IV SA/Wa 878/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2017 r. sprawy ze skargi M. A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz punkt V decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz M. A. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] lutego 2017 r. Nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm.) zwany dalej k.p.a. oraz art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2016 poz. 2147 z późno zm.) zwanej dalej u.g.n. po rozpatrzeniu odwołania B.F. , utrzymał w mocy zaskarżoną w części punktu V decyzję Prezydenta m. W. nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. o odmowie uwzględnienia wniosku w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania za udział wynoszący 1/2 części w nieruchomości zajętej pod drogę publiczną (gminną): ul. [...] , oznaczonej jako działka nr ew. [...] o pow. 326 m2 z obrębu [...], obecnie uregulowanej w księdze wieczystej nr [...] i ul. [...] , oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...] o pow. 51 m2, nr [...] o pow. 249 m2, nr [...] o pow. 7 m2, nr [...] o pow, 243 m2 z obrębu [...], obecnie uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], który przeszedł z mocy prawa na własność Miasta W. W uzasadnieniu organ przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy. Wskazał, że w/w decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. Prezydent m. W., działając na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U Nr 133 poz. 872 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku T.Z. z dnia 20 grudnia 2005 r. oraz wniosku z dnia 4 stycznia 2011 r. złożonego przez T.Z. w imieniu B.F. , ustalił w punkcie I wyżej powołanej decyzji odszkodowanie za grunt zajęty pod drogę publiczną (gminną): ul. [...] , w wysokości 354 780,00 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt cztery tysiące siedemset osiemdziesiąt złotych zero groszy). W punkcie II ww. decyzji przyznał odszkodowanie zgodnie z przypadającym udziałem wynoszącym 1/2 części na rzecz T.Z. w wysokości 177 390,00 zł (słownie: sto siedemdziesiąt siedem tysięcy trzysta dziewięćdziesiąt złotych zero groszy). W punkcie III i IV decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. do wypłaty ustalonego odszkodowania w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, organ I instancji zobowiązał Prezydenta m. W. W punkcie V decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. Prezydent m. W. odmówił uwzględnienia wniosku B.F. w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za udział wynoszący 1/2 części określonej w decyzji nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że osobą uprawnioną do otrzymania odszkodowania pozostaje T.Z., z uwagi na fakt, że złożyła wniosek o odszkodowanie w terminie określonym w art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Ponadto organ l instancji stwierdził" że T.Z. nie posiadała umocowania do reprezentowania B.F. w dniu złożenia wniosku o przyznanie odszkodowania, tj. w dniu 20 grudnia 2005 r. Pełnomocnictwo udzielone przez B.F. dla T.Z. było datowane na dzień 4 stycznia 2011 r., a więc po dniu 31 grudnia 2005 r., tj. po upływie terminu wyznaczonego przez ustawodawcę na złożenie wniosku, a co za tym idzie wygaśnięciu uprawnienia przysługującego właścicielowi nieruchomości do złożenia wniosku o ustalenie odszkodowania. W dniu 13 sierpnia 2016 r. decyzja nr [...] z dnia [...] lipca 2016r. stała się ostateczna w zakresie punktu I-IV. Od powyższej decyzji odwołanie w ustawowym terminie złożył B.F. , odwołując się od punktu V decyzji odmawiającego mu ustalenia i wypłaty odszkodowania za udział wynoszący 1/2 części w/w nieruchomości. Po rozpoznaniu odwołania organ wskazał, że podstawę prawną niniejszej sprawy art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną przewiduje, że nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, niestanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem l stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Zgodnie zaś z art. 73 ust. 4 powołanej ustawy odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2, będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Ze zgromadzonego materiału w sprawie wynika, że Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. oraz decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. potwierdził nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa z dniem l stycznia 1999 r. prawo własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną (gminną): ul. [...] , oznaczonej jako działka nr ew. [...] o pow. 326 m2 z obrębu [...], obecnie uregulowanej w księdze wieczystej nr [...] i ul. [...] , oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...] o pow. 51 m2, nr [...] o pow. 249 m2, nr [...] o pow. 7m2, nr [...] o pow. 243 m2 z obrębu [...], obecnie uregulowanej w księdze wieczystej nr [...]