II SA/Łd 505/17

Dnia 22 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Jolanta Rosińska, , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2017 roku sprawy ze skargi H. T. i M. T. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych i nałożenia obowiązku przedłożenia określonych dokumentów 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi M. M. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu H. T. z urzędu. LS Zaskarżonym postanowieniem z dnia [....], nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r., poz. 23 ze zm.), w związku z art. 48 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016r., poz. 290 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia H. B. T. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], Nr [...]: I. wstrzymujące roboty budowlane polegające na budowie budynku gospodarczego (inwentarskiego) o wymiarach zewnętrznych 5,90m x J3,63m w miejscowości D. 52, gm. D. na działce o nr ewid. 502, II. nakładające na H. B. T., zam. D. 52, [...] D. obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 30 czerwca 2017r. następujących dokumentów: 1. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla budynku gospodarczego (inwentarskiego) o wymiarach zewnętrznych 5,90m x 13,63m w miejscowości D. 52, gm. D. na działce o nr ewid. 502, 2. dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 ustawy Prawo budowlane, to jest: a) cztery egzemplarze projektu budowlanego gospodarczego (inwentarskiego) o wymiarach zewnętrznych 5,90m x 13,63m w miejscowości D. 52, gm. D. na działce o nr ewid. 502 wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, aktualnym na dzień opracowania projektu, b) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością o nr ewid. 502 w miejscowości D. 52, gm. D. na cele budowlane, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Z akt sprawy wynika, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. w związku z wnioskiem W. W. o wszczęcie postępowania w sprawie budynku gospodarczego na nieruchomości w miejscowości D., przeprowadził w dniu 20 listopada 2001 r. czynności kontrolne na wskazanej nieruchomości, stwierdzając, iż prowadzony jest "remont polegający na odbudowie budynku inwentarskiego o wym. 5,90 x 13,70m, polegający na podniesieniu ścian zewnętrznych, wykonaniu stropu żelbetowego na belkach stalowych, konstrukcji dachu dwuspadowego, kryty "onduliną". Obecny podczas oględzin G. T. oświadczył do protokołu, iż nie posiada decyzji o pozwoleniu na budowę, jak również nie dokonywał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych we właściwym organie administracji architektoniczno-budowlanym. Ustalono dodatkowo, iż obiekt zlokalizowany jest przy granicy nieruchomości, "odległość między sąsiadującymi budynkami wynosi 22cm-28cm". W dniu oględzin budynek znajdował się w stanie "zamkniętym-otwartym bez szczytów nad stropem oraz stolarki okiennej i drzwiowej". Obecna podczas czynności kontrolnych W. W. oświadczyła do protokołu, iż roboty budowlane przy fundamentach rozpoczęto w 1999 r. "czyli budowa a nie remont", natomiast G. T. oświadczył, że roboty przy budowie ścian zewnętrznych, stropu i dachu wykonano w 2001 r. W dniu [...]. bez podejmowania jakichkolwiek dodatkowych czynności, decyzją Nr [...] organ szczebla powiatowego nakazał w oparciu o przepis art. 48 ustawy Prawo budowlane, G. T. rozbiórkę budynku gospodarczego (inwentarskiego) realizowanego bez wymaganego pozwolenia. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego organ szczebla wojewódzkiego decyzją z dnia [...]., uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ stopnia podstawowego. W uzasadnieniu wskazał na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w sposób umożliwiający ustalenie, jaki zakres robót budowlanych został faktycznie zrealizowany i w jakim czasokresie, oraz czy inwestor dopełnił obowiązków wynikających z przepisów prawa budowlanego. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ szczebla powiatowego ustalił jedynie, iż Burmistrz Miasta i Gminy D. "w ciągu ostatnich 5-ciu lat" nie wydawał pozwolenia na budowę budynku gospodarczego, ani też nie przyjmował zgłoszenia "na jego realizację przez G. T.", a następnie w dniu [...] decyzją Nr [...] ponownie nakazał rozbiórkę przedmiotowego obiektu G.T. W związku z pismem H. T. organ szczebla podstawowego postanowieniem z dnia [...], Nr [...] w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie, zaś w dniu [...]. wydał decyzję Nr [...], którą uchylił własną decyzję z dnia [...], Nr [...], nakazującą G. T. rozbiórkę budynku gospodarczego i orzekł o nakazaniu M. i H. B. T. rozbiórkę budynku gospodarczego (inwentarskiego) o wym. 5,90 x 13,70m zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W dniu [...]. M. i H. T. złożyli w organie szczebla powiatowego wniosek o uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej tegoż organu Nr [...], z dnia [...]. Po rozpatrzeniu wskazanego wniosku organ szczebla powiatowego decyzją z dnia [...], Nr [...] odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej Nr [...]