II SA/Bk 499/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia NSA Mieczysław Markowski, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 września 2017 r. sprawy ze skargi R. sp. kom. w B. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Inwestor – R. Spółka komandytowa w B., wystąpił do Prezydenta Miasta B. o udzielenie pozwolenia na budowę budynku usługowo - mieszkalnego wielorodzinnego wraz z zagospodarowaniem terenu, murami oporowymi, doziemną instalacją kanalizacji deszczowej i siecią sN na działkach nr ewid. gr. [...] i części działki nr ewid. gr [...], oraz pozwolenia na rozbiórkę sieci elektroenergetycznej sN na działkach nr ewid. gr. [...]. Postanowieniem z dnia [...] września 2016 r., na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, zobowiązano inwestora do uzupełnienia wskazanych w nim nieprawidłowości. Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] organ pierwszej instancji, odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę we wnioskowanym zakresie. W ocenie organu wnioskodawca nie wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych na niego ww. postanowieniem. Odwołanie od tej decyzji wniósł inwestor. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że inwestor nie wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych w postanowieniu z dnia [...] września 2016 r. W ocenie organu odwoławczego postanowienie to zostało sporządzone w sposób jasny i czytelny. Wskazano w nim uchybienia wraz z ich objaśnieniem oraz wprost przedstawiono jakie dokumenty należy uzupełnić, powołując się przy tym na konkretne przepisy prawa. Podnoszone nieprawidłowości znalazły oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowe postanowienie umożliwiło inwestorowi ustosunkowanie się do wymienionych braków i właściwe uzupełnienie projektu budowlanego. W postanowieniu tym prawidłowo również pouczono wnioskodawcę, że w przypadku nieuzupełnienia wskazanych braków w podanym terminie, organ wyda decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zatem inwestor miał informację, że nie wypełnienie wszystkich punktów postanowienia będzie skutkowało negatywną decyzją organu w przedmiotowej sprawie. Z akt sprawy wynika, że inwestor nie występował do organu pierwszej instancji o wyjaśnienie nałożonych na niego obowiązków i nie kwestionował prawidłowości wskazanych przez organ nieprawidłowości. Ponadto, zdaniem organu odwoławczego, określony termin na uzupełnienie braków (uwzględniający wniosek inwestora o przedłużenie terminu do dnia [...] grudnia 2016 r.), tj. od dnia [...] października 2016 r. do dnia [...] grudnia 2016 r., należy uznać za wystarczający i umożliwiający inwestorowi usunięcie wskazanych nieprawidłowości. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy za bezzasadne uznał wszystkie twierdzenia inwestora dotyczące braku precyzyjności wydanego przez organ pierwszej instancji postanowienia. Odnosząc się do poszczególnych nieprawidłowości organ odwoławczy uznał, że prawidłowo stwierdzono brak spełnienia przez inwestora wymogów pkt 1 postanowienia, zgodnie z którymi należało projekt budowlany doprowadzić do zgodności z wnioskiem (skorygowanym w dniu [...] września 2016 r.), odnośnie zamierzenia budowlanego. Wskazano, że złożony wniosek dotyczy pozwolenia na budowę budynku usługowo - mieszkalnego wielorodzinnego wraz z zagospodarowaniem terenu, murami oporowymi, doziemną instalacją kanalizacji deszczowej, siecią elektroenergetyczną sN oraz pozwolenia na rozbiórkę sieci elektroenergetycznej sN. Natomiast w projekcie budowlanym dodatkowo ujęto budowę oraz rozbiórkę sieci elektroenergetycznej nn. Ponadto ujęte we wniosku mury oporowe, w projekcie budowlanym zawarto jedynie w określeniu zamierzenia budowlanego, tj. na stronie tytułowej, w oświadczeniu projektantów, w metryczkach na rysunkach i w informacji BIOZ, natomiast dokumentacja projektowa nie zawiera ani ich szczegółowych rysunków, w tym usytuowania, ani opisu. Oceniając prawidłowość nałożenia na inwestora obowiązku określonego w pkt 2 postanowienia, organ odwoławczy podał, że w niniejszej sprawie projekt budowalny należało doprowadzić do zgodności z obowiązującym na danym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części osiedla B. - w B. (rejon ulicy [...]), uchwalonego uchwałą nr XVIII/174/07 Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 29 października 2007 r. (Dz. Urz. Woj. Podl. z 2007 r., nr 261, poz. 2778 ze zm.). W ocenie organu inwestor tylko częściowo wykonał zalecenia pkt 2 postanowienia, dlatego prawidłowo stwierdzono brak zgodności projektowanego zamierzenia budowlanego z warunkami planu miejscowego. Podano, że zgodnie z ustaleniami planu, przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na dwóch obszarach planistycznych o różnym przeznaczeniu i różnych sposobach zabudowy i zagospodarowania. Działka nr ewid. gr. [...] znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 3.1 U,KP przeznaczonym zgodnie z § 45 ust. 1 planu, pod plac miejski - przestrzeń publiczną z dominantą o funkcji usługowej z zakresu gastronomii, handlu, kultury i turystyki. Natomiast pozostałe działki (nr ewid. gr. [...], [...], i część działki nr ewid. gr. [...]) leżą w granicach terenu oznaczonego symbolem 3.2 MW,U przeznaczonego zgodnie z § 46 ust. 1 planu, pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami, urządzeniami towarzyszącymi, parkingami, dojazdami, placami zabaw i zielenią urządzoną. W myśl § 3 ust. 1 pkt 2 planu, jako linię rozgraniczającą trzeba rozumieć linię oddzielającą tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania. Mając na uwadze powyższe, zdaniem organu odwoławczego, za zasadne należy przyjąć uznanie, że lokalizacja jednego budynku o funkcji usługowo - mieszkalnej wielorodzinnej, usytuowanego jednocześnie na obu przywołanych terenach nie jest zgodna z ww. ustaleniami planu. Organ odwoławczy podniósł, że pomimo nałożonego w pkt 2a postanowienia obowiązku, z projektu budowlanego w sposób jednoznaczny wynika, iż elementy budynku związane integralnie z zabudową o funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej (tj. dach i balkony) nadal są usytuowane z przekroczeniem linii rozgraniczającej sąsiedni teren przeznaczony pod przestrzeń publiczną - plac miejski. Wskazano przy tym, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 planu, pod pojęciem terenu należy rozumieć obszar o określonym przeznaczeniu, wyznaczony na rysunku planu liniami rozgraniczającymi oraz oznaczony wyróżniającym go spośród pozostałych terenów symbolem. Natomiast w myśl § 3 ust. 1 pkt 2 planu, jako rozgraniczającą trzeba rozumieć linię oddzielającą tereny o różnych funkcjach, różnych zasadach zagospodarowania. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że aby spełnić wymagania planu miejscowego, pełen program funkcjonalny związany z funkcją mieszkaniową wielorodzinną winien znajdować się w granicach terenu przeznaczonego pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną (tj. w liniach rozgraniczających teren 3.2 MW,U), co jak słusznie wskazał organ pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie nie jest spełnione. