IV SA/Po 65/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Józef Maleszewski (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję w całości Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę i wykonanie robót budowlanych [...] sp. z o.o. S.K.A. [...] budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z podziemnym dwupoziomowym garażem wielostanowiskowym oraz zbiornikiem retencyjnym na wody opadowe na terenie nieruchomości usytuowanej przy ul. [...] (działka nr [...]) oraz wykonanie robót budowlanych obejmujących wymianę pokrycia dachu na NRO i zabezpieczenie konstrukcji nośnej dachu do odporności ogniowej R30 w budynku gospodarczym usytuowanym na terenie nieruchomości [...] zobowiązując do zachowania określonych w decyzji warunków, zgodnie z art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 290 dalej p.b.). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 7 maja 2015 r. [...] Sp. z o. o. S.K.A. złożyła wniosek w sprawie wydania decyzji pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z podziemnym dwupoziomowym garażem wielostanowiskowym oraz zbiornikiem retencyjnym na wody opadowe na terenie nieruchomości usytuowanej przy ul. [...] oraz wykonania robót budowlanych obejmujących wymianę pokrycia dachu na NRO i zabezpieczenie konstrukcji nośnej dachu do odporności ogniowej R30 w budynku gospodarczym usytuowanym na terenie nieruchomości [...]. Pismem z dnia 13 maja 2015 r. zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie i możliwości zapoznania się z aktami sprawy, oraz możliwości zgłoszenia ewentualnych uwag i zastrzeżeń. W toku prowadzonego postępowania postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. inwestor został zobowiązany do usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym. Poprawione projekty budowlane wraz z obszernym wyjaśnieniem pisemnym do postanowienia z dnia [...] maja 2015 r. inwestor złożył w dniu [...] lipca 2015 r. W piśmie wyjaśniającym inwestor wskazał, że nie wszystkie stwierdzone w projekcie nieprawidłowości uznaje za zasadne. Pismem z dnia 13 lipca 2015 r. zawiadomiono strony (tj. pełnomocnika inwestora, Wspólnotę Mieszkaniową Nieruchomości [...] przez zarządcę, Wspólnotę Mieszkaniowa [...] przez pełnomocnika, Zgromadzenie [...]) o zakończeniu postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie i przystąpieniu do rozpatrywania zgromadzonego materiału dowodowego w celu ustalenia treści rozstrzygnięcia oraz poinformowano o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzeniu się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ zauważył, że do dnia wydania decyzji strony nie wniosły żadnych uwag i następnie przeszedł do oceny prawnej. W pierwszej kolejności organ podkreślił, że inwestor wywiązał się z nałożonego obowiązku usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji projektowej Odnosząc się do kwestii pierwotnie stwierdzonej niezgodności projektu z obowiązującym na terenie inwestora miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] (dalej określanym jako plan) oraz po analizie złożonych wyjaśnień i skorygowanych projektów budowlanych organ ocenił, iż inwestor prawidłowo poprawił projekt budowlany. W punkcie 1a postanowienia z dnia 26 maja 2015 r. nałożono obowiązek doprowadzenia projektu do zgodności z § 2 ust. 1 pkt 1 planu, który ustala konieczność odprowadzenia wód opadowych do istniejącej sieci kanalizacji deszczowej i projektowanej w ulicach [...]. Zgodnie z pisemnym wyjaśnieniem inwestora, przedłożonym projektem budowlanym i warunkami [...] inwestor przewidział tymczasowe odprowadzenie ścieków deszczowych do zbiornika retencyjnego, z którego następnie będą wywożone, a docelowo do sieci kanalizacyjnej w ul. [...]. Projektowany budynek usytuowany jest zgodnie z wyznaczoną planem obowiązującą linią zabudowy, co potwierdza projekt zagospodarowania terenu sporządzony na mapie z geodezyjnie wyznaczoną linią zabudowy, oraz szczegółowe rzuty kondygnacji. W zakresie maksymalnej wysokości budynku plan miejscowy ustala maksymalną wysokość zabudowy, od poziomu terenu do stropodachu lub górnej krawędzi ściany kolankowej w przypadku dachu stromego 11 m (§ 2 ust. 3 pkt 2, pkt 5. 1. 3 tabeli). W przedłożonym projekcie budowlanym wskazano górną krawędź ściany kolankowej od poziomu terenu na wysokości 11 m, tak więc zgodnie z ww. ustaleniami. Organ podzielił argumentację inwestora, że w tym zakresie ustalenia przedmiotowego planu miejscowego były już przedmiotem interpretacji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, gdzie pojęcie górnej krawędzi ściany kolankowej zostało wyjaśnione w sposób korzystny dla inwestora. Zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 2 (pkt 6. 