IV SA/Wa 622/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant spec. Iwona Hoga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2017 r. sprawy ze skargi A.B. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2014 r. wymierzającą A. B. karę pieniężną w wysokości [...] zł za prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadów bez wymaganego zezwolenia. W uzasadnieniu organ wywodził, że [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska bezsprzecznie ustalił, iż przedmiotem transportu, realizowanego przez stronę w dniu [...] marca 2012 r., były odpady sklasyfikowane pod kodem 19 12 01 papier i tektura, w postaci bel pociętego papieru, stanowiącego makulaturę białą samokopiującą w ilości [...] Mg. Dowody na powyższe stanowią: - dokument przewozowy nr [...], w którym jako towar określono "makulatura biała samokopiująca" - samo sformułowanie "makulatura" wskazuje, że przedmiotem transportu były zużyte (zniszczone) wyroby papiernicze, wskazujące na ich odpadowy charakter, - pismo z dnia 16 maja 2012 r. [...] Sp. z o.o. [...], w którym wyjaśniono, że odpady przekazane zgodnie z dokumentem przewozowym nr [...], stanowiły część odpadów przekazanych ww. Spółce przez podmiot [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na podstawie karty przekazania odpadu nr [...] z 2012r. Organ II instancji zauważył, że ustalenia organu co do odpadowego charakteru przedmiotu transportu strona nie zakwestionowała w odwołaniu. Zgodnie z treścią protokołu kontroli Nr [...] sygn. [...], [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska ustalił, że A. B. w dniu dokonywania transportu omawianych odpadów nie posiadał zezwolenia na prowadzenie transportu odpadów, jak również do dnia kontroli nie wystąpił do Starosty S. z wnioskiem o wydanie takiego zezwolenia. Jak wynika z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, prowadzenie transportu odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy stwierdził, że słusznie [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wszczął z urzędu postępowanie administracyjne wobec A. B., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...], w trybie art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Przepis ten bowiem stanowi, że jeżeli posiadacz odpadów lub transportujący odpady prowadzi działalność w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów bez wymaganego zezwolenia lub z naruszeniem jego warunków, podlega karze pieniężnej w wysokości 10.000 zł. W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości i stanowi odzwierciedlenie stanu faktycznego. Organ argumentował, że bezspornie w toku postępowania wykazano, iż A. B. transportował odpady bez zezwolenia właściwego organu, dysponując dokumentem przewozowym, a więc mając świadomość, iż przedmiotem transportu jest makulatura, tj. odpady papieru i tektury. Przy tym zauważyć należy, że z treści art. 28 ust. 1. ustawy o odpadach nie wynika, aby obowiązek posiadania zezwolenia na prowadzenie transportu odpadów został ustanowiony tylko wobec podmiotów prowadzących działalność w zakresie transportu w sposób, czy to zorganizowany, czy to ciągły. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ww. ustawy, każda czynność polegająca na transportowaniu odpadów może odbywać się tylko i wyłącznie na podstawie zezwolenia udzielonego przez właściwy organ podmiotowi realizującemu transport odpadów. Natomiast realizowanie transportu odpadów bez zezwolenia skutkowało nałożeniem sankcji administracyjnej w postaci kary pieniężnej w trybie art. 79b ust. 2 pkt 5 ww. ustawy o 1 odpadach. Przy tym, w ocenie organu, wbrew twierdzeniu strony, także przywołany wyżej przepis ustanawiający sankcję nie odnosi się do działalności "zorganizowanej i ciągłej", a do każdej realizowanej bez zezwolenia. Organ odwoławczy podkreślił, że w odwołaniu pełnomocnik strony podniósł, iż zgodnie z art. 28 ust. 4 pkt 4 ustawy i z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, wniosek o wydanie zezwolenia na transport odpadów powinien zawierać wskazanie sposobów i środków transportu, a zatem transport odpadów może odbywać się w oparciu o zezwolenie uzyskane przez posiadacza odpadów. Według karty przekazania odpadów nr [...] z 2012 r., transportującym omawiane odpady miała być spółka [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. Zdaniem pełnomocnika w okolicznościach niniejszej sprawy zezwolenie na transport odpadów powinna posiadać spółka [...] Sp. z o.o., która zleciła