II OSK 1930/16

Dnia 20 września 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 20 września 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 65/16 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej N. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek C. Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w W. o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 27 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej N. (dalej również jako "Wspólnota") na decyzję Wojewody Wielkopolskiego (dalej również jako "Wojewoda") z dnia [...] listopada 2015 r., w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję w całości. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu [...] maja 2015 r. firma C. Sp. z o. o. S.K.A. złożyła wniosek w sprawie wydania decyzji pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z podziemnym dwupoziomowym garażem wielostanowiskowym oraz zbiornikiem retencyjnym na wody opadowe na terenie nieruchomości usytuowanej przy ul. T. w Poznaniu oraz wykonania robót budowlanych obejmujących wymianę pokrycia dachu na NRO i zabezpieczenie konstrukcji nośnej dachu do odporności ogniowej R30 w budynku gospodarczym usytuowanym na terenie nieruchomości przy ul. T. Po przeprowadzeniu postępowania Prezydent Miasta Poznania decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę i wykonanie robót budowlanych, zobowiązując do zachowania określonych w decyzji warunków, zgodnie z art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 290; dalej "prawo budowlane"). Organ I instancji stwierdził, że spełnione zostały wszelkie warunki wydania pozwolenia na budowę określone w art. 32 ust. 1 i 4 oraz art. 34 ust.1, 2 i 3 prawa budowlanego. Od powyższej decyzji Wspólnota Mieszkaniowa N., zastępowana przez fachowego pełnomocnika, wniosła odwołanie, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, względnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzji tej strona zarzuciła szereg naruszeń m.in., art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej k.p.a.), art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 prawa budowlanego, a także rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Wspólnota nie uzasadniła swoich zarzutów, wskazując jedynie, że zarzuty te oparte są na "analizie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy". Inwestor złożył odpowiedź na odwołanie Wspólnoty, ustosunkowując się szeroko do argumentacji zawartej w odwołaniu. Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Wojewoda Wielkopolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewoda podkreślił, że skarżący nie podniósł konkretnych argumentów, ograniczając się do wskazania, iż zaskarżona decyzja narusza całe akty prawne regulujące materię pozwolenia na budowę. Szczegółowo odnosząc się do wszystkich zarzutów Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu oraz z rozporządzeniem z dnia 12 kwietnia 2002 r., a także nie wpłynie negatywnie na interes osób znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu oraz interes osób trzecich. Wspólnota Mieszkaniowa N. złożyła skargę na powyższą decyzję, zaskarżając ją w całości i wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, ewentualnie o jej uchylenie. Podniosła te same zarzuty co w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2016 r. uczestnik postępowania C. sp. z o.o. S.K.A. wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, iż skarga jest zasadna. W ocenie Sądu, kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do stwierdzenia jej niezgodności z prawem, ani jakiegokolwiek innego naruszenia prawa materialnego, które Sąd powinien uwzględnić z urzędu stosując art. 134 p.p.s.a. Sąd uznał, że prawidłowe ustalenia orzekających w sprawie organów administracji architektoniczno-budowlanej doprowadziły do słusznego wniosku, że przedmiotowy projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 prawa budowlanego i na tej podstawie organy zasadnie zatwierdziły projekt budowlany i udzieliły pozwolenia na budowę dla opisanej inwestycji. Zaskarżona decyzja, w ocenie Sądu, nie może się jednak ostać ze względu na brak odniesienia się przez organ II instancji do zarzutu występowania wady decyzji organu I instancji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W świetle tego przepisu wydanie decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną stanowi podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest więc ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, co skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Sąd podał, że w uzupełnieniu odwołania skarżący podniósł, iż decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] Prezydent Miasta Poznania odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z podziemnym, dwupoziomowym garażem wielostanowiskowym oraz zbiornikiem retencyjnym na terenie nieruchomości usytuowanej przy ul. R. w P. i wniósł o wnikliwe porównanie projektów budowlanych pod kątem tożsamości inwestycji. W odpowiedzi na odwołanie inwestor przedstawił swe stanowisko w tej materii, wskazując argumenty świadczące w jego ocenie o braku tożsamości spraw. Wojewoda kwestię tę jednak zignorował i w zaskarżonej decyzji w ogóle się do niej nie odniósł, naruszając art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Dopuścił się więc naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Skargę kasacyjną wniosła Wspólnota Mieszkaniowa N., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wyrokowi temu zarzucono naruszenie: I. przepisów prawa materialnego - przez niewłaściwe zastosowanie: 1) art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego - poprzez uznanie przez Sąd I instancji, iż nie występuje niezgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w szczególności z § 2 ust. 1 pkt 1, § 2 ust. 3 pkt. 2, co skutkowało brakiem stwierdzenia przez WSA w Poznaniu nieważności decyzji organu I i II instancji; 2) art. 35 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego - poprzez uznanie przez Sąd I instancji, iż nie występuje niezgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi, co skutkowało brakiem stwierdzenia przez WSA w Poznaniu nieważności decyzji organu I i II instancji; 3) art. 35 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego - poprzez uznanie przez Sąd I instancji, iż nie występuje konieczność posiadania wymaganych opinii, uzgodnień oraz sprawdzeń, co skutkowało brakiem stwierdzenia przez WSA w Poznaniu nieważności decyzji I i II instancji; 4) § 8 ust. 1 oraz § 11 ust. 2 pkt 10, 11 i 12 rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. poz. 462 ze zm.) - poprzez uznanie przez Sąd I instancji, iż inwestor prawidłowo uzupełnił projekt zagospodarowania terenu, sporządzony na mapie do celów projektowych o wszystkie wymagane elementy, a tym samym nie występuje niezgodność projektu budowlanego ze wskazanym rozporządzeniem, jak również, że inwestor dokonał prawidłowej analizy, o której mowa w § 11 ust. 2 pkt 12 ww. rozporządzenia, co skutkowało brakiem stwierdzenia przez WSA w Poznaniu nieważności decyzji organu I i II instancji; 5) § 272 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) - poprzez uznanie przez Sąd I instancji, iż nie występuje niezgodność projektu budowlanego ze wskazanym przepisem; 6) § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. Nr 124, poz. 1030 ze zm.) - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie przez Sąd I instancji, iż wystąpił szczególnie uzasadniony przypadek umożliwiający zastosowanie rozwiązań zamiennych, co skutkowało odstąpieniem od wymogu spełnienia wymogów dotyczących drogi pożarowej; II. przepisów prawa procesowego: - art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718) w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez brak przyjęcia, że w sprawie wystąpiła nieważność decyzji z tego powodu, że decyzja organu I instancji dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, co skutkowało brakiem stwierdzenia nieważności decyzji w całości. Odpowiedź na skargę kasacyjną wniósł uczestnik postępowania – C. Sp. z o.o. S.K.A., domagając się oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego, to jest art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zauważyć wypada, że Sąd I instancji nie przesądził, że w sprawie wystąpiła nieważność decyzji z tego powodu, że decyzja organu I instancji dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, a jedynie stwierdził, że organ II instancji nie ustosunkował się do tej kwestii, zupełnie ją ignorując, przez co naruszył prawo procesowe w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Nie jest więc słuszne stanowisko strony skarżącej kasacyjnie, że Sąd I instancji winien był wydać wyrok stwierdzający nieważność decyzji organów obu instancji. Podkreślić należy, że przy braku odniesienia się do tej kwestii przez organ odwoławczy Sąd nie mógł za organ rozstrzygnąć sprawy. Zarzut ten nie zasługuje więc na uwzględnienie. Oprócz zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego strona skarżąca kasacyjnie podniosła również sześć zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 prawa budowlanego (zarzuty 1-3) oraz § 8 ust. 1 oraz § 11 ust. 2 pkt 10, 11 i 12 rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (zarzut 4), § 272 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (zarzut 5) i § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (zarzut 6). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej w istocie nie przedstawiono żadnych motywów powyższych zarzutów, ograniczając się do ogólnego stwierdzenia, że Sąd błędnie przyjął, iż inwestor wywiązał się z nałożonego na niego w piśmie organu I instancji z dnia [...] maja 2015 r. obowiązku poprzez częściowe usunięcie nieprawidłowości oraz że w ocenie skarżącego tym samym doszło do naruszenia szeregu przepisów, w tym przepisów prawa budowlanego. Stosownie do art. 35 ust. 1 prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta. Zgodnie z § 11 ust. 1 tego rozporządzenia, projekt architektoniczno-budowlany obiektu budowlanego powinien zawierać zwięzły opis techniczny oraz część rysunkową. Wedle ust. 2 pkt 10, 11 i 12 tego paragrafu, opis techniczny, o którym mowa w ust. 1, sporządzony z uwzględnieniem § 7, powinien określać: 10) charakterystykę energetyczną budynku, opracowaną zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 15 ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o charakterystyce energetycznej budynków (Dz. U. poz. 1200 oraz z 2015 r. poz. 151), określającą w zależności od potrzeb: a) bilans mocy urządzeń elektrycznych oraz urządzeń zużywających inne rodzaje energii, stanowiących jego stałe wyposażenie budowlano-instalacyjne, z wydzieleniem mocy urządzeń służących do celów technologicznych związanych z przeznaczeniem budynku, b) w przypadku budynku wyposażonego w instalacje ogrzewcze, wentylacyjne, klimatyzacyjne lub chłodnicze - właściwości cieplne przegród zewnętrznych, w tym ścian pełnych oraz drzwi, wrót, a także przegród przezroczystych i innych, c) sprawności energetycznej instalacji