1 tabeli) minimalny procent powierzchni działki przeznaczonej pod zieleń - tzn. powierzchni terenu całkowicie nieutwardzonego, o wielkości jednostkowej większej niż 1 m2 i służącego jako grunt pod trawy, kwiaty, krzewy i drzewa winien wynosić 30 %. Z przedłożonego projektu budowlanego i wyjaśnień inwestora wynika, iż w ramach inwestycji przewidziano 31,9 % powierzchni działki stanowiącej powierzchnię terenu całkowicie nieutwardzonego, o wielkości jednostkowej większej niż 1 m2 i służącego jako grunt pod trawy, kwiaty, krzewy i drzewa, w tym 15,1 % stanowi powierzchnia na gruncie rodzimym, a 385,5 m2 powierzchni biologicznie czynnej na stropodachu, która zgodnie z definicją powierzchni biologicznie czynnej określonej w § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422, dalej: rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.) stanowić będzie 16,8 % powierzchni działki. Tym samym uznać należy, iż ustalenia planu miejscowego w tym zakresie zostaną spełnione. Organ podkreślił, że powyższe zagadnienie było przedmiotem rozważań WSA w Poznaniu, który w ww. wyroku zajął tożsame stanowisko. Przedłożony projekt budowlany jest kompletny i zgodny z przepisami Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r., poz. 462 ze zm., dalej: rozporządzenie z dnia 25 kwietnia 2012 r.). Inwestor wywiązał się prawidłowo z obowiązków wskazanych w punkcie 2 postanowienia z 26 maja 2015 r. uzupełniając projekt zagospodarowania terenu, sporządzony na mapie do celów projektowych o wszystkie wymagane elementy. Opis techniczny oraz część rysunkową projektu uzupełniono o instalację telekomunikacyjną, charakterystykę energetyczną oraz analizę o której mowa w § 11 ust. 2 pkt 12 ww. rozporządzenia. Przedłożony projekt budowlany spełnia przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w zakresie usytuowania budynków i został skorygowany zgodnie z punktem 2e postanowienia z dn. 26 maja 2015 r., spełniając przepisy przeciwpożarowe. Inwestor przedłożył zgodę Zarządu Dróg [...] na usytuowanie fragmentu garażu w odległości mniejszej niż 6 m od krawędzi jezdni ul. [...], oraz zgodę Wspólnoty Mieszkaniowej z 4 czerwca 2014 r. i z 8 lipca 2015 r. na wykonanie przyłączy cieplnych i kanalizacji sanitarnej dla projektowanej inwestycji. Inwestor wyjaśnił również, iż projektowana inwestycja nie koliduje z istniejącą infrastrukturą. Organ podniósł dalej, że zobowiązanie zawarte w pkt 5a postanowienia zobowiązującego do usunięcia nieprawidłowości było niezasadne, ponieważ roboty drogowe obejmujące budowę zjazdu i chodnika zawarte w projekcie budowlanym będą objęte odrębnym postępowaniem administracyjnym. Równocześnie organ stwierdził, że Projekt budowlany uzupełniono prawidłowo o roboty budowlane w budynku znajdującym się na terenie nieruchomości przy ul. [...]. Organ I instancji ocenił, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny, został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, a także pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawców ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, sanitarno-higienicznych oraz bezpieczeństwa i higieny pracy. Organ stwierdził, że Inwestor złożył oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz przedłożył inne wymagane dokumenty, w tym w szczególności: [...]. W konkluzji organ I instancji stwierdził, że spełnione zostały warunki wydania pozwolenia na budowę określone w art. 32 ust. 1 i 4 oraz art. 34 ust.1,2 i 3 p.b. Od powyższej decyzji Wspólnota Mieszkaniowa [...], zastępowana przez fachowego pełnomocnika, wniosła odwołanie, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, względnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzji tej strona zarzuciła naruszenie: 1. Art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej k.p.a.), naruszenie zasady prawdy obiektywnej, nierozpoznanie należycie materiału dowodowego, zaniechanie przeprowadzenia należytego postępowania wyjaśniającego oraz niepełne i nieprzekonujące uzasadnienie zaskarżonej decyzji; 2. Art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez wydanie decyzji mimo istnienia niezgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [...] 3. Art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. poprzez wydanie decyzji mimo istnienia niezgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 4. Art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b. poprzez wydanie decyzji mimo braku posiadanych opinii, uzgodnień pozwoleń oraz sprawdzeń; 5. Rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego; 6. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie 7. Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Skarżący nie uzasadnił swoich zarzutów. Wskazał jedynie, że zarzuty te opiera na "analizie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy". W piśmie uzupełniającym odwołanie skarżący podniósł, że przed organem I instancji toczyło się uprzednio postępowanie mające na celu zatwierdzone pozwolenie na tożsamej (co najmniej w części) przedmiotowej inwestycji oraz zatwierdzenie jej projektu budowlanego. Postępowanie to zakończone zostało ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z podziemnym, dwupoziomowym garażem wielostanowiskowym oraz zbiornikiem retencyjnym na terenie nieruchomości [...]. Dalej skarżący wskazał, że jego zdaniem uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wadliwe. Inwestor złożył odpowiedź na odwołanie skarżącego, ustosunkowując się szeroko do argumentacji zawartej w odwołaniu. Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] Wojewoda Wielkopolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 4 p.b. każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Z powyższego przepisu wynika, że inwestor, aby uzyskać pozwolenie na budowę musi spełnić obydwa warunki łącznie. Na podstawie art. 3 pkt. 11 p.b. przez prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonania robót budowlanych. Powyższe oświadczenie załączono wraz z wnioskiem o pozwolenie ma budowę przez inwestora. Na podstawie art. 35 ust. 1 i 3 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b p.b. , a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7p.b.; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2. p.b. także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7p.b. W razie stwierdzenia naruszeń właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości. Wojewoda zauważył również, że zgodnie z art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej są zobowiązane do podejmowania wszelkich niezbędnych kroków w celu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. W szczególności, organ administracji publicznej prowadzący postępowanie administracyjne jest zobowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a swoje stanowisko winien uzasadnić w sposób przewidziany w przepisach k.p.a. Przed dokonaniem właściwej analizy zarzutów skarżącego Wojewoda podkreślił, że skarżący nie podniósł konkretnych argumentów, ograniczając się do wskazania, iż zaskarżona decyzja narusza całe akty prawne regulujące materię pozwolenia na budowę. Planowany budynek mieszkalny wielorodzinny zaprojektowany został z zachowaniem obowiązującej linii zabudowy (§ [...] ww. planu). Powierzchnia zabudowy nowoprojektowanego budynku wynosi 455,84 m2, zatem nie przekracza 40 % powierzchni działki, która stanowi 1149 m2 (§ [...]ww. planu). Przedmiotowy budynek posiada ściankę kolankową zakończoną na wysokości 11 m od poziomu przyległego terenu, a całość budynku nakryta jest dachem mansardowym, zatem przedmiotowe przedsięwzięcie spełnia zapisy § [...] ww. planu. Z kolei założenia § [...] ww. planu ustalają wymagany, minimalny procent powierzchni działki przeznaczonej pod zieleń, tj. 30 %. Na działce nr [...] zaprojektowano 365,54 m2 terenu biologicznie czynnego, zatem uznaje się za spełniony warunek dotyczący min. powierzchni biologicznie czynnej. Zdaniem Wojewody Wielkopolskiego lokalizacja obiektu nie narusza odległości wskazanych w § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Stosownie do zapisów § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia dopuszcza się sytuowanie budynku (w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granic) w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Za taką lokalizacją ww. obiektu przemawiają zapisy § [...] ww. planu miejscowego. Odległości przedmiotowego budynku wielorodzinnego od pozostałych granic nieruchomości sąsiednich spełniają założenia § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia (tj. min. 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy). Przedmiotowy obiekt dostosowany został do przepisów § 60 ww. rozporządzenia. Pokoje mają zapewniony czas nasłonecznienia na co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7:00 - 17:00. Odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów umożliwia naturalne oświetlenie tych pomieszczeń zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia, co udowodnione zostało w formie graficznej. Dla przedmiotowego przedsięwzięcia zapewniono wystarczającą ilość miejsc postojowych (40 miejsc postojowych na 40 lokali mieszkalnych), wynikającą z § 18 ww. rozporządzenia. Spełnione zostały również wymagania wynikające z § 271-273 