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z § 7 pkt 10 planu, w zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej, każda nieruchomość przewidziana do wydzielenia geodezyjnego, mogąca funkcjonować w ramach jednej wspólnoty mieszkaniowej, musi zawierać pełen program urządzeń towarzyszących zabudowie (takich jak: dojazdy, parkingi, place zabaw, i inne) określony w ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów. W związku z powyższym wszystkie ww. urządzenia towarzyszące zabudowie mieszkaniowej, muszą znaleźć się na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną w danym przypadku na terenie oznaczonym symbolem 3.2 MW,U. Zgodnie z § 46 ust. 1 planu, dany teren został przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami, urządzeniami towarzyszącymi, parkingami, dojazdami, placami zabaw i zielenią urządzoną. W przedmiotowej sprawie, wbrew ww. założeniom planu miejscowego, plac zabaw został przewidziany na terenie sąsiednim oznaczonym symbolem 3.1 U,KP, przewidzianym wyłącznie pod plac miejski - przestrzeń publiczną. Zdaniem organu odwoławczego, placu miejskiego - przestrzeni publicznej z dominantą o funkcji usługowej, nie można uznać, za jedną wspólnotę mieszkaniową z budynkiem mieszkaniowo - usługowym usytuowanym na terenie sąsiednim oznaczonym symbolem 3.2 MW,U. Tereny na których przewiduje się inwestycję, są to dwa w pełni odrębne obszary planistyczne spełniające całkowicie inne funkcje i mające różne przeznaczenie. Nie można, zdaniem organu odwoławczego, przyjąć że skoro wszystkie działki inwestycyjne posiadają jednego właściciela i umieszczone są w jednej księdze wieczystej dopuszczalne jest sytuowanie urządzeń towarzyszących wymaganych w § 7 pkt 10 planu, wyłącznie na terenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, tj. 3.2 MW,U, na terenie sąsiadującym przewidzianym pod plac miejski o symbolu 3.1 U.KP. Organ odwoławczy przyznał rację inwestorowi, że błędnie przyjęto, iż w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie § 40 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazano, że przepis ten dotyczy zespołu budynków wielorodzinnych, natomiast w niniejszej sprawie mamy do czynienia wyłącznie z jednym budynkiem wielorodzinnym, a zaprojektowany plac zabaw nie jest wymogiem rozporządzenia, lecz wymogiem planu. Uchybienie to, zdaniem organu odwoławczego, nie ma wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, bowiem ww. brak zgodności projektowanego zamierzenia budowlanego z zapisami planu miejscowego zobowiązywał organ pierwszej instancji do podjęcia decyzji odmownej w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Ponadto zaznaczono, że § 45 ust. 2 pkt 1 planu, ustala dopuszczenie realizacji dominanty w formie wiatraka o charakterze regionalnym, z możliwością związania, funkcjonalnego obiektu z zabudową pierzejową na terenie 3.2 MW,U. W myśl § 3 ust. 1 pkt 7 planu, przez zabudowę pierzejową należy rozumieć zabudowę ciągłą, lokalizowaną w ściśle określonej linii zabudowy, w której budynki stykają się szczytami na geodezyjnych graniach działek, a przerwy w zabudowie występują jedynie w parterach budynków w miejscach przejść i przejazdów bramowych. Jednocześnie zgodnie z definicją tego pojęcia zawartą w Słowniku Terminów Architektonicznych i Urbanistycznych przez "pierzeję" należy rozumieć ciąg elewacji frontowych domów stojących w jednej linii zamykających jedną stronę placu lub ulicy. Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy, podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że wbrew twierdzeniu inwestora, zawarty w § 45 ust. 2 pkt 1 planu, zapis dotyczący możliwości związania funkcjonalnego obiektu na terenie 3.1 U,KP z zabudową pierzejową na terenie 3.2 MW,U odnosi się wyłącznie do wskazanego w danym punkcie - obiektu wiatraka o funkcji usługowej, a nie do dowolnego obiektu zlokalizowanego na tym terenie. W związku z powyższym w przypadku budowy innego obiektu niż wiatrak, na terenie 3.1 U,KP nie ma możliwości zastosowania zabudowy pierzejowej. Organ odwoławczy podał, że w piśmie z dnia [...] października 2016 r., zwrócono się do Departamentu Urbanistyki o opinię w kwesti zgodności przedmiotowej inwestycji z zapisami planu miejscowego. W odpowiedzi z dnia [...] listopada 2016 r. podkreślono, że zaproponowany przez inwestora sposób realizacji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej od strony terenu 3.1 U,KP, obudowanej i niemal w całości przesłoniętej "doklejoną" do niej wysoką zabudową terenu 3.1 U,KP, przez co zupełnie nieczytelnej w przestrzeni, należy uznać za niezgodny z ustaleniami planu oraz ogólnie przyjętą i funkcjonującą powszechnie definicją pierzei. Ściana projektowanego na terenie 3.2 MW,U budynku mieszkalnego wielorodzinnego granicząca z terenem 3.1 U,KP, nie tylko nie jest ścianą frontową, nie można jej też uznać za ścianę zamykającą (obudowującą) plac z zabudową pierzejową. Podkreślono również, że w przypadku realizacji dominanty w formie innej niż wiatrak należy stosować określone w planie parametry zabudowy, tj. wysokość zabudowy minimum 21 m i maksimum 27 m, jak również jako konsekwencję trzeba uwzględnić ośmiometrową wysokość podstawy - która w przypadku dominanty innej niż wiatrak powinna być rozumiana jako wysokość łącznika (związania) budynku z zabudową na terenie sąsiednim. Łącznik ten nie powinien jednak zakłócić wyraźnego odczytu dwóch odrębnych budynków - dominanty oraz 15 - to metrowej zabudowy na terenie o symbolu 3.2 MW,U. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami planu miejscowego. Projektowanej na terenie 3.2 MW,U zabudowy mieszkaniowej nie można uznać za zrealizowaną w formie pierzejowej a przyjętej linii zabudowy wyznaczonej od strony terenu 3.1 U,KP przyjąć jako zgodnej ze ściśle określoną. Zaprojektowana dominanta na terenie 3.1 U,KP o wysokości przekraczającej 27 m i nie uwzględniająca ośmiometrowej podstawy, nie przypomina również wymaganej planem formy obiektu wolnostojącego lub jedynie w określony sposób połączonego z pierzeją zamykającą kwartał na terenie 3.2 MW,U. Dodatkowo podniesiono, że zaprojektowany na terenie 3.1 U,KP obiekt, zgodnie z § 7 pkt 6 planu, winien posiadać dach płaski lub dwuspadowy. Z rysunku rzutu dachu (s. 69 projektu) wynika zaś, że na budynku zaprojektowano dach o spadku od 0 do 7,8 % z którego wody opadowe odprowadzane są za pośrednictwem instalacji kanalizacji deszczowej przez wnętrze budynku, tj. dach pogrążony. Powyższe nie spełnia wymagań planu miejscowego. Ponadto przedstawione na rysunku projektu zagospodarowania terenu (s. 15 projektu), rozwiązania nie wykazały zgodności z § 45 ust. 2 pkt 9 planu, zgodnie z którym w projekcie obiektu należy przewidzieć możliwość otwarcia parteru budynku na plac i sezonowego wystawiania stolików kawiarnianych na zewnątrz. Podkreślono, że w myśl § 45 ust. 2 pkt 5 planu, ustala się obsługę komunikacyjną od strony ul. [...] i ul. [...], bądź poprzez teren o symbolu 3.2 MW,U, natomiast zgodnie z rysunkiem projektu zagospodarowania terenu (s. 15 projektu) przewidziano obsługę komunikacyjną jedynie od strony ul. [...], pominięto natomiast wymagane planem zapewnienie obsługi komunikacyjnej dla terenu 3.1 MW,U od strony ul. [...]