I SA/Gd 1055/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 października 2017 r. sprawy ze skargi S.G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 24 maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej oddala skargę. Wnioskiem z dnia 15 września 2016 r. S.G. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o rozłożenie na raty (w wysokości 500 zł miesięcznie, a po podjęciu przez nią zatrudnienia w wysokości ¾ części uzyskiwanego dochodu) zapłaty zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym ustalonym w wysokości 75% dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za rok 2010 wraz z odsetkami za zwłokę. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, iż zamierza dokonać dobrowolnej spłaty ww. zaległości, bez potrzeby wszczynania postępowania egzekucyjnego, a także z powodu przedłużającego się stanu niepewności dotyczącego jej rozliczeń podatkowych. Decyzją z dnia 10 stycznia 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił podatniczce rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym ustalonym w wysokości 75% dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za rok 2010 w wysokości 254.240,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 19.671,00 zł. Korzystając z przysługującego prawa pismem z dnia 13 lutego 2017 r. S.G. wniosła od ww. decyzji odwołanie (z zachowaniem ustawowego terminu) do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. W złożonym odwołaniu strona zarzuciła organowi pierwszej instancji naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i § 2, art. 210 § 1 punkty 2, 5 i 6, art. 210 § 4 oraz art. 121, art. 124, art. 191, art. 192 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, a także naruszenie przepisu art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Ponadto strona wskazała na przedwczesne wydanie decyzji w sytuacji, gdy postępowanie powinno zostać zawieszone przez organ pierwszej instancji na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 ww. ustawy. Z uwagi na powyższe S.G. zwróciła się o uchylenie w całości decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 10 stycznia 2017 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji ze względu na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Decyzją z dnia 24 maja 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z treścią art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. Z unormowania tego wynika, że przyznanie ulgi w zakresie umorzenia zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę lub opłaty prolongacyjnej nie jest obligatoryjne i w każdym przypadku opiera się na uznaniu administracyjnym. Oznacza to, że organ podatkowy może, ale nie musi wydać decyzji pozytywnej, czyli zastosowanie ustanowionych w w/w regulacji ulg jest prawem, a nie obowiązkiem organów podatkowych. Uznanie administracyjne nie oznacza swobody decyzji dla organu administracji, lecz jest ograniczone kierunkowymi dyrektywami wyboru, jakimi są użyte w treści przepisu zwroty ważny interes podatnika oraz interes publiczny. Przesłanka ważnego interesu podatnika wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które są wyjątkowe, niezależne od woli i sposobu postępowania podatnika i które uniemożliwiły mu wywiązanie się z ciążących na nim względem Skarbu Państwa obowiązków. Do takich zaliczyć można sytuacje, gdy podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych, trwale utracił możliwości zarobkowania lub utracił majątek. O istnieniu ważnego interesu podatnika nie decyduje jednak subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy. Przez interes publiczny należy zaś rozumieć dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów. Zwrócono także uwagę, że rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę, podobnie jak inne ulgi wskazane w art. 67a Ordynacji podatkowej, jest instytucją nadzwyczajną, tym samym wypadki społeczne i gospodarcze warunkujące udzielenie tej ulgi muszą posiadać tę samą cechę. Przenosząc powyższe na grunt sprawy stwierdzono, że wskazane okoliczności mające - zdaniem strony - stanowić przesłanki rozłożenia na raty zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym ustalonym w wysokości 75% dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za rok 2010 nie potwierdzają istnienia po stronie odwołującej ważnego interesu podatnika, ani interesu publicznego, przemawiających za przyznaniem wnioskowanej ulgi w spłacie. Wskazano, że ze złożonego przez S.G. oświadczenia-zeznania o sytuacji finansowej i uzyskiwanych dochodach oraz pozostałych złożonych do akt sprawy dokumentów wynika, że strona: - jest w wieku 33 lat i prowadzi dwuosobowe gospodarstwo domowe (w którym poza Panią G. pozostaje jeszcze jej dziecko), - zamieszkuje w będącym własnością jej matki mieszkaniu położonym w G. o powierzchni 59,40 m2 i nie jest właścicielem żadnych nieruchomości bądź prawa majątkowych mogących być przedmiotem hipoteki lub zastawu, - nie posiada żadnych ruchomości o znacznej wartości pieniężnej, - nie posiada żadnych oszczędności w gotówce, oszczędności zgromadzonych na rachunkach bankowych, akcji, obligacji bądź innych papierów wartościowych. Strona wykazała ponoszenie wydatków na bieżące utrzymanie w łącznej kwocie około 894 zł miesięcznie, na które składają się opłaty za energię elektryczną około 154,00 zł (średnia za okres od czerwca do października), czynsz około 256,00 zł (średnia z roku 2016), fundusz remontowy 30,28 zł, opłaty dla "A" S.A. (za usługi RTV, internet) w kwocie 174,18 zł (średnia z miesięcy od czerwca do września 2016 r.), wydatki za