II SA/Sz 737/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 września 2017 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego uchyla zaskarżoną decyzję, decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza R. z dnia [...] Nr [...]. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 104, art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) oraz art. 2 pkt 2, art. 16a, art. 20 ust. 3, art. 24, art. 25 ust. 1, art. 26 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1518), działający z upoważnienia Burmistrza R., Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w R., przyznał A. W. specjalny zasiłek opiekuńczy w celu sprawowania opieki nad ojcem W. W., na czas od 1 grudnia 2016 r. do 31 października 2017 r. (w okresie zasiłkowym 2016/2017). Nadto organ przyznał A. W. świadczenie w postaci składki na ubezpieczenie społeczne, opłacanej za osoby pobierające zasiłek opiekuńczy na okres od 1 grudnia 2016 r. do dnia 31 października 2017 r. oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne opłacanej za osoby pobierające zasiłek opiekuńczy na okres od 1 grudnia 2016 r. do dnia 31 października 2017 r. W uzasadnieniu ww. decyzji organ stwierdził, że strona spełnia wszystkie przesłanki określone w ustawie o świadczeniach rodzinnych do przyznania przedmiotowego świadczenia. A. W. wniosła odwołanie od powyższej decyzji. W uzasadnieniu odwołania podniosła, że zasiłek opiekuńczy powinien zostać wyrównany od 1 listopada 2016 r. Wywiodła, że zgodnie z orzeczeniem z dnia [...] r., ojciec był niezdolny do samodzielnej egzystencji do dnia 30 listopada 2016 r. Wskazała, że zasiłek opiekuńczy wypłacono do października 2016 r., a orzeczenie z dnia [...] r. stwierdza trwałą niezdolność do samodzielnej egzystencji i jest kontynuacją poprzedniego orzeczenia. Stwierdziła, że z uwagi na ciągłość wydanych orzeczeń ZUS, domaga się przyznania świadczenia od listopada, a nie od grudnia 2016 r. Podniosła, że wniosek do organu ZUS o stwierdzenie niezdolności do samodzielnej egzystencji został złożony niezwłocznie, w czasie obowiązywania poprzedniego orzeczenia ZUS. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 16a ust. 1-4, art. 3 pkt 1 oraz art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że wnioskiem z dnia 30 stycznia 2017 r. strona zwróciła do organu pierwszej instancji o ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad ojcem W. W. Podał, iż w przeprowadzonym wywiadzie środowiskowym ustalono, że wnioskodawczyni nadal mieszka z ojcem i czteroletnim synem – którego sama wychowuje. Strona zajmuje się prowadzeniem gospodarstwa domowego wychowywaniem dziecka i opieką nad ojcem. Orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] r. stwierdzono, że ojciec wnioskodawczyni jest niezdolny do samodzielnej egzystencji do [...] r. Kolegium wskazało ponadto na orzeczenie ww. organu ZUS z dnia [...] r., ustalające u W. W. trwałą niezdolność do samodzielnej egzystencji. Organ odwoławczy stwierdził, że wniosek o ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego wpłynął przed upływem 3 miesięcy od dnia wydania ww. orzeczenia, a co za tym idzie wnioskowane świadczenie powinno zostać przyznane począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności. Zauważył, iż organ ZUS w Ł., na wniosek organu pierwszej instancji, udzielił informacji, że wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności W. W., na podstawie którego zostało wydane orzeczenie z dnia [...] r., został złożony w dniu 9 grudnia 2016 r. Wskazał, że na podstawie poprzedniej decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r., strona miała ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego do dnia 31 października 2016 r., tj. do końca okresu zasiłkowego 2015/2016. Strona domagała się przyznania świadczenia na kolejny okres zasiłkowy od 1 listopada 2016 r., czyli z zachowaniem ciągłości tego świadczenia z uwagi na ciągłość niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, co niewątpliwie – zdaniem organu – potwierdza orzeczenie lekarza orzecznika. Organ odwoławczy wyjaśnił, że strona mogła skutecznie ubiegać się o świadczenie za miesiąc listopad 2016 r., składając wniosek na kolejny okres zasiłkowy, w oparciu o dotychczasowe orzeczenie lekarza orzecznika z dnia [...] r., lecz takiego wniosku nie złożyła. Organ argumentował, że warunkiem przyznania świadczenia od 1 listopada 2016 r., z wniosku złożonego w dniu 30 stycznia 2017 r. jest wykazanie, że wniosek ZUS o ustalenie niezdolności do samodzielnej egzystencji (znaczny stopień niepełnosprawności), został złożony nie w grudniu, lecz w listopadzie 2016 r. Jak zauważyło Kolegium, mając na uwadze żądanie (strony) wypłaty