VI SA/Wa 1317/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA: Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 20 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu dostosowania działalności hurtowni farmaceutycznej do wymogów ustawy – Prawo farmaceutyczne postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z 19 lipca 2017 r. skarżąca, P. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., w związku ze skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu dostosowania działalności hurtowni farmaceutycznej do wymogów ustawy – Prawo farmaceutyczne, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadniając wniosek skarżąca przytoczyła okoliczności faktyczne, przywołane wcześniej w treści skargi, jakie miały miejsce po przeprowadzeniu u przedsiębiorcy kontroli planowej. Podniosła, że w terminie 7 dni od dnia doręczenia raportu złożyła zastrzeżenia, wskazując na niezasadność znacznej części wykazanych w nim naruszeń. W dniu 17 lipca 2017 r. skierowała do organu harmonogram działań naprawczych, zawierający wykaz procesów, które już zostały przeprowadzone celem ulepszenia sposobu prowadzenia hurtowni farmaceutycznych oraz tych, które mają zostać przeprowadzone wraz z przewidzianą datą ich zakończenia. Wobec faktu, że postępowanie wszczęte w skutek złożenia harmonogramu działań naprawczych dotyczy w istocie – zdaniem skarżącej - zagadnień wynikających z zaskarżonej decyzji, w ocenie spółki, wykonanie decyzji przed zakończeniem ww. postępowania byłoby niecelowe i mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podnosi, że w razie wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia harmonogramu naprawczego ze względu na niespełnienie warunków, do których odnosi się zaskarżona decyzja, mogłoby dojść do cofnięcia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej lub zawieszenia jej działalności. Powyższe wiązać się będzie z zerwaniem współpracy handlowej przez dotychczasowych klientów oraz kontrahentów, a powstała szkoda, skutkować będzie utratą miejsc pracy przez osoby zatrudnione w hurtowni farmaceutycznej, stratą w produktach leczniczych oraz innych produktach stanowiących przedmiot obrotu hurtowni. Zaznaczyła, że obecnie w hurtowni znajduje się towar o łącznej wartości 5 mln złotych. Ewentualne zawieszenie lub zamknięcie hurtowni spowoduje konieczność utylizacji towaru z uwagi na upływ terminu ważności. Podniosła, że spółka zawarła umowę kredytu obrotowego na rozwój działalności na kwotę ok. 800 000 złotych. Kredyt ze względu na swój charakter może być spłacony jedynie z rachunku bankowego spółki, na który uzyskuje ona wpływy z prowadzonych transakcji. Brak przelewów przychodzących na konto spółki może skutkować wypowiedzeniem umowy kredytu bankowego i postawieniem całej kwoty w stan wymagalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu, Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (v. postanowienie NSA z 23 maja 2017 r., II GZ 362/17). Rolą Sądu nie jest poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy, albowiem to na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (v. postanowienie NSA z 26 listopada 2015 r., II GZ 752/15). W niniejszej sprawie wniosek skarżącej dotyczy wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego nakazującej dostosowanie działalności do przepisów ustawy - Prawo farmaceutyczne. Uzasadniając złożony wniosek skarżąca odwołała się do okoliczności, jaką jest złożenie harmonogramu działań naprawczych, zawierającego wykaz procesów, które zostały już przeprowadzone celem ulepszenia sposobu prowadzenia hurtowni farmaceutycznej oraz tych, które mają zostać przeprowadzone wraz z przewidywaną datą ich zakończenia. Podniosła, że postępowanie wszczęte na skutek złożonego harmonogramu dotyczy w istocie zagadnień wynikających z zaskarżonej decyzji dlatego też jej wykonanie przed jego zakończeniem byłoby niecelowe i mogłoby narazić spółkę na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazuje, że w razie wydania przez organ decyzji odmawiającej zatwierdzenia harmonogramu naprawczego ze względu na niespełnienie warunków, do których odnosi się zaskarżona decyzja, może dojść do cofnięcia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej, czego konsekwencją ewentualne zawieszenie lub zamkniecie hurtowni farmaceutycznej. W ocenie Sądu, przedstawione powyżej argumenty strony nie znajdują odzwierciedlenia w dokumentach wspierających wyrażony we wniosku ogólny pogląd, że wykonanie decyzji będzie miało przełożenie na sytuację ekonomiczną skarżącej i wiązać się będzie m.in. ze stratą w produktach leczniczych, stanowiących przedmiot obrotu hurtowni, utratą miejsc pracy itp. Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie poparła wniosku dokumentacją uprawdopodobniającą podniesione w skardze i piśmie procesowym okoliczności mające świadczyć za udzieleniem stronie ochrony tymczasowej. Samo odwołanie się do ewentualnej konieczności zawieszenia działalności gospodarczej, a także ewentualnego zwolnienia nieokreślonej liczby pracowników, bez wskazania choćby ich ilości i jakiegokolwiek uprawdopodobnienia, że faktycznie są oni zatrudnieni u skarżącej, nie przemawia za udzieleniem ochrony tymczasowej. Skarżąca nie przedstawia też choćby jednej umowy, z której wynikałoby że obecnie hurtownia posiada jakiekolwiek zobowiązania wobec innych podmiotów związane z prowadzoną działalnością. Nie jest Sądowi też znany obecny stan magazynowy hurtowni. Jak wskazano powyżej nie jest rzeczą Sądu, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wzywanie skarżącej do jego uzupełnienia. Sąd, badając czy zaistniały okoliczności uzasadniające udzielenie ochrony tymczasowej ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość materiału zgromadzonego w aktach sprawy. Reasumując, w niniejszej sprawie strona nie przedstawiła żadnych dokumentów określających jej aktualną sytuację finansową wraz z ekonomicznym uzasadnieniem wskazywanych możliwych kosztów, które mogą powstać w wyniku wykonania decyzji. Z tych względów na podstawie przedstawionych twierdzeń nie można jednoznacznie stwierdzić, czy sytuacja skarżącej uzasadnia udzielenie jej ochrony tymczasowej. Sąd podkreśla, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi, jak również tych argumentów wniosku, które miały wskazywać na prawidłowość funkcjonowania skarżącej. Byłoby to wkraczanie w kompetencje zastrzeżone dla składu rozpoznającego sprawę co do istoty (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt I FZ 432/10). Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.