usługę transportu firmie spedycyjnej [...], która także powinna posiadać stosowne zezwolenie. Firma spedycyjna [...] natomiast wynajęła środek transportu od A. B. Tym samym, w ocenie pełnomocnika doszło do najmu środka transportu, przy czym bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest, czy najem pojazdu nastąpił z kierowcą, czy bez kierowcy. Odpowiadając na powyższy zarzut organ odwoławczy zgodził się z twierdzeniem strony, że we wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie transportu odpadów, zgodnie z art. 28 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, należało zawrzeć informacje o sposobie i środkach transportu, a wskazane we wniosku środki transportu mogły stanowić własność innego podmiotu i być przedmiotem najmu na potrzeby realizowania transportu odpadów w ramach zezwolenia udzielonego podmiotowi najmującemu takie środki transportu. Niemniej jednak organ odwoławczy nie może podzielić stanowiska pełnomocnika strony, jakoby wyżej opisana sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Wskazany przez pełnomocnika fakt, jakoby firma spedycyjna [...] wynajęła od i strony środek transportu nie znajduje oparcia w zgromadzonym przez organ I instancji materiale dowodwym, a pełnomocnik, wskazując taki fakt, nie dołączył do odwołania, ani nie powołał w odwołaniu, żadnego dowodu stanowiącego o jego zaistnieniu. W materiale dowodowym znajduje się natomiast umowa zlecenie [...] wystawiona w dniu [...] lutego 2012r., zawarta między podmiotami [...], [...]. Przedmiotem umowy jest wykonanie usługi transportu makulatury przez A. B. Umowa ta zawiera wskazówki co do miejsca i daty załadunku towaru, a także jego rozładunku. Z powyższego wynika, że A. B. przyjmując zlecenie, zobowiązał się do odebrania ładunku w B. przy ul. [...] w dniu [...] lutego 2012 r., przewiezienia ładunku do J. "według [...]" i w tym miejscu dokonania rozładunku w dniu [...] marca 2012r. Umowa zlecenia nie dotyczy zatem najmu środka transportu, a jednoznacznie wskazuje, iż strona niniejszego postępowania zobowiązała się do wykonania usługi transportu makulatury, w ramach własnej działalności, prowadzonej pod nazwą [...]. Z powyższego wynika zatem, że A. B., mając świadomość, iż przedmiotem transportu ma być makulatura (odpady papieru), przyjął zlecenie wykonania usługi transportu odpadów bez zezwolenia na prowadzenie transportu odpadów. W takich okolicznościach bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy są okoliczności, czy podmioty [...] Sp. z o.o. oraz [...] posiadały zezwolenie na transport odpadów, gdyż faktyczny transport odpadów realizowany był przez A. B. Zasadność weryfikacji stanu faktycznego w zakresie posiadania zezwolenia na transport odpadów przez podmioty [...] Sp. z o.o. oraz [...] zaistniałaby wówczas, gdyby pomiędzy wskazanymi podmiotami zawarta została umowa najmu środka transportu, która to sytuacja, jak wyżej wskazano, nie wystąpiła. W takich okolicznościach zarzut zaniechania przez organ I instancji ustalenia czy podmioty posiadały zezwolenie na transport odpadów jest nieuzasadniony. W ocenie organu odwoławczego brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, w trybie art. 138 § 2 ustawy k.p.a. Stan faktyczny przedmiotowej sprawy jednoznacznie wskazuje, iż organ I instancji słusznie wymierzył karę pieniężną A. B. prowadzącemu ww. działalność gospodarczą w trybie art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Organ wyjaśnił, że wymierzając stronie karę pieniężną w trybie wyżej powołanego przepisu prawa, organ I instancji nie naruszył art. 79b ust. 2 pkt 2 ustawy, który stanowi, że jeżeli posiadacz odpadów lub transportujący odpady przekazuje je podmiotom, które nie uzyskały wymaganych zezwoleń, podlega karze pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Fakt, że podmiot [...] Sp. z o.o. przekazał odpady A. B., jako nieposiadającemu wymaganego zezwolenia, może stanowić przedmiotu odrębnego postępowania administracyjnego, prowadzonego przez właściwego miejscowo wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska wobec spółki, co jednak w ocenie organu odwoławczego nie może skutkować zaniechaniem wykonania ustawowego obowiązku przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w zakresie zastosowania art. 79b ust. 2 pkt 5 ww. ustawy o odpadach względem Pana A. B. Zgodnie z art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawach nieuregulowanych w art. 136 - 139 w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami