III SA/Wa 2770/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), sędzia WSA Radosław Teresiak, Protokolant referent stażysta Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia zapłaty zaległości podatkowych oddala skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] (dalej zwany "Dyrektorem UKS"), po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2012 r., decyzją z [...] czerwca 2015 r. określił A. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "Skarżąca" lub "Spółka") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2012 r. Skarżąca wnioskiem z 23 listopada 2015 r. wystąpiła do Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w [...] (dalej zwany "Naczelnikiem") o odroczenie do dnia 24 maja 2016 r., tj. na okres sześciu miesięcy od daty złożenia wniosku, zapłaty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług wynikających z decyzji Dyrektora UKS z dnia [...] czerwca 2015 r. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, iż na chwilę obecną nie posiada obrotowych środków finansowych, które pozwoliłyby na spłatę w całości wymaganego zobowiązania w podatku od towarów i usług. Odroczenie płatności zaległości podatkowej uzasadniła ważnym interesem podatnika - sytuacją, której nie mogła przewidzieć. Sprecyzowała, iż nieoczekiwany brak prezesa zarządu Spółki, który został zatrzymany przez organy postępowania przygotowawczego, spowodował sytuację, w której nie było osoby decyzyjnej w kwestiach finansowych oraz spowodowało ograniczenie prowadzenia działalności gospodarczej. W przekonaniu Spółki udzielenie jej ulgi pozwoli na odzyskanie płynności finansowej oraz kontynuowanie działalności gospodarczej poprzez nawiązanie współpracy z kontrahentami, pozyskanie dofinansowania w postaci pożyczek bądź kredytów. Naczelnik, decyzją z [...] lutego 2016 r., odmówił odroczenia do dnia 24 maja 2016 r., tj. na okres sześciu miesięcy od daty złożenia wniosku, zapłaty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług wynikających z decyzji Dyrektora UKS z [...] czerwca 2015 r. za okresy: drugi kwartał 2012 r. w wysokości 2.087.774 zł wraz z odsetkami za zwłokę 680.414 zł, trzeci kwartał 2012 r. w wysokości 3.596.049 zł wraz z odsetkami za zwłokę 1.040.539 zł, czwarty kwartał 2012 r. w wysokości 3.387.562 zł wraz z odsetkami za zwłokę 863.179 zł - w ramach pomocy de minimis. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ nie dopatrzył się wartości wspólnych, które w kontekście przesłanki interesu publicznego uzasadniałyby odroczenie przedmiotowych zaległości. W jego ocenie Spółka znalazła się w trudnej sytuacji w związku z problemami z płynnością finansową spowodowanymi następującymi okolicznościami wskazanymi we wniosku, tj. nieobecność prezesa Spółki i ograniczenie prowadzenia działalności. Skarżąca odwołaniem z 23 marca 2016 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i uwzględnienie złożonego wniosku, bądź uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzuciła naruszenie: 1) art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 123 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) - zwanej dalej "O.p." poprzez zaniechanie podjęcia niezbędnych działań w celu ustalenia prawidłowego stanu faktycznego w niniejszej sprawie, w wyniku zaniechania uzupełnienia zgromadzonego materiału dowodowego oraz jego wadliwą analizę, w wyniku uznania, iż wskazane przez Spółkę okoliczności stanowiące podstawę wniosku o odroczenie terminu płatności zaległości w podatku od towarów i usług, nie są wystarczającą podstawą udzielenia ulgi podatkowej i nie rodzi to po stronie organów podatkowych obowiązku udzielenia żądanej ulgi, pomimo stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzi ważny interes podatnika, 2) art. 67a § 1 pkt 2, art. 67b § 1 pkt 2 O.p. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, iż w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do odroczenia terminu płatności zaległości w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2012 r. w wyniku błędnie ustalonego stanu faktycznego niniejszej sprawy, pomimo uznania, iż na tle przedstawionej przez Spółkę sytuacji zachodzi ważny interes podatnika, co w kontekście prawidłowej wykładni powołanych przepisów winno prowadzić do uwzględnienia przedmiotowego wniosku i przyznania ulgi w spłacie zaległości podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] decyzją z [...] czerwca 2016 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję organu pierwszej instancji. Na wstępie organ odwoławczy za dopuszczalne uznał wnioskowane przez Skarżącą wsparcie w świetle Rozporządzenia Komisji Europejskiej Nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352 z 24 grudnia 2013 r., s.1), w sytuacji, gdy spełniła warunki dopuszczalności udzielenia jej pomocy. Do warunków tych należą: nieprowadzenie działalności w sektorach wymienionych w art. 1 ust. 1 lit. a)-e) oraz nieprzekroczenie progu pomocy o równowartości 200.000 EURO w okresie trzech lat podatkowych lub 100.000 EURO w zakresie drogowego transportu towarów. Według organu z akt sprawy wynika, iż udzielona ulga związana jest z zarejestrowaną działalnością pozostałych agencji transportowych pod numerem PKD 52.29 C. Ponadto wnioskowana kwota pomocy w odniesieniu do odroczenia do dnia 24 maja 2016 r., tj. na okres sześciu miesięcy od daty złożenia wniosku, zapłaty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług wynikających z decyzji Dyrektora UKS z [...] czerwca 2015 r., w tym za II, III i IV kwartał 2012 r. w przeliczeniu wg wskaźnika EDB wraz ze stwierdzeniem organu pierwszej instancji o nieotrzymaniu pomocy de minimis w okresie ostatnich trzech lat podatkowych, nie przekracza progu 200.000 EURO. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy doszedł do przekonania, że stwierdzenie dopuszczalności pomocy de minimis nie oznacza automatycznie udzielenia ulgi w spłacie należności dla wnioskującego przedsiębiorstwa, gdyż nawet w sytuacji wystąpienia okoliczności wynikających z ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego organ podatkowy nie jest bezwzględnie związany żądaniem podatnika. Tym samym badanie istnienia przesłanek, przemawiających za zastosowaniem ulgi w spłacie zaległości podatkowych, sprowadza się do ustalenia czy w sprawie wystąpiły nagłe zdarzenia losowe, sytuacje spowodowane działaniem czynników zewnętrznych, na które podatnik nie miał wpływu, a które doprowadziły do braku możliwości wywiązania się z zobowiązań podatkowych, jak również rzetelna analiza sytuacji finansowej Spółki. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] w celu stwierdzenia ewentualnego występowania ustawowych przesłanek dających organowi podatkowemu możliwość udzielenia wnioskowanej ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, po zbadaniu sytuacji finansowej i ekonomicznej Spółki, stwierdził, iż poniesiona na dzień 31 października 2015 r. strata w kwocie 488.038,29 zł świadczy o utracie kapitału i oznacza, że jej zobowiązania przewyższają jej aktywa. Ponadto podkreślił, że z salda zaległości załączonego do akt sprawy wynika, iż Spółka ma odnotowane na swoim koncie zaległości w podatku od towarów i usług za czerwiec, wrzesień i grudzień 2012 r. oraz za okres od stycznia do grudnia 2013 r. na łączną kwotę 20.338.135 zł wraz z odsetkami w wysokości 4.671.670 zł. Organ odwoławczy zgodził się się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, iż sam fakt, że Spółka podjęła prowadzenie działalności gospodarczej jako zarejestrowany odbiorca na podstawie decyzji w przedmiocie zabezpieczenia akcyzowego nie stanowi gwarancji, że zacznie osiągać zyski, które pokryją przedmiotowe zaległości za 2012 r. w wysokości 9.071.385 zł wraz z odsetkami za zwłokę, wynoszącymi na dzień złożenia wniosku 2.584.132 zł. W przekonaniu organu Spółka nie przedstawiła dokumentów, na podstawie których można byłoby oszacować przyszłe zyski firmy, świadczące o możliwości spłaty odroczonych zaległości we wnioskowanym terminie. Ponadto uznał, iż w sytuacji, gdy Skarżąca ponownie wystąpiła do Naczelnika z wnioskiem z dnia 11 stycznia 2016 r. o udzielenie ulgi podatkowej w postaci odroczenia do dnia 14 lipca 2016 r., tj. na okres sześciu miesięcy od daty złożenia wniosku zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2013 r. w łącznej kwocie 11.266.750 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 2.213.477 zł, posiada nadal trudności finansowe i uzależnia funkcjonowanie w znacznej mierze od przyznawania ulg podatkowych. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] mając powyższe na uwadze stanął na stanowisku, że trudności finansowe Spółki nie mają charakteru przejściowego i krótkotrwałego wobec czego nieuzasadnione jest przyznawanie ulgi w sytuacji, gdy nie ma gwarancji, że uzyska ona środki na spłatę zaległości w dacie wnioskowanego odroczenia w wysokości 9.071.385 zł wraz z odsetkami za zwłokę i będzie mogła skutecznie wypełnić nałożone na nią zobowiązanie. Tym samym doszedł do przekonania, iż udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowych na warunkach niemożliwych do spełnienia stwarza iluzję uwzględnienia wniosku podatnika i narusza podstawowe zasady postępowania podatkowego wyrażone w art. 121 i art. 191 O.p. Organ odwoławczy za bezzasadne uznał zarzuty naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 123 § 1, art 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4, O.p., w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji zebrał i w wyczerpujący sposób rozpatrzył cały materiał dowodowy, umożliwiając dokonanie prawidłowej oceny wystąpienia przesłanek "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego". Jego zdaniem stan faktyczny sprawy ustalony został w oparciu o przedstawione przez pełnomocnika Spółki dokumenty oraz ustalenia dokonane z urzędu. Z kolei wniosek został rozpatrzony we wszystkich obszarach regulujących możliwość udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, stwierdzając w przedmiotowej sprawie istnienie ważnego interesu podatnika oraz uznając, iż w sprawie nie została spełniona przesłanka ważnego interesu publicznego. Ponadto według Dyrektora Izby Skarbowej w [...], ani argumentacja zawarta w odwołaniu, ani ocena całości sprawy nie wskazuje na naruszenie art. 67a § 1 pkt 2, art. 67b § 1 pkt 2 O.p., poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, iż w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do odroczenia terminu płatności zaległości. Skarżąca w złożonych do organów podatkowych dokumentach i oświadczeniach nie wykazała możliwości finansowych spłacenia przedmiotowych zobowiązań podatkowych w łącznej wysokości 9.071.385 zł wraz z odsetkami za zwłokę wynoszącymi na dzień złożenia wniosku 2.584.132 zł, tj. nie wskazała realnego źródła ich finansowania, pomimo stwierdzenia we wniosku z 23 listopada 2015 r. i w piśmie z 28 grudnia 2015 r., iż z uzyskanych przychodów będzie miała możliwość spłaty ciążących na niej zaległości w podatku od towarów i usług. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że Spółka pomimo przedstawienia dokumentacji świadczącej o podjętych działaniach związanych z ponownym uruchomieniem działalności poprzez nawiązywanie współpracy z kontrahentami, nie przedstawiła żadnego dokumentu w postaci chociażby prognozy albo racjonalnego wyliczenia przychodu na poparcie powyższego stwierdzenia. Tym samym za niemożliwą uznał ocenę, na ile trafne mogą się okazać oczekiwania Skarżącej związane z uzyskiwaniem przychodów i zysków, które umożliwiają jej kontynuację działalności oraz pozwolą na zgromadzenie środków finansowych wystarczających na spłatę zaległości w kwocie 9.071.385 zł wraz z odsetkami za zwłokę wynoszącymi na dzień złożenia wniosku 2.584.132 zł w odroczonym terminie. Skarżąca korzystając z możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie przedstawiła żadnych nowych informacji oraz nie złożyła dodatkowych dokumentów, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze Spółka wnosząc o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 123 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez zaniechanie poczynienia niezbędnych i wyczerpujących działań w kierunku ustalenia prawidłowego stanu faktycznego w niniejszej sprawie, dokonanie jego wadliwej analizy i oceny i w konsekwencji uznanie, iż wskazane przez Spółkę okoliczności stanowiące podstawę wniosku o odroczenie terminu płatności zaległości w podatku od towarów i usług, nie są wystarczającą podstawą do udzielenia ulgi podatkowej oraz nie rodzi to po stronie organów podatkowych obowiązku udzielenia żądanej ulgi; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: art. 67a § 1 pkt 2, art. 67b § 1 pkt 2 O.p. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, iż w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do odroczenia terminu płatności zaległości w wyniku błędnie ustalonego stanu faktycznego niniejszej sprawy, w sytuacji gdy w świetle niniejszej sprawy zachodzi ważny interes podatnika, co w kontekście prawidłowej wykładni powołanych przepisów winno prowadzić do uwzględnienia przedmiotowego wniosku i przyznania ulgi w spłacie zaległości podatkowej. Uzasadniając zarzuty Skarżąca podniosła, iż organ nie dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie jej przejściowych problemów finansowych, które nie były spowodowane świadomie przyjętą strategią gospodarczą, ale czynnikami niezależnymi od niej samej. Jej zdaniem wskazana dokumentacja, potwierdza podjęte przez nią działania, celem ponownego wdrożenia prowadzonej działalności i uzyskiwania z tego tytułu dochodu, który w późniejszym terminie Spółka przeznaczy na spłatę zaległości. Skarżąca zwracając uwagę, że przez okres około 7 miesięcy z uwagi na nieobecność osób zarządzających nie funkcjonowała, co ma przełożenie na drastyczny spadek uzyskiwanych przez nią obrotów, ponadto podjęła liczne działania związane z ponownych uruchomieniem działalności, m. in. poprzez wystąpienie do Urzędu Celnego o udzielenie zabezpieczenia akcyzowego i na opłatę paliwową, nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, iż nie przedstawiła żadnych dokumentów mogących stanowić dowód na poparcie ww. twierdzeń, przedkładając jedynie dokumenty związane ze złożeniem zabezpieczenia akcyzowego i na opłatę paliwową, do czego zresztą była zobowiązana, w związku z prowadzoną działalnością. Tym samym uznała, iż wskazana dokumentacja, potwierdza podjęte przez nią działania, celem ponownego wdrożenia prowadzonej działalności i uzyskiwania z tego tytułu dochodu, który w późniejszym terminie przeznaczy na spłatę zaległości. Skarżąca stanęła na stanowisku, że uzyskanie pomocy pozwoliłoby jej na dalsze pozostawanie w stabilności finansowej i ochronę przed ewentualnym bankructwem. W sytuacji, gdy dobrowolnie zamierza uiścić zobowiązania podatkowe, za słuszne uznała odroczenie terminu płatności i pozwolenie na dobrowolne wywiązanie się z jej obowiązków. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i powtórzył przedstawione w niej argumenty. Zarzuty skargi uznał za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Podstawę prawną zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy art. 67a § 1 pkt 2 w związku z art. 67b § 1 pkt 2 O.p. Stosownie do art. 67a § 1 pkt 2 O.p., organ podatkowy na wniosek podatnika z zastrzeżeniem art. 67b, w wypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a. Z kolei na podstawie art. 67 b § 1 pkt 2 O.p. organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a, które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis. Przywołane unormowania stosuje także do płatników (art. 67c O.p.). W orzecznictwie wyjaśniono, że w sytuacji, w której o zastosowanie ulgi w zapłacie ubiega się przedsiębiorca, organ powinien w pierwszej kolejności ustalić, o jakiego rodzaju ulgę podatnik się ubiega (art.67b § 1 pkt 1-3 O.p.) i w zależności od tego ewentualnie wezwać stronę do przedłożenia stosownych dokumentów. Dopiero, gdy strona przedłoży niezbędne dokumenty, z których będzie wynikało, że spełnia warunki do ubiegania się o pomoc określoną w art. 67b §1 pkt 1-3 O.p., powinien następnie poddać wniosek ocenie pod kątem kryteriów, o których mowa w art. 67a § 1 O.p. (wyrok NSA z dnia 27.08.2014 r., sygn. akt II FSK 