VI SA/Wa 234/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2017 r. sprawy ze skargi D. S.A. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...]; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej D. S.A. z siedzibą w S. kwotę 1 117 (jeden tysiąc sto siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] kwietnia 2016 r. drodze krajowej nr [...] pomiędzy [...] a [...] inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "WITD", "organ I instancji") zatrzymali do kontroli zespół pojazdów składający się z trzyosiowego samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] oraz trzyosiowej przyczepy marki [...] o nr rej. [...]. Przedmiotowym zespołem pojazdów kierował P. R., który wykonywał przejazd z ładunkiem zrzyn tartacznych w imieniu P. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" P. G. na trasie [...]. Nadawcą przewożonego towaru była [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca", "spółka"), która w dniu [...] kwietnia 2016 r. wystawiła dokument WZ [...] obejmujący [...] metrów przestrzennych (mp) zrzyn. Pojazd skierowano do stanowiska ważenia w miejscowości [...] na drodze krajowej nr [...] (km. 94+470 strona prawa), które w dniu kontroli legitymowało się niwelacją stanowiska do ważenia z [...] października 2015 r. Ważenie pojazdu odbyło się przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabrycznych [...] i [...], które w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w S. z terminem ważności odpowiednio do dnia: [...] stycznia 2017 r. i [...] listopada 2016 r. W wyniku ważenia, organ I instancji stwierdził przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów o 6,7 t, bowiem jego rzeczywista masa całkowita wynosiła 46,7 t. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., który kierowca podpisał bez zastrzeżeń. Decyzją WITD z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] nałożono na skarżącą – jako na nadawcę - karę pieniężną w wysokości 5.000 złotych za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii V, które to naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów. W odwołaniu skarżąca wniosła o uchylenie decyzji WITD i umorzenie postępowania. Podniosła, iż to kierowca kontrolowanego pojazdu samodzielnie dokonał załadunku zrzyn tartacznych za pomocą urządzenia HDS. Nabywcą ładunku i podmiotem wskazanym w dokumencie WZ był przedsiębiorca P. G., który dokonał wszelkich czynności związanych z jego kupnem, załadunkiem i transportem. Spółka nie miała więc możliwości ingerowania w załadunek czy transport towaru. W tym zakresie powołała się na załączone do odwołania oświadczenie kierowcy kontrolowanego pojazdu. Czynności skarżącej obejmowały wyłącznie sprzedaż towaru oraz wystawienie dokumentu WZ. Decyzją z [...] grudnia 2016 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ odwoławczy", "organ II instancji"), utrzymał w mocy ww. decyzję WITD z [...] czerwca 2016 r. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej "k.p.a."; obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) oraz art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1 i ust. 2, art. 140aa ust. 1 i ust. 3 pkt 2, art. 140ab ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej: "p.r.d."; obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm.), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (tekst Dz.U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm., dalej: "u.d.p."), a także § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 305 ze zm.). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego oraz przytoczył treść przepisów znajdujących, jego zdaniem, zastosowanie w sprawie. W szczególności wskazał na zaistnienie warunkowej przesłanki odpowiedzialności nadawcy za przekroczenia dopuszczalnych parametrów pojazdu, o której mowa w art. 140aaust. 