I instancji. W dniu 23 stycznia 2013r. weszła w życie ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21). Zgodnie z art. 252 ww. ustawy, straciła moc ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Niemniej jednak, stosownie do art. 246 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, w sprawach wszczętych i niezakończonych stosuje się dotychczasowe przepisy karne oraz o karach pieniężnych w dotychczasowym brzmieniu, z zastrzeżeniem art. 237. Biorąc pod uwagę fakt, iż postępowanie [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w sprawie wymierzenia A. B. kary pieniężnej zostało wszczęte w dniu [...] września 2012 r. i nie zostało zakończone decyzją ostateczną, w postępowaniu odwoławczym zastosowanie mają także dotychczasowe przepisy karne oraz o karach pieniężnych w dotychczasowym brzmieniu, tj. w brzmieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 201 Or. Nr 185, poz. 1243 ze zm.). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł A. B. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, to jest: 1. zastosowanie art. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2013, poz. 21 ze zm.) w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014r. w sprawie katalogu odpadów (t.j. Dz.U. z 2014, poz. 1923. ze zm.) zamiast art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t.j. Dz. U. Nr 62, poz. 628, z zm.) w zw. z Załącznikiem nr 1 do ww. Ustawy i zakwalifikowanie materiału w postaci makulatury białej jako odpadu, pomimo, iż makulatura biała nie mieści się w katalogu odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach w zw. z Załącznikiem nr 1 do ustawy, która miała zastosowanie do sytuacji przewozu makulatury w pojeździe skarżącego w dniu [...].03.2012 r., tj. przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, zatem należało przyjąć, że jej transport nie wymagał uzyskania zezwolenia, tym samym nie można nałożyć kary grzywny za transport towaru bez zezwolenia, 2. art. 7 ust. 1 w zw. z art. 25 ust. 1 - 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, iż posiadacza odpadów, który przekazał odpady transportującemu odpady zwalnia się z odpowiedzialności za zbieranie lub przetwarzanie odpadów, przed przejęciem odpowiedzialności przez następnego posiadacza odpadów, 3. art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach w zw. z art. 246 Ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że transportujący odpady winien legitymować się zezwoleniem na transport odpadów, podczas gdy* należało uznać, że transport odpadów może odbywać się w oparciu o zezwolenie uzyskane przez posiadacza odpadów, 4. art. 36 ust. 1 - 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach poprzez brak ich zastosowania i przyjęcie, że w sytuacji, gdy posiadacz odpadów nie przekazał transportującemu odpady karty przekazania odpadów, to za takie zaniechanie odpowiedzialność ponosi transportujący odpady, podczas gdy za podmiot naruszający przepisy o transporcie odpadów należy w takim przypadku uznać posiadacza odpadów, w niniejszej sprawie [...] Sp. z o.o. z/s w W. lub przedsiębiorcę [...], 5. naruszenie art. 79b ust.2 pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach w zw. z art. 246 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach poprzez błędne przyjęcie, że skarżący prowadził działalność w zakresie transportu odpadów, podczas gdy działalność w zakresie transportu odpadów winna mieć charakter zorganizowany i ciągły, a transport odpadów pojazdem należącym do skarżącego miał charakter incydentalny i nie był w żadnym razie związany z prowadzoną przez niego działalnością, 6. naruszenie art. 79b ust.2 pkt 2 Ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach w zw. z art. 246 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach poprzez jego pominięcie, podczas gdy norma art. 79b ust. 2 pkt 2 ustawy winna stanowić podstawę nałożenia kary pieniężnej w sytuacji, gdyby posiadacz odpadów, tj. Spółka [...] Sp. z o.o. lub transportujący odpady, tj. firma spedycyjna [...] przekazała odpady podmiotowi, który nie uzyskał wymaganych zezwoleń, 7. art. 782 k.c. poprzez jego niezastosowanie w stanie sprawy, podczas gdy przepis nakłada na wysyłającego obowiązek wydania przewoźnikowi rzeczy wszelkich dokumentów potrzebnych ze względu na przepisy celne, podatkowe i administracyjne, a zatem także karty ewidencji odpadu oraz karty przekazania odpadu, potwierdzającej prawo do przewozu odpadów, tym samym ww. norma prawna stanowiła podstawę przyjęcia odpowiedzialności wysyłającego, tj. [...] Sp. z o.o. za brak możliwości legitymowania się przez skarżącego dokumentacją, potwierdzającą prawo do przewozu odpadów, II. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny i bezpośredni wpływ na treść decyzji, tj.: 1) art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez niewszechstronne przeprowadzenie postępowania dowodowego a skutkiem tego niewyjaśnienie w sposób pełny stanu faktycznego na skutek: a) zaniechania ustalenia czy posiadacz odpadów spółka [...] Sp. z.o.o. bądź transportujący odpady firma spedycyjna [...] posiadała w czasie dokonania transportu ważne zezwolenie na transport odpadów podczas gdy kwestia ta jest w niniejszej sprawie kluczowa, bowiem zezwolenie udzielone któremukolwiek z w/w podmiotów obejmowałoby również transport odpadów dokonany pojazdem należącym do skarżącego, b) pominięcia przy dokonaniu ustaleń faktycznych okoliczności nieprzekazania przez posiadacza odpadów oraz firmę spedycyjną skarżącemu karty odpadów, o której mowa w art. 36 ust. 1 ustawy o odpadach, podczas gdy przekazanie karty odpadów skarżącemu było obowiązkiem w/w podmiotów, a wobec zaniechania tego obowiązku podmioty te ponoszą odpowiedzialność za transport odpadów bez wymaganego zezwolenia na podstawie art. 79b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, c) braku rozważenia przy dokonaniu ustaleń faktach okoliczności, iż skarżący wykonywał transport [...] Mg makulatury białej (papieru) pod kierownictwem przedsiębiorcy [...], tj. jako jego podwykonawca, a zatem nie samodzielnie lecz w ramach przedsiębiorstwa [...] i na jego ryzyko, zaś ww. przedsiębiorca wedle wiedzy skarżącego dysponował zezwoleniem na transport odpadów, zatem w niniejszej sprawie skarżący działał zgodnie z przepisami, zatem zezwolenie przedsiębiorcy [...] obejmowało usługę transportu makulatury białej przez skarżącego, d) zaniechania ustalenia: czy skarżący został poinformowany przez [...] Sp. z o.o. bądź przedsiębiorcę [...] o wymogu posiadania zezwolenia na transport makulatury białej oraz okoliczności posiadania przez skarżącego wiedzy na temat typu materiału przewożonego w jego pojeździe i ewentualnych wymogów prawnych związanych z przewozem takiego materiału. W uzasadnieniu skargi wywodzono, że organ administracji publicznej błędnie zakwalifikował przewożoną w pojeździe skarżącego makulaturę jako odpad w postaci papieru i tektury z pozycji 19 12 01 w Załączniku do Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014r. w sprawie katalogu odpadów. Organ powinien był bowiem odnieść się do przepisów obowiązujących w dacie przewożenia makulatury w pojeździe skarżącego, tj. w dniu [...].03.2012r., a zatem do art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach w zw. z Załącznikiem nr 1 do ww. ustawy. Tymczasem w definicji odpadu, określonej przez ww. przepisy brak jest papieru albo makulatury, zatem nie można uznać przewożonego w pojeździe skarżącego towaru za odpad. Nadto trzeba zaznaczyć, że nawet gdyby zastosowanie znajdowały przepisy nowe to makulatury i tak nie można uznać za odpad z kategorii 19 12 01 z Załącznika do Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014r. Makulatura biała nie jest bowiem tożsama z papierem, gdyż stanowi rodzaj zużytego i zadrukowanego papieru, dopuszczonego do obrotu handlowego w postaci książek i innych wytworów drukarskich, a nie w formie surowca przeznaczonego do przetwarzania i obróbki, zatem makulatury białej nie sposób uznać za papier jako surowiec, tym samym materiał w postaci makulatury nie podlega zakwalifikowaniu jako odpad. Ponadto z zasad doświadczenia życiowego i powszechnej wiedzy wynika, że makulatura nie jest materiałem, który w jakikolwiek sposób stanowiłby zagrożenie dla środowiska, lub wymagał szczególnych sposobów zabezpieczenia przy przechowaniu lub transporcie z uwagi na właściwości fizyczne lub chemiczne. Skarżący podnosił także, że Główny Inspektor Ochrony Środowiska automatycznie błędnie przyjął za [...] Wojewódzkim Inspektorem Ochrony Środowiska, iż w sytuacji i przewożenia w pojeździe należącym do danego podmiotu towaru, który można zakwalifikować jako odpad, podmiot taki zawsze winien legitymować się zezwoleniem na transport odpadów, podczas gdy należało uznać, że transport odpadów może odbywać się w oparciu o zezwolenie uzyskane przez posiadacza odpadów, a nadto posiadacz odpadów jest zobowiązany do udostępnienia należytej dokumentacji