowiem powinien zakreślić skarżącemu 14-dniowy termin na złożenie kolejnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej w sposób wskazany przez organ, czego jednak nie uczynił. Skarżący ocenił jako bezzasadne twierdzenia organu, iż nie dysponuje informacją dotyczącą przesłanek emisji artykułu sponsorowanego. Zdaniem skarżącego dostęp do informacji publicznej nie obejmuje wyłącznie prawa dostępu do określonych dokumentów wytworzonych przez organ, ale także prawo do informacji o określonych faktach lub stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Natomiast żądana w tym zakresie informacja związana jest bezpośrednio ze sferą publiczną, w szczególności pozwala na ocenę zasadności wydatkowania środków publicznych przez organ. Winna więc ona zostać udostępniona skarżącemu, bez względu na okoliczność, czy organ dysponuje w tym zakresie stosownym dokumentem potwierdzającym tę informację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 P.p.s.a. Z kolei stosownie do treści art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności albo stwierdzenia bądź uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a nadto rozstrzyga w kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Podnieść jednocześnie należy, iż w sprawach ze skarg na bezczynność sąd bierze pod uwagę stan prawny i faktyczny sprawy istniejący w dacie wniesienia skargi. Skarga na bezczynność jest bowiem zasadna jeżeli w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności. Stan bezczynności, jako stan naruszenia prawa, trwa bowiem tak długo, jak długo organ nie załatwi sprawy lub nie podejmie innej czynności prawem przewidzianej, umożliwiającej kontynuowanie postępowania przed wniesieniem skargi. W kontrolowanej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta K. polegającą na nieudzieleniu informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 29 marca 2017 r. Prawem materialnym, na podstawie którego należy ocenić czy w sprawie wystąpiła bezczynność jest zatem ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), zwana dalej "u.d.i.p.". Ustawa ta w kompleksowy sposób reguluje zagadnienie dostępu do informacji publicznej, określa zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że Prezydent Miasta K. jako organ władzy publicznej, jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Natomiast pojęcie informacji publicznej zostało określone w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.i.d.p. Stosownie do art. 1 tej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ww. ustawy, o czym świadczy użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności". Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle art. 1 ust. 1 oraz art. 6 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć zatem wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów. Mając powyższe na uwadze nie ulega wątpliwości, co zresztą również nie było kwestią sporną, że informacje, o które zwrócił się do organu skarżący, a mianowicie wykaz wszystkich artykułów oraz audycji sponsorowanych, emitowanych w prasie, Internecie, radiu i TV przez Miasto K. od stycznia 2015 r. do marca 2017 r.; oraz ich treść, wykaz mediów w których były publikowane lub emitowane oraz za jaką kwotę, stanowią informację publiczną, są one bowiem związane z realizacją zadań publicznych oraz wydatkowaniem środków publicznych na ten cel. Zatem załatwienie wniosku w tym przedmiocie mogło nastąpić albo poprzez udzielenie informacji w drodze czynności materialno - technicznej (art. 7 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.), poprzez odmowę jej udzielenia w drodze decyzji administracyjnej, lub umorzenie postępowania w tej samej formie z przyczyn uregulowanych w przywołanej ustawie (art. 16 ust. 1), bądź też poprzez poinformowanie wnioskodawcy, iż żądana informacja nie znajduje się w dyspozycji podmiotu, do którego wniosek został skierowany. Do udzielenia informacji zobowiązane są bowiem podmioty będące w posiadaniu takiej informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Czynności tych organ, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. powinien dokonać niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Natomiast jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z chwilą doręczenia powiadomienia, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ww. ustawy, wyznaczony w nim termin na realizację wniosku, a mieszczący się w terminie 2 miesięcy, uwalnia w tym czasie dysponenta informacji publicznej od zarzutu bezczynności. Powiadomienie