VII SA/Wa 2526/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2017 r. sprawy ze skargi Gminy G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2016 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Gminy G. kwotę 714 zł (siedemset czternaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2016r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Gminy G. z dnia [...] sierpnia 2016 r., o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], stwierdzającą nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r., nr [...], (zmienionej decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014r., nr [...] oraz decyzją z dnia [...] maja 2015r., nr [...]), nakazującej P. S.A. usunięcie w terminie do dnia 30 czerwca 2013 r., nieprawidłowości stanu technicznego wiaduktu drogowego w ciągu drogi wewnętrznej w miejscowości K. nad linią kolejową nr [...] K. – W. szlak L. – G. w km 37.870 na działce nr [...],[...], obręb K., poprzez wykonanie, określonych ww. decyzją, robót budowlanych - utrzymał w mocy ww. własną decyzję z dnia [...] lipca 2016r., znak: [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że opisana powyżej decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r., nr [...], znak: [...],wydana została na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 i art. 66 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.). Nakazano P. S.A. usunięcie w terminie do dnia 30 czerwca 2013r. nieprawidłowości stanu technicznego ww. wiaduktu poprzez: - wykonanie żelbetowej płyty pomostu, jako podbudowy nowej izolacji i nawierzchni bitumicznej, - wymianę skorodowanych elementów 5 podłużnie i 1 poprzecznicy; - usuniecie skorodowanych centralnych fragmentów wszystkich blach nieckowych,- naprawienie i uzupełnienie balustrad, - wykonanie nowych powłok malarskich na (wcześniej oczyszczonych pozostałości starych powłok oraz z produktów korozji powierzchniowej) stalowych przęsłach wiaduktu, -wykonanie nowej konstrukcji jezdni na obiekcie i na dojazdach, -wykonanie gruntownej naprawy przyczółków (miejscowe uzupełnienie i wymiana brakujących bloków kamiennych, wykruszonych i wyługowanych spoin, przemurowanie na nowo fragmentów górnych partii przyczółków oraz oczyszczenie wokół podpór z roślin i odpadów). Ponadto, na podstawie art. 66 ust. 2 Prawa budowlanego zakazano użytkowania wiaduktu do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r., nr [...], była zmieniona decyzjami tego organu: z dnia [...] stycznia 2014r., nr [...] w zakresie terminu do dnia 31grudnia 2014 r., oraz z dnia [...] maja 2015r., nr [...] w zakresie terminu do dnia 31 grudnia 2015 r., (kolejny wniosek w tym przedmiocie nie został już przez organ uwzględniony). Następnie P. S.A. z siedzibą w W., wniosła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r., nr [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2016r., znak: [...] stwierdził nieważność decyzji objętej ww. wnioskiem. W wyniku rozpoznania wniosku Gminy G. o ponowne rozpoznanie, zapadła decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uzasadniając rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy własnej decyzji z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...] podkreślił, że jego decyzja została wydana w trybie nadzwyczajnym jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Tryb ten ma charakter wyjątkowy, służy wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji dotkniętych najcięższymi kwalifikowanymi wadami, których zamknięty katalog został zawarty w art. 156 § 1 k.p.a. P. S.A. oparły wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji na przesłance z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Zarzuciły, że decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 20 marca 2012 r., przeprowadził kontrolę obiektu - wiaduktu drogowego w ciągu drogi wewnętrznej w miejscowości K. nad linią kolejową nr [...] K. – W. szlak L. – G. w km 37.870 na działce nr [...],[...], obręb K. Uczestniczący w kontroli przedstawiciele zarządcy terenu P. S.A. Z. w W. oświadczyli, że przedmiotowy wiadukt drogowy w miejscowości K. nie jest na ich stanie majątkowym, ani w ich zarządzie, nie figuruje w żadnej ewidencji środków trwałych i nie służy obsłudze linii kolejowej. W związku ze złym stanem technicznym wiaduktu [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał ustnie decyzję o zakazie użytkowania obiektu oraz natychmiastowego skutecznego zabezpieczenia obiektu mostowego przed dostępem osób postronnych i umieszczenie na