II GSK 1418/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Dorota Dąbek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej sprawy ze skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 listopada 2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 725/16 w sprawie ze skargi M. J. na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie umorzenia spłaty refundacji kosztów wyposażenia stanowiska pracy dla osoby niepełnosprawnej 1. postanawia sprostować oczywistą omyłkę w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 8 listopada 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 725/16, w ten sposób, że w wierszu 4 od dołu w miejsce słów "z dnia [...] czerwca 2016 r." wpisać słowa "z dnia [...] czerwca 2016 r."; 2. oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 8 listopada 2016r., sygn. akt IV SA/Gl 725/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (zwany dalej także: Sąd lub Sąd I instancji) oddalił skargę M. J. (zwanego dalej także: Skarżący) na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia [...] czerwca 2016r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie umorzenia spłaty refundacji kosztów wyposażenia stanowiska pracy dla osoby niepełnosprawnej. Powyższy wyrok Sądu I instancji zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Pismem z dnia [...] stycznia 2016r. M. J. wystąpił do Powiatowego Urzędu Pracy w W. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Starosty W. z dnia [...] września 2015r. nr [...], a następnie o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy, to jest umorzenie spłaty nienależnie pobranego świadczenia. W motywach wniosku wskazano, że w decyzji tej błędnie wyznaczono krąg stron postępowania, albowiem pominięto w nim M. J. jako dłużnika solidarnego, mimo że jest on również uprawniony do występowania z wnioskiem o umorzenie ciążącej na nim należności. Strona zapoznała się z pełną wersją decyzji z dnia [...] września 2015r. w dniu [...] grudnia 2015r., a tym samym wniosek o wznowienie postępowania jest złożony w terminie. Starosta W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2016r. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] września 2015r. uznając, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony w oparciu o przesłankę przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r. poz. 23, zwanej dalej k.p.a.), a przez to z uchybieniem terminu, gdyż o przedmiotowej decyzji strona wiedziała już w dniu [...] listopada 2015r., a tym samym termin do złożenia wniosku upłynął [...] grudnia 2015r., a wniosek wpłynął do organu w dniu [...] stycznia 2016r. Po rozpatrzeniu zażalenia M. J., Wojewoda Śląski postanowieniem z dnia [...] marca 2016r. nr [...], wydanym na podstawie art. 148 § 1, art. 149 § 3 i 4 w związku z art. 138 § 2 k.p.a., uchylił powyższe postanowienie i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że organ I instancji skupił swoją uwagę na niewłaściwej przesłance wznowienia postępowania administracyjnego, gdyż wnioskodawca wskazał, że domaga się wznowienia na podstawie art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. Z tego powodu uwzględniono wniesione zażalenie. Starosta W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 123, art. 145 § 1 pkt 5 i art. 149 § 3 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] września 2015r. w przedmiocie odmowy umorzenia spłaty nienależnie pobranego świadczenia - refundacji kosztów wyposażenia stanowiska pracy dla osoby niepełnosprawnej udzielone na podstawie art. 26e ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w wysokości 24000 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowej do dnia zapłaty. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podniesiono, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie, jednak zdaniem organu okoliczności podnoszone we wniosku były znane organowi w dniu podejmowania przez niego rozstrzygnięcia, a tym samym nie wystąpiły przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania administracyjnego. Po rozpatrzeniu zażalenia M. J., Wojewoda Śląski w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], podzielił w całości stanowisko organu I instancji co do braku podstaw do wznowienia postępowania, gdyż organowi pierwszej instancji w dniu wydania decyzji znany był wniosek M. K. o ogłoszenie upadłości, a tym samym nie był to nowy dowód w sprawie nieznany organowi. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł M. J., zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji. Nadto zarzucono naruszenie postanowień art. 10 i art. 81 k.p.a., poprzez niezapewnienie stronie skarżącej czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym przed organem I instancji. Dodatkowo podniesiono naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez nieustalenie w sprawie wszystkich okoliczności faktycznych w prowadzonym postępowaniu i pominięcie pisma strony z dnia [...] kwietnia 2016r. oraz nieuwzględnienie wniosku o przesłuchanie dodatkowych świadków w osobie M. K.. Ponadto zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez odmowę uznania przez organ administracji jako nowego dowodu w sprawie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz nowej okoliczności, iż od daty [...] stycznia 2015r. A. nie posiadał zdolności do spłaty zaciągniętych zobowiązań, w tym objętych sentencją decyzji z dnia [...] września 2015r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze wskazał, że organ I instancji przed podjęciem decyzji w dniu [...] września 2015r. dysponował wiedzą o tych okolicznościach, które stara się wykazać wnioskodawca. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że - wbrew twierdzeniom Skarżącego - Starosta W. podejmując decyzję z dnia [...] września 2015r. dysponował wiedzą o orzeczeniu Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia [...] stycznia 2015r., którym oddalono wniosek o ogłoszenie upadłości z powodu braku wystarczającego na zaspokojenie kosztów postępowania majątku niewypłacalnego dłużnika. Dodatkowo Sąd zauważył, że w trakcie tego postępowania strona wnioskująca o umorzenie przedłożyła organowi także inne dokumenty świadczące o zajęciach komorniczych na łączną sumę około 45.577 zł. Organ podejmujący decyzję z dnia [...] września 2015r. podjął działania zmierzające do weryfikacji twierdzeń wnioskodawcy i uzyskania dodatkowych informacji, jednakże wnioskodawca, jak wynika z uzasadnienia, nie przedłożył żadnych nowych dowodów w sprawie. Tym samym brak jest podstaw dla uznania, że z punktu widzenia procesowego w/w orzeczenie Sądu Rejonowego w Gliwicach stanowi nowy dowód lub też nową okoliczność, która istniała w dniu wydania decyzji i nie była znana organowi podejmującemu rozstrzygnięcie. Zatem w ocenie Sądu I instancji Skarżący nie wykazał występowania przesłanki przewidzianej treścią art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., uzasadniającej wznowienie postępowania administracyjnego. Za całkowicie bezzasadny Sąd I instancji uznał zarzut naruszenia art. 10 oraz art. 81 k.p.a. i niezapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, gdyż w ramach przedmiotowego postępowania nie było prowadzone żadne postępowanie dowodowe. Z tego samego powodu zdaniem Sądu, nie był też trafny zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a., ponieważ w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe nie było prowadzone, tym samym organ nie mógł dopuścić się tego naruszenia. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę kasacyjną wniósł M. J., domagając się jego uchylenia. Wyrokowi Sądu I instancji skarżący kasacyjnie, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy przez Sąd orzeczenia Wojewody Śląskiego w całości, co skutkuje tym, iż w obrocie prawnym znajduje się postanowienie, które narusza w sposób istotny interesy Skarżącego, w sytuacji, gdy organ II instancji powinien był zastosować art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez uchylenie postanowienia organu l instancji i orzeczenie co do istoty sprawy; b. art. 149 § 3 k.p.a., poprzez podtrzymanie przez Sąd stanowiska, iż zasadnym było utrzymanie w mocy postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania, w sytuacji, gdy takowe orzeczenie stoi w sprzeczności z okolicznościami faktycznymi oraz materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie; c. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez odmowę uznania przez Sąd jako nowego dowodu w sprawie wniosku o ogłoszenie upadłości (wraz z informacją finansową o spółce A. sp. z o. o. oraz sprawozdaniem finansowym) oraz nowej okoliczności, iż od daty [...] stycznia 2015r. A. nie posiadał zdolności do spłaty zaciągniętych zobowiązań w tym m.in. objętych sentencją decyzji z dnia [...] września 2015r., w wyniku czego nie zostało wznowione postępowanie administracyjne, pomimo wystąpienia ku temu przesłanek, w konsekwencji w obrocie prawnym nadal pozostaje w mocy decyzja z dnia [...] września 2015r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia spłaty nienależnie pobranego świadczenia w sytuacji, gdy istniały przesłanki do wydania decyzji o umorzeniu spłaty. W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie podniósł, że jako podstawę do wznowienia wskazał przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jako nowy dowód wskazał wniosek o ogłoszenie upadłości (wraz z informacją finansową o spółce A. sp. z o.o. wraz z sprawozdaniem finansowym). Nową okolicznością jest natomiast to, że od daty [...] stycznia 2015r. A. nie posiadał zdolności do spłaty zaciągniętych zobowiązań, w tym m.in. objętych sentencją decyzji z dnia [...] września 2015r. W opinii skarżącego kasacyjnie, zebrany w sprawie materiał dowodowy przez organ administracji publicznej powinien znaleźć swoje odzwierciedlenie m.in. w uzasadnieniu decyzji, do czego obliguje go art. 107 § 3 k.p.a. Tymczasem w treści uzasadnienia faktycznego decyzji o znaku: [...], organ nie wskazał powyższych okoliczności. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, jeżeli organ byłby w posiadaniu takowych informacji, powinien był dać temu w sposób jednoznaczny wyraz w treści uzasadnienia decyzji, jednakże tegoż nie uczynił, zatem okoliczności te nie były znane organowi w dniu wydania decyzji, a zatem teraz organ powinien wznowić postępowanie, gdyż wydana decyzja stoi w sprzeczności z treścią przepisu prawa materialnego, a mianowicie z treścią art. 49 ust. 5b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011r. nr 127, poz. 721 z późn. zm.). W sprawie wystąpiły więc przesłanki, które uzasadniają wznowienie postępowania, a w dalszej kolejności umorzenie należności. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, podczas rozpoznawania niniejszej sprawy doszło do naruszenia art. 149 § 3 k.p.a., poprzez podtrzymanie przez Sąd I instancji stanowiska, iż zasadna była odmowa wznowienia postępowania, skoro nie wykazano w sposób szczegółowy przesłanki, która dawałaby możliwość wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Ponadto skarżący kasacyjnie podniósł, że w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd I instancji jedynie "uznaje", że Starosta W. "miał w polu widzenia" orzeczenie SR w Gliwicach z dnia [...] stycznia 2015r. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, gdyby organ l instancji miał styczność z tym dowodem w sprawie, dopuściłby ten dowód w drodze postanowienia. Według skarżącego kasacyjnie, nie jest przesłanką dającą prawo odmowy wznowienia postępowania to, że coś było w polu widzenia. Gdyby tak patrzeć na ten przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., to każdy dokument/pismo/odpis z KRS stanowiłby dowód w sprawie, bo wydając stosowną decyzję, można by przyjąć, że organ przy jej wydawaniu miał ten "dokument" w polu widzenia, co jest niezasadną argumentacją. Sąd orzekający nie wziął pod uwagę braku elementu bezpośredniości przedmiotowego dowodu przy orzekaniu przez Starostę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718, cyt. dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając skargę kasacyjną w zakreślonych przytoczoną powyżej regulacją prawną granicach, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach i z tego powodu polegała oddaleniu. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej podniesiono wyłącznie zarzuty mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania, jednakże ich konstrukcja nie jest prawidłowa. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, a Naczelny Sąd Administracyjny uprawniony jest do rozpoznawania jej jedynie w granicach wskazanych w niej podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Skarga kasacyjna jest środkiem prawnym służącym zaskarżaniu wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych. Podstawą skargi kasacyjnej może być m.in. "naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Nie chodzi tutaj jednak o wszelkie naruszenia przepisów proceduralnych, ale o naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów procedury sądowoadministracyjnej, uregulowanej przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co oczywiście może się wiązać w sposób pośredni z zarzutami naruszenia stosowanego przez organ administracyjny kodeksu postępowania administracyjnego. Wadliwy jest jednakże brak powiązania w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów k.p.a. z naruszeniem przepisów ustawy p.p.s.a., jak również brak ich odniesienia do postępowania przed sądem pierwszej instancji w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że powołanie przepisów procesowych w oderwaniu od będących podstawą zaskarżonego wyroku przepisów postępowania sądowego, nie może być uznane za spełniające przesłanki podstaw kasacyjnych, o których mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., gdyż przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym, stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a., jest orzeczenie sądu (por. m.in. wyrok NSA z dnia 31 marca 2013 r., II FSK 925/10, LEX nr 1100417). Tymczasem w rozpoznawanej skardze kasacyjnej nie powiązano zarzucanego naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego z jakimkolwiek przepisem postępowania sądowoadministracyjnego. Nie sprecyzowano zatem wyraźnie na czym - zdaniem skarżącego - polegało naruszenie prawa przez Sąd I instancji, co dowodzi wadliwej konstrukcji skargi kasacyjnej. Wprawdzie ta wada formalna nie daje podstaw do odrzucenia tego środka prawnego, bo to wynika z treści uchwały NSA z dnia 26 października 2009r. (sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA nr 1/2010, poz. 1), jednak w sposób zasadniczy ogranicza zakres kontroli sprawowanej przez Sąd II instancji. Przy tak skonstruowanej skardze kasacyjnej istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy zasadny jest podniesiony w punkcie c skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez odmowę uznania jako nowego dowodu w sprawie wniosku o ogłoszenie upadłości (wraz z informacją finansową o spółce A. sp. z o. o. oraz sprawozdaniem finansowym) oraz nowej okoliczności, iż od daty [...] stycznia 2015r. A. nie posiadał zdolności do spłaty zaciągniętych zobowiązań. Przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przewiduje, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Do wznowienia postępowania może zatem dojść, jeżeli spełnione zostaną łącznie cztery warunki: po pierwsze - okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, po drugie – są one istotne, po trzecie - zostały one ujawnione po wydaniu decyzji i po czwarte - te "nowe okoliczności faktyczne" i "nowe dowody" nie były znane organowi, który wydał decyzję (por. m.in. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 1997 r., sygn. akt III SA 77/97, LEX nr 32672). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodna z prawem była dokonana przez Sąd I instancji ocena, że powoływane przez wnioskodawcę dowody i okoliczności tych wymogów nie spełniają, nie mogły zatem stanowić podstawy do wznowienia postępowania zakończonego decyzją. Jak wynika z okoliczności sprawy, nie są to bowiem nowe dowody i okoliczności istniejące w dniu [...] września 2015r. tj. w dniu wydawania decyzji przez Starostę W., ale nieznane organowi, albowiem wydając decyzję organ miał wiedzę o ich istnieniu. Zasadnie zwrócił uwagę Sąd I instancji, że podejmując decyzję z dnia [...] września 2015r. Starosta W. znał treść orzeczenia Sądu Rejonowego w Gliwicach Wydział XII Gospodarczy ds. Upadłościowych i Naprawczych z dnia [...] stycznia 2015r., którym oddalono wniosek o ogłoszenie upadłości z powodu braku majątku wystarczającego na zaspokojenie kosztów postępowania. Organ w decyzji z dnia [...] września 2015r. powołał się bowiem m.in. na informacją o tym orzeczeniu zawartą w Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego. Należy też podkreślić, że już w samym wniosku o umorzenie spłaty należności prokurent spółki A. sp. z o.o. wskazał, że spółka zaprzestała działalności operacyjnej, nie posiada jakichkolwiek dochodów na spłatę długu, utraciła również zdolność kredytową. Wnioskodawca informował również organ o tym, że spółka posiada liczne zajęcia komornicze i skarbowe oraz złożyła wniosek o ogłoszenie upadłości. Strona wnioskująca o umorzenie przedłożyła też organowi dokumenty świadczące o zajęciach komorniczych na łączną sumę około 45.577 zł. W doktrynie podkreśla się, że okoliczność faktyczna wynikająca z akt sprawy, jak też dowód w nich zawarty, nie mają waloru "nowej okoliczności faktycznej" i "nowego dowodu" w sprawie (por. m.in. B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z 26 kwietnia 2000 r., III SA 1454/99, OSP 2001, nr 2, poz. 21). Skoro zatem wydając decyzję organ znał treść orzeczenia sądowego o oddaleniu wniosku o ogłoszeniu upadłości z powodu niewystarczającego majątku na pokrycie kosztów upadłości i powołał się na to w uzasadnieniu decyzji, spełniając wymóg z art. 107 § 3 k.p.a., nie można uznać, że wniosek o ogłoszenie upadłości stanowi nowy dowód, istotny a nieznany organowi, w rozumieniu art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. To samo dotyczy powoływanej przez skarżącego kasacyjnie okoliczności, iż od daty [...] stycznia 2015r. spółka A. nie posiadała zdolności do spłaty zaciągniętych zobowiązań. Okoliczność ta nie była dla organu nowa, skoro organ wiedział, że z braku wystarczającego majątku na pokrycie kosztów upadłości w dniu [...] stycznia 2015r. odmówiono spółce ogłoszenia upadłości. Należy podkreślić, że okolicznością faktyczną istotną dla sprawy jest taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (por. m.in. wyrok NSA z 25 czerwca 1985 r., sygn. akt I SA 198/85, ONSA 1985, nr 1, poz. 35). Okoliczność wskazana przez wnioskodawcę dotycząca niezdolności od dnia [...] stycznia 2015r. spłaty przez spółkę zaciągniętych zobowiązań tego warunku nie spełnia, nie jest bowiem okolicznością istotną w powyższym znaczeniu. Tym samym brak jest podstaw dla uznania, że z punktu widzenia procesowego wskazywany przez wnioskodawcę wniosek o ogłoszenie upadłości (wraz z informacją finansową o spółce A. sp. z o. o. oraz sprawozdaniem finansowym) oraz okoliczność, iż od daty [...] stycznia 2015r. spółka nie posiadała zdolności do spłaty zaciągniętych zobowiązań, stanowią nową istotną okoliczność lub też nowy dowód, które istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi podejmującemu rozstrzygnięcie. Zasadnie zatem uznał Sąd I instancji, że w rozpoznawanej sprawie orzekające organy prawidłowo oceniły, że okoliczności powoływane przez wnioskodawcę nie spełniały wymogów przewidzianych treścią art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W konsekwencji za nieuzasadnione uznać należy również sformułowane w punktach a i b skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 149 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez Sąd orzeczenia Wojewody Śląskiego o odmowie wznowienia postępowania. Z powodów powyżej wskazanych niezasadnie bowiem zarzuca skarżący kasacyjnie, że takie orzeczenie stoi w sprzeczności z okolicznościami faktycznymi oraz materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie. Wobec zatem bezzasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa uznać należy, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Z tego powodu podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku. W punkcie I wyroku Naczelny Sąd Administracyjny postanowił o sprostowaniu oczywistej omyłki w wyroku Sądu I instancji, działając na podstawie art. 156 § 3 p.p.s.a.