wskazuje bowiem, że dysponent informacji publicznej proceduje w kierunku rozpatrzenia wniosku, które z przyczyn przez niego podanych nie może jednak nastąpić niezwłocznie. W rozpoznawanej sprawie organ dostosował się do wskazanej procedury powiadamiając skarżącego o rozpoznaniu jego wniosku z 29 marca 2017 r. w terminie 2 miesięcy tj. do dnia 29 maja 2017 r. ze względu na szeroki zakres żądanych we wniosku informacji. Następnie w dniu 26 maja 2017 r., a więc z zachowaniem ww. terminu skarżącemu udzielono odpowiedzi na wniosek poprzez wskazanie listy wydziałów wydziałów, biur i innych komórek Urzędu, które od stycznia 2015 r. do marca 2017 r. zakupiły oraz nie zakupiły artykułów sponsorowanych lub audycji sponsorowanych. Poinformowano, że w przypadku komórek, które zamówiły artykuły i audycje udzielenie informacji publicznej nastąpi przez jej okazanie w miejscu właściwym dla danej komórki Urzędu oraz podano dane kontaktowe osób zatrudnionych w Urzędzie w celu umówienia się na termin okazania materiałów. W związku z tym ocenie podlegała kwestia prawidłowości realizacji wniosku skarżącego, z treści którego wynikało, że wnosił on o przesłanie informacji. Przy czym w piśmie widniał wyłącznie adres mailowy, a zatem w istocie należało przyjąć, że skarżący żądał przesłania informacji w drogą elektroniczną na ten adres. W tym zakresie należało zatem odwołać się do art. 14 ust. 1 i 2u.d.i.p. Zgodnie z jego treścią udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Z cytowanych norm wynika, że powiadomienie o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem, ze wskazaniem, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, obwarowane jest zarówno terminem, w którym wnioskodawca ma się ustosunkować do propozycji organu, jak i rygorem, który podlega zastosowaniu w przypadku niezłożenia wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu. Powiadamianie w tym trybie znajduje zastosowanie nie tylko w sytuacji braku możliwości zrealizowania wniosku w sposób lub w formie określonych przez zainteresowanego, ale także, gdy chodzi o udostępnienie informacji publicznej przetworzonej, kiedy istnieje konieczność wykazania przez wnioskodawcę powodów, dla których spełnienie jego żądania udzielenia informacji publicznej byłoby szczególnie istotne dla interesu publicznego. W rozpoznawanej sprawie podmiot zobowiązany odpowiadając na wniosek skarżącego, zaproponował mu inny niż wskazany we wniosku sposób zapoznania się z żądaną informacją publiczną, a mianowicie – poprzez okazanie materiałów. Sposób ten jest oczywiście prawnie dopuszczalny, niemniej jednak nie można uznać, by w tym zakresie pismo to było powiadomieniem, o którym mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Przede wszystkim w piśmie z dnia 26 maja 2017 r. nie wykazano braku środków technicznych umożliwiających udostępnienie skarżącemu żądanych informacji w formie elektronicznej na adres mailowy. Ponadto w ww. piśmie nie określono ani terminu, ani rygoru, które wynikają z art. 14 ust. 2 ww. ustawy. Nieokreślenie zaś w powiadomieniu terminu i rygoru, jak również niewykazanie braku środków technicznych umożliwiających udostępnienie skarżącemu żądanych informacji w formie elektronicznej oznacza, że oceniana w świetle powyższego przepisu czynność organu nie spełnia kryteriów powiadomienia, nie może zatem wywoływać przewidzianych w tym przepisie skutków prawnych. Powyższe wskazuje zatem na nieprawidłowe procedowanie organu, w istocie świadczące o jego zwłoce w rozpatrywaniu wniosku, który ma być załatwiony w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Wymaga przy tym podkreślenia, że zamieszczenie wskazanych w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. w powiadomieniu wpływa bowiem na realizację wniosku w sposób lub w formie zaproponowanych przez dysponenta informacji, ewentualnie, wobec braku jakiejkolwiek odpowiedzi ze strony wnioskodawcy – pozwala podmiotowi zobowiązanemu na podjęcie czynności zmierzających do wydania decyzji o umorzeniu postępowania o udzielenie informacji publicznej, co uzasadnia konieczność stosowania w tym zakresie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (vide wyroki NSA z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 2798/12, z dnia 12 września 2013 r. sygn. akt I OSK 833/13). Powoływanie się natomiast na obszerność materiałów nie świadczy o wykazaniu braku możliwości technicznych realizacji wniosku, natomiast może stanowić powód przedłużenia terminu do jego załatwienia, co miało zresztą