VI SA/Wa 16/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. M., A. T., A. T., R. M., B. S., A. S., J. S., A. S., T. O., M. C., M. B., B. L., I. G., R. S. na czynność Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] polegającą na udzieleniu informacji o sposobie rozpatrzenia zawiadomień p o s t a n a w i a: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić solidarnie skarżącym: S. M., A. T., A. T., R. M., B. S., A. S., J. S., A. S., T. O., M. C., M. B., B. L., I. G., R. S. kwotę 200 (dwieście) złotych wpłaconą tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia 15 listopada 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została wniesiona skarga w imieniu: S. M., A. T., A. T., R. M., B. S. i A. S., M. B., B. L., I. G. i R. S. (dalej: "skarżący") na pismo z dnia [...] sierpnia 2016 r. stanowiące informację o sposobie rozpatrzenia zawiadomień. Dnia 1 sierpnia 2016 r. wpłynęło do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zawiadomienie z dnia 22 lipca 2016 r. złożone przez adw. E. K. w imieniu S. M., A. T., A. T., R. M., B. S. i A. S. (dalej: "skarżący"). Zawiadomienie dotyczyło podejrzenia stosowania przez spółkę H. S.A. z siedzibą w W. (dalej jako: Przedsiębiorca, Spółka) praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów polegających na wprowadzaniu konsumentów w błąd w zakresie ryzyka związanego z zakupem lokalu w obiekcie hotelarskim "[...]" w miejscowości U. w gminie M. i przedstawianiu jedynie korzyści związanych z tą inwestycją, co w ocenie zgłaszających mogło stanowić nieuczciwą praktykę rynkową określoną w art. 5 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym ( Dz. U. Nr 171, poz. 1206). Następnie dnia 8 sierpnia 2016 r. wpłynęło do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów analogiczne zawiadomienie z dnia 29 lipca 2016 r. złożone przez adw. E. K. w imieniu: M. B., B. L., I. G. i R. S. (dalej: "skarżący"). Zawiadomienie, jednakże dotyczyło podejrzenia stosowania przez Przedsiębiorcę praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów polegających na wprowadzaniu konsumentów w błąd w zakresie ryzyka związanego z zakupem lokalu w obiekcie hotelarskim "[...]" w miejscowości J. w gminie M. i przedstawianiu jedynie korzyści związanych z tą inwestycją, co w ocenie zgłaszających mogło stanowić nieuczciwą praktykę rynkową określoną w art. 5 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym. Pismem z dnia 16 sierpnia 2016 r. została przekazana zawiadamiającym informacja o sposobie rozpatrzenia obu zawiadomień. Przekazano, iż Prezes Urzędu przeprowadził postępowanie wyjaśniające w związku z działaniami tego przedsiębiorcy jednak możliwość dalszych działań jest ograniczona w związku z upływem okresu przedawnienia przewidzianego w art. 105 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. z 2015 r., poz. 184) w związku z przepisami przejściowymi. Następnie wpłynęło do Prezesa Urzędu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, na które została udzielona odpowiedź (vide: pismo Prezesa Urzędu pismem z dnia 18 października 2016 r.).Organ wyjaśnił, że w latach 2013-2016 przeprowadził szereg postępowań wobec H. S.A. w W. Ponadto wskazał, że działania spółki związane z oferowaniem konsumentom udziału w tych inwestycjach mogły wypełnić kryteria praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, jednakże w roku 2014 r. kiedy prowadzone postępowanie przeciwko spółce postawienie zarzutu naruszenia zbiorowych interesów konsumentów było w odniesieniu do tych inwestycji niemożliwe, ponieważ upłynął roczny termin przedawnienia, o którym mowa w art. 105 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Przeprowadzono postępowanie w sprawie naruszenia zbiorowych interesów konsumentów została wydana decyzja [...], dotycząca oferowania inwestycji w hotelu [...] w W. Pełnomocnik skarżących wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na informację o sposobie rozpatrzenia zawiadomień. Zarzucono Prezesowi Urzędu dokonania czynności z naruszeniem: 1. art 105 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2015 r., poz. 1634 ze zm.) w zw. z art. 10 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U, z 