. Decyzją z dnia [...], Nr [...], organ szczebla wojewódzkiego, na wniosek M. i H. T., stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], Nr [...], uchylającej własną decyzję z dnia [...], Nr [...], nakazującą G. T. rozbiórkę budynku gospodarczego i orzekającej o nakazaniu M. i H. B. T. rozbiórkę budynku gospodarczego (inwentarskiego) o wym. 5,90 x 13,70m zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Następnie po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, organ II instancji decyzją z dnia [...], Nr [...] uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], Nr [...], którą na podstawie przepisu art. 155 k.p.a. odmówiono uchylenia decyzji ostatecznej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. [...] z dnia [...] w sprawie rozbiórki budynku gospodarczego (inwentarskiego) o wymiarach 5,90x13,70m wybudowanego w miejscowości D. 52 gmina D. i umorzył postępowanie z wniosku M. i H. B. T., o uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. Nr [...] z dnia [...]. Postanowieniem z dnia [...], Nr [...] organ szczebla powiatowego nałożył na H. T. obowiązek przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego obiektu, w terminie do dnia 31 maja 2013 r. Przy piśmie z dnia [...]. Burmistrz Miasta i Gminy D. przekazał do organu I instancji odpis decyzji z dnia [...], znak: [...] o warunkach zabudowy. Następnie postanowieniem z dnia [...], Nr [...] organ szczebla powiatowego wstrzymał w oparciu o normę art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane prowadzenie robót budowlanych przy budowie budynku gospodarczego (inwentarskiego), stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania i nałożył na H. T. obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 31 grudnia 2013 r. dokumentów, o których mowa w przepisach art. 48 ust. 3 pkt. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Zakreślony termin upłynął bezskutecznie. Pismem z dnia [...] organ I instancji wezwał inwestora do przedłożenia dokumentów, w wykonaniu postanowienia z dnia [...], Nr [...], w ostatecznym terminie do dnia 28 lutego 2014 r. W dniu [...]. do organu szczebla powiatowego wpłynęły żądane dokumenty przekazane przez M. H. i G.T. Pismem z dnia [...]. W. P. zgłosiła uwagi co do nieprawidłowości i braków w złożonym projekcie budowlanym. W dniu 16 maja 2014 r. do organu I instancji złożono poprawioną i uzupełnioną dokumentację. W tak ustalonym stanie faktyczno-prawnym organ szczebla powiatowego wydał w dniu [...] postanowienie Nr [...], którym w oparciu o normę art. 49 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane, ustalił wysokość opłaty legalizacyjnej z tytułu budowy budynku gospodarczego (inwentarskiego) o wymiarach zewnętrznych 5,90 x 13,70m w miejscowości D. 52 nr ewid. działki 502 gm. D., kategoria obiektu- II w kwocie 25000zl (słownie dwadzieścia pięć tysięcy złotych). Postanowieniem z dnia [...], Nr [...] organ II instancji uchylił w całości postanowienie organu szczebla powiatowego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując w uzasadnieniu, że w obrocie prawnym pozostaje nadal decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], Nr [...], nakazująca G. T. rozbiórkę budynku gospodarczego, którego dotyczyło rozstrzygnięcie. Postępowanie w tej sprawie zostało wznowione przez organ szczebla powiatowego postanowieniem z dnia [...], Nr [...], jednakże nie zostało zakończone, a tym samym rozstrzygnięcie to nie zostało wyeliminowane. Tym samym nie było możliwości prowadzenia postępowania legalizacyjnego w trybie art. 48 -49 ustawy Prawo budowlane, bowiem wydawane rozstrzygnięcia dotknięte były kwalifikowaną wadliwością określoną przepisem art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., tj. dotyczyły sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Postanowieniem z dnia [...], Nr [...] organ I instancji uchylił własne postanowienie z dnia [...], Nr [...], natomiast postanowieniem z dnia [...], Nr [...] uchylił własne ostateczne postanowienie Nr [...] z dnia [...]. Następnie decyzją z dnia [...], Nr [...] organ szczebla powiatowego stwierdził, że ostateczna decyzja z dnia [...], Nr [...] została wydana z naruszeniem prawa i wskazał, że decyzja ta nie mogła zostać uchylona z powodu okoliczności, o których mowa w art. 146 § 1 k.p.a.. Decyzją z dnia [...], Nr [...] organ szczebla wojewódzkiego stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], Nr [...], którą na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane nakazano G. T. rozbiórkę budynku gospodarczego (inwentarskiego) zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę wskazując, że badaną decyzją nakazano rozbiórkę budynku gospodarczego (inwentarskiego) G. T. uznając, że był inwestorem przedmiotowej budowy. Jednakże bezspornie jedynym inwestorem był H. T. W przekazanych aktach sprawy znajduje się kopia wyroku Sądu Rejonowego w O., II Wydział Karny z dnia 29 maja 2003 r., sygn. akt [...], którym uznano H. B. T. za winnego tego, że "w okresie od czerwca 1999 roku do 20 listopada 2001 roku w miejscowości D., gm. D. woj. [...] bez wymaganego pozwolenia na budowę dokonał wzniesienia budynku gospodarczego murowanego o wymiarach 5,90 x 13,70 metra tj. o czyn z art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. "Prawo budowlane". Wyrok ten jest prawomocny i pozostaje w obrocie prawnym. G. T. nie był również jedynym właścicielem nieruchomości, której dotyczy postępowanie. Jak bowiem wynika z treści Księgi Wieczystej Nr [...] współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości byli M. i H. T. i G.T. Tym samym rozstrzygnięcie zostało nieprawidłowo skierowane wyłącznie do G. T. Decyzją z dnia [...], znak: [...] organ szczebla centralnego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...],Nr [...]