. Z przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego wynika również, że zaprojektowany na terenie 3.2 MW,U budynek przekracza na wyższych kondygnacjach w znaczny sposób ściśle określone linie zabudowy. Jak wynika bowiem z rysunków: rzutu piętra I, II, III, rzutu dachu oraz przekroju B-B (s. 62 - 65, 71 projekt) ściany frontowe od strony ul. [...] i [...] tylko na parterze spełniają powyższe wymagania planu i są usytuowane wzdłuż ściśle określonej linii zabudowy, natomiast na wyższych kondygnacjach ściany są wysunięte o 1,35 m w stronę ulicy, a co za tym idzie ściśle określona linia zabudowy jest przekroczona o 1,35 m, co oznacza że nie spełnia warunków planu. Prawidłowo również, w ocenie organu odwoławczego, wskazano że w projekcie budowlanym nie zapewniono spełnienia zapisu § 10 pkt 4 planu, ustalającego, iż w przypadku wycinki drzewostanu należy posadzić 3 nowe nasadzenia za 1 wycięte drzewo, w obrębie planowanej inwestycji. Nałożony w pkt 2i postanowienia obowiązek wykazania spełnienia ww. zgodności z planem nie został usunięty, a z uwagi na nieścisłości pomiędzy dołączoną do projektu inwentaryzacją zieleni (s. 177-183 projektu), a opisem do projektu zagospodarowania terenu (s. 6 i 10 projektu), dotyczącą ilości drzew przeznaczonych do wycinki, nadal niemożliwe jest sprawdzenie zgodności przewidzianych nasadzeń z ww. zapisem planu. Organ pierwszej instancji, właściwie również przyjął, że projekt budowlany nie zawiera wystarczających informacji pozwalających uznać spełnienie wymogów § 66 ust. 1 pkt 12 planu. Zgodnie z ww. przepisem należy zapewnić na własnych działkach (na poziomie terenu bądź w formie wbudowanej w obiekt), według wskaźników określonych w planie, miejsca postojowe lub garażowe obsługujące projektowaną zabudowę, przy czym 20 % miejsc postojowych należy zrealizować w formie ogólnodostępnej. W przedłożonym projekcie budowlanym, brak jest natomiast informacji które i w jaki sposób miejsca postojowe zaprojektowane w garażu będą ogólnodostępne. Ponadto wskazano, że zgodnie z rysunkiem rzutu podziemia (s. 60 projektu) przy wjeździe do garażu zaprojektowano bramę garażową, która w znaczny sposób może uniemożliwiać lub ograniczać wymaganą ogólnodostępność. Organ odwoławczy podniósł, że aby spełnić warunki planu miejscowego w zakresie ilości projektowanych miejsc parkingowych, projektowane miejsca postojowe winny spełniać ustalenia § 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia. Zaprojektowane na działce nr ewid. gr. [...] miejsca postojowe tych warunków nie spełniają (rysunek PZT 1 – s. 15 projektu), zostały bowiem m.in. usytuowane bezpośrednio przy granicy z działką budowlaną nr ewid. gr. [...]. Zaprojektowane miejsca postojowe są więc także niezgodne z warunkami rozporządzenia. Organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane, projekt budowlany w zależności od potrzeb powinien zawierać wyniki badań geologiczno - inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Zdaniem organu odwoławczego, prawidłowo wskazano w pkt 3 postanowienia, że w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym nie określono kategorii geotechnicznej projektowanego obiektu oraz warunków gruntowych. Pokreślono, że zgodnie z § 7 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, w przypadku obiektów budowlanych wszystkich kategorii geotechnicznych opracowuje się dodatkowo dokumentację badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny, natomiast w przypadku obiektów budowlanych trzeciej kategorii geotechnicznej oraz w złożonych warunkach gruntowych drugiej kategorii wykonuje się dodatkowo dokumentację geologiczno - inżynierską, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze. Organ odwoławczy podał, że poprawiony projekt budowlany zawiera sporządzoną w listopadzie 2016 r. "dokumentację badań podłoża gruntowego oraz projekt geotechniczny", określającą II kategorię geotechniczną oraz wskazującą złożone warunki gruntowe. W aktach sprawy brak jest natomiast dołączonej dokumentacji geologiczno - inżynierskiej. Organ odwoławczy nie zgodził się z inwestorem, że przedłożenie wraz z odwołaniem nowej dokumentacji badań podłoża gruntowego, zmieniającej kategorię geologiczną i warunki gruntowe, powinno świadczyć o braku konieczności przedkładania dokumentacji geologiczno - inżynierskiej na etapie wydawania decyzji przez organ pierwszej instancji. Zaznaczono, że kategoria geotechniczna została zmieniona dopiero przed organem odwoławczym, a z uwagi na brak zgodności przedłożonego do zatwierdzenia wraz z wnioskiem projektu budowlanego z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym, powyższa zmiana nie ma wpływu na podjęte przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy wskazał, że w pkt 7b postanowienia, wezwano inwestora do zawarcia w projekcie budowlanym informacji dotyczącej sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych, w tym określenia rodzaju, zakresu i sposobu ich wykonania oraz opisu sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Organ pierwszej instancji wskazał przy tym, że w przypadku jeżeli wykonawca nie jest właścicielem należy dołączyć zgodę na rozbiórkę właścicieli obiektów i urządzeń podlegających rozbiórce Z uzupełnionych przez inwestora akt sprawy, nie wynika natomiast kto jest właścicielem wskazanego do rozbiórki ogrodzenia i fragmentu utwardzenia na działce nr [...]. Do wniosku na etapie prowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania nie dołączono również, zgody właściciela na ich rozbiórkę. Zdaniem organu odwoławczego w danym punkcie postanowienia w sposób jasny i czytelny zawarto informację, że w przypadku wykonywania robót rozbiórkowych konieczne jest przedłożenie wszystkich niezbędnych dokumentów wymaganych prawem (w tym zgody właściciela obiektu na rozbiórkę). Mając na uwadze powyższe, zarzut dotyczący braku odrębnego wezwania inwestora o przedłożenie zgody na rozbiórkę, uznano za bezzasadny. Organ odwoławczy wywiódł, że od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 443), tj. dnia 28 czerwca 2015 r. - do podstawowych obowiązków projektanta należy określenie obszaru oddziaływania obiektu (art. 20 ust. 1 pkt 1c). Natomiast zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 5 ustawy - Prawo budowlane, projekt budowlany powinien zawierać informację o obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z § 13a rozporządzenia Ministra Transport-Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego informacja o obszarze oddziaływania obiektu powinna zawierać wskazanie przepisów prawa, w oparciu o które dokonano określenia obszaru oddziaływania obiektu oraz zasięg obszaru oddziaływania obiektu przedstawiony w formie opisowej lub graficznej albo informację, że obszar oddziaływania obiektu mieści się w całości na działce lub działkach, na których został zaprojektowany. Zdaniem organu odwoławczego, zamieszczona w przedłożonym do zatwierdzenia wraz z wnioskiem projekcie budowlanym, informacja o obszarze oddziaływania obiektu, tych wymogów nie spełnia. Jako podstawę prawną przywołano bowiem jedynie rozporządzenie nie wskazując przy tym w oparciu o które konkretnie przepisy prawa dokonano określenia obszaru oddziaływania obiektu. Ponadto projektant wskazując zasięg oddziaływania stwierdził brak oddziaływania obiektu na działki sąsiednie, co w sytuacji budowy projektowanego budynku bezpośrednio przy granicy działek nr ewid. gr [...] jest niezgodne z ustaleniami § 12 ust. 4 rozporządzenia. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, że inwestor nie wypełnił pkt 7d postanowienia. W ocenie organu odwoławczego, inwestor nie wywiązał się również, z nałożonego w pkt 8c postanowienia, wykazania spełnienia wymagań dotyczących usytuowania projektowanego budynku wielorodzinnego w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącego budynku nr ewid. [...] na działce nr ewid gr. [...]. Podano, że zgodnie z § 206 ust. 1 w zw. z § 204 ust. 5 rozporządzenia, w projekcie budowlanym winna znajdować się informacja czy wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie powoduje zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania, a w razie stwierdzenia takich zagrożeń budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. W przedłożonym do zatwierdzenia wraz z wnioskiem projekcie budowlanym, brak jest potwierdzenia braku zagrożeń jakie może wywołać budowa nowego budynku, jak również brak jest dołączonej ekspertyzy technicznej stanu budynku istniejącego. Oceniając prawidłowość nałożonego obowiązku w pkt. 9a postanowienia, organ odwoławczy podał, że zgodnie z przepisem art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien być wykonany na aktualnej mapie. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjnych i kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie, projekt zagospodarowania działki lub terenu należy sporządzić na kopii aktualnej mapy zasadniczej, zwanej w myśl przepisu § 5 ww. rozporządzenia, mapą do celów projektowych. W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii mapy do celów projektowych, poświadczoną za zgodność z oryginałem przez projektanta. Analiza przedłożonego materiału dowodowego pod względem zgodności z przepisami prawa wykazała, że przedłożony wraz z wnioskiem do zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu (s. 15 projektu) został wykonany na nieaktualnej mapie, tj. brak jest na niej m.in. naniesionej przez uprawioną do tego osobę, działki nr ewid. gr. [...]. Tak więc w skarżonej decyzji organ pierwszej instancji prawidłowo uznał naruszenie ustaleń art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane. Zdaniem organu odwoławczego inwestor nie spełnił również wymogu pkt. 9f postanowienia, tj. przedłożenia rysunków dotyczących zbliżenia projektowanego zamierzenia do sieci telekomunikacyjnej. Organ odwoławczy podzielił stanowisko, że zarówno nieuzupełnienie dokumentów graficznych, jak i brak opisowego wskazania w projekcie budowlanym, iż nie zachodzi żadna kolizja sieci, powoduje brak możliwości sprawdzenia wykluczenia kolizji sieci z zamierzeniem budowlanym. Nadto wnioskodawca do projektu budowlanego nie dołączył przekroju pionowego, sporządzonego w sąsiedztwie budynku na działce nr ewid. gr. [...]. Zdaniem organu odwoławczego, przedłożony przekrój A-A nie jest zgodny z częścią konstrukcyjną projektu, przedłożony projekt w części architektonicznej nie jest zgodny z częścią konstrukcyjną (np. balkony, drzwi), na rysunkach rzutów (części konstrukcyjnej) nie wskazano granic i numerów działek, informacje zawarte w projekcie budowlanym (przedłożonym [...] grudnia 2016 r.) nadal są rozbieżne co do: ilości kondygnacji budynku części usługowej (np. rysunek projektu zagospodarowania i opis - VIII, zaś na s. 185, 191 - VII), projektowanej doziemnej instalacji wodociągowej (na s. 11 projektu wskazano jako projektowaną, zaś z pozostałej części projektu wynika, że zaopatrzenie w wodę przewidziane jest z sieci miejskiej poprzez projektowane wg. odrębnego opracowania przyłącze wodociągowe) oraz ilości miejsc postojowych dla funkcji usługowej (na s. 9 projektu wskazano 9 mp. zaś na s. 10-4 mp). Organ wskazał, że cały projekt budowlany musi być w swoim zakresie tożsamy pod względem przedmiotowym, czyli poszczególne jego części, zarówno opisowe jak i graficzne, winny być jednakowe pod względem treści. Przywołane powyżej niezgodności uniemożliwiają skontrolowanie takiego projektu z wymogami art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, gdyż nie wiadomo które z przedstawionych wielkości inwestor uznaje za właściwe. Inwestor nie wypełnił również wymogów pkt. 9p postanowienia, dotyczących jednoznacznego określenia przeznaczenia wszystkich pomieszczeń w projektowanym budynku. W części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego nie określono jednoznacznie przeznaczenia wszystkich pomieszczeń w projektowanym budynku, tj. jakiego rodzaju usługa/handel będzie świadczona po jego zrealizowaniu, zamieszczono jedynie informację (s. 43 projektu) dotyczącą konieczności opracowania projektu technologii i uzgodnienia z rzeczoznawcą ds. sanitarno-higienicznych po sprecyzowaniu rodzaju funkcji użytkowej każdego z lokali usługowych. Brak jednoznacznego sprecyzowania w tym zakresie stanowi naruszenie § 11 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz uniemożliwia sprawdzenie zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami planu w zakresie przeznaczenia terenu. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji prawidłowo również wskazał, że mimo nałożonych w pkt. 9q-t postanowienia, obowiązków wnioskodawca na stronie tytułowej projektu budowlanego nie wskazał: kategorii wszystkich obiektów budowlanych (brak kat. VIII dot. projektowanych murów oporowych) oraz pełnej daty opracowania projektu z uwzględnieniem daty jego korekty. Ponadto na stronie tytułowej brak jest podpisów projektanta i sprawdzającego z branży konstrukcyjnej. Stosownie do zakresu poprawek nie uzupełniono także numeracji spisu treści, podpisów w metrykach zamieszczonych na rysunkach wchodzących w skład projektu budowlanego, natomiast wszystkie naniesione poprawki nie zostały opatrzone datą i podpisem projektanta z właściwymi uprawnieniami (w tym pod opisem części sanitarnej brak jest podpisu). Nadto podano, że dołączona do projektu budowlanego charakterystyka energetyczna dotyczy budynku mieszkalnego na działkach: nr ewid. gr. [...] i części działki nr ewid. gr. [...] - obr. [...] o pow. użytkowej 6058.26 m, natomiast przedłożony do zatwierdzenia wraz z wnioskiem projekt budowlany dotyczy budynku usługowo - mieszkalnego wielorodzinnego o pow. użytkowej 4555,44 m2 na działkach nr ewid. gr. [...] i części działki nr ewid. gr. [...] - obr. [...]. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji błędnie jednak wskazał, że przedłożona charakterystyka energetyczna została sporządzona w oparciu o nieprawidłowe współczynniki przenikania ciepła przyjęte do obliczeń. Słusznie bowiem wskazał odwołujący, że z uwagi na fakt, iż zarówno projekt jak i charakterystyka energetyczna zostały sporządzone w 2016 r. do obliczeń winny zostać przyjęte współczynniki dla norm obowiązujących od 1 stycznia 2014 r. do 1 stycznia 2017 r. Projekt budowlany dołączany do wniosku o pozwolenie na budowę, powinien być zgodny z przepisami aktualnymi na dzień złożenia wniosku, czyli jeżeli projekt został złożony z wnioskiem w 2016 r. powinien spełniać wymagania powszechnie określane jako WT 2014. Natomiast dopiero projekty sporządzane po dniu 31 grudnia 2016 r. powinny być zgodne z wymaganiami powszechnie określonymi jako WT 2017. Zdaniem organu odwoławczego, błędnie również uznano, że inwestor nie wykazał, że posiada zgodę zarządcy drogi, zgodnie z art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, odnośnie odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. [...]