II OZ 167/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] sp. z o.o. w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 22 września 2017 r. o odrzuceniu sprzeciwu w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 904/17 ze sprzeciwu [...] sp. z o.o. w [...] od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 22 września 2017 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 904/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił sprzeciw [...] sp. z o.o. w [...] od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., Nr[...] , w przedmiocie warunków zabudowy - jako wniesiony po upływie ustawowego terminu. Z akt sprawy wynika, że decyzja wydana w trybie art. 138 § 2 K.p.a. została doręczona skarżącej w dniu 17 lipca 2017 r., zatem 14-dniowy termin na wniesienie sprzeciwu upłynął w dniu 31 lipca 2017 r. Skarżąca wniosła sprzeciw nadając go w placówce pocztowej w dniu 1 sierpnia 2017 r. Skarżąca spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 64b § 1 w zw. z art. 64c § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) - P.p.s.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] został wniesiony po upływie terminu do jego wniesienia, podczas gdy sprzeciw został wniesiony w ustawowym terminie, a w konsekwencji nieuzasadnione odrzucenie sprzeciwu, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, że decyzja została jej doręczona w dniu 18 lipca 2017 r., a nie w dniu 17 lipca 2017 r. Wynika to zarówno z pieczęci pocztowych na kopercie przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję, jak i z systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej S.A. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935 z 12 maja 2017r.; dalej: ustawa zmieniająca). Ustawa ta wprowadziła nową instytucję procesową - uregulowany w rozdziale 3a sprzeciw od decyzji. Zgodnie z art. 64a P.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu wydana w trybie art. 138 § 2 K.p.a. Zatem zgodnie z treścią ww. przepisów skarga na tą decyzję nie przysługuje. W myśl natomiast art. 64c § 1 P.p.s.a. sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Zaskarżona decyzja z 24 czerwca 2017 r. została wydana po wejściu w życie powyższej nowelizacji i jest decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przedmiotowa decyzja została doręczona skarżącej Spółce 17 lipca 2017 r., sprzeciw skarżącej od przedmiotowej decyzji został nadany do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] dniu 1 sierpnia 2017 r. Z porównania powyższych dat wynika, że sprzeciw został wniesiony z uchybieniem ustawowego terminu, który upłynął z dniem 31 lipca 2017 r. Z kolei z dokumentacji przedstawionej przy zażaleniu, tj. wydruku z systemu śledzenia przesyłek wynika, że przesyłka zawierająca decyzję została odebrana w placówce w dniu 18 lipca 2017 r. W związku z powyższymi rozbieżnościami Sąd pierwszej instancji zwrócił się dwukrotnie do właściwego urzędu pocztowego o wyjaśnienie powyższej kwestii. Z dokumentów nadesłanych przez operatora pocztowego wynika, że na potwierdzeniu odbioru przesyłki widnieje data "17.07.2017 r.", jednakże poniżej wskazano, że przesyłka została wydana w placówce w dniu 18.07.2017 r., a adresat błędnie oznaczył datę odbioru. W realiach sprawy doręczenie dokonane na rzecz skarżącej spółki należy uznać za doręczenie zastępcze ze skutkiem na dzień 17 lipca 2017 r. - art. 44 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 K.p.a.:1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (§ 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Z dokumentów przedstawionych przez skarżącą wynika, że przesyłka zawierająca decyzję została awizowana w dniu 3 lipca 2017 r. po raz pierwszy, a w dniu 11 lipca 2017 r. po raz drugi, zatem 14-dniowy termin upłynął w dniu 17 lipca 2017 r. i ta data stanowi moment doręczenia decyzji (doręczenia zastępczego). Odebranie przesyłki w dniu 18 lipca 2017 r., kiedy to jej wydanie adresatowi było niedopuszczalne nie ma zatem znaczenia. Doręczenie pisma do rąk własnych adresata po dokonaniu doręczenia zastępczego nie czyni nieskutecznym doręczenia zastępczego (zob. wyrok NSA z 12 października 1999 r., V SA 1880/98, LEX nr 49422). Oznacza to w szczególności, że termin do dokonania czynności prawnej, np. termin do wniesienia skargi/sprzeciwu od decyzji, biegnie od dnia uznania pisma za doręczone w trybie doręczenia zastępczego. Podobne stanowisko, na gruncie postępowania cywilnego, zajął Sąd Najwyższy np. w postanowieniach z dnia 17 listopada 2016 r., IV CZ 69/16 i z dnia 23 września 2016 r., II CZ 79/16. Powyższe rozważania wskazują, że stanowisko Sądu pierwszej instancji o wniesieniu sprzeciwu z uchybieniem ustawowego terminu jest prawidłowe, a sprzeciw podlegał odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 64b § 1 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.