. W dniu 20 grudnia 2005 r. do Urzędu m. W. wpłynął wniosek, w nagłówku którego zostali wymienieni T.Z. i B.F. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za grunt zajęty pod drogę publiczną (gminną): ul. [...] i ul. [...] o łącznej pow. 1 038,5 m-, w trybie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Złożony wniosek nie zawierał wymaganego przepisami prawa podpisu. Pismem z dnia 28 grudnia 2010 r. Urząd m. W. Wydział Nieruchomości Skarbu Państwa wezwał T.Z. i B.F. o osobiste stawiennictwo, w celu uzupełnienia wniosku z dnia 20 grudnia 2005 r. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, poprzez złożenie podpisu pod wnioskiem. Dnia 5 stycznia 2011 r. T.Z. złożyła w imieniu własnym oraz z upoważnienia B.F. podpis pod wnioskiem z dnia 20 grudnia 2005 r. Do akt przedmiotowej sprawy dołączone zostało również pełnomocnictwo z dnia 4 stycznia 2011 r. udzielone przez B.F. upoważniające T.Z. do wszelkich czynności prawnych (w tym podpisu na wniosku) w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną przy ul. [...] i ul. [...] . Zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. Urząd m. W. Wydział Nieruchomości Skarbu Państwa zawiadomił strony, że w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zawiadomienia strony mogą ewentualnie składać pisemne wyjaśnienia, wnioski oraz zapoznać się z materiałem zgromadzonym w sprawie o ustalenie i wypłatę odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdza, że z analizy materiału dowodowego znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy bezspornie wynika, że z wnioskiem o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość wystąpiła jedynie T.Z. . Za skuteczne nie można uznać pełnomocnictwa B.F. w sprawie ustalenia odszkodowania na wniosek z dnia 20 grudnia 2005 r., gdyż pełnomocnictwo to zostało sporządzone po terminie wynikającym z art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, który upłynął dnia 31 grudnia 2005 r. Skutkowało to ustaleniem odszkodowania jedynie na rzecz T.Z. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Do instytucji pełnomocnictwa uregulowanej w k.p.a. zasady wyrażone w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U.2016.380 z poźn. zm.) stosuje się posiłkowo. Zgodnie z tymi zasadami w przypadku braku umocowania po stronie pełnomocnika ważność czynności zależy od potwierdzenia jej przez mocodawcę (art. 103 § 1 i art. 104 Kodeks cywilny), a w każdym przypadku udzielenia pełnomocnictwa, gdy jego zakres nie został jednoznacznie określony, konieczne jest ustalenie rzeczywistej woli mocodawcy przy zastosowaniu reguł interpretacyjnych obowiązujących przy tłumaczeniu treści oświadczeń woli (art. 56 i 65 § 1 Kodeks cywilny). W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że dla wykazania, że pełnomocnik został dla strony ustanowiony, niezbędne jest okazanie dokumentu stwierdzającego ustanowienie takiego pełnomocnictwa. W przedmiotowej sprawie, T.Z. uzupełniła brak formalny wniosku, poprzez złożenie w imieniu własnym i z upoważnienia B.F. podpisu pod wnioskiem z dnia 20 grudnia 2005 r. oraz okazała pełnomocnictwo do działania w imieniu B.F. w sprawie ustalenia odszkodowania. Jednakże okazane pełnomocnictwo datowane na dzień 4 stycznia 2011 r. nie potwierdza skutecznie złożenia przez T.Z. wniosku z dnia 20 grudnia 2005 r. również w imieniu B.F. , z uwagi na zawity termin do jego złożenia. W ocenie organu odwoławczego dokument potwierdzający fakt złożenia przez T.Z. wniosku z dnia 20 grudnia 2005 r. w imieniu B.F. powinien być datowany na dzień kiedy właścicielom przysługiwało prawo do wystąpienia z wnioskiem o ustalenie odszkodowania, tj. w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Jest to termin zawity, a zatem jego uchybienie wywołuje skutek prawny wygaśnięcia roszczenia. Powyższy termin do zgłoszenia roszczenia odszkodowawczego ma charakter materialnoprawny i nie podlega przywróceniu. Wobec czego oświadczenie o działaniu przez pełnomocnika złożone po upływie terminu zawitego nie może wywołać skutków prawnych. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pan B.F. , zarzucając jej naruszenie: art. 8 i art. 9 kodeksu postępowania administracyjnego (zwany dalej "kpa") w związku z art. 33 par. 1 kpa i art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, (Dz. U. z 1998 r., nr 133, poz. 872 ze zm.) poprzez błędną wykładnię w/w artykułów polegającą na przyjęciu, że roszczenie strony skarżącej wygasło, mimo że wniosek o odszkodowanie został złożony w przepisanym terminie a organ wezwał stronę skarżącą do jego uzupełnienia celem dalszego procedowania. Skarżący wniósł o: 1. Uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i punktu V poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m. W., 2. Zasądzenie i wypłatę odszkodowania w kwocie 177 390, 00 zł. 3. Zasądzenie na rzecz Strony Skarżącej od Wojewody [...] kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że na podstawie art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, (Dz. U. z 1998 r., nr 133, poz. 872 ze zm.), wraz z siostrą T.Z. , jako współwłaściciele po 1/2 z części udziału w gruncie, wnieśli w przepisanym terminie tj. 16.12.2005 r. wniosek o odszkodowanie za grunty przejęte i przeznaczone pod drogę publiczną (ulicę) w Gminie [...], w miejscowości A. Dopiero po pięciu latach, pismem z dnia 28.12.2010 r. otrzymanym w dniu 03.01.2011 r., Urząd Miasta W., Biuro Gospodarki Nieruchomościami, Wydział Nieruchomości Skarbu Państwa wezwał wnioskodawców w terminie zawitym 7 dni, do uzupełnienia wniosku z dnia 16.12.2005 r. poprzez złożenie podpisu pod wnioskiem, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Powyższe wezwanie otrzymali Pani T.Z. i Pan B.F. W odpowiedzi na powyższe, w przepisanym terminie 05.01.2011 r., zostało przedłożone pełnomocnictwo z dnia 04.01.2011 r. B.F. dla T.Z. do wszelkich czynności prawnych w tym podpisu pod wnioskiem. Organ na tym etapie sprawy nie kwestionował udzielonego pełnomocnictwa co do daty jego wystawienia ani zakresu umocowania. Również zaskarżona decyzja, jak i inne dokumenty oraz korespondencja znajdująca się w aktach sprawy, w większości w rozdzielniku wskazują T.Z. jako stronę tj. działającą w imieniu własnym i jako pełnomocnika B.F. Skarżący wskazał. że dopiero w decyzji z [...]. 07.2016 r. Prezydent Miasta W. odmówił w punkcie V uwzględnienia wniosku B.F. o ustalenie i wypłatę odszkodowania w 1/2 części udziału w gruncie, z uwagi na fakt, iż pełnomocnictwo udzielone przez niego dla T.Z. zostało udzielone po terminie wyznaczonym przez ustawodawcę na złożenie wniosku (31.12.2005 r.) co skutkowało wygaśnięciem uprawnień przysługujących właścicielowi. Skarżący podkreślił, że z taką interpretacją nie zgodził się, uzasadniając ewentualny brak podpisu pod wnioskiem w dacie jego złożenia, niedopatrzeniem z racji wieku jak również wskazując przyczynienie się organów administracji do zaistniałej sytuacji, które przez 11 lat prowadzonego postępowania nie wskazywały na jakiekolwiek braki formalne wniosku i nie kwestionowały jego statusu jako strony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawę w dniu 15 września 2017r. stawiła się Pani M.A., oświadczając, że skarżący zmarł [...] lipca 2017r. a ona jest jedynym spadkobiercą, na dowód czego przedłożyła stosowne dokumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie bowiem Sądu, zaskarżone decyzje w odniesieniu do skarżącego wydane zostały z naruszeniem art. 8, 9, 32 i 33 §1 k.p.a oraz art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W ocenie Sądu wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez orzekające w sprawie organy, analiza akt sprawy nie pozwala na przyjęcie, iż skarżący nie złożył skutecznie wniosku o odszkodowanie za wywłaszczone nieruchomości w terminie określonym w art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, tj. do dnia 31 grudnia 2005 r. Trzeba zaznaczyć, że postępowanie o ustalenie odszkodowania, o którym mowa w art. 73 ust. 4 ustawy, oparte jest na zasadzie skargowości, albowiem może być wszczęte wyłącznie na