. Następnie wyrokiem z dnia 19 lutego 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 902/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M., H. i G. T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego, wskazując w uzasadnieniu, że "z akt postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] wynika, że inwestorem spornego budynku gospodarczego był wyłącznie H. T." Pismem z dnia 20 października 2016 r. organ szczebla powiatowego wystąpił do Urzędu Gminy i Miasta w D. o przekazanie uwierzytelnionych kopii decyzji Burmistrza Gminy i Miasta w D. z dnia [...], dotyczącej rozgraniczenia nieruchomości nr ewid. 502 i 298, natomiast pismem z dnia 24 października 2016 r. z prośbą o informację, czy decyzja o warunkach zabudowy Nr [...] z dnia [...] jest ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym, czy dla terenu, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa nieruchomość obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz czy w gminnym archiwum znajduje się pozwolenie na budowę przedmiotowego budynku gospodarczego. Organ I instancji sprecyzował, że poszukiwaniami należy objąć okres 1960-1999 oraz wskazał, że dysponuje okładką oryginalną projektu typowego obory zagrodowej WB-3396 KB-6.2.(68) z pieczątką podłużną załącznik do pozwolenia nr [...] [..nieczytelnej]. Odrębnym pismem z dnia 25 października 2016 r. organ I instancji wystąpił do Archiwum Państwowego w P, Oddział w T. z analogiczną prośbą dotyczącą decyzji o pozwoleniu na budowę. Pismem z dnia [...]. Burmistrz Miasta i Gminy w D. poinformował, że decyzja o warunkach zabudowy Nr [...] z dnia [...] jest ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym, dla terenu, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa nieruchomość nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo wskazano, że Gmina D. od roku 1973 nie wydawała pozwolenia na budowę budynku gospodarczego stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania. Przy piśmie z dnia [...] Burmistrz Miasta i Gminy w D. przekazał do organu szczebla powiatowego odpisy dokumentów dotyczących rozgraniczenia działek nr ewid. 502 i 298 w miejscowości D. Natomiast pismem z dnia 9 listopada 2016 r. Archiwum Państwowe w P. poinformowało, że sprawdzono akta: - Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w O. z lat 1950-1975, numer zespołu 206, sygnatury archiwalne 59, 67; - Urzędu Miasta i Gminy w O. z lat 1976-1990, numer zespołu 322, sygnatury archiwalne 1/98, 99, 100, 101, 102, 103, 11/134, 135, 136, 137, 138, 139, 140, 141, 142, 143, 144, 145, 146, 147, 148, 149, 150, 151, 152; - Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w O. z lat 1956- 1972, numer zespołu - Gminnej Rady Narodowej w O. z lat 1968-1973, numer zespołu 381; f - Urzędu Gminy w O. z lat 1973-1975, numer zespołu 400; - Starostwa Powiatowego w O., numer zespołu 410; - Miejskiej Rady Narodowej i Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w O. z lat 1959-1975, numer zespołu 417; - Powiatowej Rady Narodowej w O. z lat 1945-1962, numer zespołu 420; - Urzędu Rejonowego w O. z lat 1990-1998, numer zespołu 478. Jednocześnie poinformowano, że na pozwolenie wydane w latach 1960-1999 na budowę budynku gospodarczego (inwentarskiego), usytuowanego na działce o nr ewid. 502 w miejscowości D. 52, gm. D., na nazwisko T. H., M. lub G. nie natrafiono. W dniu 22 listopada 2016 r. organ I instancji przeprowadził oględziny na przedmiotowej nieruchomości, w toku których H. T. oświadczył do protokołu, że "wcześniej w tym miejscu przed wojną był wybudowany budynek inwentarski przez jego ojca P. T.[...] o tych samych wymiarach i tej samej wysokości. Był wymurowany z kamienia, posiadał strop drewniany, a dach 2-spadowy z pokryciem z dachówki cementowej. W latach 90 wichura-silny wiatr spowodowała zawalenie się budynku od strony zachodniej. Budynek został rozebrany w części zawalonej i uszkodzonej i został odbudowany z widocznego na ścianach zew. materiału". Dodatkowo H.T. podniósł, że w aktach sprawy znajduje się okładka oryginalnego projektu zabudowy zagrodowej WB-3396, [...] z pieczątką podłużną, stanowiąca załącznik do pozwolenia na budowę nr [...], prawdopodobnie z 1968r., na podstawie którego P. T. "miał przebudować budynek inwentarski". H. T. oświadczył, że na przebudowę budynku w latach 1993-1998 nie posiada żadnych dokumentów tj. pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Pismem z dnia [...] W. P. podniosła między innymi, że nieprawdą jest, że budynek był odbudowywany w latach 1993-1998 bowiem był "wybudowany włącznie z fundamentami w latach 1999 do 2001 r. z różnego rodzaju starych i nowych materiałów budowlanych", co potwierdza również treść wyroku Sądu Rejonowego w O. sygn. akt [...] oraz mapa pozyskana z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w O. z operatu 1503-2/99 przyjęta do zasobu geodezyjnego w dniu 19 sierpnia 1999 r., z której wynika, że przedmiotowy budynek nie istniał w dniu 19 sierpnia 1999 r. Dodatkowo podniesiono, że budynek usytuowany jest w odległości 12cm od granicy nieruchomości, zaś "dach dwuspadowy nie jest ścianą- ogniomurem". Organ szczebla powiatowego pozyskał nadto z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej zdjęcia lotnicze wykonane w 1973 r. i w 1996 r., z których wynika, że budynek stanowiący przedmiot niniejszego postępowania nie istniał w dacie ich wykonywania. Pismem z dnia 9 marca 2017 r. M. i H. T. podnieśli między innymi, że zdjęcia lotnicze, które wnosi W. P. z roku 1980 r., nie mogą stanowić żadnego dowodu w sprawie, gdyż nie są one czytelne, a ponadto nie wykluczają, że na ich działce był budynek przed rokiem 1993". W tak ustalonym stanie faktyczno-prawnym organ I instancji wydał w dniu [...] postanowienie Nr [...], którym w oparciu o normy art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane wstrzymał roboty budowlane polegające na budowie budynku gospodarczego (inwentarskiego) o wymiarach zewnętrznych 5,90mx13,63m w miejscowości D. 52, gm. D. na działce o nr ewid. 502 i nałożył na H. T. obowiązek przedłożenia określonych dokumentów w terminie do dnia 30 czerwca 2017 r. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył H. T. nie zgadzając się z jego treścią i podnosząc między innymi, że "dokumenty wymienione w zaskarżonym postanowieniu zostały przez niego złożone do akt sprawy, gdyż wcześniejszym postanowieniem nr [...] z dnia [...] został zobowiązany do ich złożenia. Nie otrzymał żadnego postanowienia o jego uchyleniu, więc postanowienie to znajduje się cały czas w obrocie prawnym". Zakwestionował nadto ustalenie, że przedmiotowy budynek został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej. Zdaniem Skarżącego budynek został wybudowany w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę wydaną prawdopodobnie w 1968 r. Następnie Skarżący w 1987r. wystąpił o pozwolenie na budowę - na podaniu widnieje adnotacja o przyjęciu wniosku w dniu 3 listopada 1987r., jednakże Skarżący decyzją tą nie dysponuje. W roku 1983 wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie rozgraniczenia oraz budowy przez niego budynku inwentarskiego bez zezwolenia - sprawa [...]. W sprawie tej wydana została decyzja Naczelnika Gminy w D. z dnia [...] Nr [...] nakazująca przebudowę spadku dachu na budynku gospodarczym na swoją posesję. Ponieważ nie wykonał decyzji, wystawiono przeciwko niemu tytuł wykonawczy z dnia 5 lipca 1986 r. i nałożono grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji i skierowano do egzekucji administracyjnej dnia 5 lipca 1986 r. Ostatecznie postępowania te zostały umorzone. Pod koniec lat 90-tych, budynek gospodarczy był w fatalnym stanie technicznym. Podczas jednej z silnych wichur w 1997 r., zapadł się dach budynku i uszkodzone zostały dwie jego ściany. Skarżący dokonał przebudowy - naprawy budynku, w taki sposób, że na jednej starej ścianie budynku nadlano beton do wysokości 1,60m, drugą postawiono nową z pustaków, a dwie ściany pozostały stare. Skarżący podniósł, iż w rzeczywistości nie zbudował nowego budynku gospodarczego, ani nawet nie dokonał naprawy i remontu całego budynku. Wykonał tylko remont części budynku o wymiarach 5,50x10 m. Pozostała część budynku pozostała nie naruszona w ogóle, czyli powstały jakby dwie części budynku: część wyremontowana i część stara, której w ogóle nie ruszano. Ponadto wykonano nowy dach budynku nad tą remontowaną częścią budynku. Budynek pozostał w tym samym miejscu i na starych fundamentach. Nie przesuwano go i nie powiększano jego powierzchni". H. T. zakwestionował nadto uznanie, że wyrok Sądu Rejonowego w O. sygn. akt [...] dotyczył wybudowania budynku stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania i podniósł, że bezprzedmiotowym jest wstrzymywanie robót budowlanych, które zostały zakończone 20 lat wcześniej. Przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...], nr [...] organ szczebla wojewódzkiego utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji i wskazał, że ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców, zmieniona została ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Norma art. 26 ust. 2 powyższej ustawy przewiduje, że w sprawach, o których mowa w art. 36a, art. 48 i art. 49b ustawy zmienianej w art. 5, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się art. 36a, art. 48 i art. 49b ustawy zmienianej w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Tym samym w niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31. Art. 29 ustawy zawiera enumeratywne wyliczenie obiektów budowlanych i robót budowlanych, dla których rozpoczęcia i prowadzenia ustawodawca nie wprowadził obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Realizacja inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego o wymiarach 5,90 x 13,63m nie została zwolniona z powyższego obowiązku, a zatem wymagała pozwolenia na budowę. Ze zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych, a w szczególności ze zdjęć lotniczych wykonanych w dniu 3 sierpnia 1973 r. i w dniu 19 sierpnia 1996 r. wynika, że wbrew twierdzeniom H. T. przedmiotowy budynek nie istniał w tym okresie. Potwierdzają to również pozostałe zgromadzone dowody, w szczególności mapa pozyskania z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w O. z operatu [...] przyjęta do zasobu geodezyjnego w dniu [...], z której wynika, że przedmiotowy budynek nie istniał w dniu jej sporządzania. Pośrednio również kontestowana przez Skarżącego okoliczność, że w dniu [...] 