2015 r., poz. 1634) poprzez uznanie, że praktyki stosowane przez Przedsiębiorcę polegające na wprowadzaniu konsumentów w błąd w zakresie ryzyka związanego z zakupem lokalu w obiekcie hotelarskim "[...]" w miejscowości U. w gminie M. oraz w obiekcie hotelarskim "[...]" w miejscowości J. w gminie M. są przedawnione; 2. art. 101 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów poprzez nie wszczęcie postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów polegających na wprowadzaniu konsumentów w błąd w zakresie ryzyka związanego z zakupem lokalu w obiekcie hotelarskim "[...]" w miejscowości U. w gminie M. oraz w obiekcie hotelarskim "[...]" w miejscowości J. w gminie M., gdy Spółka przedstawiła jedynie korzyści związane z tą inwestycją, co stanowi nieuczciwą praktykę rynkową określoną w art. 5 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym. Skarżący wnieśli o: 1. uchylenie zaskarżonej czynności Prezesa Urzędu i zobowiązanie organu do wszczęcia postępowania w sprawie stosowania przez spółkę H. S.A. z siedzibą w W. praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów polegających na wprowadzaniu konsumentów w błąd w zakresie ryzyka związanego z zakupem lokalu w obiekcie hotelarskim "[...]" w miejscowości U. w gminie M. oraz w obiekcie hotelarskim "[...]" w miejscowości J. w gminie M. i przedstawieniu jedynie korzyści związanych z tą inwestycją, co stanowi nieuczciwą praktykę rynkową określoną w art. 5 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym. 2. zasądzenie na rzecz skarżących od organu zwrotu kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że w świetle art. 101 ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów Prezes Urzędu wydaje postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów i zawiadamia o tym strony. Strona skarżąca podkreśliła, że organ uznał, iż naruszenia spółki H. S.A. miały miejsce po 2014 r., a przedłożone informacje dotyczyły lat 2012 - 2014, z czym nie można się zgodzić. Zarówno w wezwaniu do naruszenia prawa wskazano, że ostatnia umowa inwestycji "[...]" z zastosowaniem niedozwolonych praktyk rynkowych została podpisana 10 lutego 2015 roku przed notariuszem J. P. Do wezwania został załączony wyciąg z księgi wieczystej nr [...]. Strona podkreśliła, że w doktrynie (K. Kohutek, Ustawa o ochronie konkurenci i konsumentów, Komentarz, Lex 2014) wskazuje się, że ustalenie momentu zaprzestania stosowania praktyk zakazanych na mocy art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów wymaga odniesienia do rodzaju praktyki. Skarżąca podkreśliła, że w przypadku inwestycji "[...]" i "[...]" działania spółki H. S.A. polegały na wprowadzaniu konsumentów w błąd w zakresie ryzyka związanego z zakupem lokalu w wyżej wskazanych obiektach hotelarskich. Skarżący wskazali, że spółka H. S.A. przedstawiała jedynie korzyści związane z tymi inwestycjami. Nadmienili, że stosowana przez nią praktyka rynkowa polegała zatem na naruszaniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji. Spółka H. S.A. prowadząca działalność gospodarczą m.in. w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami oferując konsumentom wyżej wskazane inwestycje miała obowiązek poinformować ich o ryzyku z nimi związanym, o zaprzestaniu stosowania praktyki polegającej na nieudzieleniu konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji można by mówić dopiero wówczas, gdyby konsumentom taka rzetelna, prawdziwa i pełna informacja została udzielona. W ocenie skarżących - w przypadku obu inwestycji - postawa spółki H. S.A. w zakresie przekazywania konsumentom informacji na temat ryzyka związanego z zakupem lokalu obiekcie hotelarskim "[...]" i "[...]" w systemie condo hotel nie uległa zmianie a konsumenci w toku realizacji tych inwestycji nie zostali poinformowani o możliwym ryzyku. Skarżący wskazali, że H. S.A. nie zaprzestała swoich działań nawet wobec złej sytuacji finansowej spółek, których inwestycje oferowała. Skarżący podkreślili, że klienci o ryzyku związanym z zakupem dowiadywali się dopiero po ustanowieniu odrębnej własności lokali. Odnosząc się do naruszenia art. 105 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, skarżący