obiekcie tablic ostrzegawczych o zagrożeniu. Następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2012r., nr [...] na podstawie art. 62 ust.3 Prawa budowlanego organ stopnia wojewódzkiego nałożył na P. S.A. obowiązek przeprowadzenia kontroli wiaduktu oraz wykonania ekspertyzy wiaduktu. Z dostarczonej ekspertyzy technicznej wiaduktu wynikało, że obiekt znajduje się w stanie awaryjnym, co może stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. W tych okolicznościach uzasadnione było wydanie decyzji na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 oraz ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. Zgodnie z którym, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska i jest w nieodpowiednim stanie technicznym, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku. Adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 66 Prawa budowlanego, może być zarówno właściciel jak i zarządca nieruchomości. Zgodnie bowiem z art. 61 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, na obu tych podmiotach spoczywa obowiązek utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym. Organ podkreślił, że ustawa Prawo budowlane w art. 2 ust. 2 stanowi, że jej przepisy nie naruszają przepisów odrębnych. W przypadku zaistnienia przepisów szczególnych, te ostatnie będą miały pierwszeństwo w zastosowaniu. Do przepisów szczególnych w niniejszej sprawie należy zaliczyć ustawy (stan prawny na dzień 26 września 2012 r.): - z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "P." (Dz. U. Nr 84, poz. 948 ze zm.); - z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94, tekst jedn. ze zm.); - z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115, tekst jedn. ze zm.). W świetle przepisu art. 4 pkt 13 ustawy o drogach publicznych wiadukt jest obiektem mostowym, budowlą przeznaczoną do przeprowadzenia drogi, samodzielnego ciągu pieszego lub pieszo - rowerowego, szlaku wędrówek zwierząt dziko żyjących lub innego rodzaju komunikacji przez przeszkodę terenową. Z kolei obiekt mostowy, do którego - jak wyżej wykazano - zalicza się m.in. wiadukt, jest drogowym obiektem inżynieryjnym (art. 4 pkt 12 cytowanej ustawy). Skoro, zatem wiadukt jest drogowym obiektem inżynieryjnym, stanowi on część drogi. Zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych pod pojęciem droga należy rozumieć budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno - użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Przedmiotowy wiadukt drogowy, zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, jest budowlą - obiektem inżynierskim, przeznaczonym do przeprowadzenia drogi gminnej, znajdującej się na działkach nr [...] i [...] w miejscowości K., gmina G. nad przeszkodą terenową - linią kolejową [...] relacji K. - W. Pełni rolę przeprawy nad linią kolejową. Stan władania nieruchomością, na której jest zlokalizowany obiekt budowlany czy własność obiektu budowlanego nie przesądza o podmiocie odpowiedzialnym za utrzymanie tego obiektu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że adresatem decyzji powinien być zarządca drogi, w skład której wchodzi wiadukt. Skoro bowiem przedmiotowy wiadukt, zgodnie z art. 4 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych stanowi część drogi, decyzję należało skierować do zarządcy ustalonego w oparciu o przepisy art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych. Zarządzającym drogą wewnętrzną i zarządzającym ruchem na niej, jeżeli jest usytuowana na wiadukcie, nie może być właściciel terenu (użytkownik wieczysty), na którym stoi wiadukt (w tym przypadku P. S.A.) gdyż to wykracza poza zakres zadań tego podmiotu określony w ustawie o transporcie kolejowym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1285/12). Ponadto, zgodnie z art. 28 ust. 2 pkt 1 ustawy o drogach publicznych do zarządów kolei należy jedynie konserwacja znajdującej się nad skrajnią kolejową dolnej części konstrukcji wiaduktów drogowych, łącznie z urządzeniami zabezpieczającymi. Zastosowanie przepisów art. 28 ww. ustawy nie zostało ograniczone tylko do kategorii dróg publicznych, ma więc również zastosowanie do dróg wewnętrznych i wiaduktów będących w ciągu tych dróg. Zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 20 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, Gmina G. będąc zarządcą drogi jest również zarządcą wiaduktu drogowego, który jest elementem komunikacji drogowej w miejscowości K. - łączy drogę gminną, służy więc miejscowym potrzebom. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Przedmiotowy wiadukt drogowy jest usytuowany nad linią kolejową nr [...] na działce nr [...] należącej do Skarbu Państwa, a użytkownikiem wieczystym jest P. S.A. Z mocy prawa, art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "P.", grunty będące własnością Skarbu Państwa, znajdujące się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu P., co do których P. nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych, stają się z dniem wejścia w życie ustawy, z mocy prawa, przedmiotem użytkowania wieczystego P. Natomiast zgodnie z art. 34 ust. 3 ww. ustawy budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na gruntach, o których mowa w ust. 1, stają się z mocy prawa, nieodpłatnie, własnością P. Budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste (por. w art. 235 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów nie wynika, aby przedmiotowy wiadukt stanowił odrębny od gruntu przedmiot własności. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził - w świetle art. 235 k.c. P. S.A. jest właścicielem przedmiotowego wiaduktu drogowego, co nie stoi na przeszkodzie, aby właściciel działek, na których zlokalizowana jest droga wewnętrzna w ciągu której leży wiadukt, zarządzał obiektem inżynierskim - wiaduktem drogowym zlokalizowanym na działce nr [...]. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.), sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego, należą do zadań własnych gminy. Obowiązek określony w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r., nr [...] został błędnie nałożony na P. S.A. tym samym decyzja ta jest dotknięta wadą kwalifikowaną określoną przepisem art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. co z kolei obliguje organ nadzorczy do stwierdzenia jej nieważności. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła Gmina G. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy od drogach publicznych poprzez jego błędne zastosowanie. Organ błędnie przyjął bowiem, że skarżąca nie zaś P. S.A. jest zarządcą drogi, prowadzącej przez wiadukt zbudowany na działce nr [...], obręb: K.; - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 8 ust. 2 wyżej wymienionej ustawy o drogach, poprzez jego niezastosowanie. Organ musiał błędnie przyjąć, że droga prowadząca przez wiadukt zbudowany na działce nr [...], obręb: K., jest drogą gminną a nie wewnętrzną. W konsekwencji organ stwierdził, że zarządcą ww. dogi jest Gmina G., a nie użytkownik wieczysty gruntu – P. S.A; - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 28 ust. 2 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy o drogach, poprzez jego błędną wykładnię. Organ błędnie uznał, że brzmienie rzeczonego przepisu wyłącza możliwość sprawowania przez P. S.A. zarządu nad całym wiaduktem znajdującym się na działce nr [...], obręb: K.; - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie. Organ niesłusznie uznał, że P. S.A. nie jest stroną zaskarżonej decyzji. Na skutek błędnego ustalenia zarządcy drogi biegnącej przez wiadukt znajdujący się na działce nr [...] (obręb: K.) Organ błędnie przyjął, że na spółce P. S.A. nie powinny ciążyć obowiązki związane z utrzymaniem ww. wiaduktu w należytym stanie technicznym. Skarżąca, na podstawie przepisu art. 145 ust. 1 pkt a p.p.s.a. o wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także na podstawie przepisu art. 135 p.p.s.a o uchylenie poprzedzającej jej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...]; na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżącej, a w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Sąd uchylając zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję tego organu dał wyraz stanowisku, że decyzje te zapadły z naruszeniem prawa. Organ w związku z wnioskiem P. S.A. kontrolował w niniejszym nadzwyczajnym postępowaniu nieważnościowym decyzję wydaną w oparciu o przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 oraz art. 66 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. W kontekście wniosku badał w szczególności wadę z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. – zarzut, że decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Bezsporna jest treść ww. przepisów ustawy Prawo budowlane według stanu na datę wydawania kontrolowanej decyzji. Zgodnie z art. 66 ust 1 pkt 1 i pkt 3 w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym - organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Art. 66 ust. 2 stanowi - decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 1-3, organ nadzoru budowlanego może zakazać użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Decyzja o zakazie użytkowania obiektu, jeżeli występują okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu i może być ogłoszona ustnie. Kluczowy w okolicznościach niniejszej sprawy jest art. 61 ustawy Prawo budowlane - właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2; zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu (...). To właśnie ten przepis stanowi, kto może być adresatem rozstrzygnięcia wydanego w trybie art. 66 wyżej wymienionej ustawy. Wbrew ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kontrolowana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzja z pewnością nie była dotknięta ww. wadą tj. nie została skierowana do podmiotu, który nie był stroną postępowania. Adresatem decyzji opartej na przepisie art. 66 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 61 tej ustawy mógł być właściciel obiektu. Jak prawidłowo ustalił i ocenił sam organ spółka P. S.A. jest właścicielem przedmiotowego wiaduktu drogowego. Organ badając decyzję w szczególnym trybie postępowania nieważnościowego nie mógł przyjąć, że tytuł własności po stronie jej adresata cyt. "nie stoi na przeszkodzie, aby właściciel działek, na których zlokalizowana jest droga wewnętrzna w ciągu której leży wiadukt, zarządzał obiektem inżynierskim - wiaduktem drogowym zlokalizowanym na działce nr [...]". W niniejszym postępowaniu nieważnościowym organ nie mógł prowadzić ponownego rozpoznania sprawy i ponownego ustalania kto powinien być adresatem rozstrzygnięcia. Kontrolował decyzję z określonym w niej adresatem pod kątem obarczenia wadą, która uzasadniałaby wyeliminowanie jej w oparciu o art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ miał obowiązek uwzględnić, że na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. stwierdza się nieważność decyzji, jeżeli została ona skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Skierowanie decyzji administracyjnej do osoby niebędącej stroną należy rozumieć jako nałożenie na dany podmiot obowiązków w sytuacji gdy przepis prawa nie przewiduje możliwości wydania decyzji w odniesieniu do tej właśnie osoby. Tymczasem przepis art. 61 ustawy Prawo budowlane wskazuje wprost - właściciela obiektu jako adresata nakazu opartego na przepisie art. 66 tej ustawy. Zdaniem Sądu, kontrolowana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzja nie jest obarczona wadą w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Nakaz oparty na art. 66 ustawy Prawo budowlane kierowała do właściciela obiektu zatem w zgodzie z przepisem art. 61 ww. ustawy, który określa kto jest adresatem takiego nakazu. Kwalifikowana wada prawna decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., przesądzająca o nieprawidłowym ukształtowaniu stosunku prawnego, zachodziłaby wówczas gdy podmiot, do którego skierowano decyzję, nie miał przymiotu strony postępowania w rozumieniu art.61 ustawy Prawo budowlane (jako lex specialis art. 28 k.p.a. ), a mimo to został przez organ administracji publicznej potraktowany jako strona tego postępowania. Taka okoliczności nie zaistniała na tle kontrolowanej w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzji. P. S.A. z pewnością jako właściciel obiektu budowlanego i strona prowadzonego postępowania mogła być adresatem podjętego w tej decyzji rozstrzygnięcia. Dodatkowo należy podkreślić i to, że przepis art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. ma za zadanie wyeliminowanie przypadków, w których akt administracyjny nie mógł wywołać przewidzianych w nim skutków z uwagi na jego skierowanie do niewłaściwej osoby, niedysponującej uprawnieniami strony. Tymczasem skarżąca spółka w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji oraz przez szereg lat po jej wydaniu nie kwestionowała własnego przymiotu strony. Wykonała część nakazu. Argumentowała, że tylko stan finansowy nie pozwala na realizacje obowiązków w pełni. W kolejnych latach i dochodziła przedłużenia terminu na wykonanie obowiązków. Jako właściciel obiektu pertraktowała z gminą przekazanie obiektu do bezpłatnego użytkowania (pismo z dnia 18 kwietnia 2012 r. spółki P. S.A. adresowane do gminy G.). Utrzymanie gruntowej, leśnej drogi prowadzącej do wiaduktu nie było jednak uzasadnione potrzebami gminy. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) oraz art. 200 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t.j.).