ww. rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt. 3 p.b. badany projekt budowlany posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt budowlany został opracowany oraz sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, które na podstawie art. 20 ust. 4 p.b. dołączyły do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisani oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ administracji przed wydaniem decyzji pozwolenia na budowę bada m.in. zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególność określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Analizując treść Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., poz. 1397) planowanej inwestycji nie można zaliczyć do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie oddziaływać na środowisko. Ponadto nie odnaleziono przepisu prawa dotyczącego ochrony środowiska, który mógłby być naruszony przez niniejszą inwestycje. Ponadto projekt budowlany został zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz pod względem zgodności z przepisani bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wymaganiami ergonomii. Biorąc pod uwagę zapisy § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. z 2012 r., poz. 1030 - ze zm., dalej rozporządzenie z dnia 24 lipca 2009 r.), które stanowią, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy spełnienie wymagań dotyczących drogi pożarowej do obiektu budowlanego jest niemożliwe ze względu na lokalne uwarunkowania lub jest uzasadnione przyjęcie innych rozwiązań, na wniosek właściciela budynku, obiektu budowlanego lub terenu, dopuszcza się stosowanie rozwiązań zamiennych zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu uzgodnionych z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. Inwestor uzyskał taką zgodę [...] W związku z tym zarzut naruszenia przepisów ww. rozporządzenia z dnia 24 lipca 2009 r. należy uznać za bezpodstawny. Ponadto zdaniem organu odwoławczego projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony zgodnie z rozporządzeniem z dnia 25 kwietnia 2012 r. Projekt zawiera m.in. zwięzły opis techniczny, który dotyczy m.in. zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, czy ochrony przeciwpożarowej oraz wymaganą część graficzno-rysunkową. Doręczanie korespondencji do Zgromadzenia [...] było prawidłowe w związku z tym nie doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu oraz z rozporządzeniem z dnia 12 kwietnia 2002 r., a także nie wpłynie negatywnie na interes osób znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu oraz interes osób trzecich. Wspólnota Mieszkaniowa [...] złożyła skargę na powyższą decyzję zaskarżając ją w całości i wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji, ewentualnie o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1. Naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 §1, art. 80, art. 107 §3 k.p.a. przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, nierozpoznanie należycie materiału dowodowego, zaniechanie przeprowadzenia należytego postępowania wyjaśniającego oraz poprzez sporządzenie niepełnego i nieprzekonywującego uzasadnienie zaskarżonej decyzji; 2. Naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 1 p.b. poprzez utrzymanie decyzji organu I instancji mimo istnienia niezgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; 3. Naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 2 p.b. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji mimo istnienia niezgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi; 4. Naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 3 p.b. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji mimo braku posiadania wymaganych opinii, uzgodnień oraz sprawdzeń; 5. Naruszenie przepisów Rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego; 6. Naruszenie przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; 7. Naruszenie przepisów Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. W uzasadnieniu skarżący powtórzył treść zarzutów, na których poparcie nie przywołał żadnych argumentów, ograniczając się do zacytowania treści niektórych przepisów i ogólnych twierdzeń o naruszeniu bliżej nieokreślonych przepisów prawa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 31 marca 2016 r. uczestnik postępowania [...] sp. z o.o. S.K.A. wniosła o oddalenie skargi wyczerpująco argumentując swe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Kontrola sądu nie obejmuje natomiast zasadniczo oceny wypełniania przez organy administracji tzw. pozasystemowych kryteriów słusznościowych, w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego, ani kryteriów