2065/12, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, w skrócie "CBOSA"). W niniejszej sprawie organy podatkowe uczyniły zadość wskazanej kolejności procedowania wyjaśniając z przedsiębiorcą o jaką pomoc się ubiega oraz oceniły pod tym kątem złożone przez niego dokumenty. Z treści decyzji wynika, że organy uznały, iż udzielenie przedsiębiorcy pomocy de minimis było co do zasady dopuszczalne. W tych warunkach przystąpiono do oceny spełnienia przesłanek z art. 67a § 1 O.p. Udzielenie ulgi na podstawie art. 67a § 1 O.p. oparte jest na tak zwanym uznaniu administracyjnym, w ramach którego organ dysponuje wyborem pomiędzy równoprawnymi rozstrzygnięciami (przyznanie ulgi – odmowa przyznania ulgi) w sytuacji stwierdzenia zaistnienia którejkolwiek z dwóch przesłanek bądź obydwóch. Przesłankami tymi są "ważny interes podatnika (płatnika)" oraz "interes publiczny". Zwroty te nie mają stałego zakresu treści i ustalonego, niezmiennego znaczenia. Są to więc klauzule generalne, odsyłające do ocen pozaprawnych. Z tych powodów w identyfikowaniu powyższych pojęć szczególnego znaczenia nabiera orzecznictwo sądów administracyjnych. W orzecznictwie tym, jak również w piśmiennictwie przyjmuje się, że przez ważny interes podatnika należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika (przykładowo wyrok NSA z dnia 17.11.2011 r. sygn. akt II FSK 60/11, dostępny w CBOSA), przy czym wystąpienia przesłanki nie powinno się utożsamiać z subiektywnym przekonaniem wnioskodawcy o przydatności zastosowania ulgi. Zaistnienia tej przesłanki nie można upatrywać również w dolegliwości finansowej, jakiej doświadcza strona w związku z koniecznością wywiązania się z ciążących na niej zobowiązań podatkowych (wyrok NSA z dnia 6.03.2012 r. sygn. akt II FSK 1489/10, dostępny w CBOSA). Natomiast przez interes publiczny rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji, itp. Wynika to z wyjątkowego charakteru instytucji ulg w zapłacie stanowiącej odstępstwo od zasady równości i powszechności opodatkowania. Zasadą pozostać musi płacenie podatków w sposób i w terminach przewidzianych przez prawo. Jedynie nadzwyczajne okoliczności mogą spowodować odstępstwo od tej reguły (por.: B. Dauter S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2007, s. 522 i n., tezy 14, 15 i 18 do 20 i powołane tam orzecznictwo). Wreszcie trzeba podkreślić, że postępowanie w przedmiocie ulg płatniczych wszczynane jest na wniosek podatnika i to on powinien starać się wykazać wszelkie okoliczności przemawiające za uwzględnieniem jego żądania. Okoliczność ta wymaga szczególnego zaakcentowania, albowiem jak wyjaśniono, przesłanki ulgi nie mają z góry ustalonej treści (klauzule generalne), którą należy poszukiwać ad casum, w oparciu o okoliczności tego konkretnego przypadku, nie zaś uwzględnieniem sytuacji i ocen występujących w innych sprawach, bądź o charakterze hipotetycznym. Skarżąca domagała się odroczenia na okres 6 miesięcy płatności zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2012r. wynikających z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] czerwca 2015r. (utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2015r.). Skarżąca wskazała, iż na chwilę obecną nie posiada obrotowych środków finansowych, które pozwoliłyby na spłatę w całości wymaganego zobowiązania w podatku od towarów i usług. Odroczenie płatności zaległości podatkowej uzasadniła ważnym interesem podatnika - sytuacją, której nie mogła przewidzieć. Sprecyzowała, iż nieoczekiwany brak prezesa zarządu Spółki, który został zatrzymany przez organy postępowania przygotowawczego, spowodował sytuację, w której nie było osoby decyzyjnej w kwestiach finansowych oraz spowodowało ograniczenie prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka podnosiła, że udzielenie jej ulgi pozwoli na odzyskanie płynności finansowej oraz kontynuowanie działalności gospodarczej poprzez nawiązanie współpracy z kontrahentami, pozyskanie dofinansowania w postaci pożyczek bądź kredytów. W ocenie Sądu organy podatkowe miały podstawy by