II SAB/Kr 174/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie Przewodniczący Sędzia WSA Beata Łomnicka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w dniu 22 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. S. i R. S. na bezczynność Miejskiego Zakładu [...] Sp. z o.o. w M. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej stwierdza, że Miejski Zakład [...] Sp. z o.o. w M., dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązuje Miejski Zakład [...] Sp. z o.o. w M. do załatwienia wniosku skarżących z dnia 13 czerwca 2014 r.; zasądza od Miejskiego Zakładu [...] Sp. z o.o. w M. na rzecz skarżących K. S. i R. S. kwotę 614 zł (sześćset czternaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 13 czerwca 2014 r., skarżący K. S. i R. S. wystąpili do Miejskiego Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w [...] m.in. o udostępnienie kserokopii dokumentacji technicznej i prawnej stanowiącej podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia i przebudowy, remontów i eksploatacji urządzeń infrastruktury przesyłowej na działkach będących własnością skarżących w szczególności do przedłożenia ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji budowy posadowienia przebudowy remontów i eksploatacji tych urządzeń na w/w działkach oraz innych dokumentów techniczno prawnych. W dniu 30 czerwca 2017 r., skarżący K. S. i R. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Miejskiego Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący zarzucili bezczynność polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 13 czerwca 2014 roku w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U. nr 112 poz. 1198 ze zm.), przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust.1 ustawy, o której mowa powyżej. W związku z powyższym, skarżący wnieśli o stwierdzenie bezczynności spółki oraz zobowiązanie jej do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie oraz o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz zwrotu opłaty od pełnomocnictwa. Skarżący wskazali, że w aktualnie obowiązujących przepisach brak jest wskazania, że w przypadku skargi na bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej strona skarżąca związana jest jakimkolwiek terminem na jej wniesienie. Kolejną kwestią wymagającą komentarza na gruncie rozpatrywanej skargi było zagadnienie obowiązku stosowania przez skarżoną spółkę prawa handlowego, prowadzącą działalność wodociągowo-kanalizacyjną w gminie [...], ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem skarżących, argumentem jednoznacznie przemawiającym za słusznością takiego stanowiska jest brzmienie art. 1 pkt 5 tejże ustawy, który stanowi, że zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Użycie przez ustawodawcę terminu "zadania publiczne" nie było przypadkowe - miało na celu wyeliminowanie elementu podmiotowego - i oznacza ono, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy publicznej i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność, użyteczność ogółu, a także sprzyjanie osiągania celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Zaopatrzenie w wodę oraz odprowadzanie ścieków i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ze względu na znaczenie dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistnienia dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej są "zadaniami publicznymi". W ocenie skarżących, żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii wodociągowej dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. Odnieśli się do kwestii dopuszczalności niniejszej skargi w świetle art. 52 § 3 ustawy p.p.s.a. Skarżący wskazali, że wezwaniem z dnia 13 czerwca 2014 roku wystąpili do spółki m. in. o udostępnienie, w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy sieci wodociągowej. W odpowiedzi na otrzymane pismo, organ wskazał, że możliwe będzie zapoznanie się z dokumentacją w siedzibie spółki, ale po uprzednim wskazaniu rodzajów dokumentów objętych wnioskiem. W związku z tym wystąpiono z wnioskiem z dnia 7 lipca 2014 roku o ponowne rozpoznanie sprawy dotyczącej przesłania decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy i eksploatacji urządzeń wodociągowych stanowiących własność spółki, w tym protokoły z odbioru -budowy linii przesyłowych oraz plany z mapkami. W odpowiedzi otrzymano pismo z dnia 11 lipca 2014 roku, w którym organ wskazał, iż podtrzymuje stanowisko w sprawie. Odmawiając dostępu do informacji publicznej w sposób wskazany we wniosku, podmiot zobowiązany naruszył przepisy o udostępnianiu informacji publicznych. Wskazano też, że odmowa jest sprzeczna z regulacją art. 4 ust 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który stanowi, iż zobowiązanymi to udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Nie budziło natomiast wątpliwości, iż żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii wodociągowej dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. Z ostrożności skarżący podnieśli, iż zarówno we wniosku o udzielenie informacji publicznej jak i we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wnioskodawcy wskazali, iż żądają udzielenia informacji publicznej