II SA/Ke 1027/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Asesor WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2018r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania A. B., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 16.05.2016r. organ I instancji, działając na skutek interwencji C.D., przeprowadził kontrolę na działkach nr [....]/5 i [....]/6 w miejscowości [....] i ustalił, że na znajduje się tam obiekt typu kurnik o wymiarach: 4,40 x 6,9 m, stanowiący budynek o konstrukcji szkieletowej z prefabrykowanych słupów betonowych zabetonowanych w ziemi, wypełnionych płytami betonowymi, posiadający 4 ściany ocieplone z zewnątrz styropianem, otynkowane i pomalowane, na podłodze wylewka betonowa, dach dwuspadowy o konstrukcji drewnianej, kryty blachą. Obecna podczas A.B. oświadczyła, że wspólnie z D.E. w maju 2014r. na podstawie zgłoszenia złożonego w Starostwie Powiatowym w dniu 24.02.2014r. wybudowały budynek gospodarczy o wym. 4,40 x x6,90 m, który od czerwca jest użytkowany i obecnie parter służy do przetrzymywania drobiu dla potrzeb własnych - 22 kury, 2 koguty i 3 kaczki, do lipca 2015r. były również kozy. Okoliczności te potwierdziła D.E.. W toku postępowania organ I instancji ustalił, że ostateczną decyzją z dnia 25.03.2014r. Starosta wniósł sprzeciw w sprawie ww. zgłoszenia. Podobnie, kolejne zgłoszenie również skutkowało sprzeciwem Starosty. Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ stwierdził brak możliwości legalizacji samowolnie wybudowanego budynku kurnika, zakwalifikowanego jako budynek inwentarski, gdyż obiekt ten, przeznaczony do chowu drobiu, nie spełnia funkcji gospodarczej, a obowiązujący dla przedmiotowej nieruchomości miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (dalej m.p.z.p.) dopuszcza na tym terenie zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oznaczoną symbolem MN5, nie zaś zabudowę zagrodową, wprost wykluczając lokalizację budynków inwentarskich na tych terenach. Mając na uwadze powyższe decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy dnia 7.07.1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016, poz. 290), nakazał A.B. i D.E. dokonanie rozbiórki budynku kurnika o wymiarach w rzucie 4,40 x 6,9 m, usytuowanego na działce nr ewid. [....]/5 i [....]/6 w miejscowości [....]. Odwołanie od ww. decyzji wniosła A.B., zarzucając organowi błędną interpretację przepisów i dowolne przyjęcie, że wybudowany obiekt nie jest budynkiem gospodarczym, ale kurnikiem, skoro służy do hodowli drobiu. Ponadto strona wskazała, że dokonane uprzednio zgłoszenie budowlane opatrzone jest datą 24.02.2014, podczas gdy m.p.z.p. został zatwierdzony uchwałą ogłoszoną w dniu 25.11.2014r. Organ odwoławczy, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie wskazał na brak możliwości legalizacji spornego budynku w przedmiotowej lokalizacji – z uwagi na naruszenie zapisów aktualnie obowiązującego m.p.z.p. Jakkolwiek odwołująca się wskazuje, że jest to budynek gospodarczy, to w rzeczywistości obiekt ten pełni funkcję budynku inwentarskiego – kurnika, wybudowanego bez dopełnienia czynności formalno-prawnych. W tym zakresie organ przytoczył definicje zabudowy zagrodowej i budynku gospodarczego przyjęte w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.12.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, podkreślając zarazem że rozporządzenie to nie definiuje w sposób bezpośredni pojęcia budynku inwentarskiego. Pojęcie to występuje jako element pojęcia zabudowy zagrodowej, którą zgodnie z § 3 pkt 3 ww. rozporządzenia stanowią w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Za okoliczność decydującą o zakwalifikowaniu przedmiotowego budynku jako budynku inwentarskiego organ uznał fakt, że ewidentnie służy do utrzymywania zwierząt gospodarskich tj. kur, kaczek, a uprzednio również kóz. W konsekwencji w ocenie organu obiekt ten jest typowym budynkiem inwentarskim – kurnikiem, służącym do chowu ptactwa, nie uzupełnia zabudowy zagrodowej w ramach istniejącej działki siedliskowej, a zatem nie znajdzie tu zastosowania w przepis art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Ponieważ nie jest to budynek gospodarczy lecz inwentarski, to