wniosek uprawnionego podmiotu. Wniosek taki stanowi podanie składane w postępowaniu administracyjnym, które zgodnie z art. 63 § 2 k.p.a. powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie. Żądanie jest najistotniejszym elementem podania, albowiem wyznacza zakres postępowania prowadzonego przez organ. Postępowanie o odszkodowanie z art. 73 ustawy nie toczy się z urzędu. Powołany wyżej przepis wprowadza generalną zasadę uwłaszczenia w odniesieniu do nieruchomości zajętych w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogi publiczne. Ma on charakter szczególny w stosunku do przepisów wywłaszczeniowych ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603), gdyż dotyczy nabycia własności z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r., w przeciwieństwie do nabycia własności w drodze wywłaszczenia na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami, które następuje na podstawie decyzji konstytutywnej. Odszkodowanie, o którym mowa w przywołanym przepisie, przysługuje zatem właścicielowi, lub jego następcy prawnemu, który złożył stosowny wniosek w terminie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r., a którego nieruchomość: w dniu 31 grudnia 1998 r. pozostawała we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, ale nie stanowiła ich własności; nieruchomość ta zajęta została przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego pod drogę publiczną; nieruchomość ta, z dniem 1 stycznia 1999 r., stała się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Odszkodowanie jest bowiem rekompensatą za odebrane na rzecz Skarbu Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego prawa własności. W okolicznościach przedmiotowej sprawy z akt administracyjnych wynika, jak słusznie wywodzi strona skarżąca, że stosowny wniosek datowany na dzień 16 grudnia 2005r. wpłynął do organu z dniu 20 grudnia 2015r. (data nadania w urzędzie pocztowym to 19 grudnia 2005r.). Wniosek ten złożyli wspólnie współwłaściciele nieruchomości tj. skarżący oraz T.Z. (k 11-12 akt sprawy). Nie ulega także wątpliwości- potwierdzają to akta, a nie kwestionuje tego faktu skarżący, że złożony przez współwłaścicieli wniosek nie został przez nich wówczas podpisany. Brak podpisu pod podaniem stanowi brak formalny tego pisma, który uniemożliwia nadanie temu środkowi prawnemu dalszego biegu. Usunięcie zaś wskazanej przeszkody w rozpoznaniu podania powinno nastąpić poprzez wezwanie wnoszącego je, w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do podpisania, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Z akt sprawy wynika, że stosowne wezwanie do podpisania podania organ I instancji wystosował do skarżącego oraz T.Z. , pięć lat po wniesieniu przez nich wniosku o odszkodowanie. tj. 28 grudnia 2010r. Skarżący wezwanie organu odebrał w dniu 3 stycznia 2011r. W dniu 4 stycznia 2011r, udzielił zaś swej siostrze T.Z. pełnomocnictwa, upoważniając ją do podejmowania w jego imieniu wszelkich czynności prawnych w tym podpisania wniosku w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania. Pani T.Z. stosowne pełnomocnictwo przedłożyła organowi w dniu 5 stycznia 2011r. Z akt sprawy wynika, że podpisała ona wówczas również wniosek złożony w dniu 19 grudnia 2005r. w imieniu własnym oraz w imieniu skarżącego, jako jego pełnomocnik. Należy zatem przyjąć, że sporny wniosek został uzupełniony przez strony w tym skarżącego reprezentowanego przez pełnomocnika, w zakreślonym przez organ 7 dniowym terminie. Sąd podziela tym samym wyrażane w orzecznictwie poglądy, że organ administracji publicznej mając na względzie słuszny interes strony i dbając by nie poniosła ona szkody z powodu nieznajomości prawa, winien rozważyć wszystkie możliwe środki, które dopuszczają przepisy prawa, a które mogłyby służyć należytemu załatwieniu sprawy (wyroki: WSA w Gliwicach z dnia 6 maja 2014 r., IV SA/Gl 591/13, Lex Nr 1465912, WSA w Poznaniu z dnia 16 kwietnia 2014 r., II SA/Po 19/14, Lex Nr 1500389). "Organ nie może wykorzystywać błędu strony lub jej nieporadności, nie umożliwiając jej wyjaśnienia budzących się w sprawie wątpliwości, lecz zobligowany jest do podjęcia wszystkich niezbędnych czynności służących dokładnemu wyjaśnieniu stanu faktycznego oraz załatwieniu sprawy, mając na względzie nie tylko interes społeczny, ale