. Jak bowiem wynika z akt sprawy, do projektu budowlanego dołączono pismo zarządcy drogi z dnia [...] grudnia 2016 r., dotyczące uzgodnienia usytuowania budynku w odległości od 4,98 m do 6,98 m od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. [...] w B. Również na rysunku zagospodarowania terenu (s. 15 projektu) naniesiono domiar dotyczący odległości projektowanego budynku od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. [...] w wielkości 6,98 m mieszczący się w określonym przez zarządcę drogi przedziale. W związku z powyższym nałożony w pkt 6 postanowienia, uznano za spełniony. Organ odwoławczy stwierdził, że wskazane powyżej uchybienia organu pierwszej instancji nie miały wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, bowiem brak spełnienia przez inwestora szeregu istotnych nieprawidłowości, zobowiązywało organ do podjęcia decyzji odmownej w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Podkreślono przy tym, że zarówno przedłożenie zgody właściciela na rozbiórkę obiektu, ekspertyzy technicznej, dokumentacji geotechnicznej, jak i częściowo uzupełnionego projektu budowlanego (uwzględniającego braki wskazane w skarżonej decyzji oraz w piśmie z dnia [...] marca 2017 r. przekazującym odwołanie wraz z dokumentacją sprawy do organu odwoławczego m.in. w zakresie braków na stronie tytułowej, podpisów, wskazania murów oporowych, braku zgodności części architektonicznej z konstrukcyjną, ilości nasadzeń, miejsc postojowych ogólnodostępnych) na etapie odwoławczym, nie stanowi o spełnieniu obowiązku nałożonego przez organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. Dołączenie dokumentów i naniesienie poprawek w projekcie budowlanym już po upływie terminu określonego w postanowieniu jest niezgodne z tym przepisem, bowiem termin na usunięcie wskazanych przez organ nieprawidłowości już upłynął i organ pierwszej instancji obowiązany był wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji. Powyższe uzupełnienia na etapie postępowania odwoławczego nie zmieniają faktu, że projekt budowlany nie został uzupełniony w pełnym zakresie w szczególności dotyczącym zgodności projektu budowlanego z zapisami planu miejscowego. Ponadto przedłożona dokumentacja nie powoduje zmiany zamierzenia budowlanego, a jedynie w nieznacznym zakresie eliminuje nieprawidłowości wskazane przez organ pierwszej instancji. Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego złożył inwestor i zarzucił naruszenie: 1) art. 35 ust. 3 ustawy w zw. z § 45 ust. 2 pkt 1 planu przez: - stwierdzenie, że lokalizacja na terenie planistycznym 3.1 U,KP i 3.2 MW,U jednego budynku o funkcji usługowo-mieszkalnej wielorodzinnej nie jest zgodna z ustaleniami planu, w sytuacji gdy przedmiotowy budynek zlokalizowany jest na dwóch jednostkach planistycznych z zachowaniem linii rozgraniczającej tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, realizując możliwość powiązania funkcjonalnego dominanty z zabudową pierzejową, zgodnie z ustaleniami szczegółowymi dla poszczególnych terenów (§ 45 ust. 2 pkt 1 planu dopuszcza realizację dominanty (...) z możliwością związania funkcjonalnego z zabudową pierzejową na terenie 3.2 MW,U) - błędną interpretację realizacji łącznika (powiązania funkcjonalnego) w formie niezakłócającej odczytu dwóch budynków, w sytuacji gdy plan takich warunków nie zawiera, a jego rysunek zaprzecza konieczności, jak i nie narzuca konieczności realizacji odrębnych budynków ze względu na istnienie linii rozgraniczającej; - stwierdzenie, że zapis § 45 ust. 2 pkt 1 planu, dotyczy możliwości związania funkcjonalnego z zabudową pierzejową na terenie 3.2 MW,U, wyłącznie wiatraka, w sytuacji gdy teren oznaczony symbolem 3.1. U,KP przeznaczono pod plac miejski - przestrzeń publiczną z dominantą o funkcji usługowej z zakresu gastronomii, handlu, kultury i turystyki, a forma realizacji jednej z podstawowych na tym terenie funkcji - wiatraka jest formą dopuszczoną a nie wyłącznie obowiązującą; 2) art. 35 ust. 3 ustawy w zw. z § 7 pkt 10 planu, przez jego błędną interpretację i uznanie, że usytuowanie placu zabaw, przeznaczonego dla zabudowy wielorodzinnej na stropodach VIII kondygnacji nie jest zgodne z ustaleniami planu, w sytuacji gdy lokalizacja jest zgodna zapisami planu, ponieważ znajduje się w ramach opisanej planem nieruchomość, którą w przypadku przedmiotowej inwestycji jest obszar objęty wnioskiem - w ramach jednego budynku będzie i może funkcjonować wyłącznie jedna wspólnota mieszkaniowa. Działki stanowiące teren inwestycji umieszczone są w jednej księdze wieczystej, stanowią jedną nieruchomość, zatem warunek, że w zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej każda nieruchomość do wydzielenia geodezyjnego, mogąca funkcjonować w ramach jednej wspólnoty mieszkaniowej musi posiadać pełen program urządzeń towarzyszących (w tym plac zabaw) został spełniony; 3) art. 35 ust. 3 ustawy, poprzez jego błędne zastosowanie, bowiem w sytuacji uzupełnienia przez inwestora warunków postanowienia wzywającego do poprawienia projektu budowlanego ww. przepis nie może stanowić podstawy do wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; 4) art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy oraz art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a., poprzez zaniechanie dokonania przez organ wszechstronnej i całościowej oceny okoliczności sprawy w zakresie analizy zgodności wnioskowanej inwestycji z przepisami planu miejscowego oraz pominięcie istotnych w sprawie dowodów m.in. przedstawionego egzemplarza poprawionego projektu budowlanego, zgody właściciela na rozbiórkę obiektu, ekspertyzy technicznej, dokumentacji geotechnicznej, oraz uzupełnień projektu - braków na stronie tytułowej, podpisów, wskazanie murów oporowych, braku zgodności części architektonicznej z konstrukcyjną, ilości nasadzeń, miejsc postojowych; 5) art. 7, 8 i 107 § 3 K.p.a., przez brak rzetelnego i przekonującego wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierował się organ odwoławczy odmawiając wydania rozstrzygnięcia w kwestii zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w szczególności przez brak precyzyjnego stwierdzenia czy odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wynika z niezgodności projektu budowlanego z zapisami miejscowego planu czy też niespełnienia pozostałych obowiązków nałożonych przez organ pierwszej instancji w postanowieniu z dnia 30 września 2016 r.; 6) art. 15, art. 77 § 1 w zw. z art. 140 K.p.a., przez nieuwzględnienie przez organ odwoławczy zmiany stanu faktycznego sprawy zaistniałego po wydaniu zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji (m.in. w wyniku przedłożenia egzemplarza projektu budowlanego, zgody właściciela na rozbiórkę obiektu, ekspertyzy technicznej, dokumentacji geotechnicznej, oraz uzupełnień projektu - braków na stronie tytułowej, podpisów, wskazanie murów oporowych, braku zgodności części architektonicznej z konstrukcyjną, ilości nasadzeń, miejsc postojowych), tym samym nierozpatrzenie merytoryczne tej sprawy przez organ drugiej instancji; 7) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie, bowiem w przedmiotowej sprawie wobec spełnienia przez inwestora wszystkich wymaganych prawem warunków, organ drugiej instancji winien uchylić zaskarżoną decyzję i orzec o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, względnie uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Wskazując na powyższe naruszenia inwestor wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podano, że za nieuzasadnione należy uznać ograniczenie możliwości wykonania jednego budynku na dwóch jednostkach planistycznych. Podniesiono, że zapisy obowiązującego planu, ani innych obowiązujących przepisów prawa nie wprowadzają takich ograniczeń. Postawienie takiego wymagania ze strony organu jest naruszeniem prawa do zagospodarowania własnej nieruchomości. Podano, że przedmiotowy budynek lokalizowany jest na dwóch jednostkach planistycznych z zachowaniem linii rozgraniczającej tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, realizując możliwość powiązania funkcjonalnego dominanty z zabudową pierzejową, zgodnie z ustaleniami szczegółowymi dla poszczególnych terenów. Identyfikowanie elementów budowlanych jednego budynku z określoną jego funkcją i co za tym idzie przypisywanie ich lokalizacji w ramach określonej jednostki planistycznej jest nadinterpetacją pojęć związanych z funkcjami budynku. Podano, że funkcja budynku związana jest z pomieszczeniami budynku, elementy budowlane nie