3 pkt 2 p.r.d. W ocenie organu odwoławczego, materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż skarżąca, jako nadawca towaru, miała wpływ oraz godziła się na powstanie naruszenia. Przepis § 3 ust. 1 pkt 3 lit. b ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. stanowi, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-13, nie może przekraczać w przypadku trzyosiowego ciągnika siodłowego i dwu- lub trzyosiowej naczepy - 40 t. W niniejszej sprawie kontrola zespołu pojazdu (złożonego z trzyosiowego samochodu ciężarowego i trzyosiowej przyczepy) wykazała przekroczenie masy całkowitej zespołu pojazdów o 6,7 t. Nadawca (tj. skarżąca) umożliwił wyjazd takiego pojazdu na drogę publiczną. Zdaniem GITD okoliczność ta jednoznacznie dowodzi, iż spółka miała wpływ, w dodatku znaczący, na powstanie stwierdzonego naruszenia. Organ odwoławczy dodał, że w ten sposób nadawca pośrednio miał swój wkład w pogorszenie się nie tylko stanu technicznego dróg (w tym drogi prowadzącej do swego przedsiębiorstwa), ale też przyczynił się do pogorszenia bezpieczeństwa ruchu drogowego Powyższą decyzję spółka zaskarżyła skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie w całości decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 140aa ust. 1-3 p.r.d. i art. 140ab ust. 1-3 pkt 2 p.r.d. poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, iż skarżąca dopuściła się naruszenia prawa w postaci dopuszczenia do ruchu pojazdu nienormatywnego oraz naruszenia prawa procesowego tj.: art. 7 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, rzetelny i przyjęcie oraz obciążenie odpowiedzialnością również skarżącą za dokonaną czynność ładunku zrzyn przez przewoźnika, niedopełnienie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy, oparcie decyzji jedynie na zgromadzonych dokumentach, art. 77 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku zgromadzenia materiału dowodowego w sposób pełny, rzetelny i wyczerpujący, art. 8 k.p.a. naruszenie zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej wyrażonej w art. 8 k.p.a. poprzez podtrzymanie decyzji I instancji oraz odmowę uznania wyjaśnień skarżącej za wiarygodne i zasadne. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż nie miała wiedzy odnośnie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu należącego do przewoźnika. Po jej stronie nie istniał obowiązek kontroli warunków technicznych pojazdu oraz związanych z nimi parametrów technicznych normatywności pojazdu. Czynnością wykonaną przez spółkę była wyłącznie sprzedaż zrzyn. Dlatego przypisanie skarżącej odpowiedzialności jest pozbawione podstaw prawnych, zaś argumentacja organu definiująca skarżącą jako nadawcę jest oderwana od rzeczywistości. Według spółki, nie ma żadnych przesłanek, aby mogła zostać uznana za podmiot realizujący jakąkolwiek czynność związaną z załadunkiem towaru. Skarżąca przyznała, że nie posiada sprzętu technicznego umożliwiającego kontrolę ładowności pojazdów, dokonujących u niej zakupu towarów. Jednak, jej zdaniem, błędne jest stanowisko organu, iż to w interesie skarżącej leży poznanie stosownych regulacji z zakresu szeroko pojętego prawa transportowego oraz ruchu drogowego, a także zapewnienie takiej organizacji załadunku, by do naruszeń tych norm nie dochodziło. Żaden przepis prawa nie wskazuje ani nie nakłada na podmiot, obowiązku posiadania odpowiedniego wyposażenia do wykonywania takich czynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja WITD naruszają przepisy w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W działaniu organów obu instancji Sąd dopatrzył się nieprawidłowości w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, które mogą mieć wpływ na kwalifikację prawną. Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest kara pieniężna w kwocie 5.000 zł, nałożona na skarżącą jako nadawcę za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia kategorii V. W sprawie bezsporny miedzy stronami jest fakt przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej o 6,7 t. Okoliczność ta wynika jednoznacznie z protokołu kontroli i nie została zakwestionowana przez skarżącą. Natomiast spółka podważa swoją odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie, podnosząc iż nie byłą nadawcą towaru. Stosownie do art. 64 ust. 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem: uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy; przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1; pilotowania przejazdu pojazdu nienormatywnego przez pilota, w przypadku gdy pojazd przekracza co najmniej jedną z następujących wielkości: a) długość - 23 m, b) szerokość - 3,2 m, c) wysokość - 4,5 m, d) rzeczywista masa całkowita - 60 t; 4) zachowania szczególnej ostrożności przez kierującego pojazdem nienormatywnym. Zgodnie z art. 140aa ust. 1 p.r.d. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Natomiast w myśl art. 140aa ust. 3 pkt 2 p.r.d. odpowiedzialność za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia, nakłada się karę pieniężną także na podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1. Podkreślić należy, że odpowiedzialność podmiotów wymienionych w przepisie art. 140aa ust. 3 pkt 2 p.r.d. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy w wyniku rzetelnie przeprowadzonej procedury, wykazany zostanie nie tylko fakt przekroczenia dopuszczalnej wielkości parametru kontrolowanego pojazdu (zespołu pojazdów), lecz także wpływ lub godzenie się załadowcy, spedytora lub nadawcy na to naruszenie, które powstało w wyniku działania lub zaniechania tych podmiotów, co musi wynikać jednoznacznie z ustalonych okoliczności faktycznych danej sprawy. Samo stwierdzenie wystąpienia naruszenia nie jest wystarczającą podstawą do nałożenia kary pieniężnej na te podmioty. Zaakcentować także wypada, iż odpowiedzialność tych podmiotów jest dodatkowa wobec obligatoryjnej odpowiedzialności przewoźnika. Z kolei przepisy art. 140 aa ust. 4 pkt 1 i 2 p.r.d. obligują organ prowadzący postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenia wyszczególnione w art. 140ab ust. 1 i 2 p.r.d. do umorzenia postępowania, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przejazd: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. W niniejszej sprawie organy prowadzące postępowanie nie wzięły pod uwagę okoliczności, iż przewożony ładunek to zrzyny tartaczne stanowiące produkt uboczny przemysłu drzewnego powstający podczas skrawania i frezowania. WITD w decyzji ogóle nie określił rodzaju ładunku (sypki, podzielny, niepodzielny, drewno), ograniczając się do stwierdzenia, że były nim zrzyny, a GITD poprzestał na ustaleniu, iż jest to ładunek podzielny. W uzasadnieniach decyzji organów obu instancji nie ma jakichkolwiek rozważań dlaczego ładunek w postaci zrzyn nie został uznany za drewno w kontekście właściwości tego materiału i możliwości jego wykorzystania w przemyśle i budownictwie. Powszechnie zaś wiadomo, że drewno w różnych postaciach (elementy drewniane) ma jako surowiec lub komponent szerokie zastosowanie w przemysłowym wytwarzaniu wielu produktów, mających również zastosowanie w budownictwie (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 stycznia 2017 r., sygn. akt II GK 304/16 - to i niżej powołane orzeczenie są dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Według art. 61 ust. 15 p.r.d. przy przewozie drewna jego rzeczywistą masę ustala się jako iloczyn objętości ładunku i normatywnej gęstości ustalonej dla danego gatunku drewna. Ustawodawca w ust. 16 art. 61 p.r.d. wskazał, iż minister właściwy do spraw środowiska i minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu określą, w drodze rozporządzenia, gęstość drewna, uwzględniając w szczególności gatunki drewna mające zastosowanie w przemyśle i budownictwie, jego rodzaj i postać, w jakiej jest ono przewożone, mając na uwadze potrzebę ustalenia masy przewożonego drewna w celu uniknięcia przekroczenia nacisków osi pojazdów i ograniczenia negatywnego wpływu na stan techniczny dróg. Wskazane przepisy art. 61 p.r.d. rozwiązują problematyczną kwestię określania masy przewożonego drewna w celu zachowania właściwych parametrów masy pojazdu i nacisku na osie. Gęstość drewna - miernik, jakim posługuje się rozporządzenie jest jedną z podstawowych właściwości drewna (stosunek masy do objętości). W istocie cechuje ją zmienność w zależności od występowania wielu czynników, m.in. od gatunku i wilgotności drewna oraz wieku czy siedliska, na jakim rosło. Z tego względu w rozporządzeniu przyjęto pewną średnią normatywną wartość gęstości dla określonych gatunków drewna. W świetle przytoczonych przepisów masa przewożonego drewna powinna zostać ustalona jako iloczyn objętości ładunku i normatywnej gęstości ustalonej dla danego gatunku drewna, a więc z zastosowaniem odpowiedniego przelicznika, a nie jedynie za pomocą standardowego ważenia całkowitej masy pojazdu. W wyroku z 24 stycznia 2017 r., sygn. akt II GSK 1692/16, NSA podniósł, iż