świadczenia od listopada 2016 r., mając także telefoniczne zapewnienie pracownika ZUS, że zaświadczenie z dnia 14 lutego 2016 r. nie zostało błędnie wystawione, zwróciło się do strony o przedłożenie dowodu na podnoszoną w odwołaniu okoliczność, że wniosek do ZUS o ustalenie niezdolności do samodzielnej egzystencji (ojca strony) został złożony w listopadzie, a nie w grudniu 2016 r. Wskazało, że w odpowiedzi strona w dniu 28 kwietnia 2017 r. przesłała kserokopię potwierdzenia odbioru korespondencji przez ZUS Oddział S. Wydział Orzecznictwa Lekarskiego, której nadawcą był W. W. Uznało, że strona nie wykazała jednak w żaden sposób, że korespondencja nadana w dniu 24 listopada 2016 r. stanowiła wniosek W. W. o ustalenie niezdolności do samodzielnej egzystencji. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że ma obowiązek przyjąć jako datę złożenia wniosku o ustalenie niezdolności do samodzielnej egzystencji – datę podaną w formie zgodnej z obowiązującymi przepisami – w informacji ZUS z dnia 14 lutego 2017 r. Stwierdził, że w świetle informacji zawartej w ww. piśmie, wniosek do ZUS o ustalenie niezdolności do samodzielnej egzystencji został złożony w grudniu 2016 r. i dlatego prawo do wnioskowanego świadczenia należało przyznać od 1 grudnia 2016 r. Kolegium wyjaśniło, że w zakresie daty ustalenia złożenia wniosku do ZUS właściwy jest organ rentowy i dlatego związane jest wskazaną przez ten organ datą. Zdaniem Kolegium, decyzja organu pierwszej instancji wydana została zgodnie z obowiązującym prawem, wobec czego brak było podstaw do jej zmiany albo uchylenia w całości lub w części. Ponadto Kolegium poinformowało, że w przypadku uzyskania przez zainteresowaną zaświadczenia z ZUS Oddział w S. stwierdzającego, że wniosek został złożony w listopadzie 2016 r. – strona może zwrócić się z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie i ustalenie prawa do świadczenia od listopada 2016 r. A. W. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., która została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Sz 674/17. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 138 § 1 pkt 2 i art. 80 k.p.a., art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. orzekło o uwzględnieniu w całości ww. skargi A. W. i uchyliło w całości zaskarżoną decyzję własną z dnia [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r., w części dotyczącej okresu przyznania prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego i orzekło, że specjalny zasiłek opiekuńczy w celu sprawowania opieki na ojcem W. W., przysługuje skarżącej na czas od 1 listopada 2016 r. do 31 października 2017 r., utrzymując w mocy decyzję organu I instancji w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu ww. decyzji organ odwoławczy wskazał, że dopiero do skargi do Sądu strona dołączyła pismo ZUS Oddział w S., Inspektorat w Ł. z dnia 30 listopada 2016 r., z którego treści wynika, że w dniu 25 listopada 2016 r. do organu rentowego wpłynęły zaświadczenia o stanie zdrowia W. W. dla celów świadczeń z ubezpieczenia społecznego, wydane przez lekarza prowadzącego z dnia [...] r. W ocenie Kolegium, jest to okoliczność wystarczająca do uznania, że złożenie wniosku, chociażby od strony formalnej niepełnego, do organu rentowego, należy uznać za datę złożenia wniosku o ustalenie stopnia niepełnosprawności w rozumieniu ustawy. Uznało, że w dniu 25 listopada 2016 r. do organu rentowego wpłynęło bowiem zaświadczenie o stanie zdrowia W. W. dla celów świadczeń z ubezpieczenia społecznego, a tym samym dla celów świadczeń rodzinnych, uzależnionych od niepełnosprawności. W oparciu o ww. dowód oraz art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych, organ odwoławczy orzekł, jak w ww. decyzji. Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 674/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi A. W. na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] r. Postanowienie to jest prawomocne. A. W. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., wnosząc o: - wypłatę niepobranego świadczenia opiekuńczego specjalnego, w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym ojcem W. W., za okres sporny 1 maja 2016 r., przez organ pierwszej instancji, - wypłatę niepobranego świadczenia opiekuńczego przez organ pierwszej instancji wraz z należnymi odsetkami ustawowymi za zwłokę w zapłacie, licząc za każdy dzień zwłoki w zapłacie świadczenia, licząc od dnia 1 maja 2016 r. do dnia zapłaty zaległych świadczeń. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że Kolegium decyzją z dnia [...] r., uwzględniło wniesioną przez stronę skargę do WSA w S. na decyzję organu z dnia [...] r. Według skarżącej, w ten sposób organ przychylił się do wnioskowanej kwestii ze skargi, że świadczenie opiekuńcze w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym ojcem W. W. przyznać należy we wnioskowanej części za miesiąc listopad 2016 r. Zdaniem skarżącej, w pozostałych poruszanych w skardze kwestiach, Kolegium nie podjęło korzystnego rozstrzygnięcia co do wnioskowanej daty świadczenia za cały miesiąc maj 2016 r. Uważa, że organ odwoławczy nie podjął rozstrzygnięcia w kwestii wypłaty świadczeń opiekuńczych wraz z należnymi odsetkami ustawowymi za każdy dzień zwłoki w zapłacie świadczenia przez organ pierwszej instancji, licząc odsetki od dnia 1 maja 2016 r. do dnia zapłaty należnych świadczeń przez ten organ. Skarżąca podniosła, że ww. uwzględnienie w całości jej skargi przez Kolegium, "nie przekłada się z prawdą", gdyż organ przychylił się tylko do tego, aby należne świadczenie wypłacić za miesiąc listopad 2016 r. Wskazała na prośbę organu o przesłanie dowodu o wpływie dokumentów, tj. zaświadczenia o stanie zdrowia ojca W. W. do ZUS celem przeprowadzenia badania lekarskiego przez lekarza ZUS. Stwierdziła, że zaświadczenie było wystawione przez lekarza prowadzącego leczenie w dniu [...] r. Wyjaśniła, że wysłano (dokumenty) dnia 24 listopada 2016 r. (wpływ do ZUS dnia 25 listopada 2016 r.). Oświadczyła, że dowód w postaci zwrotnego potwierdzenia odbioru listu poleconego, dotyczył wpływu wysłanego zaświadczenia o stanie zdrowia ojca do ZUS Wydziału Orzecznictwa Lekarskiego. Według skarżącej, z powyższego należy wywodzić o kontynuacji orzeczeń wydanych przez ZUS. Zauważyła, że orzeczenie z dnia [...] r. ważne było do dnia 30 listopada 2016 r., a zaświadczenie lekarskie, w celu przeprowadzenia badania ojca przez ZUS, wysłano (niezwłocznie) w czasie obowiązywania orzeczenia ZUS z dnia [...] r. Uważa, że organ odwoławczy niewłaściwe postąpił pomijając wysłany ważny dowód w sprawie. Stwierdziła, że organ ten miał wiedzę, że ww. orzeczenie obowiązywało do dnia 30 listopada 2016 r. Podniosła, że organ pierwszej instancji w poprzedniej decyzji, wydanej w dniu [...] r. przyznał świadczenie do dnia 31 października 2016 r., pomijając miesiące należnych świadczeń tj. maja 2016 r. i listopada 2016 r. Wskazała, że pracownik socjalny wówczas oznajmił i zapewniał, że niewypłacone świadczenia opiekuńcze za ww. okres, zostaną przeniesione na nowy okres zasiłkowy i wypłacone z otrzymanym nowym orzeczeniem ZUS, czego organ pierwszej instancji nie uczynił. Skarżąca nie zgodziła się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego, argumentując, iż niewątpliwie istnieje bezsporny fakt, że w związku z wydanymi W. W. orzeczeniami ZUS z dnia [...] r. i z dnia [...] r., jest ciągłość wydanych orzeczeń. Uważa, że jej ojciec miał aktualne orzeczenie do ubiegania się o świadczenie opiekuńcze również za niewypłacone przez organ pierwszej miesiące, tj. maj i listopad 2016 r. Oświadczyła, że niewątpliwie nieotrzymanie świadczeń opiekuńczych za ww. miesiące, znacznie utrudniło jej leczenie i rehabilitację niepełnosprawnego ojca. Uważa, że organ celowo nie zrealizował świadczeń za wskazany okres, a powinien wypłacić świadczenia w swej poprzedniej decyzji z dnia [...] r., czego nie uczynił. Stwierdziła, że organ mógł przenieść wypłacone świadczenie opiekuńcze na nowy okres zasiłkowy 2016/2017 r., jak wówczas oznajmił pracownik socjalny, z nowym otrzymanym orzeczeniem ZUS z dnia [...] r., czego również nie uczynił. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wyjaśniło, że podnoszoną przez skarżącą decyzją z dnia [...] r., uwzględniło skargę w całości w zakresie objętym regulacją prawną oraz w zakresie przedmiotowym dotyczącym tej decyzji (okres zasiłkowy 2016/2017). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 – j.t. ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – j.t. ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Na podstawie art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga jest zasadna, pomimo tego, że podniesione w niej argumenty nie zasługiwały na uwzględnienie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na skutek autokontroli, decyzja uchylająca własną decyzję utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza R. o przyznaniu na rzecz Skarżącej świadczenia – specjalnego zasiłku opiekuńczego z tytułu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym ojcem. Organ odwoławczy, po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. i zbadaniu załączonych do skargi dokumentów uznał, że zachodzą przesłanki do zastosowania art. 54 § 3 p.p.s.a. i uwzględniając skargę w całości, uchylił własną decyzję z dnia [...] r. oraz decyzję Burmistrza R. z dnia [...] r., a następnie orzekł o przyznaniu A. W. specjalnego zasiłku pielęgnacyjnego na okres od 1 listopada 2017 r. do dnia 31 października 2018 r., w pozostałej części decyzję organu I instancji utrzymując w mocy. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo ocenił nadesłany przez Skarżącą dokument, przemawiający za tym, że wniosek o stwierdzenie niezdolności do samodzielnej egzystencji W. W. został złożony do organu rentowego w miesiącu listopadzie 2016 r. Konsekwencją tak poczynionego ustalenia było prawidłowe uznanie, że specjalny zasiłek opiekuńczy z tytułu opieki nad niepełnosprawnym ojcem przysługuje Skarżącej od listopada 2016 r., zgodnie z dyspozycją art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych, który stanowi, że jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że przyznanie świadczeń, o których mowa w tej ustawie uzależnione jest od złożenia wniosku i co do zasady świadczenia te są przyznawane od miesiąca, w którym wniosek został złożony. Wyjątek od tej zasady przewiduje przytoczony wyżej art. 24 ust. 2a, który umożliwia przyznanie świadczenia z datą wcześniejszą pod warunkiem wszakże, że osoba uprawniona wystąpi z wnioskiem w terminie 3 miesięcy od daty wydania decyzji w sprawie niepełnosprawności. Zatem nie sama ciągłość istnienia niepełnosprawności potwierdzona kolejnymi decyzjami decyduje o przyznaniu świadczenia od określonej daty, ale złożenie wniosku o jego przyznanie w zakreślonym przepisami terminie. W niniejszej sprawie, o czym była mowa wyżej, organ odwoławczy dokonał prawidłowej analizy stanu faktycznego w związku z przedłożeniem przez Skarżącą dokumentów potwierdzających zachowanie terminu do złożenia wniosku, czego konsekwencją było przyznanie świadczenia od miesiąca listopada 2016 r. Nieprawidłowo jednak postąpił organ, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji w pozostałym zakresie, który dotyczył przyznania uzależnionych od świadczenia głównego świadczeń w postaci składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne. Na skutek takiego rozstrzygnięcia Skarżąca otrzymała specjalny zasiłek opiekuńczy od miesiąca listopada 2016 r., natomiast składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne od miesiąca grudnia 2016 r. Z akt postępowania nie wynika, aby za miesiąc listopad 2016 r. zostały za Skarżącą odprowadzone składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne z innego tytułu, a zatem w realiach niniejszej sprawy uwzględnienie skargi w całości powinno obejmować rozstrzygnięcie dotyczące przyznania A. W. specjalnego zasiłku opiekuńczego i składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, co stanowiło podstawę uwzględnienia skargi z powodu wadliwego zastosowania art. 54 § 3 p.p.s.a. Odnosząc się natomiast do podniesionych przez Skarżącą zarzutów wskazać należy, że nie mogły one odnieść zamierzonego skutku. Skarżąca domagała się przyznania i wypłaty świadczenia od miesiąca maja 2016 r. wraz z ustawowymi odsetkami. Wyjaśnić zatem należy, że Sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, nie jest związany wnioskami i zarzutami skargi, jest natomiast związany granicami sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Związanie granicami sprawy oznacza, że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy aniżeli ta, w której wniesiono skargę. W niniejszej sprawie skarga dotyczy decyzji administracyjnej, przyznającej Skarżącej specjalny zasiłek pielęgnacyjny na okres zasiłkowy 2016/2017 i tylko w tak zakreślonych granicach Sąd mógł badać zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Poza granicami tej sprawy pozostają opisywane przez Skarżącą kwestie dotyczące innego rozstrzygnięcia – decyzji z dnia [...] r. i częściowej wypłaty świadczenia za miesiąc maj 2016 r. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z regulacjami zawartymi w art. 26 ustawy o świadczeniach rodzinnych, świadczenia przyznawane są na okresy zasiłkowe i wypłacane w okresach miesięcznych. Zatem każdy kolejny wniosek i wydane w sprawie przyznania świadczenia rozstrzygnięcie stanowi odrębną sprawę administracyjną. Decyzje, które zapadają w tych sprawach są zaskarżalne, a zatem jeżeli Skarżąca nie zgadzała się z rozstrzygnięciem dotyczącym przyznania i wypłaty świadczenia za miesiąc maj 2016 r. właściwym postępowaniem było zaskarżenie tej decyzji, która świadczenie za ten miesiąc przyznała w takiej a nie innej wysokości. W tym stanie rzeczy, uznając że zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, podobnie jak poprzedzające ją decyzje Samorządowego Kolegium w S. z dnia [...] r. oraz decyzja Burmistrza R. z dnia [...] r., Sąd orzekł o ich uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a.