celowościowych, takich jak realizacja określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 25 września 2009 r., I OSK 1403/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji dowodzi, że organ odwoławczy, czyniąc zadość zasadzie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) na skutek wniesionego odwołania ponownie rozpoznał sprawę rozpoznaną i rozstrzygniętą przez organ I instancji, dając temu wyraz w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia sporządzonym w przeważającej części odpowiednio do wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Wojewoda dokonał tego w kontekście niemal wszystkich zarzutów odwołania wyjaśniając podstawy faktyczne i prawne ich nieuwzględnienia. Sąd, po analizie zgromadzonego w aktach materiału dowodowego dokonanej w kontekście zarzutów skargi i uzasadnienia zaskarżonej decyzji stwierdził, że, poza jedną kwestią, która zostanie poruszona w dalszej części uzasadnienia, materiał ten jest wyczerpujący, został w zaskarżonej decyzji wszechstronnie oceniony, a poczynione przez organ ustalenia faktyczne stanowią logiczna konsekwencję poprawnej oceny dowodów. W rezultacie w zaskarżonej decyzji dokonano niewadliwej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod odpowiedni przepis prawa materialnego. Przepis art. 35 ust. 4 p.b. przewiduje, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest decyzją uznaniową, a tym samym organ nie może udzielić pozwolenia na budowę inwestorowi, który nie spełni wszystkich prawem przewidzianych wymagań. Dotyczy to również odwrotnej sytuacji – organ nie może odmówić uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestor wszystkie wymagane przepisami przesłanki spełnia (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 609/11, wyrok WSA w Lublinie z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 474/10; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 marca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2278/09, opubl. w "CBOSA"). Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do stwierdzenia zarzucanej jej skargą niezgodności z prawem ani jakiegokolwiek innego naruszenia prawa materialnego, które Sąd powinien uwzględnić z urzędu stosując art. 134 p.p.s.a. Wszystkie zarzuty podniesione w skardze są nie tylko nietrafne, ale całkowicie gołosłowne. Zarzuty zostały sformułowane w całkowitym oderwaniu od realiów sprawy, o czym świadczy fakt, że skarżący nie wskazał żadnego konkretnego uchybienia, którego miałyby dopuścić się organy. Prawidłowe ustalenia orzekających w sprawie organów administracji architektoniczno - budowlanej doprowadziły do słusznego wniosku, że przedmiotowy projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 p.b. i na tej podstawie organy zasadnie zatwierdziły projekt budowlany i udzieliły pozwolenia na budowę dla opisanej inwestycji. W tym kontekście za nietrafny należy uznać zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. (pkt II.c skargi). Nietrafny okazał się również zarzut naruszenia braku posiadania bliżej nieokreślonych opinii, uzgodnień oraz sprawozdań (pkt II.d). Dokumentacja załączona do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę była kompletna na co zresztą wskazały w obszernych uzasadnieniach zarówno organ I i II instancji. Znamienne jest, że skarżący w żaden sposób nie odniósł się w tym zakresie do twierdzeń organów. Zarzuty sformułowane w pkt II e-g świadczą z kolei o tym, że skarżący w ogóle nie odniósł się do uzasadnień wydanych w nim decyzji. Zarzuty tego typu muszą budzić zdumienie skoro stanowią one powtórzenie zarzutów zawartych w odwołaniu, do których to zarzutów organ II instancji się odniósł. Brak jakiegokolwiek ustosunkowania się do twierdzeń organu nie pozwala uznać skargi w tym zakresie nawet za polemikę. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno-budowalnymi. Zawiera wszystkie niezbędne i zgodne z prawem elementy. Powyższa zgodność została poświadczona przez projektantów. W tym miejscu należy przypomnieć, że organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Wynika to z treści art. 35 ust. 1 p.b. i faktu uchylenia przepisu art. 35 ust. 2p.b. Jest to stanowisko ugruntowane (wyrok NSA z dnia 10 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 44/12, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Po 164/13). W toku postępowania organ I instancji sformułował zastrzeżenia dotyczące projektu: - w zakresie zgodności z rozporządzeniem z dnia 25 kwietnia 2012 r. organ wniósł zastrzeżenia co do zawartości części rysunkowej i mapy projektu zagospodarowania terenu, niektórych kwestii związanych z opisem technicznym projektu