z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 222, poz. 1321), wprowadzającej przepis art. 16 ust. 15 p.r.d. wynika, że powodem jego wprowadzenia był wzgląd na interes przewoźników. Umożliwia on bowiem kalkulacje możliwości przewozowych i właściwe załadowanie pojazdu przez uwzględnienie przy ocenie masy ładunku, gatunku przewożonego drewna. Drewno, w zależności od gatunku, o porównywalnych gabarytach, ma różną masę, w zależności od jego gęstości. Natomiast pojęcie gęstości drewna nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy o ruchu drogowym, brak jest również innych przesłanek, które pozwalałyby na określenie, co jest drewnem. W związku z powyższym, zdaniem NSA, przyjąć należy dla potrzeb ustawy o ruchu drogowym, że drewnem jest wszystko to co zachowuje naturalne cechy fizyczne i chemiczne właściwe temu surowcowi, niezależnie od postaci jaką mu nadano. Nie każde bowiem przetworzenie pozyskanego drewna z lasu prowadzi do powstania nowego rodzajowo produktu pozbawionego cech drewna surowego. Jednocześnie Sąd kasacyjny podkreślił, iż przepis art. 61 ust. 15 p.r.d. odnosi się do wszystkich gatunków drewna, wskazuje bowiem na przewóz każdego drewna, a nie określonego jego gatunku. Dlatego, w ocenie NSA, brak jest podstaw do ograniczenia zakresu jego zastosowania do gatunków drewna określonych w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 61 ust. 16 p.r.d. Ponadto Sąd II instancji w omawianym orzeczeniu zauważył, że zawarte w art. 61 ust. 16 p.r.d. sformułowanie "określą w rozporządzeniu gęstość drewna, w szczególności gatunki drewna mające zastosowanie w przemyśle i budownictwie", wskazujące na określenie gęstości drewna w odniesieniu do niektórych gatunków drewna, nie oznacza, iż delegacja określona w ww. przepisie upoważnia do określenia gęstości drewna tylko i wyłącznie tych gatunków które mają zastosowanie w przemyśle i budownictwie. Innymi słowy, treść art. 61 ust. 16 p.r.d. nie zawiera upoważnienia do ograniczenia drogą aktu wykonawczego zakresu regulacji zawartej w ust. 15. Nie ma zatem podstaw do ograniczenia zastosowania art. 61 ust. 15 p.r.d., w zależności od tego czy przewożone drewno ma zastosowanie w przemyśle i budownictwie co niejako ma wiązać się z tym, iż są gatunkami najczęściej transportowanymi. Minister nie uzyskał również kompetencji do określania gatunków przewożonego drewna, którego masę ustala się według reguły określonej w art. 61 ust. 15 p.r.d. Jego zadaniem jest określenie gęstości drewna poszczególnych gatunków, w szczególności takich gatunków, które mają zastosowanie w przemyśle i budownictwie i tym samym są najczęściej transportowane. NSA zwrócił przy tym uwagę należy, iż art. 61 ust. 16 p.r.d. zawiera też upoważnienie do określenia w drodze rozporządzenia rodzaju i postaci przewożonego drewna, z którego minister nie skorzystał. Reasumując, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, decyzje organów obu instancji naruszają unormowania k.p.a., w tym w szczególności art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ administracyjny nie może dokonywać dowolnych czy też niepełnych ustaleń faktycznych. Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.) Rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji (a także GITD – w razie wniesienia odwołania od rozstrzygnięcia WITD) dokona, po zweryfikowaniu, dokładnej klasyfikacji rodzaju przewożonego ładunku; w szczególności wyjaśni, na jakiej podstawie uznaje, że przewożony ładunek w postaci zrzyn jest albo nie jest drewnem wykorzystywanym w przemyśle i budownictwie. W zależności od poczynionych ustaleń, mając na uwadze, iż w aktach administracyjnych znajduje się dokument WZ nr [...] z [...] kwietnia 2016 r., zgodnie z którym przewożony był ładunek [...] metrów przestrzennych (mp) zrzyn, prowadząc ponownie postępowanie organ dokona wyliczenia rzeczywistej masy przewożonego ładunku. Bez tego rodzaju ustaleń stan faktyczny tej sprawy nie jest ustalony w pełnym, niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy zakresie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), orzekł jak punkcie pierwszym w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w punkcie drugim sentencji wyroku w oparciu o art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).