przyjąć, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego. Przede wszystkim trafnie w zaskarżonej decyzji zauważono, że Skarżąca w złożonych do organów podatkowych dokumentach i oświadczeniach nie wykazała możliwości finansowych spłacenia przedmiotowych zobowiązań podatkowych w łącznej wysokości ponad 11 milionów zł. Skarżąca nie wskazała realnego źródła ich finansowania. Spółka we wniosku z 23 listopada 2015 r. i w piśmie z 28 grudnia 2015 r., podnosiła wprawdzie, iż podjęła działania związane z ponownym uruchomieniem działalności poprzez nawiązywanie współpracy z kontrahentami, ale nie przedstawiła żadnego dokumentu - w postaci chociażby prognozy albo racjonalnego wyliczenia przychodu - na poparcie twierdzenia, że będzie miała możliwość spłaty ciążących na Spółce zaległości podatkowych. W związku z tym organ drugiej instancji zasadnie uznał za niemożliwą uznał ocenę, na ile trafne mogą się okazać oczekiwania Skarżącej związane z uzyskiwaniem przychodów i zysków, które umożliwiają jej kontynuację działalności oraz pozwolą na zgromadzenie środków finansowych wystarczających na spłatę zaległości we wskazanej kwocie w odroczonym terminie. Organy podatkowe słusznie podkreślały, że sam fakt, że Spółka podjęła prowadzenie działalności gospodarczej jako zarejestrowany odbiorca na podstawie decyzji w przedmiocie zabezpieczenia akcyzowego nie stanowi gwarancji, że zacznie osiągać zyski, które pokryją przedmiotowe zaległości za 2012r. Organy podatkowe, po przeprowadzeniu analizy sytuacji finansowej i ekonomicznej Spółki, a także biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, doszły do prawidłowego wniosku, że trudności finansowe Spółki nie mają charakteru przejściowego i krótkotrwałego wobec czego nieuzasadnione jest przyznawanie ulgi w sytuacji, gdy nie ma gwarancji, że uzyska ona środki na spłatę zaległości w dacie wnioskowanego odroczenia i będzie mogła skutecznie wypełnić nałożone na nią zobowiązanie. Uwadze organów nie uszedł również fakt, że Skarżąca ponownie wystąpiła do Naczelnika z wnioskiem z dnia 11 stycznia 2016 r. o udzielenie ulgi podatkowej w postaci odroczenia do dnia 14 lipca 2016 r., tj. na okres sześciu miesięcy od daty złożenia wniosku zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2013 r. w łącznej kwocie 11.266.750 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 2.213.477 zł. Ta okoliczność, zdaniem organów podatkowych, potwierdza, że Spółka nadal posiada trudności finansowe i uzależnia funkcjonowanie w znacznej mierze od przyznawania ulg podatkowych. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że organy podatkowe zasadnie uznały, że brak jest w niniejszej sprawie podstaw do zastosowania wnioskowanej ulgi, a jej udzielenie na warunkach niemożliwych do spełnienia stwarzałoby iluzję uwzględnienia wniosku podatnika i naruszało podstawowe zasady postępowania podatkowego wyrażone w art. 121 i art. 191 O.p. Podkreślenia wymaga, że bieżące problemy finansowe związane z koniecznością regulowania zaległości podatkowych i innych zobowiązań same w sobie nie mogą być uznane za wystarczającą przesłankę pozwalającą zastosować art. 67a O.p. W przeciwnym razie wyjątek stałby się regułą, albowiem niewątpliwie ulga w spłacie należnych podatków będzie zawsze w interesie podatnika. W konsekwencji, każdorazowo, gdy bieżąco podatnikowi (płatnikowi) nie starczałoby środków na zaspokojenie wszystkich zobowiązań, spełniałby przesłankę do zastosowania ulgi (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 7.11.2013 r., sygn. akt I SA/Kr 689/13, dostępny w CBOSA). W ocenie Sądu, organy podatkowe podejmując zakwestionowane decyzje wzięły po uwagę wszystkie dowody i okoliczności wskazane przez skarżącą spółkę oraz dokonały ich oceny, która doprowadziła do uprawnionego przekonania, że brak jest przesłanek do zastosowania ulgi podatkowej. W efekcie należało uznać, że postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo i w związku tym brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu w całości na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).