II SA/Rz 1038/17

Dnia 2 października 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 2 października 2017 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. i P. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. W. i P. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] lipca 2017 roku nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - postanawia – odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Opisaną w sentencji decyzją, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] o wymierzeniu M. W. i P. P. (w dalszej części: "skarżący") kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W treści skargi na powyższą decyzję, reprezentujący skarżących r. pr. K. M. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, względnie Sąd, z uwagi na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącym znacznej szkody oraz trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków, jakie dla skarżących może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji ostatecznej. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa, osiągane przez skarżących dochody nie pozwalają na uiszczenie określonej w decyzji kary pieniężnej bez spowodowania poważnych trudności, jak też istotnego uszczerbku w ich stanie majątkowym, a tym samym w codziennej egzystencji. Wskazał przy tym, że wymierzona skarżącym kara pieniężna w wysokości 48.000 zł jest - biorąc pod uwagę ich dochody - kwotą bardzo wysoką, której uiszczenie pozostaje poza ich możliwościami finansowymi. Podniósł również, że instytucja udzielenia ochrony tymczasowej ma uchronić stronę przed skutkami wykonania decyzji, które to skutki mogą wystąpić tylko w przyszłości, stąd sama ocena stanu teraźniejszego, z chwili orzekania, nie jest wystarczająca dla oceny zasadności wniosku. Zdaniem pełnomocnika skarżących, brak wstrzymania wykonalności decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla sytuacji finansowej skarżących i ich rodzin oraz wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednak stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej w skrócie: "Ppsa"), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 Ppsa. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku strony skarżącej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Twierdzenia strony skarżącej o zaistnieniu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji muszą być poparte dodatkowymi informacjami mogącymi je uprawdopodobnić (tak m. in. NSA w postanowieniach z dnia 09.02.2016 r. sygn. akt I OZ 83/16, z dnia 03.02.2016 r. sygn. akt II GSK 1801/15, z dnia 27.01.2016 r. sygn. akt II FSK 3401/15). Rzeczą sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przy takim badaniu wniosku i argumentów strony sąd winien dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek. Odnosząc powyższe rozważania na stan niniejszej sprawy należy podkreślić, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie stanowi podstawy uzasadniającej uwzględnienie wniosku o wstrzymanie jego wykonalności. Przytoczone we wniosku ogólne twierdzenia nawiązujące do ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie spełniają wymogu uprawdopodobnienia, że zapłata kary pieniężnej będzie wiązała się z realnym zagrożeniem dla sytuacji finansowej skarżących i ich rodzin. Nie przedłożono bowiem żadnych dokumentów dotyczących sytuacji finansowej i materialnej skarżących. Z uzasadnienia wniosku nie wynika również, jakie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji. Należy przy tym zauważyć, że samo nałożenie kary pieniężnej nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny. Uiszczenie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, których spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji. Ponieważ Sąd działając z urzędu nie dostrzegł także żadnych okoliczności uprawdopodabniających wystąpienie ustawowych przesłanek przewidzianych w omówionym powyżej przepisie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 Ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.