ogrzewczych, wentylacyjnych, klimatyzacyjnych lub chłodniczych oraz innych urządzeń mających wpływ na gospodarkę energetyczną budynku, d) dane wykazujące, że przyjęte w projekcie architektoniczno-budowlanym rozwiązania budowlane i instalacyjne spełniają wymagania dotyczące oszczędności energii zawarte w przepisach techniczno-budowlanych; 11) dane techniczne obiektu budowlanego charakteryzujące wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie pod względem: a) zapotrzebowania i jakości wody oraz ilości, jakości i sposobu odprowadzania ścieków, b) emisji zanieczyszczeń gazowych, w tym zapachów, pyłowych i płynnych, z podaniem ich rodzaju, ilości i zasięgu rozprzestrzeniania się, c) rodzaju i ilości wytwarzanych odpadów, d) właściwości akustycznych oraz emisji drgań, a także promieniowania, w szczególności jonizującego, pola elektromagnetycznego i innych zakłóceń, z podaniem odpowiednich parametrów tych czynników i zasięgu ich rozprzestrzeniania się, e) wpływu obiektu budowlanego na istniejący drzewostan, powierzchnię ziemi, w tym glebę, wody powierzchniowe i podziemne - mając na uwadze, że przyjęte w projekcie architektoniczno-budowlanym rozwiązania przestrzenne, funkcjonalne i techniczne powinny wykazywać ograniczenie lub eliminację wpływu obiektu budowlanego na środowisko przyrodnicze, zdrowie ludzi i inne obiekty budowlane, zgodnie z odrębnymi przepisami; 12) w stosunku do budynku - analizę możliwości racjonalnego wykorzystania, o ile są dostępne techniczne, środowiskowe i ekonomiczne możliwości, wysokoefektywnych systemów alternatywnych zaopatrzenia w energię i ciepło, do których zalicza się zdecentralizowane systemy dostawy energii oparte na energii ze źródeł odnawialnych, kogenerację, ogrzewanie lub chłodzenie lokalne lub blokowe, w szczególności, gdy opiera się całkowicie lub częściowo na energii ze źródeł odnawialnych, w rozumieniu przepisów Prawa energetycznego, oraz pompy ciepła, określającą: a) roczne zapotrzebowanie na energię użytkową do ogrzewania, wentylacji, przygotowania ciepłej wody użytkowej oraz chłodzenia obliczone zgodnie z przepisami dotyczącymi metodologii obliczania charakterystyki energetycznej budynków, b) dostępne nośniki energii, c) (uchylona), d) wybór dwóch systemów zaopatrzenia w energię do analizy porównawczej: – systemu konwencjonalnego oraz systemu alternatywnego lub – systemu konwencjonalnego oraz systemu hybrydowego, rozumianego jako połączenie systemu konwencjonalnego i alternatywnego, e) obliczenia optymalizacyjno-porównawcze dla wybranych systemów zaopatrzenia w energię, f) wyniki analizy porównawczej i wybór systemu zaopatrzenia w energię. Stosownie do § 272 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5. Przepis § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy spełnienie wymagań dotyczących doprowadzenia drogi pożarowej do obiektu budowlanego jest niemożliwe ze względu na lokalne uwarunkowania lub jest uzasadnione przyjęcie innych rozwiązań, na wniosek właściciela budynku, obiektu budowlanego lub terenu, dopuszcza się stosowanie rozwiązań zamiennych zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu, uzgodnionych z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. Do zagadnień uregulowanych w tych unormowaniach organy administracyjne obu instancji odniosły się bardzo szeroko, uzasadniając swoje stanowisko w tej materii. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu również poddał szczegółowej analizie powyższe zagadnienia i szczegółowo omówił je w motywach swojego wyroku, uzasadniając przyczyny, dla których – pomimo uchylenia zaskarżonej decyzji – uznał, że w tym zakresie ustalenia organów są prawidłowe. W szczególności Sąd wskazał na zgodę udzieloną postanowieniem Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z [...] czerwca 2013 r., pozwalającą na przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie wystąpił szczególnie uzasadniony przypadek umożliwiający zastosowanie rozwiązań zamiennych, skutkujący możliwością odstąpienia od wymogu spełnienia wymogów dotyczących drogi pożarowej. Sąd I instancji podkreślił ponadto, że spełnione zostały wymagania wynikające z § 271-273 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczące bezpieczeństwa pożarowego. Analiza akt administracyjnych sprawy i znajdującego się w nich projektu budowlanego prowadzi do wniosku, że to stanowisko Sądu Wojewódzkiego jest uzasadnione. Abstrahując od faktu, ze strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała na czym ma polegać niezgodność projektu budowlanego ze wskazanym przepisem, zauważyć wypada, że w projekcie budowalnym (s. 153-154) przyjęto klasę odporności pożarowej budynku określoną w przepisach § 272 ust. 3 w związku z § 232 ust. 4 i 5 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W skardze kasacyjnej nie wykazano, aby stanowisko Sądu I instancji w zakresie przywołanych wyżej przepisów prawa materialnego było wadliwe. Powyższe sprawia, że wszystkie zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego zawarte w skardze kasacyjnej nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Wniosek o zasądzenie od strony skarżącej kasacyjnie na rzecz uczestnika postępowania kosztów postępowania podlegał oddaleniu, gdyż art. 204 p.p.s.a. przewiduje – w razie oddalenia skargi kasacyjnej – możliwość zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych jedynie przez organ (pkt 1) lub przez skarżącego (pkt 2). Nie przewiduje natomiast możliwości zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych przez uczestnika postępowania.