wskazali, że zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, jeżeli od końca roku, w którym zaprzestano ich stosowania, upłynęły 3 lata. Wyżej wskazane brzmienie zostało nadane art. 105 przez ustawę z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 1634). W ocenie skarżących – powyższe oznacza utrzymanie dotychczasowego rocznego terminu dla praktyk, których stosowania przedsiębiorca zaniechał przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej. Wobec tego – w ich ocenie - dla praktyk naruszających zbiorowe interesy przedsiębiorców, które zostały zaniechane przed 17 kwietnia 2016 r., obowiązuje termin roczny od końca roku, w którym zaprzestano ich stosowania. Dla praktyk, które zostały zaprzestane w terminie od 1 stycznia 2016 r. do 17 kwietnia 2016 r., termin przedawnienia upłynie 31 grudnia 2017 r. (M. Namysłowska, A. Piszcz, red.) Ustawa o zmianie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz niektórych innych ustaw w: M. Namysłowska, A. Piszcz (red.), Ustawa o zmianie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów z 5 sierpnia 2015 r. Komentarz. Warszawa 2016). Tym samym, mając na uwadze, że ostatnie praktyki stosowane przez Przedsiębiorcę miały miejsce w lutym 2015 r., przedawniają się one z dniem 31 grudnia 2016 r. Skarżący przytoczyli uzasadnienie projektu ustawy nowelizującej, z którego wynika, że zmiana długości okresu przedawnienia służyć będzie zwiększeniu poziomu ochrony konsumentów przed praktykami naruszającymi zbiorowe interesy konsumentów. Skarżący podkreślili, że działalność H. S.A. była już badana przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w postępowaniu dotyczącym inwestycji [...]. Wskazali, że decyzją Prezesa UOKiK z dnia [...] października 2015 roku, nr [...] wydaną w sprawie [...] stwierdzono, że praktyka przedsiębiorcy H. S.A. w W. narusza zbiorowe interesy konsumentów oraz nałożono karę pieniężną na H. S.A. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, gdyż zachodzi niedopuszczalność drogi sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zakres sądowej kontroli administracji określony został w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej także: "p.p.s.a."). Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Warunkiem merytorycznego rozpatrzenia skargi jest zatem złożenie jej na akt lub czynność objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. Istota problemu na gruncie rozpoznawanej sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy zaskarżone w niniejszej sprawie pismo Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, informujące o tym, że przeprowadzone postępowanie nie potwierdziło podejrzenia naruszenia przez Przedsiębiorcę przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. 2015 r., poz. 184 ze zm.), które uzasadniałoby wszczęcie postępowania antymonopolowego, jest innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, który podlegałby kontroli sądowej na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Bezspornym jest fakt, iż informacja o sposobie rozpatrzenia zawiadomienia nie jest indywidualnym aktem administracyjnym (decyzją ani postanowieniem). Należało zatem zbadać, czy informacja ta jest aktem innym niż postanowienie i decyzja z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na który przysługuje skarga (por.: glosa do postanowienia NSA z dnia 12.07.2011 r., II GSK 1035/11). W doktrynie postępowania sądowoadministracyjnego ugruntowany jest pogląd, że akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., muszą spełniać łącznie następujące warunki: a) nie mogą mieć charakteru decyzji lub postanowienia wydanych w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, te bowiem są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.; b) muszą mieć charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w tym zakresie działalność administracji została poddana sądowej kontroli; c) muszą mieć charakter zewnętrzny, czyli muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność; d) dotyczą obowiązków lub uprawnień wynikających z przepisów prawa, są skierowane do indywidualnych podmiotów, ponieważ akty o charakterze ogólnym zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. Analizując powyższe warunki, należy stwierdzić, że najwięcej trudności budzi ustalenie, jak należy rozumieć użyte w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. sformułowanie "dotyczy obowiązków lub uprawnień wynikających z przepisów prawa". Zasadniczo przyjmuje się, że akt dotyczy obowiązków lub uprawnień wynikających z przepisów prawa, jeżeli ustala (odmawia ustalenia), stwierdza (odmawia stwierdzenia), potwierdza (odmawia potwierdzenia) uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa administracyjnego. Musi więc występować silny związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem (oraz ich odmowami) a możliwością realizacji uprawnienia (lub obowiązku) wynikającego z przepisu prawa (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Postępowanie sądowoadministracyjne, LexisNexis, Warszawa 2004, s. 81). W związku z powyższym należało rozważyć, jaki jest charakter prawny pisma Prezesa Urzędu z dnia [...] sierpnia 2016 r., a w szczególności, czy można stwierdzić, że dotyczy ono obowiązków lub uprawnień wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z treścią art. 86 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów każdy może zgłosić Prezesowi Urzędu na piśmie zawiadomienie dotyczące podejrzenia stosowania praktyk ograniczających konkurencję. Stosownie zaś do art. 86 ust. 4 tej ustawy Prezes Urzędu przekazuje zgłaszającemu zawiadomienie, w terminie określonym w art. 35-37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, informację na piśmie o sposobie rozpatrzenia zawiadomienia wraz z uzasadnieniem. Jak wskazuje się w doktrynie (J. Baehr, J. Krüger, T. Kwieciński, M. Radwański, A. Stawicki, E. Stawicki, B. Turno, A. Wędrychowska-Karpińska, A. Wiercińska-Krużewska, A. Wierciński: Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów. Komentarz do art. 86, "LEX" 2011), zawiadomienie można zdefiniować jako uregulowany w ustawie środek prawny, obligujący Prezesa Urzędu do dokonania oceny wskazanego w piśmie zachowania przedsiębiorcy pod kątem zasadności wszczęcia postępowania antymonopolowego lub postępowania wyjaśniającego i poinformowania zawiadamiającego o wynikach tej oceny oraz zamierzonych działaniach. Rozpatrzenie zawiadomienia należy rozumieć przede wszystkim jako dokonanie przez Prezesa Urzędu oceny wskazanego w zawiadomieniu zachowania przedsiębiorcy pod kątem zasadności wszczęcia postępowania antymonopolowego. Prezes Urzędu zatem powinien rozważyć, czy uzasadnione jest podjęcie działań w trybie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Jeżeli zawarte w zawiadomieniu informacje są niewystarczające do dokonania takiej oceny i jest potrzeba ich uzupełnienia, Prezes Urzędu może wszcząć z urzędu postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 48 ust. 2 pkt 1 tej ustawy. Zawiadamiającemu jednak nie przysługują żadne środki kontroli (w tym kwestionowania) sposobu rozpatrzenia zawiadomienia przez Prezesa Urzędu. W szczególności informacja o braku podstaw do wszczęcia postępowania antymonopolowego nie może być traktowana jako decyzja o odmowie wszczęcia postępowania. Zawiadomienie jest jedynie środkiem o charakterze sygnalizacyjnym, niewiążącym Prezesa Urzędu, który dysponuje pełną uznaniowością w zakresie wszczynania postępowań. Jedynym obowiązkiem Prezesa Urzędu po otrzymaniu zawiadomienia jest przekazanie zgłaszającemu pisemnej informacji o sposobie rozpatrzenia zawiadomienia wraz z uzasadnieniem. Brak związania tego organu zawiadomieniem składanym na podstawie art. 86 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów przejawia się w braku konieczności wszczynania przez Prezesa Urzędu postępowania antymonopolowego na podstawie informacji zawartych w zawiadomieniu (...). Artykuł 49 ust. 1 ww. ustawy przesądza o tym, że wszczęcie postępowania antymonopolowego w sprawach praktyk ograniczających konkurencję następuje wyłącznie z urzędu. Art. 86 ustawy przewidział zawiadomienie o podejrzeniu stosowania praktyk ograniczających konkurencję. Rozpatrzenie zawiadomienia należy rozumieć przede wszystkim jako dokonanie przez Prezesa Urzędu oceny wskazanego w zawiadomieniu zachowania przedsiębiorcy pod