budowlanego i ściany oddzielenia przeciwpożarowego o odpowiedniej klasie; - w zakresie zgodności z rozporządzeniem z dnia 12 kwietnia 2012 r. organ wniósł zastrzeżenia co do poziomu podłogi - w zakresie zgodności z p.b. organ wniósł zastrzeżenia co do braku zgody zarządcy drogi na usytuowanie obiektu przy drodze w odpowiedniej odległości, braku dokumentu potwierdzającego służebność na przeprowadzenie mediów przez sąsiadującą działkę, brak zatwierdzonego i uzgodnionego projektu budowlanego usunięcia ewentualnej kolizji istniejącej infrastruktury z projektowanym zagospodarowaniem terenu, braku zaświadczeń projektantów i sprawdzających, braku aktualnych oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych o warunkach przyłączenia obiektu, niezałączenia decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych [...] - organ wyraził również wątpliwości co do robót drogowych oraz projektu budowlanego w zakresie wymiany pokrycia dachu. Na zastrzeżenia te – zawarte w postanowieniu z dnia 26 maja 2015 r. – inwestor zareagował uzupełniając dokumentację oraz ustosunkowując się pisemnie do stwierdzonych przez organ nieprawidłowości. Organ I instancji uznał, że nieprawidłowości zostały usunięte, w związku z czym konsekwentnie, ze względu na związany charakter decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzję tę wydał. Analiza akt postępowania, w tym dokumentacji zatwierdzonego projektu nie pozwala na uznanie, aby organ w tym zakresie dopuścił się do jakiegokolwiek naruszenia prawa. Nie budzi wątpliwości sądu, w świetle prawidłowych i wystarczających dla rozstrzygnięcia wyjaśnień organów budowlanych, że sporządzony dla potrzeb niniejszej sprawy projekt budowlany spełnia wymagania, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 p.b. Projekt jest kompletny, zawiera niezbędne opisy i rysunki oraz obliczenia i został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 p.b. Sąd podziela także stanowisko rozstrzygających sprawę organów, że przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami obowiązującego planu. Co prawda organ I instancji wydając w dniu [...] maja 2015 r. postanowienie zobowiązujące do usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w projekcie miał w tym zakresie wątpliwości, to jednak wątpliwości te w sposób niewątpliwy zostały usunięte w toku postępowania. Zatwierdzony projekt nie narusza postanowień planu w zakresie powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej. Zgodnie z § 3 pkt 22 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. przez teren biologicznie czynny należy rozumieć teren z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację, a także 50 % powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią, nie mniej jednak niż 10 m2 oraz wodę powierzchniową na tym terenie. Powierzchnie na stropodachu wskazane w projekcie zgodnie z oświadczeniem osób posiadających odpowiednie uprawnienia budowlane posiadają walory zapewniające naturalną wegetację roślin. W związku z tym warunek minimalnego udziału powierzchni działki przeznaczonej pod zieleń przewidziany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w wysokości 30 % należało uznać za spełniony. W toku postępowania przed organem I instancji prawidłowo wyjaśniono również, że projekt nie narusza § 2 planu, w którym ustalono odprowadzanie wód opadowych do istniejącej sieci kanalizacji deszczowej. Zgodnie z załączonymi warunkami technicznymi dotyczącymi odprowadzania ścieków deszczowych [...] ścieki deszczowe będą tymczasowo zagospodarowane na terenie przedmiotowej działki aż do zrealizowania przez spółkę inwestycji wymienionych w powyższym piśmie. Właśnie w tym celu zaprojektowano zbiornik na wody opadowe, który będzie wykorzystywany jedynie do momentu możliwego podłączenia się do sieci kanalizacji deszczowej. Analiza zgromadzonej dokumentacji wskazuje także, że projekt budowlany jest zgodny z § 3 ust 3 pkt 2 planu, tzn. projektowany budynek nie przekracza maksymalnej wysokości oraz nie wykracza poza linię zabudowy. Do dokumentacji załączono rysunek z fragmentem zagospodarowania terenu w skali 1:200 oraz fragmenty rzutu parteru i I piętra skali 1:100 w celu czytelniejszego przedstawienia elementów zagospodarowania, w szczególności zaś relacji budynku i linii zabudowy. Projekt przewiduje podcięcie fragmentu elewacji frontowej od strony budynku sąsiedniego w pasach okiennych i w poziomie parteru. Tego typu rozwiązania pozwalają więc na przyjęcie zgodności z linią zabudowy. W zakresie projektowanej wysokości budynku inwestor trafnie wskazał w odpowiedzi na postanowienie z dnia 26 maja 2015 r., że kwestia wysokości budynku