noszą znamion funkcji, a w przypadku jednego budynku nie może następować podział jego elementów zewnętrznych. Zdaniem strony skarżącej dominanta została zaprojektowana zgodnie z planem miejscowym. Wskazano, że projektowany budynek ma wyraźnie zróżnicowaną wysokość pomiędzy jego częścią usytuowaną na terenie planistycznym 3.2 MW,U, a częścią zlokalizowaną na terenie 3.1 U,KP, gdzie zaplanowano dominantę. Zdaniem inwestora jest to rozwiązanie zgodne z § 45 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 planu, ponieważ na tym terenie dopuszczona jest jedynie dominanta, a nie budynek z dominantą. Podniesiono, że zgodnie z § 45 ust. 1 planu, teren oznaczony symbolem 3.1 U,KP przeznacza się pod plac miejski – przestrzeń publiczną z dominantą o funkcji usługowej a nie jak sugeruje organ pod budynek z dominantą. Zdaniem inwestora przy takiej konstrukcji zapisu planu, jedyną formą dopuszczalną na ww. terenie jest kubatura będąca w całości dominantą. W przedmiotowym projekcie dominantą jest narożnik budynku – część budynku zlokalizowana w obrębie jednostki planistycznej 3.1 U,KP. Zdaniem strony skarżącej, nie znajduje usprawiedliwienia w planie, twierdzenie o niemożliwości zlokalizowania jednego budynku o funkcji usługowo – mieszkalnej wielorodzinnej na terenie 3.2. MW,U i 3.1. U,KP. Inwestor wywiódł, że definicja zabudowy pierzejowej zawarta w § 3 ust. 1 pkt 7 planu oraz obowiązujące linie zabudowy stanowią lex generalis w stosunku do pozostałych zapisów planu, w tym do ustaleń dotyczących możliwości i zakresu powiązania funkcjonalnego dominanty z zabudową pierzejową na terenie 3.2. MW,U - § 45 ust. 2 pkt 1 planu. Podano, że po spełnieniu dopuszczonego w § 45 ust. 1 pkt 1 planu, połączenia funkcjonalnego dominanty z zabudową pierzejową oraz w zakresie określonym liniami zabudowy – spełniono warunek usytuowania ścian projektowanego budynku w ciągu linii obowiązującej, a budynki stykają się szczytami na geodezyjnych granicach działek sąsiednich [...] z nieruchomością określoną zakresem opracowania. Zdaniem inwestora nie znajduje potwierdzenia w planie twierdzenie, że dominanta może wystąpić jedynie w formie wiatraka o funkcji usługowej. Forma wiatraka z łącznikiem jest jedynie dopuszczoną formą dominanty realizującą podstawową funkcję usługową na terenie 3.1. U,KP. Nie znajduje uzasadnienia w planie również powinność realizacji łącznika w formie niezakłócającej odczytu dwóch budynków. Nieprawidłowe jest także przypisywanie na rysunku planu liniom zabudowy funkcji czy form, którym miałyby odpowiadać, w sytuacji gdy plan takich instrukcji nie przewiduje. W zapisach planu nie ma rozróżnień, ani innych odniesień, które wiązałyby konkretną funkcję z konkretną lokalizacją linii zabudowy. Na rysunku planu wskazano dwie nieprzekraczalne linie zabudowy na terenie 3.1. U,KP. Brak jest na rysunku i części tekstowej planu jakichkolwiek wskazań wiążących linię zabudowy z formą czy funkcją budynku. W planie nie ma linii zabudowy dotyczących łącznika czy linii zabudowy dotyczących wiatraka, czy w końcu linii zabudowy dotyczących dominanty - obowiązuje jedna linia zabudowy. Inwestor wywiódł, że wbrew twierdzeniom organu, nie jest zasadą planu realizacja pełnego zakresu programu funkcjonalnego danej funkcji w odniesieniu do jej lokalizacji w określonej jednostce planistycznej. Przedmiotowy plan wiąże zakres pełnego programu urządzeń towarzyszących z obszarem nieruchomości funkcjonującej w ramach jednej wspólnoty mieszkaniowej, a nie z obszarem jednostki planistycznej 3.2. MW,U. Zatem usytuowanie placu zabaw na kondygnacji budynku znajdującej się w jednostce planistycznej 3.1. U,KP spełnia warunek funkcjonowania w ramach jednej wspólnoty mieszkaniowej programu urządzeń towarzyszących. Wywiedziono, że wspólnotę tworzą właściciele lokali znajdujących się w obrębie określonej nieruchomości gruntowej. Nieruchomość ta musi być geodezyjnie wyodrębniona i posiadać własną księgę wieczystą. Działki stanowiące teren inwestycji, umieszczone są w jednej księdze wieczystej, stanowią łącznie jedną nieruchomość i jedną działkę budowlaną. Nadto zdaniem inwestora organ odwoławczy naruszył zasadę dwuinstancyjności. Błędnie bowiem przyjął, że nie stanowią o spełnieniu obowiązków nałożonych, postanowieniem z dnia [...] września 2016 r., dołączone dokumenty i naniesione poprawki w projekcie, w postępowaniu odwoławczym. W konsekwencji organ nie uwzględnił zmiany stanu faktycznego sprawy zaistniałego po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji. W ocenie strony skarżącej organ odwoławczy nienależycie uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Zarzucono, że stanowisko organu w swej argumentacji nie jest konsekwentne. W szczególności brak jest precyzyjnego stwierdzenia czy odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wynika z niezgodności projektu z zapisami planu czy też niespełnienia pozostałych obowiązków nałożonych przedmiotowym postanowieniem. Tym bardziej, że organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji twierdzi iż na etapie odwoławczym dokonanie uzupełnień nie stanowi o spełnieniu obowiązku nałożonego przez organ pierwszej instancji. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności kwestionowanej decyzji. Przedmiotem kontroli Sądu w sprawie niniejszej była decyzja odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, z powodu nie wywiązania się przez inwestora, ze wszystkich obowiązków nałożonych w trybie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa). Przepis art. 35 ust. 1 ustawy, nakazuje, aby przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdził: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę – art. 35 ust. 3 ustawy. Ratio legis przepisu art. 35 ust. 3 ustawy należy łączyć z uznaniem, że wezwanie inwestora do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji - przed wydaniem decyzji załatwiającej sprawę co do istoty - służy umożliwieniu uzyskania przez inwestora decyzji zgodnej z jego wnioskiem niezależnie od tego, że przedstawiona wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę dokumentacja zawierała pierwotnie określone wady prawne. Możliwość usunięcia nieprawidłowości przez inwestora w toku prowadzonego postępowania administracyjnego jest zatem uprawnieniem procesowym strony, które w odniesieniu do kwestii prawidłowego wywiązania się przez organ administracji publicznej z obowiązku jego przyznania, w sposób bezpośredni wpływa na legalność decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Konieczność ścisłego uzależnienia oceny o zgodności z prawem przedmiotowej decyzji od stwierdzenia spełniania przez postanowienie organu nie tylko formalnych, ale również materialnych warunków jego poprawności wynika z faktu, że postanowienie nakładające obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, o którym mowa w art. 35 ust. 3 ustawy, jest postanowieniem niezaskarżalnym, wobec czego inwestorowi jako stronie postępowania nie przysługują żadne środki prawne pozwalające przeciwdziałać wydaniu przez organ wadliwego rozstrzygnięcia procesowego. Jego weryfikacja może zatem odbyć się dopiero wraz z kontrolą instancyjną decyzji kończącej postępowanie i polegać na zniesieniu jego skutków prawnych, poprzez uchylenie decyzji, która swoje uzasadnienie czerpała z niewywiązania się przez inwestora z nałożonego tym postanowieniem obowiązku. Zdaniem Sądu, nie może budzić wątpliwości, że rozstrzygnięcie, jakim jest nałożenie na inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości w przedstawionej dokumentacji