1987 r. występował o zezwolenie na budowę obory inwentarskiej świadczy o fakcie, że obiekt ten nie istniał, jak twierdzi H. T., od lat przedwojennych. W treści tego wniosku Skarżący wskazał, że posiada "małą oborę i w złym stanie, która wymaga kapitalnego remontu pod którą pękły fundamenty i się rozlatuje". Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że stanowiący przedmiot niniejszego postępowania budynek inwentarski nie jest jedynym budynkiem na przedmiotowej nieruchomości. Jak wynika z Planu zagospodarowania działki z dnia 12 maja 1986 r. w tym dniu na przedmiotowej nieruchomości znajdowały się budynek mieszkalny, obora, szopa i stodoła. Projektowano natomiast realizację budynku inwentarskiego WB-3396 w granicy działki, o wymiarach 9 x 5m, powierzchni zabudowy 45,2m2 i kubaturze 144m3, wysokości 3,18m. Obecnie istniejący obiekt ma wymiary 5,85 x 13,63m i wysokość 6,6m, a tym samym odbiegające od objętych projektem typowym obory zagrodowej WB-3396. Nie ma możliwości ustalenia, czy projekt ten został zatwierdzony i zostało wydane pozwolenie na budowę, na co zdaje się wskazywać adnotacja na zachowanej okładce projektu, czy też nie (bądź projekt dotyczył innej nieruchomości), na co wskazuje fakt, że w dokumentach archiwalnych nie odnaleziono decyzji o pozwoleniu na budowę budynku inwentarskiego na przedmiotowej nieruchomości. W ocenie organu szczebla wojewódzkiego kwestia ta nie ma jednak zasadniczego znaczenia. Nie można bowiem pominąć, że Sąd Rejonowy w O., II Wydział Karny wyrokiem z dnia 29 maja 2003 r., sygn. akt [...], uznał H. B. T. za winnego tego, że "w okresie od czerwca 1999 roku do 20 listopada 2001 roku w miejscowości D., gm. D. woj. [...] bez wymaganego pozwolenia na budowę dokonał wzniesienia budynku gospodarczego murowanego o wymiarach 5,90x 13,70 metra tj. o czyn z art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Wyrok ten jest prawomocny i pozostaje w obrocie prawnym i ma moc wiążącą w niniejszym postępowaniu. W przeciwnym razie doszłoby do weryfikacji prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego w postępowaniu administracyjnym. W tym miejscu organ odwoławczy zauważył, że niedopuszczalność kontroli zasadności prawomocnego orzeczenia sądu w postępowaniu administracyjnym wynika z zasady wyrażonej w art. 365 § 1 ustawy - Kodeks postępowania cywilnego. Według przepisu art. 365 § 1 Kpc orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wyjątek od tej zasady został przewidziany tylko dla sądu w postępowaniu karnym i to jedynie w zakresie określonym w Kodeksie postępowania karnego. Organ szczebla wojewódzkiego wskazał, że skoro prawomocnym wyrokiem przesądzono, że H. T. dokonał wzniesienia budynku gospodarczego murowanego o wymiarach 5,90 x 13,70m bez wymaganego pozwolenia, czym naruszył normę art. 90 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, to nie ma podstaw do ponownego ustalania tej kwestii, jakkolwiek zgromadzone dokumenty, co wyżej wykazano, potwierdzają trafność spostrzeżeń Sądu. Nie ma przy tym wątpliwości, że budynek, którego dotyczył wyrok jest tym samym, którego dotyczy niniejsze postępowanie. W sporządzonej na potrzeby postępowania sądowego opinii biegłego wskazano, że inwestycja polegała na wzniesieniu nowych ścian na starych fundamentach. Analogiczne ustalenia poczynił organ szczebla powiatowego w toku oględzin przeprowadzonych w dniu 20 listopada 2001 r., kiedy to stwierdzono wykonywanie "remontu polegającego na odbudowie budynku inwentarskiego o wym. 5,90x 13,70m". Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z normą art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane pod pojęciem budowa należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. W analizowanej sprawie obecnie istniejący obiekt powstał prawdopodobnie z częściowym wykorzystaniem istniejących fundamentów, jednakże biorąc pod uwagę wymiary wynikające z projektu typowego obory zagrodowej WB-3396 tj. wymiary 9 x 5m, powierzchnia zabudowy 45,2m2, wysokości 3,18m w porównaniu z wymiarami obecnie istniejącego obiektu tj. wymiary 5,85 x 13,63m, powierzchnia zabudowy 79,74m2 i wysokość 6,6m, niemal całość budynku została wybudowana od początku. Nawet jednak przyjmując, że w niniejszym postępowaniu mamy do czynienia z odbudową obiektu, inwestycja taka wymagała pozwolenia na budowę, bowiem regulacja ustawowa zrównuje budowę obiektu z jego odbudową, co wprost przesądza norma art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Oznacza to, że również odbudowa przedmiotowego budynku gospodarczego nie była objęta zwolnieniem z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Takim