nie znajduje zastosowania również przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosły A.B. i D.E., zarzucając decyzji organu odwoławczego naruszenie: 1. art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego wobec nie ustalenia, czy wybudowany obiekt budowlany jest budynkiem tj. czy budynek nie mający fundamentu jest budynkiem w rozumieniu ustawy czy też nie; Słownik języka polskiego PWN, rok wydania 1978, definiuje budynek jako budowlę naziemną jedno lub wielokondygnacyjną, ograniczoną ścianami i dachem mającą pomieszczenia mieszkalne lub o innym przeznaczeniu, przy czym w definicji tej nie ma mowy o fundamencie; 2. § 3 pkt 3 i 8 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w związku z art. 7 Prawo budowlane – które nie mogą rodzić skutków prawnych skoro do wprowadzenia zawartych w tych paragrafach uregulowań minister nie miał legitymacji ustawowej; przepis art. 92 Konstytucji wyraźnie stanowi, że rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania; upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu; podane w rozporządzeniu definicje - odmiennie niż to wynika z Prawa budowlanego - wprowadzają nowe kategorie budynków i definiują ich przeznaczenie, co w konsekwencji doprowadziło do rażącego naruszenia art. 4 Prawo budowlanego, art. 64 ust. 3 Konstytucji jak i art. 140 K.c.; 3. art. 29 Prawa budowlanego przez dowolne przyjęcie, że ustawodawca użytemu w tym przepisie pojęciu "budynek gospodarczy" nadał różne treści i znaczenie w zależności od tego, czy chodzi o budynek gospodarczy w ramach istniejącej działki siedliskowej czy o budynek gospodarczy towarzyszący istniejącej zabudowie i wprowadził pojęcie budynku inwentarskiego, którego budowa wymaga pozwolenia na budowę; 4. art. 6, 8 i 11 K.p.a. w związku z art. 30 Prawa budowlanego – gdyż wobec dowolnego ustalenia, że okolicznością decydującą o zakwalifikowaniu budynku gospodarczego jako budynku inwentarskiego jest fakt, iż służy do utrzymania zwierząt gospodarskich organ uchylił się od wskazania przepisów, w świetle których ustalenie to miałoby umocowanie; oparcia w przepisach nie znajduje również przyjęta przez organ ocena, że jest to o typowy budynek inwentarski – kurnik. Końcowo skarżące zarzuciły organowi dowolne przyjęcie, że budowa przedmiotowego obiektu budowlanego, nazwanego przez organ kurnikiem z racji przebywania w nim kilkunastu kur i trzech kaczek, wymagała uzyskania decyzji pozwolenia na budowę, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 13 kwietnia 2010r. sygn. akt II SA/Bk 23/10. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 1.03.2017r. tut. Sąd zawiesił postępowanie sądowe, wskazując że w dniu 14.02.2017r. zmarła D.E. Postanowieniem z dnia 21.12.2017r. tut. Sąd podjął z urzędu zawieszone postępowanie sądowe z udziałem następców prawnych zmarłej skarżącej D.E. – [...]. Pismami z dnia 11.01.2018r. skarżący [...] podtrzymali stanowisko zmarłej matki, popierając jej skargę. Pismem z dnia 23.01.2018r. skarżąca A.B. wniosła o odroczenie rozprawy – z uwagi na zaplanowany w tym terminie wyjazd na ferie z wnukami. Pismem z dnia 23.01.2018r. uczestnik C.D. wniósł o odroczenie rozprawy, gdyż dwa dni przed rozprawą ma przesłuchanie w Prokuraturze, wobec czego pozostaje mu tylko jeden dzień na przygotowanie się do rozprawy. Na rozprawie sądowej w dniu 25.01.2018r.: - Sąd oddalił wnioski o odroczenie rozprawy, - pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji nakazującą rozbiórkę budynku kurnika o wymiarach w rzucie 4,40 x 6,9 m, usytuowanego na działce nr ewid. [....]/5 i [....]/6 w i [....]. W sytuacji przytoczenia w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Sąd rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego. Podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania są nieuzasadnione. Jak wynika bowiem z analizy akt administracyjnych organy obu instancji podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). Jednocześnie w sposób właściwy wywiązały się z wymogu dążenia do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy (art. 77 § 1 K.p.a.), a zebrany materiał dowodowy oceniły stosownie do reguł wskazanych w art. 80 K.p.a. Przechodząc do materialnoprawnej podstawy kwestionowanych decyzji wskazać trzeba, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994r., zwanej dalej ustawą, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 tej ustawy. W art. 29 tej ustawy określona została lista obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: 1) obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m (lit. a); 2) wolno stojących parterowych budynków gospodarczych w tym garaży, altan oraz przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Jak wynika z prawidłowych ustaleń organów na działce nr [....]