przewożenia odpadów i udokumentowania przewożenia odpadów zgodnie z prawem przed odpowiednimi organami administracji publicznej. W ocenie skarżącego organ całkowicie arbitralnie przyjął, że skarżący był w niniejszej sprawie podmiotem transportującym odpady w postaci makulatury białej, tylko i wyłącznie z tego powodu, że odpady te znajdowały się przez pewien okres czasu w należącym do niego pojeździe i doszło do zawarcia pomiędzy skarżącym a spedytorem [...] umowy zlecenia dotyczącej usługi transportu makulatury. Zdaniem skarżącego wskazać należy, że podmiotem transportującym odpady był przedsiębiorca [...], zaś skarżący użyczył mu jedynie swojego pojazdu dla celu transportu ww. makulatury białej w ilości [...] Mg. Skarżący podkreślił, że Główny Inspektor Ochrony Środowiska błędnie zinterpretował art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach uznając, że skarżący jako podmiot transportujący w niniejszej sprawie odpady winien legitymować się zezwoleniem na transport odpadów, podczas gdy należało uznać, że nawet gdyby w niniejszej sprawie uznać skarżącego za podmiot dokonujący jednorazowego transportu odpadów, czemu skarżący się sprzeciwia, to transport odpadów mógłby się w takim przypadku odbywać w oparciu o zezwolenie uzyskane przez posiadacza odpadów. Posiadacz odpadów nie traci bowiem posiadania odpadów z uwagi na okoliczność transportu, gdyż podmiot transportujący należy uznać za tymczasowego dzierżyciela odpadów, a nie ich posiadacza, tym samym odpowiedzialność posiadacza odpadów za gospodarowanie nimi, w tym transport, w sytuacji, gdy nie wydał odpadów zgodnie z art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 200lr. o odpadach, w dalszym ciągu obciąża posiadacza odpadów a nie transportującego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie jest zasadny pierwszy z zarzutów skargi dotyczący zastosowania art. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 ze zm.) w sytuacji, kiedy powinien być zastosowany art. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628 ze zm ). W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zdarzenie stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji (przewóz papieru i tektury) miało miejsce w dniu [...] marca 2012 r. Postępowanie w sprawie zostało wszczęte w dniu [...] września 2012 r. W tym czasie obowiązywała ustawa z dnia 27 kwietnia 200 1 r. o odpadach. W dniu 23 stycznia 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Art. 246 tej ustawy stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych stosuje się dotychczasowe przepisy karne oraz o karach pieniężnych w brzmieniu dotychczasowym, z zastrzeżeniem art. 237. Rozpoznawana sprawa dotycząca kary pieniężnej, została wszczęta w czasie obowiązywania ustawy o odpadach z 2001 r., i do czasu wejścia w życie nowej ustawy nie została zakończona. Zastosowanie do niej mają wiec przepisy ustawy o odpadach z 2001 r. Wbrew twierdzeniom skargi organy obu instancji stosowały przepisy ustawy o odpadach z 2001 r. W sprawie nie zastosowano art. 4 ustawy o odpadach z 2012 r., lecz art. 3 ustawy o odpadach z 2001 r. Zakwalifikowanie przedmiotu przewożonego przez skarżącego nastąpiło w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie tego zdarzenia. Zauważyć należy, że art. 3 ustawy o odpadach z 2001 r. odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany. Załącznik, o którym mowa w przepisie określał jedynie kategorie odpadów. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogów odpadów (Dz. U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1206) kwalifikowało bele pociętego papieru, stanowiącego makulaturę białą samokopiującą jako odpady o kodzie 19 12 01 papier i tektura. Okoliczności powyższe przesądzają, że w sprawie zastosowano przepisy ustawy o odpadach z 2001 r., które kwalifikowały przewożony przez skarżącego materiał jako odpady. Powyższe wskazuje na niezasadność zarzutu skarżącego. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 w zw. z art. 25 ust. 1 - 3 ustawy o odpadach z 2001 r. Organ II instancji w zaskarżonej decyzji wyjaśniał, że przekazanie odpadów innemu podmiotowi nie zwalnia podmiotu przekazującego od odpowiedzialności i może stanowić przedmiot innego postępowania administracyjnego. Nie powoduje to jednak zwolnienia skarżącego od odpowiedzialności. Od poniesienia odpowiedzialności administracyjnej nie zwalania skarżącego fakt, że skarżący mógł pozostawać w błędzie, co do okoliczności, iż przewozi odpady. Odpowiedzialność administracyjna nie jest bowiem oparta o zasadę winy lecz ma charakter prewencyjny i jest oparta na zasadzie odpowiedzialności obiektywnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 grudnia 2016 r. III SA/GI 978/16, Oznacza to, że odpowiedzialność administracyjna jest niezależna od winy i dlatego, co do zasady, nie mają znaczenia okoliczności w jakich doszło do powstania naruszeń. Nie zachodzi potrzeba ustalenia jego winy, albowiem odpowiedzialność administracyjna wiąże się z samym zaistnieniem faktu, za który przewidziana jest administracyjna sankcja. Powyższe okoliczności przesądzają jednocześnie o niezasadności zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia czy posiadacz odpadów spółka [...] Spółka z.o.o. bądź transportujący odpady firma spedycyjna [...] posiadała w czasie dokonania transportu ważne zezwolenie na transport odpadów oraz zaniechania poinformowania skarżącego przez powyższe podmioty o konieczności posiadania zezwolenia. Nie można podzielić zarzutów skargi, iż w sprawie został naruszony art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Powyższy przepis stanowi, że prowadzenie zbierania odpadów oraz transport odpadów wymaga uzyskania zezwolenia, z zastrzeżeniem art. 31 ust. 1, art. 32 ust. 1 oraz art. 33 ust. 1a i 4. W ocenie skarżącego przepis ten został naruszony, albowiem incydentalny przewóz odpadów nie wymaga zezwolenia. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stanowisko takie nie jest uprawnione. Zasadą jest, że i transport odpadów wymaga zezwolenia. Ani art. 28 ust. 1 ustawy o odpadach z 2001 r., ani żaden inny przepis ustawy o odpadach nie przewiduje odmiennych warunków dla jednorazowego czy też ciągłego i zorganizowanego transportu odpadów. W każdym przypadku, czy to jednokrotnego czy też wielokrotnego przewozu odpadów, jeżeli jest to wykonywane w ramach działalności gospodarczej, wymagane jest zezwolenie (por. wyrok NSA z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt II GSK 878/10). Twierdzenia skarżącego, że wobec umowy łączącej go z [...] i faktu, że ten ostatni posiadał zezwolenie na transport odpadów, skarżący mógł przewozić odpady bez stosownego zezwolenia, nie znajdują oparcia w przepisach ustawowych z powodów wyżej podanych. Zezwolenie na zbieranie lub transport jest to akt publicznoprawny o charakterze konstytutywnym, którego zakres przedmiotowy obejmuje udzielenie uprawnień publicznoprawnych, regulowanych przepisami materialnego prawa administracyjnego jak i publicznego prawa gospodarczego mającymi na celu ochronę interesu publicznego i ma charakter publicznoprawnego podmiotowego (osobistego) uprawnienia. Z tego powodu nie może być przenoszone, jak uprawnienia nim nadane na inne podmioty (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 654/10, Lex nr 992618). Podkreślić należy, że zezwolenie na transport odpadów reguluje prawa i wiąże jedynie adresata wydanej w tej sprawie decyzji, jest uprawnieniem osobistym, które nie może być przedmiotem obrotu prawnego czy też użyczenia między adresatem decyzji a osobą trzecią. Zezwolenie takie można otrzymać jedynie w sposób pierwotny, tj. na drodze decyzji administracyjnej wydanej przez właściwy organ. Nie można zatem przyjąć, iż wykorzystując zezwolenie innego podmiotu, osoba trzecia jest uprawniona do wykonywania przewozu odpadów. Fakt, że w przypadku naruszenia przepisów ustawy o odpadach odpowiedzialność może dotykać także inne podmioty (czy to [...], czy Spółkę [...]) nie skutkuje brakiem ponoszenia odpowiedzialności przez skarżącego. Ponadto zauważyć należy, że skarżący nie wynajął swojego pojazdu innemu podmiotowi do transportu odpadów, lecz co słusznie zauważył organ, w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej dokonywał transportu odpadów. Także szerokie wywody zawarte w uzasadnieniu skargi, a dotyczące pojęcia posiadania nie mogą odnieść oczekiwanego przez skrzącego skutku. Zauważyć należy, że art. 79b ust. 1 ustawy z 2001 r. o odpadach odróżnia posiadacza odpadów od transportującego odpady. Jak wcześniej wskazano nawet incydentalny transport odpadów wymaga zezwolenia, co za tym idzie nie ulega wątpliwości, że skarżący był transportującym odpady i dokonywał tego bez stosownego zezwolenia, a co za tym idzie ma wobec niego zastosowanie art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy z 2001 r. o odpadach. Mając na względzie powyższe rozważania skarga jako niezasadna została oddalona w oparciu o art. 151 p.p.s.a.