w drodze doręczenia kserokopii dokumentów. W odpowiedzi na skargę Miejski Zakład Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w [...] wniósł o odrzucenie skargi i o zasądzenie zwrotu kosztów procesu, ewentualnie o oddalenie skargi i o zasądzenie zwrotu kosztów procesu. W ocenie Zarządu Spółki skarga winna ulec odrzuceniu. Zgodnie z obowiązującymi przepisami skargę na bezczynność przewlekłego prowadzenia postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Warunek ten nie został dochowany, a tym samym skarga podlega odrzuceniu. Nadto z ostrożności wskazano w odpowiedzi na skargę, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. dostępie do informacji publicznej, enumeratywnie wylicza, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Wobec powyższego, zdaniem organu, skarga winna być ewentualnie skierowana wobec zarządu spółki MZWiK w [...] nie zaś wobec spółki. Niezależnie od powyższej argumentacji zaprzeczono aby spółka pozostawała w bezczynności. Bez zbędnej zwłoki skierowano do skarżących pisma z prośbą o sprecyzowanie o przesłanie jakich dokumentów wnoszą. Treść pism skarżących nie pozwalała na identyfikacje żądanych dokumentów, tym bardziej że spółka, która nie jest właścicielem sieci posiada jedynie dokumentację, pozwalającą na jej eksploatacje. Zgodnie z pismem, Spółka nie dysponowała i nie dysponuje decyzjami administracyjnymi i dokumentacją techniczną i prawną stanowiącą podstawę lokalizacji budowy. Dokumenty te przynależne są inwestorowi i właścicielowi sieci wodociągowo - kanalizacyjnej, którym to spółka nie jest. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył , co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2016.1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017.1369 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu obejmuje również orzekanie w sprawach spraw na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 § 2 art. 3 p.p.s.a. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie, jest bezczynność Miejskiego Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w [...]. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że w p.p.s.a. przyjmuje się, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ nie podejmuje czynności, bądź podejmuje je, ale przekracza termin załatwienia sprawy, nie wykonując obowiązku zawiadomienia strony. Zgodnie z art. 149 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4 a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. § 1a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. § 1b Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. § 2 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Stan bezczynności organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2003 r., IV SAB/Wa 109/07). Co do zasady warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest, jak to wynika z przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej, przy czym dotyczy to także skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Sąd wskazuje, iż w ugruntowanym orzecznictwie sądowym przyjmowano, iż w przypadku skargi na bezczynność organu, której przedmiotem jest dostęp do informacji publicznej należy przyjąć, iż skarga nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Brak jest bowiem podstaw do występowania z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazywania, że złożone zostało zażalenie na bezczynność organu w trybie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. (w brzmieniu sprzed nowelizacji.) W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie nowelizacja ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz nowelizacja Kodeksu postępowania administracyjnego dokonana ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935 ze zm.). Wskazać należy, iż nowelizacja Kodeksu postępowania administracyjnego i Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zmienia tryb wnoszenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej. Artykuł 53 § 2 b p.p.s.a. wyraźnie wskazuje, iż skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W obecnym brzmieniu art. 37 k.p.a. dotyczący ponaglenia stanowi, iż: § 1. Stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). § 2. Ponaglenie zawiera uzasadnienie. § 3. Ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. W ocenie Sądu, skoro ponaglenie zastąpiło zażalenie do organu wyższego stopnia oraz wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z art. 37 k.p.a., których to wniesienie w przypadku skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie było wymagane zgodnie z ugruntowanym od lat orzecznictwem, nie jest wymagane obecnie wniesienie ponaglenia, gdyż nadal brak jest podstaw do stosowania przepisów k.p.a. w przedmiotowym zakresie. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U 2016.1764) stanowi w art. 1 ust. 1, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 2036-2037/02 za: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28). Z powyższego wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy Zgodnie z art. 13 ustęp 1 udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ustęp 2). Wobec powyższego koniecznym było zbadanie czy owa bezczynność w przypadku Miejskiego Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w [...] miała miejsce. W sprawie nie budzi żadnych wątpliwości, że Miejski Zakład Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w [...], której jedynym wspólnikiem jest Gmina [...], wykonuje zadania publiczne z zakresu gospodarki komunalnej. Z odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że Spółka zajmuje się działalnością o charakterze użyteczności publicznej, w tym dystrybucją wody oraz odprowadzaniem i oczyszczaniem ścieków, będących zadaniami własnymi gminy, co wynika z art. 3 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. 2017.328). Należy więc do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p). We wniosku skarżący domagali się informacji publicznej w zakresie udostępnienie kserokopii dokumentacji technicznej i prawnej stanowiącej podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia i przebudowy, remontów i eksploatacji urządzeń infrastruktury przesyłowej na działkach będących własnością skarżących w szczególności do przedłożenia ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji budowy posadowienia przebudowy remontów i eksploatacji tych urządzeń na w/w działkach oraz innych dokumentów techniczno prawnych. Analizując zgromadzony w aktach administracyjnych sprawy materiał dowodowy Sąd uznał, że bezczynność w postępowaniu Miejskiego Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w [...], miała miejsce. W rozpoznawanej sprawie wniosek o udzielenie informacji publicznej zawarty w piśmie - wezwanie do zawarcia umowy - datowany jest na dzień 13 czerwca 2014r. Miejski Zakład Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w [...], w odpowiedzi z 24.06.2014 r. wskazał, że wnioskodawcy mogą przeglądać na terenie zakładu po wskazaniu o jakie dokumenty skarżącym chodzi, gdyż treść pisma uniemożliwia ich identyfikację. W dniu 7 lipca 2014 r. skarżący ponownie wezwali do udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi z dnia 11 lipca 2014 r. organ podtrzymał stanowisko wyrażone dotychczas w sprawie. Zdaniem Sądu od dnia otrzymania wniosku z dnia 13 czerwca 2014 r. organ pozostawał w bezczynności odnośnie wniosku, gdyż odpowiedź z dnia 24 czerwca 2014 r. nie jest udzieleniem informacji publicznej. Trudno także zgodzić się ze stanowiskiem organu, że treść pism skarżących nie pozwalała na identyfikację żądanych dokumentów. Wszak z pisma wnioskodawców z dnia 13.06.2014 r. wynika, że domagają się udostępnienia kserokopii dokumentacji technicznej i prawnej w szczególności ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia, przebudowy, remontów i eksploatacji urządzeń wodociągowych posadowionych na działce [...] w G. , a także protokołów odbiorów technicznych i przekazania tych urządzeń do eksploatacji. Dopiero z odpowiedzi na skargę wynika, że organ nie dysponuje dokumentacją techniczną i prawną, o którą wnioskowali skarżący i ma ona pozostawać w dyspozycji inwestorów oraz właścicieli sieci wodociągowych. Jednak to stanowisko jest niespójne z wcześniejszym stanowiskiem organu prezentowanym w piśmie z 24.06.2014 r., że dokumenty mogą być udostępnione na terenie zakładu. Przyjmując nawet, że istotnie nie wszystkie z dokumentów znajdują się w posiadaniu organu, to obowiązkiem jest wskazanie stronie miejsca ich położenia lub ich ewentualnego dysponenta. W przedmiotowej sprawie w dacie orzekania przez sąd organ pozostawał w stanie bezczynność albowiem wniosek skarżących z 13 czerwca 2014 r. nie został załatwiony. Z tych przyczyn Sąd zobowiązał organ do załatwienia wniosku o czym orzeczono jak w pkt II wyroku. Zgodnie z art. 149 § 1 a w zw. z § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ustawa nie reguluje przesłanek takiego orzeczenia. Stwierdzenie zatem, czy bezczynność organu miała charakter rażący, stanowić musi wynik oceny sądowej, nawiązującej do okoliczności sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się za rażące naruszenie przepisów prawa ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również nieuzasadnione rodzajem sprawy długotrwałe prowadzenie postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (vide: wyrok WSA w Warszawie z 20.10.2011 r., I SA/Wa 353/11, wyrok WSA w Poznaniu z 18.08.2011 r., II SAB/Po 60/10, wyrok WSA w Gdańsku z 11.08. 2011 r., II SAB/Gd 30/11). Sąd, oceniając zatem aktywność organu w trakcie prowadzonego postępowania, doszedł do przekonania, iż bezczynność nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Wniosek skarżących datowany jest na 13.06. 2014 r., a organ do dnia dzisiejszego nie załatwił wniosku, ograniczając się jedynie do pisma z dnia 24.06.2014 r., które nie sposób uznać za udzielenie informacji publicznej. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje stronie skarżącej od organu, który dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw i zasądził od Miejskiego Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w [...] na rzecz skarżącej kwotę 614 złotych. Na kwotę tą złożyły się równowartość uiszczonego przez skarżących wpisu sądowego (100 zł), koszty zastępstwa procesowego (480 zł) oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł razy 2).