nader wszystko, w kontekście zasad pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej oraz zasady czuwania przez te organ nad interesem strony i innych osób biorących udział w postępowaniu, słuszny interes odwołującego się obywatela" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2014 r., IV SA/Wa 2988/13, Lex Nr 1486439). Skoro więc art. 32 i 33 § 2 k.p.a dopuszcza działanie strony przez pełnomocnika, jeżeli udzieli mu pisemnego pełnomocnictwa, a dodatkowo w sprawie mamy także w ocenie Sądu do czynienie z sytuacją w której złożenia wniosku o odszkodowanie nie można uznać za czynność wymagającą osobistego działania strony, to brak jest podstaw do kwestionowania przez organy prawa strony do ustanowienia pełnomocnika do działania w jej imieniu, w tym uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez jego podpisanie. Przy ustalaniu zatem, czy umocowanie do dokonania danej czynności procesowej zostało przyznane ustanowionemu pełnomocnikowi, należało zatem jedynie dokonać interpretacji oświadczenia woli o udzieleniu pełnomocnictwa zgodnie z art. 65 § 1 k.c., zaś umowy będącej źródłem stosunku podstawowego - przy uwzględnieniu również art. 65 § 2 k.c. (K. Kopaczyńska - Pieczniak - Komentarz do art. 106 Kodeksu Cywilnego - Wydawnictwo LEX). W rozpoznawanej sprawie w ocenie Sadu treści samego pełnomocnictwa nie budzi zaś wątpliwości, co do tego, że jego zakres obejmuje także podpisanie wniosku- do czego co należy podkreślić został skarżący wezwany przez organ 28 grudnia 2010r. a wezwanie odebrał 3 stycznia 2011r. Wobec powyższego, zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa (patrz Wyrok NSA z 4 lipca 2006r. Sygn. akt II OSK 941/05), który Sąd w pełni podziela, jeśli usunięcie braku nastąpi w terminie prawem przewidzianym wówczas nie ma znaczenia, jaką datą pełnomocnictwo zostało oznaczone. Data ta może być zatem późniejsza od daty w jakiej strona złożyła podanie, istotnym jest zakres pełnomocnictwa oraz by pełnomocnictwo w rzeczywistości udzielone zostało do danej sprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy uznać zatem należało, że skarżący w zakreślonym przez organ terminie, reprezentowany wówczas już przez pełnomocnika, skutecznie uzupełnił brak formalny wniosku złożonego w dniu 19 grudnia 2005r. poprzez jego podpisanie. Okoliczność, zaś iż pełnomocnictwo datowane jest na dzień 4 stycznia 2011r. nie mogła mieć w sprawie znaczenia, bowiem jego treść nie budzi żadnych wątpliwości co do tego, iż Pani T.Z. została przez skarżącego upoważniona m.in. do podpisania w jego imieniu w/w wniosku wobec otrzymania przez niego stosownego wezwania organu w tym zakresie w dniu 3 stycznia 2011r. (a więc pięć lat po wniesieniu wniosku). Tym samym Sąd nie podzielił stanowiska organów, iż pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego T.Z. aby wywołało właściwy skutek winno być datowane na dzień kiedy właścicielom przysługiwało prawo wystąpienia z wnioskiem o odszkodowanie tj. od 1 stycznia 2001r. do 31 grudnia 2005r. Z akt sprawy w sposób nie budzący wątpliwości wynika bowiem, że skarżący w zakreślonym przez ustawodawcę terminie tj. 19 grudnia 2005r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wystąpił wraz z siostrą o ustalenie i wypłacenie mu odszkodowania, oraz uzupełnił zaistniały we wniosku brak formalny w postaci jego podpisania w zakreślonym przez organ terminie. Tym samym podobnie, jak w sytuacji drugiego wnioskodawcy, a jednocześnie pełnomocnika Skarżącego - T.Z. organ winien był w konsekwencji rozpoznać skutecznie wniesiony wniosek skarżącego o wypłatę mu odszkodowania. Czego nie uczynił bezpodstawnie przyjmując, że wniosek złożony został po terminie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję, jak również utrzymany nią w mocy pkt V decyzji organu I instancji, na podstawie art. 145§1 pkt. 1 lit. a i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.). Rozstrzygnięcie o kosztach oparto o art. 200 w/w ustawy. Rozpoznając ponownie sprawę organy, rozpoznają merytorycznie wniosek skarżącego o wypłatę odszkodowania o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U Nr 133 poz. 872 ze zm.), jako wniesiony w zakreślonym przez ustawodawcę terminie, uwzględniając iż obecnie wobec śmierci skarżącego stroną postępowania stała się jego córka M.A.