I FZ 116/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Marek Kołaczek, , , po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. sp. j. z siedzibą w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 2615/17 odrzucające skargę M. sp. j. z siedzibą w R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 31 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z 9 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 2615/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. sp. j. z siedzibą w R. (dalej: "Spółka" lub "strona skarżąca") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z 31 maja 2017 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Z jego uzasadnienia wynikało, że zarządzeniem z 1 sierpnia 2017 r. wezwano Spółkę do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która podpisała skargę do reprezentacji Spółki w dacie wniesienia skargi. Powyższe wezwanie doręczono Spółce w dniu 22 sierpnia 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 18 akt sądowych). Strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi. Postanowieniem z 18 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Skarżącej przywrócenia terminu do usunięcia braku formalnego skargi. Strona wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, które Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z 14 grudnia 2017 r., sygn. akt I FZ 351/17. W tych okolicznościach WSA w Warszawie uznał, że brak formalny skargi nie został usunięty przez stronę w wyznaczonym terminie, co pociągało za sobą konieczność zastosowania art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 58 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a."). W złożonym zażaleniu skarżąca Spółka wniosła o uchylenie powyższego postanowienia. W ocenie strony WSA w Warszawie nie powinien żądać od strony dostarczenia odpisu z KRS w sytuacji, w której informacja wynikająca z odpisu jest powszechnie dostępna. Takie działanie doprowadziło do przedłużenia postępowania i pozbawienia strony prawa do sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż stosownie do art. 28 § 1 w związku z art. 29 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności. Organy lub osoby uprawnione do działania w imieniu jednostek organizacyjnych muszą udowodnić, że mają prawo do działania za stronę, a przepis art. 29 p.p.s.a. nakazuje, aby udowodnienie umocowania miało formę dokumentu złożonego lub okazanego sądowi przy pierwszej czynności w postępowaniu (por. M. Niezgódka – Medek. Komentarz do art. 29 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX/el 2013 r.). Dokumentem wykazującym umocowanie do działania w imieniu strony skarżącej jest niewątpliwie odpis z KRS, czyli dokument, o przedstawienie którego została wezwana skarżąca spółka. Zaniechanie w tym zakresie stanowi brak formalny skargi, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. i w sytuacji, gdy strona nie uzupełni w tym terminie braków formalnych skargi, mimo prawidłowego w tym zakresie wezwania, sąd zobowiązany jest do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Powyższej wykładni wskazanych przepisów w odniesieniu do dokumentu mającego wykazać umocowanie do działania w imieniu podmiotu wpisanego do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego nie zmienia również treść art. 4 ust. 4a ustawy z 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. tekst jedn. z 2017 r., poz. 700 ze zm.). Możliwość samodzielnego pobrania przez Sąd wydruku komputerowego i uzyskanie aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru, nie czyni wezwania do uzupełnienia braku w postaci odpisu z KRS zbędnym, co w konsekwencji powodowałoby niemożność odrzucenia skargi z powodu niewywiązania się z tego obowiązku. Podkreślić bowiem należy, że to na stronie, stosownie do treści art. 29 p.p.s.a., spoczywa obowiązek wykazania nie tylko umocowania do działania w imieniu Spółki konkretnych osób fizycznych, ale i sposobu jej reprezentacji w przypadku zarządu wieloosobowego. W niniejszej sprawie WSA w Warszawie odrzucił skargę strony z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braku formalnego skargi w postaci oryginału lub odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącej Spółki, do nadesłania którego została ona wezwana przez ten Sąd. W wykonaniu zarządzenia strona przesłała do Sądu I instancji odpis z KRS jednakże po zakreślonym w wezwaniu terminie, co nie spowodowało usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej. W tych okolicznościach Sąd był zobligowany do odrzucenia skargi w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 3 który stanowi, że Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.