załączonej do wniosku o pozwolenie na budowę, nie może mieć charakteru ogólnego i niedookreślonego. Stoi temu na przeszkodzie sama treść art. 35 ust. 3 ustawy. Przedmiotowy przepis posługuje się bowiem sformułowaniem odnoszącym się do usunięcia "wskazanych nieprawidłowości", co oznacza, że nieprawidłowości w przedstawionej dokumentacji powinny zostać nie tylko ustalone przez organ, ale również "wskazane" osobie zainteresowanej w znaczeniu ich ujawnienia i poinformowania o nich inwestora. Ustawodawca wiążąco zdecydował zatem o tym, że organ w treści rozstrzygnięcia zobowiązany jest ściśle wszystkie nieprawidłowości określić i wymienić. Przewidziana w art. 35 ust. 3 ustawy, sankcja w postaci wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę może zostać zatem uznana za zastosowaną prawidłowo w sprawie tylko pod warunkiem pozytywnej weryfikacji poprawności nałożenia postanowieniem obowiązków nie tylko w warstwie merytorycznej (poprawność ustalenia naruszeń), ale również i formalnej (precyzyjne wymienienie nieprawidłowości w postanowieniu, ustalenie terminu, w którym adresat nałożonego obowiązku ma realną możliwość jego wykonania, skutku braku usunięcia nieprawidłowości). W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, postanowienie z dnia [...] września 2016 r. spełnia wszystkie ww. wymagania. A mianowicie, co do zasady, poprawnie ustalono w nim naruszenia, precyzyjnie wymieniono nieprawidłowości, ustalono termin realnie umożliwiający usunięcie nieprawidłowości, pouczono o skutku ich nie usunięcia. Prawidło również w ocenie Sądu, stwierdzono nieusunięcie wskazanych ww. postanowieniu nieprawidłowości w wyznaczonym terminie, co w konsekwencji wykluczało możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Przechodząc do oceny kwestionowanej decyzji stwierdzić należy, że istotnie lektura jej uzasadnienia może budzić wątpliwości w zakresie podstawy decyzji odmownej. A mianowicie czy podstawą tej decyzji był tylko brak zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego czy też decyzja ta była skutkiem także niespełnienia pozostałych obowiązków nałożonych w postanowieniu z dnia [...] września 2016 r. Nadto uzasadnienie decyzji istotnie sugeruje, że organ odwoławczy nie uwzględnił zmiany stanu faktycznego sprawy zaistniałego po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji, tj. przedłożenia zgody właściciela na rozbiórkę obiektu, ekspertyzy technicznej, dokumentacji geotechnicznej oraz uzupełnienia projektu w zakresie braków na stronie tytułowej, podpisów, wskazanie murów oporowych, braku zgodności części architektonicznej z konstrukcją, ilości nasadzeń, miejsc postojowych ogólnodostępnych. Świadczy o tym następujące sformułowanie decyzji: uzupełnienie projektu budowlanego ww. zakresie "(...) na etapie odwoławczym, nie stanowi o spełnieniu obowiązku nałożonego przez organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. Dołączenie dokumentów i naniesienie poprawek w projekcie budowalnym już po upływie terminu określonego w postanowieniu jest niezgodne z tym przepisem". Stanowisko organu w tym zakresie jest nieprawidłowe. Przepis art. 136 K.p.a. stwarza organowi drugiej instancji możliwość przeprowadzenia dodatkowego postępowania, w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Oznacza to, że uzupełnienie projektu budowlanego dokonane przez inwestora na etapie postępowania odwoławczego powinno być uwzględnione przez organ odwoławczy, a to powinno znaleźć odzwierciedlenie w prawidłowo skonstruowanym uzasadnieniu decyzji. Tymczasem uzasadnienie decyzji nie uwzględnia tych uzupełnień. Uchybienie to jednak nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia. Zasadnie bowiem, organ odwoławczy, podnosi także, że uzupełnienia projektu budowlanego na etapie postępowania odwoławczego nie powodują zmiany zamierzenia budowlanego a jedynie w nieznacznym zakresie eliminują nieprawidłowości wskazane przez organ pierwszej instancji. Nie zmienia to jednak faktu, że uzasadnienie decyzji organu odwoławczego, w sprawie niniejszej powinno być skonstruowane w taki sposób aby wynikało z niego jednoznacznie jakie nieprawidłowości zostały już usunięte, w zakresie jakich nieprawidłowości wezwanie było błędne a nieuzupełnienie jakich nieprawidłowości było podstawą wydania decyzji odmownej. Tylko tak skonstruowane uzasadnienie, w kontekście stwierdzenia bardzo wielu nieprawidłowości w postanowieniu z dnia [...] września 2016 r. i częściowego ich uzupełninia na etapie odwoławczym, nie nasuwałoby wątpliwości wypunktowanych w zarzutach skargi. Uchybienie to, jak już wskazano powyżej nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Tym bardziej, że sposób skonstruowania skargi świadczy o tym, iż faktycznie nie budziła wątpliwości strony skarżącej podstawa decyzji odmownej, którą było przede wszystkim brak zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zarzuty skargi dotyczą bowiem naruszenia § 45 ust. 2 pkt 1 i § 7 pkt 10 planu. Stwierdzić należy, że zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego bez wątpienia ma podstawowe znaczenie dla sprawy. Na terenie planowanej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części osiedla B. – w B. (rejon ulicy [...]), uchwalony uchwałą nr XVIII/174/07 Rady Miejskiej w Białymstoku z dnia 29 października 2007 r. - Dz. Urz. Woj. Podl. z 2007 r., nr 261, poz. 2778 ze zm.; dalej powoływany jako plan). Bezspornym w sprawie pozostaje to, że planowana inwestycja zlokalizowana jest na dwóch różnych obszarach planistycznych. Działka nr [...] położona jest na terenie oznaczonym 3.1 U.KP, natomiast działki nr [...] i część działki [...] na terenie oznaczonym 3.2 MW,U. Zgodnie z 45 ust. 1 planu, teren oznaczony na rysunku planu symbolem 3.1 U,KP przeznacza się pod plac miejski - przestrzeń publiczną z dominantą o funkcji usługowej z zakresu gastronomii, handlu, kultury i turystyki. Zgodnie zaś z § 46 ust. 1 planu, tereny oznaczone na rysunku planu symbolami: 3.2 MW,U, 3.4 MW,U oraz 3.5 MW,U przeznacza się pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami, urządzeniami towarzyszącymi, parkingami, dojazdami, placami zabaw i zielenią urządzoną. Bezspornym pozostaje również i to, że planowana inwestycja ma polegać na budowie budynku usługowo – mieszkalnego wielorodzinnego. Zdaniem organu niezgodność inwestycji z planem dotyczy usytuowania elementów budynku mieszkalnego wielorodzinnego takich jak dach, balkon, integralnie związanych z zabudową o funkcji mieszkaniowej, z przekroczeniem linii rozgraniczającej sąsiedni teren przeznaczony pod przestrzeń publiczną – plac miejski. Zadaniem strony skarżącej identyfikowanie elementów budowlanych jednego budynku z określoną jego funkcją i co za tym idzie przypisywanie ich lokalizacji w ramach określonej jednostki planistycznej jest nadinterpertacją pojęć związanych z funkcjami budynku. Wywiedziono, że funkcja budynku związana jest z jego pomieszczeniami. Elementy budowlane nie noszą znamion funkcji, a w przypadku jednego budynku nie może następować podział jego elementów zewnętrznych. Zgodnie z definicją zwartą w art. 3 pkt 2a ustawy budynek mieszkalny jednorodzinny to budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Co prawda definicja legalna dotyczy budynku mieszkalnego jednorodzinnego a planowana inwestycja dotyczy budynku wielorodzinnego, istotna jest jednak ta część definicji która mówi o funkcji takiego budynku, którą jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych. Trudno przyjąć, aby pomieszczenie bez dachu mogło zaspakajać takie funkcje. Elementy