pozwoleniem inwestor nie dysponował. Stwierdzenie takiego stanu faktycznego obliguje organ nadzoru budowlanego do przeprowadzenia postępowania w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Odwołując się do treści art. 48 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane organ odwoławczy podkreślił, iż postępowanie legalizacyjne jest wyłomem w stosunku do ogólnej zasady stosowania środka represji w postaci nakazu rozbiórki obiektów zrealizowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Jego przeprowadzenie umożliwia uprawnionym organom legalizację obiektów budowlanych zrealizowanych w warunkach samowoli po spełnieniu wymagań określonych w art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. Jednym z wymogów skuteczności prowadzonego postępowania legalizacyjnego jest złożenie dokumentów, o których mowa w przepisie art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Niewywiązanie się z powyższego obowiązku w terminie skutkuje obowiązkiem ciążącym na organie nadzoru budowlanego, nakazania rozbiórki obiektu zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W ocenie organu II instancji prawidłowo zatem organ szczebla powiatowego, realizując powyższy obowiązek, wydał postanowienie w trybie art. 48 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do treści zażalenia organ odwoławczy wyjaśnił, że wbrew twierdzeniu Skarżącego postanowieniem z dnia [...], Nr [...] organ I instancji uchylił własne postanowienie z dnia [...], Nr [...]. Postanowienie to zostało skutecznie doręczone Skarżącemu w dniu 13 października 2014 r. Wyjaśnił również, że wydanie postanowienia w trybie art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane jest obligatoryjnym etapem postępowania legalizacyjnego. Gdyby przyjąć - jak wydaje się sugerować treść zażalenia - że niedopuszczalnym jest wydanie postanowienia w trybie art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w stosunku do obiektu budowlanego, którego budowa została zakończona, organy nadzoru budowlanego nie miałyby możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego, a tym samym, zgodnie z normą art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zobligowane byłyby nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego. Prawidłowość takiej wykładni podważałaby natomiast analiza normy art. 48 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, relatywizująca dalszy tryb postępowania organów nadzoru budowlanego od faktu, czy budowa została zakończona. W ocenie organu szczebla wojewódzkiego chybiona jest również argumentacja zmierzająca do zakwestionowania ustalenia organu szczebla powiatowego, że zrealizowana inwestycja była samowolą budowlaną. Wbrew stanowisku Skarżącego kwestia ta została przesądzona prawomocnym wyrokiem Sądu, który bez wątpienia dotyczył tożsamego budynku. Różnica w wymiarach wynika jedynie z niedokładności, bądź zaokrąglenia pierwotnie poczynionych pomiarów obiektu dokonanych przez organ szczebla powiatowego. Jednocześnie na nieruchomości Skarżącego nie istnieje inny obiekt o takich wymiarach i funkcji, jak objęty kontestowanym wyrokiem. Na ostateczne postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę do sądu administracyjnego złożyli H. i M. T. zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nienależyte wyjaśnienie sprawy i błędne ustalenie stanu faktycznego oraz naruszenie przepisu art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego zastosowanie. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu pierwszej instancji są zgodne z prawem, co czyni skargę niezasadną. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), zwany dalej p.p.s.a., sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oceniając w świetle przedstawionych kryteriów legalność zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zarówno Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, jak i Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie naruszyli prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły, obowiązujące w dacie jego podjęcia przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, przepisy ustawy Prawo budowlane. Na wstępie przypomnieć należy, iż art. 48 ustawy Prawo budowlane jest jednym z przepisów obecnie obowiązującej ustawy – Prawo budowlane, sankcjonujących działania inwestycyjno-budowlane wykonane niezgodnie z przepisami prawa budowlanego. Stosownie do treści przywołanej regulacji, organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę (ust. 1 pkt 1). Jeżeli jednak budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie (ust. 2). W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2 (ust. 3). W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 (ust. 4). Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (ust. 5). Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że postępowanie legalizacyjne może dotyczyć zarówno obiektu budowlanego będącego w budowie, jak i wybudowanego. W związku z powyższym należy stwierdzić, że organ I instancji zasadnie wezwał skarżącego do przedłożenia stosownych dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Organ nadzoru budowlanego nie ma bowiem możliwości odstąpienia od trybu legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego, jeżeli zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Natomiast to w jaki sposób zakończy się postępowanie legalizacyjne zależy już wyłącznie od inwestora. Przypomnieć należy, że legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem inwestora, ale uprawnieniem (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2005 r., OSK 1602/04, dostępny na:www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast w razie ustalenia, że obiekt budowlany został wykonany bez wymaganego pozwolenia na budowę i wdrożenia procedury z art. 48 ustawy Prawo budowlane, a następnie niewywiązania się przez inwestora z obowiązku przedłożenia żądanych dokumentów, ustawodawca nie pozostawił organowi wyboru w zakresie treści rozstrzygnięcia, obligując go do orzeczenia nakazu rozbiórki. W okolicznościach niniejszej sprawy, nie ulega – zdaniem Sądu – wątpliwości, że budowa budynku gospodarczego (inwentarskiego) o wymiarach zewnętrznych 5,90mX13,63m w miejscowości D. 52, gm. D. na działce o nr ewid. 502, była samowolą budowlaną. Podkreślić należy, że samowola budowlana jest zdarzeniem prawnym o charakterze ciągłym. Powstaje w chwili rozpoczęcia budowy bez wymaganego pozwolenia na budowę i trwa przez cały czas jej prowadzenia aż do jej likwidacji, a więc do momentu wydania nakazu rozbiórki lub legalizacji samowolnie zrealizowanego obiektu w wyniku wydania pozwolenia na użytkowanie (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2132/15, LEX nr 2283067). Fakt samowolnego zrealizowania obiektu jednoznacznie potwierdza analiza obszernego, zgromadzonego przez organy materiału dowodowego, na który składa się nie tylko fakt nie legitymowania się przez inwestora stosownym pozwoleniem na budowę, kwerendy oraz wyrok sądu karnego w tym zakresie, ale również analiza dokumentów: map geodezyjnych, zdjęć lotniczych i oświadczeń stron składanych w toku postepowania. Wskazać należy, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. umożliwił skarżącemu doprowadzenie przedmiotowej budowy, polegającej na wzniesieniu budynku gospodarczego (inwentarskiego) o wymiarach zewnętrznych 5,90mX13,63m w miejscowości D. 52, gm. D. na działce o nr ewid. 502, do stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie postanowienia z dnia 22 maca 2017 r. na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. Jeszcze raz podkreślić trzeba, że wykonanie nałożonych obowiązków jest obligatoryjnym elementem procesu legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu. Bez przedstawienia żądanej dokumentacji organ nie może bowiem wydać decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót, bądź decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, jeżeli budowa została zakończona. Brzmienie art. 48 ust. 4 ustawy jest jednoznaczne i nie może budzić wątpliwości. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie nałożonych przez organ obowiązków, właściwy organ obowiązany jest wydać decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1. Żaden przepis ustawy Prawo budowlane nie przewiduje w takiej sytuacji możliwości odstąpienia od orzeczenia nakazu rozbiórki. Ewidentny fakt realizacji obiektu w warunkach samowoli budowlanej potwierdza również prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w O., II Wydział Karny z dnia 29 maja 2003 r., sygn. akt [...] przesądzający, że skarżący – H. T. dokonał wniesienia budynku gospodarczego murowanego o wymiarach 5,90mX13,70m bez wymaganego pozwolenia, czym naruszył normę art. 90 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem orzekającego w sprawie Sądu oceny trafności podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia argumentów związania sądu administracyjnego prawomocnym wyrokiem, należy dokonać po uprzednim dostrzeżeniu normy wynikającej z art. 11 p.p.s.a., wedle którego ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Co prawda organ szczebla wojewódzkiego wprost na ten przepis w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia się nie powołał, wskazując jedynie na regulację z art. 365 § 1 k.p.c., niemniej argumentacja zawarta w tym uzasadnieniu wskazuje, że jego istota pośrednio koncentruje się wokół konstrukcji mającej swe źródło w przepisie art. 11 p.p.s.a. Związanie sądu administracyjnego skazującym i prawomocnym wyrokiem karnym odnosi się tylko do faktu popełnienia przestępstwa, a więc sfery ustaleń faktycznych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Związanie to zostało wprowadzone, aby uniknąć sytuacji, w których na podstawie tych samych stanów faktycznych zapadałyby różne orzeczenia w postępowaniu karnym i sądowoadministracyjnym. Rozwiązanie to eliminuje potrzebę prowadzenia podwójnego postępowania dowodowego dla ustalenia tych samych faktów w różnych postępowaniach sądowych i w postępowaniu administracyjnym. W judykaturze słusznie wskazuje się, że istota zasady wyrażonej w przepisie art. 11 p.p.s.a., sprowadza się do zakazu dokonywania przez sąd administracyjny tych samych ustaleń, których dokonał sąd karny, co do popełnienia przestępstwa. Oczywiście związanie to znajdzie sens jedynie w sytuacji, gdy ustalenia wyroku karnego będą dotyczyć okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia postępowania przed organami administracji publicznej, a następnie postępowania sądowoadministracyjnego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 434/07, LEX nr 475572). Z przepisu art. 11 p.p.s.a. wynika, że sąd administracyjny pozbawiony jest możliwości dokonywania jakichkolwiek ustaleń odnoszących się do sfery faktów dowodowych istotnych dla stwierdzenia popełnienia przestępstwa (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I FSK 844/14, LEX nr 1794496). Z kolei w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt I GSK 231/13 (LEX nr 1771818) wskazano, że związanie sądu administracyjnego ustaleniami wyroku karnego wynikające z art. 11 p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że przepis ten zakazuje sądowi podważania ustaleń organu administracji publicznej zgodnych z ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego oraz nakazuje akceptację ustaleń organu administracyjnego zgodnych z ustaleniami wyroku skazującego Zasada wynikająca z art. 11 p.p.s.a. pośrednio odnosi się do organów administracyjnych, które dokonują ustaleń faktycznych ocenianych następnie w drodze kontroli sądowoadministracyjnej (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2014 r., I OSK 393/13, LEX nr 1446569), zatem związanie ustaleniami sądu karnego zawartymi w prawomocnym wyroku skazującym znajdzie sens jedynie w sytuacji, gdy ustalenia wyroku karnego będą dotyczyć okoliczności faktycznych, istotnych z punktu widzenia postępowania przed organami administracji publicznej, a następnie postępowania sądowoadministracyjnego. Innymi słowy - jeżeli ustalenia sądu karnego są wiążące dla sądów administracyjnych, to tym bardziej w tym samym zakresie są wiążące dla organów administracji publicznej. Podkreślając zatem znaczenie przepisu art. 6 k.p.a. Sąd wywiódł, że organy administracji zobligowane były uwzględnić prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w O., II Wydział Karny z dnia 29 maja 2003 r., sygn. akt [...], uznający skarżącego winnym tego, że w okresie od czerwca 1999 r. do 20 listopada 2001 r. w miejscowości D., gm. D. bez wymaganego pozwolenia na budowę dokonał wniesienia budynku gospodarczego murowanego o wymiarach 5,90mx13,70m tj. o czyn z art. 90 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z cyt. przepisem " Kto, w przypadkach określonych w art. 48, art. 50 ust. 1 pkt 1 lub art. 50 ust. 1 pkt 2, wykonuje roboty budowlane, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2." Tym samym mając powyższe rozważania na uwadze, jako całkowicie chybiony należy uznać zarzut skargi niewłaściwego zastosowania art. 48 ust 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Odnosząc się do zarzutów skargi w części dotyczącej naruszenia przepisów proceduralnych wskazać należy, że k.p.a. zawiera szereg zasad, których przestrzeganie przesądza o prawidłowości prowadzonego postępowania. Przepisy te z jednej strony dają organowi uprawnienia do podjęcia czynności mających na celu takie wyjaśnienie stanu faktycznego, aby możliwe było podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia, natomiast z drugiej strony nakładają na organ obowiązek czuwania na jego przebiegiem. Przepis art. 7 k.p.a. ustanawiający zasadę prawdy obiektywnej, zobowiązuje organy administracji publicznej do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Myśl tę rozwija następnie art. 77 § 1 k.p.a. nakładając na organ administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego organy administracji publicznej podejmują więc wszelkie kroki zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do podjęcia rozstrzygnięcia, a nadto zobligowane są do zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i do wnikliwego jego rozpatrzenia (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt IV SA/GL 683/10, LEX nr 821599). Oznacza to, że organ ten jest obowiązany rozpatrzyć wszystkie dowody zgromadzone lub odzwierciedlone w aktach sprawy oraz że organ powinien rozpatrzyć te dowody w ich wzajemnej łączności. Dla każdego postępowania kluczowe znaczenie ma ustalenie stanu faktycznego sprawy, bowiem tylko w takim przypadku możliwe jest prawidłowe ustalenie praw i obowiązków strony tego postępowania. Inaczej rzecz ujmując, tylko dla prawidłowo ustalonego stanu faktycznego można zastosować przepisy prawa materialnego skutkujące powstaniem praw i obowiązków strony postępowania administracyjnego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zdaniem Sądu organy przeprowadziły postępowanie zgodnie z w/w zasadami, a uzasadnianie zaskarżonego postanowienia spełnia wymagania art. 107 § 3 k.p.a. W tym miejscu wskazać również należy, że twierdzenia strony co do wadliwości przeprowadzenia postępowania dowodowego są gołosłowne i nie znajdują odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy. Wobec powyższego zarzuty skargi co do naruszenia przepisów art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. nie znajdują uzasadnienia. Z powyższych względów, Sąd nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, wobec nie stwierdzenia naruszenia prawa, orzekł o jej oddaleniu, w myśl art. 151 p.p.s.a. M.K