/5 i [....]/6 w miejscowości [....] znajduje się kurnik o wymiarach: 4,40 x 6,9 m o konstrukcji szkieletowej z prefabrykowanych słupów betonowych zabetonowanych w ziemi, wypełnionych płytami betonowymi, posiadający 4 ściany, podłogę z wylewki betonowej oraz dach dwuspadowy. Skarżąca przyznała, że obiekt ten służy do przetrzymywania drobiu dla potrzeb własnych - 22 kury, 2 koguty i 3 kaczki, przy czym do lipca 2015r. były tam również kozy (okoliczności niesporne). W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że jakkolwiek skarżąca w dniu 24.02.2014r. złożyła zgłoszenie o zamiarze wybudowania ww. budynku (wskazanego jako "gospodarczy"), to decyzją z dnia 25.03.2014r. Starosta wniósł sprzeciw w sprawie ww. zgłoszenia – które to rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Wojewody z dnia 13.06.2014r. Podobnie, kolejne zgłoszenie również skutkowało sprzeciwem Starosty. W konsekwencji, wbrew zarzutom skarżących, wobec ostatecznego charakteru ww. sprzeciwów nie sposób uznać ww. zgłoszeń za skuteczne i stanowiące podstawę legalnej budowy spornego obiektu – niezależnie od treści konkretnych regulacji obowiązującego wówczas m.p.z.p. Tym samym w zaskarżonej decyzji zasadnie uznano przedmiotowy obiekt za wzniesiony samowolnie, bez zachowania obowiązujących w tym zakresie wymogów – co skutkowało zastosowaniem trybu z art. 48 ust. 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu lub jego części, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, albo bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt la, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Nie mógł zatem odnieść skutku zarzut skargi, kwestionujący stanowisko organu co do braku pozwolenia na realizację spornej inwestycji. Co się zaś tyczy powoływanego przez stronę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 13 kwietnia 2010r. o sygn. akt II SA/Bk 23/10 (dostępny j.w.), to orzeczenie to dotyczyło budynku kurnika o powierzchni zabudowy do 25 m², podczas gdy w stanie faktycznym niniejszej sprawy powierzchnia spornego obiektu jest większa, co skutkuje zastosowaniem innych regulacji. Mając na uwadze ustalenia poczynione podczas przeprowadzonych oględzin należy podzielić stanowisko organów obu instancji co do tego, że ww. obiekt – wydzielony z przestrzeni ścianami, o konstrukcji opierającej się na słupach betonowych zabetonowanych w ziemi i zadaszony, służący do chowu ptactwa – jest budynkiem inwentarskim. W tym zakresie, wbrew zarzutom skargi, w podjętej decyzji dokonano prawidłowej wykładni obowiązujących przepisów, wskazując że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12.12.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015r. nr 1422): - budynkiem gospodarczym jest budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych (§ 3 pkt 8); - zabudowę zagrodową stanowią w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych (§ 3 pkt 3). Z kolei stosownie do art. 3 pkt 2 ustawy, którego naruszenie bezzasadnie zarzucały strony skarżące, budynkiem jest taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Z zestawienia treści cyt. przepisów organ wysnuł prawidłowe wnioski, że budynek gospodarczy może służyć jedynie do przechowywania przedmiotów (rzeczy), zaś budynek inwentarski występuje jako element pojęcia zabudowy zagrodowej – w związku z czym przeznaczony jest dla inwentarza żywego. Stanowisko to jest zgodne z utrwalonym orzecznictwem sądowym, zgodnie z którym budynki gospodarcze mogą służyć jedynie do przechowywania przedmiotów (rzeczy), wobec czego nie można w nich utrzymywać zwierząt (inwentarskich czy też gołębi), będących istotami żyjącymi, zdolnymi do odczuwania cierpienia – które nie są rzeczami (art. 1 ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt). Odpowiednim pomieszczeniem dla utrzymywania zwierząt nie jest budynek gospodarczy, lecz budynek (pomieszczenia) inwentarskie jako przeznaczone dla inwentarza żywego, odpowiadające potrzebom wynikającym z zasad racjonalnego utrzymywania zwierząt. Sposobu użytkowania obiektu w postaci "budynku gospodarczego" nie można zarazem utożsamiać ze sposobem użytkowania obiektu (czy jego części) w postaci "budynku inwentarskiego" (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10.10.2012r. sygn. akt. II SA/Bd 463/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 stycznia 2008r. o sygn. akt II SA/GL 615/07, opubl. w CBOSA). Mając na uwadze zakwalifikowanie przedmiotowego budynku jako inwentarskiego (nie zaś gospodarczego) organy trafnie wskazały na brak możliwości zastosowania w odniesieniu do tego obiektu cyt. przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych w tym garaży, altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. W prowadzonym postępowaniu dokonano również właściwej oceny co do braku możliwości zastosowania art. 48 ust. 2 ustawy, pozwalającego na legalizację samowoli budowlanej w przypadku, gdy budowa: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo; b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W realiach sprawy niniejszej budynek znajduje się bowiem na terenie, na którym obowiązuje m.p.z.p. gminy, zatwierdzony uchwałą Rady Gminy, oznaczonym symbolem i L.en.ML. Zgodnie zaś z regulacją § 49 pkt 1 i 2 m.p.z.p. dla terenów oznaczonych tym symbolem ustala się jako przeznaczenie podstawowe - istniejąca i projektowana zabudowa rekreacji indywidualnej, a jako przeznaczenie uzupełniające - urządzenia i obiekty towarzyszące, drogi, dojścia, dojazdy, mała architektura, zieleń. Z kolei stosownie do aktualnie obowiązującej zmiany nr 3 m.p.z.p. działki nr [....]/5 i [....]/6 położone są na terenie oznaczonym symbolem L.V-en.MN5, przy czym stosownie do regulacji § 55 pkt 1 m.p.z.p. dla terenów oznaczonym symbolem MN5 ustalono jako przeznaczenie podstawowe - zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a zgodnie z przepisem § 55 pkt 3 lit. c na terenie oznaczonym symbolem MN5 ustanowiono zakaz lokalizacji budynków inwentarskich. Kierując się treścią cyt. przepisów organ odwoławczy zasadnie stwierdził brak możliwości legalizacji samowolnie wybudowanego budynku kurnika (art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy, właściwie zakwalifikowanego jako budynek inwentarski, uzasadniając to omówionym powyżej brakiem spełniania przez ten obiekt funkcji gospodarczej. Obowiązujący na tym terenie m.p.z.p. dopuszcza bowiem jedynie realizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, nie zaś zabudowę zagrodową, wprost wykluczając lokalizację budynków inwentarskich na terenach oznaczonych symbolem MN5. Mając na uwadze, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny niniejszej sprawy, a następnie w sposób niewadliwy dokonały jego subsumpcji do ustalonych w przytoczonych przepisach przesłanek wydania nakazu rozbiórki – z uwzględnieniem obowiązujących regulacji m.p.z.p. – brak jest podstaw by przyjąć, że proces decyzyjny stosowania tych przepisów przebiegł nieprawidłowo i zarazem, aby wieńcząca go zaskarżona decyzja była wadliwa. Końcowo, odnosząc się do oddalenia wniosków stron o odroczenie rozprawy wskazać trzeba, że pozytywne rozstrzygnięcie w tym zakresie jest uprawnieniem, nie zaś obowiązkiem Sądu. Jak wynika bowiem z art. 99 ustawy p.p.s.a. odroczenie rozprawy może nastąpić, nawet na zgodny wniosek stron, tylko z ważnej przyczyny. Taką przyczyną nie był wyjazd na ferie z wnukami, o którym skarżąca zawiadomiła Sąd na jeden dzień przed rozprawą, jak również powoływana przez uczestnika okoliczność przesłuchania w Prokuraturze w dniu 23.01.2017r. Zaznaczyć przy tym trzeba, że doręczenie zawiadomień odbyło się zgodnie z art. 91 § 2 zdanie trzecie p.p.s.a., a zastosowanie tego trybu było uzasadnione długością trwającego już postępowania, które z uwagi na datę wniesienia skargi oraz jego zawieszenia, datuje się od grudnia 2016r. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.