zewnętrzne budynku takie jak dach czy balkon stanowią całość konstrukcyjną budynku. Dach jest istotą konstrukcji budynku a balkon jest jego częścią funkcjonalno-użytkową z, zapewniającą obsługę budynku. Skoro części składowe budynku mieszkalnego usytuowane są w terenie przestrzeni publicznej przeznaczonej na plac miejski, stwierdzić należy, że słusznie stwierdzono niezgodność projektu z planem. Zasadnie, zdaniem Sądu, wywodzi organ odwoławczy, że aby spełnić wymagania planu, to pełen program funkcjonalny związany z funkcją mieszkaniową wielorodzinną powinien znajdować się w graniach terenu przeznaczonego pod taką zabudowę, tj. 3.2 MW,U. Naruszeniem planu, zdaniem organu, jest także usytuowanie placu zabaw, stanowiącego urządzenie towarzyszące zabudowy mieszkaniowej, na terenie przeznaczonym pod plac miejski. Zdaniem strony skarżącej, plan wiąże zakres pełnego programu urządzeń towarzyszących z obszarem nieruchomości funkcjonującej w ramach jednej wspólnoty mieszkaniowej, a nie z obszarem jednostki planistycznej. Wspólnotę tworzą właściciele lokali znajdujących się w obrębie określonej nieruchomości gruntowej. Nieruchomość ta musi być geodezyjnie wyodrębniona i posiadać własną księgę wieczystą. Działki stanowiące teren inwestycji, umieszczone są w jednej księdze wieczystej, stanowią łącznie jedną nieruchomość i jedną działkę budowlaną. A zatem usytuowanie placu zabaw na kondygnacji budynku znajdującego się w jednostce planistycznej 3.1. U,KP jest dopuszczalne. W przypadku tego naruszenia, zdaniem Sądu, również należy podzielić stanowisko organu. Zgodnie z § 7 pkt 10 planu, w zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej każda nieruchomość przewidziana do wydzielenia geodezyjnego, mogąca funkcjonować w ramach jednej wspólnoty mieszkaniowej, musi zawierać pełny program urządzeń towarzyszących zabudowie (takich jak: dojazdy, parkingi, place zabaw i inne) określony w ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów. W ocenie Sądu nie można placu miejskiego – przestrzeni publicznej z dominantą o funkcji usługowej uznać za jedną wspólnotę mieszkaniową z budynkiem mieszkalnym usługowym, usytuowanym na terenie sąsiednim oznaczonym symbolem 3.2 MW,U. Podnieść należy, że tereny na których przewiduje się inwestycję, są to dwa odrębne obszary planistyczne spełniające całkowicie inne funkcje i mające różne przeznaczenie. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że nie można przyjąć, iż skoro wszystkie działki inwestycyjne posiadają jednego właściciela i umieszczone są w jednej księdze wieczystej, dopuszczalne jest usytuowanie urządzeń towarzyszących zabudowie mieszkaniowej na terenie sąsiednim przeznaczonym pod plac miejski. Przedłożony projekt budowlany, zdaniem organu, narusza także § 45 ust. 2 pkt 1 planu. Organ stwierdził, że możliwość związania funkcjonalnego obiektu na terenie 3.1 U,KP z zabudową pierzejową na terenie 3.2 MW,U odnosi się jedynie do obiektu wiatraka o funkcji usługowej. Zdaniem inwestora nie znajduje potwierdzenia w planie, że dominanta może wystąpić jednie w formie wiatraka o funkcji usługowej. Forma wiatraka z łącznikiem jest jedynie dopuszczalną formą dominanty, realizującą podstawową funkcję usługową na terenie 3.1 U.KP. Przepisy § 45 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 planu mają następujące brzmienie. "Teren oznaczony na rysunku planu symbolem 3.1 U,KP przeznacza się pod plac miejski - przestrzeń publiczną z dominantą o funkcji usługowej z zakresu gastronomii, handlu, kultury i turystyki - ust. 1. Ustala się następujące szczegółowe zasady zabudowy i zagospodarowania terenu, o którym mowa w ust. 1: dopuszcza się realizację dominanty w formie wiatraka o charakterze regionalnym, z możliwością związania funkcjonalnego obiektu z zabudową pierzejową na terenie 3.2 MW,U" – ust. 2 pkt 2. Z powyższego, zdaniem Sądu, wynika, że jako zasadę uczyniono przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem 3.1 U,KP pod plac miejski - przestrzeń publiczną z dominantą o funkcji usługowej z zakresu gastronomii, handlu, kultury i turystyki, traktowanego jako odrębny teren od terenu oznaczonego symbolem 3.2 MW,U. Jako wyjątek potraktowano możliwość połączenia obu terenów zabudową pierzejową, ale tylko w przypadku realizowania funkcji usługowej w formie wiatraka. Funkcja usługowa, wbrew temu co podnosi strona skarżąca, może być realizowana w różnej formie nie tylko w formie wiatraka. Ale tylko zrealizowanie tej funkcji w formie wiatraka umożliwia połączenie pierzejowe z terenem oznaczonym symbolem 3.2. MW,U. W związku z powyższym, słusznie stwierdził organ odwoławczy, że w przypadku budowy innego obiektu niż wiatrak na terenie 3.1. U,KP, nie ma możliwości zastosowania zabudowy pierzejowej. Nadmienić przy tym należy, że niezgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego została stwierdzona przez organ planistyczy w piśmie z dnia [...] listopada 2016 r. Stwierdzono w nim, że zaproponowany przez inwestora sposób realizacji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej od strony terenu 3.1 U,KP, obudowanej i niemal w całości przesłoniętej "doklejoną" do niej wysoką zabudową terenu 3.1 U,KP. Ściana projektowanego na terenie 3.2 MW,U budynku mieszkalnego wielorodzinnego granicząca z terenem 3.1 U,KP, nie tylko nie jest ścianą frontową, nie można jej też uznać za ścianę zamykającą (obudowującą) plac z zabudową pierzejową. Podkreślono również, że w przypadku realizacji dominanty w formie innej niż wiatrak należy stosować określone w planie parametry zabudowy, tj. wysokość zabudowy minimum 21 m i maksimum 27 m, jak również jako konsekwencję trzeba uwzględnić ośmiometrową wysokość podstawy - która w przypadku dominanty innej niż wiatrak powinna być rozumiana jako wysokość łącznika (związania) budynku z zabudową na terenie sąsiednim. Łącznik ten nie powinien jednak zakłócić wyraźnego odczytu dwóch odrębnych budynków - dominanty oraz 15 - to metrowej zabudowy na terenie o symbolu 3.2 MW,U. Zasadnie, organ odwoławczy stwierdził, że zaprojektowana w sprawie niniejszej dominanta na terenie 3.1. U,KP o wysokości przekraczającej 27 m i nie uwzględniająca 8 – metrowej podstawy, nie przypomina wymaganej planem formy obiektu wolnostojącego lub jedynie w określony sposób połączonego z pierzeją zamykającą kwartał na terenie 3.2 MW,U. Stwierdzone i nie uzupełnione nieprawidłowości ww. zakresie, w ocenie Sądu, uzasadniały odmowę udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Końcowo podnieść należy, że oprócz ww. nieprawidłowości, kwestionowanych w skardze, w sprawie stwierdzono nadto naruszenie: - § 7 pkt 6 planu, poprzez zaprojektowanie dachu ze spadkiem podczas, gdy na terenie 3.1. U.KP obiekt powinien posiadać dach płaski lub dwuspadowy; - § 45 ust. 2 pkt 5 planu, poprzez brak możliwości otwarcia parteru budynku na plac w celu sezonowego wystawiania stolików kawiarnianych na zewnątrz; - § 45 ust. 2 pkt 9 planu, poprzez ustalenie obsługi komunikacyjnej tylko od strony ul. [...] z pominięciem, wymaganej planem obsługi komunikacyjnej dla terenu 3.1 MW,U od strony ul. [...]; - linii zabudowy na wyższych kondygnacjach. Nadmienić przy tym należy, że przedmiotowe nieprawidłowości nie zostały usunięte na etapie postępowania odwoławczego, nie zostały także zakwestionowane w skardze. Oznacza to, zdaniem Sądu, że inwestor mając świadomość tych nieprawidłowości i je akceptując niejako "liczył" na wydanie decyzji pozytywnej. Wobec niepotwierdzenia zarzutów skargi Sąd ją oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).