kątem zasadności wszczęcia postępowania antymonopolowego. Prezes Urzędu powinien zatem rozważyć, czy ma lub ewentualnie miało miejsce naruszenie art. 6 albo 9 Ustawy (względnie przepisów art. 101 lub 102 TFUE) oraz czy uzasadnione (i ewentualnie potrzebne) jest podjęcie działań w trybie Ustawy. W przypadku zaś, gdy zawarte w zawiadomieniu informacje są niewystarczające do dokonania takiej oceny i istnieje potrzeba ich uzupełnienia, Prezes Urzędu może wszcząć postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy. Zgodnie z art. 86 ust. 4 ustawy obowiązkiem Prezesa Urzędu jest przekazanie zgłaszającemu zawiadomienie informacji na piśmie o sposobie rozpatrzenia zawiadomienia wraz z uzasadnieniem. Pismo to powinno przede wszystkim wskazywać, czy Prezes Urzędu dopatruje się możliwości naruszenia przepisów Ustawy oraz jakie w związku z tym działania zamierza podjąć (wszczęcie postępowania wyjaśniającego lub antymonopolowego) albo jakich działań nie będzie podejmował. Zarówno zapowiedź wszczęcia postępowania wyjaśniającego lub antymonopolowego, jak i informacja o tym, że Prezes Urzędu nie będzie wszczynał żadnego z tych postępowań, wymaga uzasadnienia. Do uzasadnienia informacji o sposobie rozpatrzenia zawiadomienia nie ma wprawdzie zastosowania art. 107 § 3 k.p.a., niemniej jednak, z uwagi na zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.), zwłaszcza w przypadku braku podjęcia działań wskutek zawiadomienia, uzasadnienie powinno wyczerpująco wskazywać motywy, którymi kierował się Prezes Urzędu. Należy zwrócić uwagę, że zawiadamiającemu nie przysługują żadne środki kontroli (w tym kwestionowania) sposobu rozpatrzenia zawiadomienia przez Prezesa Urzędu. W szczególności informacja o braku podstaw do wszczęcia postępowania antymonopolowego nie może być traktowana jako decyzja o odmowie wszczęcia postępowania, podlegająca zaskarżeniu w drodze odwołania do SOKiK. Podmiot, który złożył zawiadomienie dotyczące podejrzenia stosowania praktyk ograniczających konkurencję, nie ma statusu strony postępowania - nawet jeśli zawiadomienie to było niejako bezpośrednią bądź zasadniczą przyczyną wszczęcia przez Prezesa UOKiK danego postępowania (vide: J. Krűger, Komentarz do ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, WK 2016). Mając na uwadze poczynione rozważania, należy stwierdzić, że negatywne rozpatrzenie zawiadomienia, czyli brak podjęcia przez Prezesa UOKiK postępowania antymonopolowego, jest aktem/czynnością, który/która nie podlega zaskarżeniu. Rozpatrzenie zawiadomienia, o jakim mowa w art. 86 ust. 4 u.o.k.k. (a ściślej: pisemna informacja o sposobie rozpatrzenia zawiadomienia), nie jest bowiem władczym rozstrzygnięciem organu administracji, lecz "działaniem materialno-technicznym" (vide: postanowienie NSA z 12.07.2011 r., II GSK 1035/11). Prezez UOKiK jednostronnie stwierdził, że nie ma podstaw do wszczęcia postępowania, bowiem nastąpiło przedawnienie roszczeń, a także poinformował strony o tym, że w stosunku do wskazanego Przedsiębiorcy były już prowadzone postępowania w przedmiocie podejrzenia prowadzenia przez niego nielegalnych praktyk. Należy także wskazać, że pomiędzy wynikiem tego postępowania (stanowisko przedstawione przez Prezesa UOKiK) a uprawnieniem lub obowiązkiem zawiadamiających nie ma żadnego związku. Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, że informacja Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów o braku podstaw do wszczęcia postępowania antymonopolowego, wydana na podstawie art. 86 ust. 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. Nr 50, poz. 331 ze zm.), nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego w trybie art. 3 § 2 p.p.s.a. bowiem nie jest władczym rozstrzygnięciem i nie rozstrzyga indywidualnej kwestii konkretnego podmiotu (zgłaszających). Reasumując, informacja Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów o braku podstaw do wszczęcia postępowania antymonopolowego, wydana na podstawie art. 86 ust. 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego w trybie art. 3 § 2 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a orzekł, jak w pkt 1 sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.