miejsce w sprawie. Organ bowiem z tego powodu wydłużył termin załatwienia wniosku. Natomiast okoliczność, że w innych przypadkach skarżący nie kwestionował sposobu udostępnienia dokumentów w siedzibie organu ze względu na ich obszerność nie może przesądzać o dokonaniu innej oceny co do prawidłowości realizacji wniosku w niniejszej sprawie. Jednakowoż należy zauważyć, że skarżący w przedmiotowym wniosku domagał się także wykazu artykułów i audycji sponsorowanych, gdzie i za jaką kwotę były one publikowane bądź emitowane, a więc przygotowania stosowanego zestawienia pojedynczych informacji, będących w posiadaniu organu. Wobec powyższego należało stwierdzić, że załatwienie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wyżej omówionym było niezgodne z art. 14 ust. 2 u.s.g., a tym samym doszło do jego naruszenia. To natomiast skutkuje przyjęciem, że w kwestii załatwienia wniosku w tej części organ dopuścił się bezczynności. Dlatego koniecznym stało się zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 29 marca 2017 r. we wskazanym zakresie, o czym orzeczono w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Konsekwencją tego rozstrzygnięcia Sądu jest zatem konieczność ponownego załatwienia wniosku skarżącego, przy czym winno to nastąpić w terminie określonym w u.d.i.p., liczonym od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (art. 286 § 2 P.p.s.a.). Natomiast Sąd stwierdzając w pkt. 2 sentencji wyroku, że organ dopuścił się bezczynności, uznał jednocześnie, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest bowiem wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, ale musi być ono znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 roku, I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 roku, II OSK 468/13). Natomiast organ nie pozostawił wniosku skarżącego bez odpowiedzi, a niezgodny z prawem sposób rozpoznania wniosku wynikał nie z lekceważenia przepisów prawa, czy z poważnego zaniedbania, lecz z błędnego przekonania, co do prawidłowości działania wynikającego ze sposobu załatwiania wniosków skarżącego w innych sprawach. W pozostałym zakresie Sąd nie stwierdził bezczynności organu bowiem pozostałe żądania wniosku wykraczają poza zakres informacji publicznej. Przede wszystkim należało ocenić charakter informacji określonych we wniosku jako powody, uzasadnienie emisji audycji lub artykułów sponsorowanych (akapit drugi zdanie drugie oraz akapit trzeci zdanie trzecie in fine). Informacje takie mogą być bowiem zmaterializowane i wynikać z określonych dokumentów (np. protokołów). Nie sposób jednak wykluczyć, że powody publikacji czy emisji mogą pozostawać jedynie w pamięci organu bądź właściwego przedstawiciela władzy publicznej (Miasta K.) i wówczas jeżeli nie są one w żaden sposób zmaterializowane – nie sposób uznać je za informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1177/12, Lex nr 1265660). Tymczasem w piśmie z dnia 26 maja 2017 r. skierowanym do skarżącego wskazano, że informacje te nie są informacją publiczną, bowiem stanowiłyby analizy myślowe stworzone na potrzeby wnioskodawcy. Także w odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że dokument zawierający żądane treści nie istnieje. W związku z tym za słuszne należało uznać stanowisko organu, że brak utrwalenia informacji powoduje, że nie ma ona waloru informacji publicznej. Skoro uzasadnienie powodów publikacji artykułów czy emisji programów nie zostało utrwalone na odpowiednim nośniku, to znaczy, że organ taką informacją nie dysponuje, a tym samym nie był zobowiązany do jej udostępnienia. Wniosek nie może bowiem inicjować postępowania nastawionego na odtworzenie pewnych zdarzeń, które w żaden sposób nie zostały utrwalone. Natomiast w przypadku, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi lub organ informacjami tymi nie dysponuje nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia o tym jedynie wnoszącego. W tej sytuacji nie można twierdzić, że we wskazanym wyżej zakresie organ dopuścił się bezczynności, skoro zawiadomił skarżącego, że wnioskowana w tej części informacja nie stanowi informacji publicznej. Dlatego też w ostatnio omówionej części skarga została oddalona z mocy art. 151 P.p.s.a o czym orzeczono w pkt 3 wyroku. Ponieważ skarga została uwzględniona w znacznej części o kosztach postępowania należnych skarżącemu od organu orzeczono w pkt 4 wyroku na podstawie art. 200, art. 205 § 1 oraz art. 209 P.p.s.a. Na koszty te składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 ww. ustawy