II OSK 856/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. S.A. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2324/16 w sprawie ze skargi R. K., A.N. i G. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 września 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2324/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę R. K., A.N. i G. W. i uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji. Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej zwany w skrócie jako GINB) utrzymał w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2013 r. nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono P. S.A. pozwolenia na budowę linii napowietrznej 220 kV [...], do stacji elektroenergetycznej 400/220/110 kV [...], na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...] ,[...] , [...], [...], obręb [...], Gmina [...]. R. W., G. W. oraz A. N. wniosły o wznowienie postępowania zakończonego powyższą ostateczną decyzją ze względu na fakt, że wyrokiem z dnia 3 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 3096/14 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie czasowego zajęcia nieruchomości. W przekonaniu wnioskodawczyń wyeliminowanie z obrotu prawnego ww. decyzji w przedmiocie czasowego zajęcia nieruchomości wypełnia przesłankę z art. 145 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie K.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Po wznowieniu postępowania, GINB decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. wskazując, że w analizowanej sprawie nie zaistniała przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Organ wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Takie oświadczenie zostało złożone. W decyzji GINB z dnia [...] grudnia 2013 r. wprawdzie wskazano, że z oświadczenia o prawie do dysponowania działką nr [...] wynika, że inwestor ww. prawo wywodzi z decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. udzielającej na podstawie art. 126 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102. poz. 651 z późn. zm.) P. S.A zezwolenia na czasowe zajęcie części nieruchomości gruntowej oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] utrzymanej w mocy decyzją Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2013 r., to jednak prawidłowość ww. decyzji Starosty oraz Wojewody pozostaje bez wpływu na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2013 r. bowiem pomiędzy decyzją o pozwoleniu na budowę a oświadczeniem inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane istnieje związek przyczynowy tego rodzaju, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie mogłaby być wydana bez ww. oświadczenia. Tego rodzaju związek przyczynowy nie zachodzi pomiędzy decyzją o pozwoleniu na budowę a decyzją w przedmiocie czasowego zajęcia nieruchomości. Następnie w wyniku rozpatrzenia odwołania skarżących, GINB decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymał swe rozstrzygnięcie w mocy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły R. K., A.N. i G. W., zarzucając rażące naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego oraz art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W motywach wskazanego na wstępie wyroku Sąd pierwszej instancji podniósł, że wyjątkiem od zasady, zgodnie z którą sąd administracyjny bierze pod uwagę stan prawny i faktyczny sprawy z chwili wydania zaskarżonego aktu jest między innymi sytuacja, gdy wyrokiem sądu wyeliminowano z obrotu prawnego decyzję (wcześniejszą), w oparciu o którą inwestor złożył stosowne oświadczenie, a organ administracji publicznej wydał decyzję administracyjną. Analizując stan faktyczny sprawy Sąd wskazał, że dniu wydania pozwolenia na budowę w obrocie prawnym funkcjonowała ostateczna decyzja Wojewody Mazowieckiego utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Obie wskazane decyzje zostały wyeliminowane z obrotu prawnego mocą wyroku NSA wyrokiem z dnia 3 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 3096/14. Powyższe okoliczności mają istotne znaczenie dla sprawy niniejszej, ponieważ nie ulega wątpliwości, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie zostałaby wydana, gdyby inwestor nie legitymował się ostateczną decyzją Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzją Starosty z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie czasowego zajęcia nieruchomości. Z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1129) wynikało, że inwestor wskazując swoje prawo do dysponowania nieruchomością wskazuje jednocześnie z jakiego tytułu to prawo wynika. Powyższa sekwencja prawna działań organu administracji, wprawdzie za pośrednictwem wymienionego wyżej oświadczenia inwestora, wskazuje zdaniem Sądu na związek przyczynowy pomiędzy wydanymi rozstrzygnięciami. Doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji, bez istnienia której inwestor nie uzyskałby pozwolenia na budowę. Uchylenie zatem decyzji stanowiących podstawę do złożenia przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością, wbrew stanowisku GINB, stanowi przesłankę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła P. S.A. z siedzibą w K., zaskarżając go w całości. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie: 1) przepisów prawa procesowego, która miała istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 133 § 1 i art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu, że decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2013 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca skarżącemu pozwolenia na budowę linii napowietrznej 220 kV [...], do stacji elektroenergetycznej 400/220/110 kV [...], na działkach o numerach: [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] ,, obręb [...], Gmina [...]została wydana na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie czasowego zajęcia działki nr [...], obręb [...], Gmina [...], nie zaś na podstawie oświadczenia o posiadanym przez skarżącego prawie do dysponowania działką na cele budowlane; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. poprzez uchylenie decyzji GINB z dnia [...] grudnia 2013 r. utrzymującej w mocy pozwolenie na budowę ze względu na prawomocne uchylenie decyzji o zajęciu na mocy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 3096/14; 2) przepisów prawa materialnego, tj.: art. 32 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2013 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę została wydana na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. o czasowym zajęciu działki, nie zaś oświadczenia o posiadanym przez skarżącego prawie do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego i kosztów udzielonego pełnomocnictwa, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sprawy sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w przypadku, gdy podstawą złożenia w postępowaniu zmierzającym do uzyskania pozwolenia na budowę przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest decyzja administracyjna, to późniejsze uchylenie takiej decyzji stanowi przesłankę wznowieniową wymienioną w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Jak trafnie wskazał na to Sąd pierwszej instancji, znaczenie nabiera interpretacja zawartego w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. zwrotu "w oparciu". W orzecznictwie sądowym prezentowany jest pogląd - który jest podzielany w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny - zgodnie z którym art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. reguluje sytuację, w której zachodzi potrzeba rozpoznania wpływu zmiany lub uchylenia decyzji administracyjnej lub orzeczenia sądowego na bezpośrednio zależną od niego inną decyzję administracyjną. Taki wpływ stanowi przesłankę wznowieniową, jeżeli rozstrzygnięcie jakiejś sprawy lub pojedynczej kwestii zawartej w decyzji administracyjnej lub orzeczeniu sądowym wydanych w odrębnej i samodzielnej sprawie stanowi istotny fakt prawotwórczy w następnej, już innej sprawie administracyjnej w sytuacji, w której albo w ogóle nie mogłaby być wydana decyzja administracyjna, albo nie mogłaby być wydana decyzja administracyjna określonej treści bez stanu prawnego lub faktycznego ukształtowanego lub stwierdzonego wcześniejszym rozstrzygnięciem administracyjnym lub sądowym (por. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2007 r. sygn. akt II OSK 619/06, opub. w Lex nr 501407; wyrok NSA z dnia 22 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2236/11, opub. w Lex nr 1299452). Tym samym jeżeli z chwilą zmiany lub uchylenia takiej decyzji administracyjnej lub orzeczenia sądowego zmienia się istotny fakt prawotwórczy mający wpływ na treść później wydanej decyzji, to jest to podstawa wznowieniowa wymieniona w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Stanowisko to zostało również zaaprobowane w doktrynie. Wskazuje się bowiem, że pomiędzy decyzją organu administracji a inną decyzją lub orzeczeniem sądu musi istnieć taki związek przyczynowy, który polega na tym, że obie decyzje (lub orzeczenie sądowe i decyzja) są one od siebie zależne, tzn. jedna decyzja (orzeczenie sądowe) stanowi podstawę wydania drugiej decyzji, przy czym wydanie tej drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej lub wcześniejszego orzeczenia sądowego. W związku z tym sformułowanie użyte przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. należy rozumieć szeroko, jako związek pomiędzy decyzjami bądź decyzja i orzeczeniem sądowym, a samo sformułowanie "w oparciu" stanowi synonim pojęcia "na podstawie" co wprost wskazuje, że dana decyzja została wydana tylko dlatego, że poprzedzała ją inna decyzja lub orzeczenie sądowe (M. Jaśkowska, [w:] Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, LEX/el. 2019, teza nr 2 do art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a.; T. Kiełkowski, [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, pod red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2019, teza nr 17 do art. 145 K.p.a.; B. Adamiak, [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, B. Adamiak, J. Borkowski, Warszawa 2000, wyd. 3, s. 585-586). Mając powyższe należy stwierdzić, że skoro w okolicznościach tej sprawy Sąd pierwszej instancji trafnie ustalił, że podstawą do złożenia w toku postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane była decyzja Starosty Powiatu [...]z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie czasowego zajęcia nieruchomości obejmującej działkę nr [...] na cele budowlane, to późniejsze uchylenie tej decyzji stanowi przesłankę wznowieniową objętą art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Dodatkowo jak wynika z akt sprawy, organ wydający pozwolenie na budowę (Wojewoda Mazowiecki) mimo złożenia przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane i tak prowadził postępowanie wyjaśniające w zakresie posiadania tego prawa. Gdyby w dacie wydawania pozwolenia na budowę inwestor (P. S.A.) nie posiadał tytułu prawego wynikającego z decyzji administracyjnej, to nie otrzymałyby tego pozwolenia. Tym samym istnieje bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem w przedmiocie pozwolenia na budowę a decyzją zezwalającą inwestorowi na dysponowanie działką nr [...] na cele budowlane. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa procesowego, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. poprzez uchylenie decyzji GINB z dnia [...] grudnia 2013 r. ze względu na prawomocne uchylenie decyzji o zajęciu na mocy wyroku NSA z dnia 3 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 3096/14. Skoro Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że na skutek wyroku NSA z dnia 3 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 3096/14 zostały uchylone decyzje przyznające prawo inwestorowi do dysponowania działką nr [...] na cele budowalne, to tym samym zaistniała przesłanka wznowieniowa w postępowaniu zakończonym decyzją GINB z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę P. S.A. na budowę linii napowietrznej 220 kV [...], do stacji elektroenergetycznej 400/220/110 kV [...], na działkach nr [...], [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...], obręb [...], Gmina [...]. Niezasadny jest również zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 133 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu, że decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2013 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca skarżącemu kasacyjnie pozwolenia na budowę wyżej opisanej linii napowietrznej 220 kV [...] została wydana na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie czasowego zajęcia działki nr [...], obręb [...] Gmina [...], nie zaś na podstawie oświadczenia o posiadanym przez skarżącego prawie do dysponowania działką na cele budowlane. Ustosunkowując się do tego zarzutu należy stwierdzić, że zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji naruszyłby obowiązek określony w art. 133 § 1 P.p.s.a. przeprowadzając kontrolę legalności zaskarżonego aktu administracyjnego w taki sposób, który doprowadziłby do przedstawienia przez ten Sąd sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w jej aktach i ustaleń dokonanych w zaskarżonym akcie administracyjnym. Obowiązkiem Sądu jest bowiem dokonanie oceny, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego, tj. wynikającego z akt sprawy i czy w świetle istniejącego wówczas stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym prawem. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania, a art. 133 § 1 P.p.s.a nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Zarzut naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. byłby zasadny, gdyby Sąd pierwszej instancji dokonał wadliwie własnych ustaleń faktycznych lub pominął materiał dowodowy zgromadzony przez orzekające w sprawie organy. Sytuacja taka nie wystąpiła w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego sprawy i na tej podstawie wydał wyrok. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 133 § 1 P.p.s.a., ponieważ orzekał na podstawie materiałów znajdujących się w aktach sprawy. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten może być naruszony wówczas, gdyby uzasadnienie zaskarżonego wyroku było pozbawione przedstawionego zwięźle stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia lub jej wyjaśnienia. Ponadto naruszenie tego przepisu ma miejsce także wtedy, gdy sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wprawdzie wszystkie elementy wynikające z art. 141 § 4 P.p.s.a., ale jest ono wewnętrznie niespójne lub zawiera nie dające się wyjaśnić sprzeczności, innymi słowy nie pozwala na kontrolę zaskarżonego wyroku. Zarzucając naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może skutecznie strona skarżąca kasacyjnie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego sprawy lub wykładni prawa materialnego dokonanej przez Sąd. Zaskarżony wyrok zawiera wszystkie te elementy. Ponadto nie można dostrzec niespójności w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Nie znajduje usprawiedliwienia także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2013 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę została wydana na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. o czasowym zajęciu działki, nie zaś oświadczenia o posiadanym przez skarżącego prawie do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane. Wprawdzie zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego inwestor obligatoryjnie dołącza do wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ale to oświadczenie nie zastępuje prawa inwestora do terenu inwestycji. Jest to jedynie ułatwienie dla wnioskodawcy, który nie musi obligatoryjnie przedkładać dokumentu, z którego wywodzi prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ale takie prawo musi posiadać. Jeżeli zachodzą jakiekolwiek wątpliwości co do tego, czy rzeczywiście inwestor legitymuje się takim prawem, to obowiązkiem organu prowadzącego postepowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest ustalenie posiadania tego prawa przez inwestora. Brak takiego prawa uniemożliwia udzielenia pozwolenia na budowę inwestorowi, chociażby ten złożył oświadczenie o posiadanym tytule do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdziwszy, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu a zarzuty zawarte w skardze kasacyjne nie są zasadne, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji i oddalił skargę kasacyjną.