i tzw. "ściany kolankowej" była już przedmiotem rozważań WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 10 grudnia 2009 r., sygn. IV SA/Po 543/09 oraz NSA w wyroku z dnia 25 marca 2011 r., sygn. II OSK 549/10 (opubl. w "CBOSA"). W świetle tych orzeczeń przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego maksymalna wysokość powinna zostać zachowana do górnej krawędzi ściany kolankowej a nie do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu czy kalenicy. Mając zatem na uwadze fakt, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zawiera niezbędne opisy i rysunki oraz obliczenia i nie narusza innych przepisów, rozstrzygające niniejszą sprawę organy architektoniczno - budowlane słusznie stwierdziły, że projektowana inwestycja jest zgodna z prawem. W tym zakresie również zarzuty skargi naruszenia przepisów art. 7, art. 77, 80 i art. 107 § 3 są chybione. Rozstrzygające sprawy organy procedowały prawidłowo, dokonując ustaleń koniecznych dla rozstrzygnięcia sprawy, a uzasadnienia ich decyzji aczkolwiek nierozbudowane zawierają wszystkie niezbędne elementy wymagane przepisem art. 107 k.p.a. Co prawda Wojewoda odniósł się do zarzutów skarżącego w sposób ogólny, ale trudno w tym zakresie mówić o naruszeniu prawa, skoro wynikało z tego, że skarżący postawił zarzuty, w których w istocie nie wskazał na żadne konkretne uchybienie. Pewne zastrzeżenia można było mieć do uzasadnienia organu I instancji. Organ ten w toku postępowania wezwał inwestora do usunięcia nieprawidłowości w trybie art. 35 ust. 3 p.b. Inwestor usunął część nieprawidłowości. W pozostałym zakresie de facto zakwestionował zasadność części stwierdzonych przez organ uchybień. Był do tego uprawniony, ponieważ uzupełnienie braków wniosku o pozwolenie na budowę może polegać zarówno na usunięciu naruszeń wskazanych przez organ, jak i wskazaniu przez inwestora, że stwierdzone przez organ naruszenia nie występują (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 14 listopada 2012 r., II SA/Go 737/2012, opubl. w "CBOSA"). W takiej sytuacji organ powinien dokładnie wyjaśnić w uzasadnieniu dlaczego zmienił swoją pierwotną ocenę co do występowania nieprawidłowości. Tymczasem w uzasadnieniu organ I instancji zmianę swojego stanowiska wyjaśnił skrótowo. W niniejszej sprawie nie mogło to jednak doprowadzić do uchylenia ww. decyzji. Dwie główne funkcje uzasadnienia to funkcja kontrolna oraz funkcja przekonująca strony. Uzasadnienie decyzji jest postrzegane jako jej element służący realizacji zasady przekonywania, wpływający na przyszłe zachowanie adresata decyzji (art. 11). Funkcją uzasadnienia jest zatem także przekonanie strony, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie niż oczekiwane przez stronę, to że stało się tak z istotnych powodów (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 maja 2010 r., II SA/Ol 198/10, LEX nr 674298). Mimo dostępu do akt, żadna ze stron nie wdała się w polemikę z twierdzeniami inwestora kwestionującymi występowanie nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu z dnia 26 maja 2015 r. Nie uczynił tego również skarżący i to ani na etapie postępowania pierwszo-instancyjnym, ani później w odwołaniu. W tym sensie organy mogły uznać, że nie ma potrzeby szerokiego odnoszenia się do treści postanowienia z dnia 26 maja 2015 r. oraz odpowiedzi inwestora na to postanowienie, skoro skarżący nie podniósł żadnych argumentów, które dotyczyłyby materii tam poruszonej. Równocześnie nie było również tak, że organy w ogóle nie odniosły się do przedmiotowej kwestii. Organ I instancji wyjaśnił bowiem dlaczego zmienił swoje pierwotne stanowisko, zaś organ II instancji wskazał, że zmianę tego stanowiska akceptuje jako prawidłową. Zaskarżona decyzja nie może się jednak ostać ze względu na brak odniesienia się przez organ II instancji do zarzutu występowania wady decyzji organu I instancji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W świetle tego przepisu wydanie decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną stanowi podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Z tożsamością sprawy mamy do czynienia w przypadku występowania tych samych podmiotów w sprawie, tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy oraz tego samego przedmiotu, rozumianego jako interesy prawne lub obowiązki, które następnie po wydaniu decyzji stają się prawem nabytym (jego brakiem) lub obowiązkami prawnymi określonych podmiotów (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 651/13., "CBOSA"). W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentowana jest konieczność wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji organu II instancji do całości zebranego materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez strony w toku postępowania, wynikająca z treści art. 11 kpa, stanowiącego, że organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. W wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 441/14 (LEX nr 1519889) stwierdzono, że prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Treść uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Uzasadnienie decyzji wydawanej przez organ odwoławczy winno nadto zawierać szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu i nie może pozostać w obrocie prawnym decyzja organu odwoławczego, która w uzasadnieniu nie zawiera własnych ustaleń i rozważań poprzestając na ustaleniach i rozważaniach organu pierwszej instancji. Podobnie w wyroku z dnia 6 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 257/14 (LEX nr 1465425) WSA w Olsztynie podkreślił, że organ administracji obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest więc ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Pogląd ten jest w orzecznictwie ugruntowany (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1757/12, LEX nr 1303055, wyrok WSA w Kielcach z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 56/13, LEX nr 1311189, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 1039/12, LEX nr 1287174, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Wr 693/11, LEX nr 1139507). Podkreślić przy tym trzeba, że uzasadnienie stanowiące integralną część każdej decyzji jest elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego z poszanowaniem reguł wynikających z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Powinno się w nim znaleźć pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ w procesie decyzyjnym. Tym obowiązkom w niniejszej sprawie organ II instancji co do jednego z zarzutów zawartych w piśmie uzupełniającym odwołanie nie uczynił zadość. W uzupełnieniu odwołania skarżący podniósł mianowicie, że decyzją z dnia v marca 2014 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z podziemnym, dwupoziomowym garażem wielostanowiskowym oraz zbiornikiem retencyjnym na terenie nieruchomości usytuowanej przy ul. [...] i wniósł o wnikliwe porównanie projektów budowlanych pod kątem tożsamości inwestycji. W odpowiedzi na odwołanie inwestor przedstawił swe stanowisko w tej materii, wskazując argumenty świadczące w jego ocenie o braku tożsamości spraw. Wojewoda kwestię tę jednak zignorował i w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do niej w ogóle. W konsekwencji naruszył wskazane wyżej obowiązki organu II instancji i dopuścił się naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Podkreślić trzeba, że uzasadnienie stanowiące integralną część każdej decyzji jest elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego z poszanowaniem reguł wynikających z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Powinno się w nim znaleźć pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ w procesie decyzyjnym. Uzasadnienie powinno przekonywać zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętej decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 k.p.a. Zasada ta nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody czy też twierdzenia lub wyjaśnienia strony, albo nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy - okoliczności podnoszonych przez stronę. Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 k.p.a. Zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonujący, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i 11 k.p.a. skutkuje wadliwością tych decyzji jako naruszających dyspozycję art. 77, 80, 81 i art. 107 § 3 k.p.a. (por. wyrok NSA z 11 lipca 2001 r. sygn. akt IV SA 703/99 LEX nr 51234). Sąd stwierdza zatem, że pomimo iż zarzut nieodniesienia się przez organ odwoławczy do kwestii tożsamości sprawy niniejszej ze sprawą zakończoną wcześniejszą decyzją ostateczną nie został wyraźnie wyartykułowany w skardze, a także pomimo tego, że wszystkie ustalenia dokonane przez organ II instancji w uzasadnieniu decyzji zasługują na aprobatę, zaskarżona decyzja nie może się ostać. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu II instancji będzie, po zgromadzeniu niezbędnego materiału dowodowego, wyczerpujące odniesienie się do kwestii tożsamości sprawy niniejszej i sprawy zakończonej decyzją Prezydenta Miasta [...]. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt c) p.p.s.a. orzekł jak w wyroku. Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów postępowanie z uwagi na niezłożenie stosownego wniosku (art. 210 § 1 p.p.s.a.)