gaz około 280 zł (przy czym strona udokumentowała jedynie dokonywanie przelewów za gaz, natomiast nie przedłożyła rachunków, z których wynikałaby wysokość tej opłaty w skali miesiąca, stąd przyjęto kwotę opłat za gaz zgodnie z oświadczeniem strony). W odniesieniu do dochodów uzyskiwanych w prowadzonym gospodarstwie domowym strona wykazała i udokumentowała dochód uzyskiwany z pracy w wysokości 1.850,00 zł brutto (około 1.350,00 zł netto). Jednocześnie organ zauważył, że strona w prowadzonym postępowaniu wskazywała na partycypowanie w kosztach utrzymania gospodarstwa domowego ze strony ojca jej dziecka oraz uzyskiwania pomocy ze strony matki, okoliczności tych jednak w żaden sposób nie udokumentowała, co więcej nie wskazała nawet w jakiej wysokości pomocy otrzymuje. Również zaznaczono, że choć w złożonym odwołaniu strona wskazywała na gotowość udzielenia pomocy w spłacie zaległości ze strony ojca jej dziecka, to również w tym przypadku w żaden sposób nie udokumentowała gotowości ww. osoby do udzielenia jej pomocy w spłacie przedmiotowej zaległości (np. w formie oświadczenia woli). W tej sytuacji przypomniano, że jakkolwiek decyzje wydawane na podstawie art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej mają charakter uznaniowy, to jednak ustalony w nich układ ratalny powinien mieć charakter realny, ponieważ wyłącznie wówczas stanowi faktyczną pomoc w wykonywaniu zobowiązań podatkowych. Realność układu występuje zaś wówczas, gdy ilość, wysokość rat i czasookres ich spłaty uwzględnia możliwości finansowe podatnika. Tymczasem wykazane przez odwołującą w przedmiotowej sprawie miesięczne dochody (około 1.350,00 zł netto) przy wykazanych wydatkach gospodarstwa domowego (około 894,00 zł) nie pozwoliłby na spłatę rat w wysokości ¾ uzyskanego dochodu tj. około 1.000,00 zł. Zasadne jest też przywołanie stanowiska organu pierwszej instancji, iż udzielenie stronie rat w wysokości 1.000,00 zł miesięcznie na spłatę zaległości (która łącznie z odsetkami na dzień złożenia wniosku wynosiła 273.911,00 zł) rozciągałoby okres spłaty ww. zaległości na 36 lat. Za udzieleniem rat na tak długi okres czasu nie przemawiałby w tej sytuacji fakt zatrudnienia odwołującej na umowę na czas określony jedynie do listopada 2018 roku. We wniosku o udzielenie ulgi oraz w złożonym odwołaniu strona podniosła, iż zamiar dobrowolnego uregulowania zaległości podatkowej umożliwiający zachowanie niezbędnych podstawowych środków utrzymania stanowi okoliczność przemawiającą za uznaniem występowania w sprawie ważnego interesu publicznego oraz interesu podatnika. Odnosząc się do powyższego stwierdzić należy, iż okoliczność ta nie jest dostateczną podstawą do uznania wystąpienia w sprawie ważnego interesu publicznego czy też interesu podatnika. Jak już bowiem organ wyjaśnił powyżej przesłanka ważnego interesu podatnika wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które są wyjątkowe, niezależne od woli i sposobu postępowania podatnika i które uniemożliwiły mu wywiązanie się z ciążących na nim względem Skarbu Państwa obowiązków. Powstanie przedmiotowej, zaległości stanowi natomiast konsekwencję opodatkowania uzyskanego przez podatniczkę dochodu za 2010 rok nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Nie budzi wątpliwości organu, że ustalenie, czy zaległość powstała na skutek działań bądź zaniechań podejmowanych przez podatnika, czy na skutek okoliczności niezależnych od strony (losowych) ma zasadnicze znaczenie dla oceny, czy zaistniały przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu społecznego, czy też nie. Podejmując jakiekolwiek decyzje podatnik działa bowiem we własnym interesie i na własny rachunek, co oznacza, że ponosi zarówno korzystne skutki, jak i ujemne konsekwencje tych działań. Skoro zatem powstanie zaległości było skutkiem braku ujawnienia przez stronę źródła dochodu, z którego pochodziły będące w Jej posiadaniu środki finansowe, nie zaś nadzwyczajnych niezależnych od niej zdarzeń losowych, to nie sposób zgodzić się z subiektywnym przekonaniem odwołującej o zaistnieniu w sprawie ważnego interesu uzasadniającego przyznanie wnioskowanej ulgi. Zauważono, iż jak wynika z akt sprawy strona po otrzymaniu w dniu 13 września 2016 r. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 26 sierpnia 2016 r. utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji, którą ustalono jej wysokość zobowiązania podatkowego przekazała matce w drodze darowizny w dniu 20 września 2010 r. należące do niej nieruchomości stanowiące lokal mieszkalny położony w G., w którym obecnie zamieszkuje oraz garaż. To działanie strony polegające na wyzbyciu się majątku, mogącego być przedmiotem hipoteki ustanowionej przez Skarb Państwa, nie przemawia za uznaniem zasadności przyznania przedmiotowej ulgi w spłacie. Ponadto pokreślono, że podatniczka nie dokonała żadnej dobrowolnej wpłaty na poczet zaległego zobowiązania. Zwrócono uwagę, że postępowanie ulgowe nie stanowi płaszczyzny do badania dowodów mających przesądzać o istnieniu i wysokości zaległości podatnika, bowiem jest ono postępowaniem odrębnym od postępowania podatkowego, a w postępowaniu dotyczącym ulgi w spłacie brak jest możliwości kwestionowania wysokości zobowiązania podatkowego i to wnikającego z ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. Odnosząc się do zarzutu strony co do braku dokonania w postępowaniu egzekucyjnym wyczerpujących ustaleń dotyczących wysokości odsetek za zwłokę od przedmiotowej zaległości z uwzględnieniem przerw w ich naliczaniu wskazuje się, iż powyższa kwestia został szeroko podjęta w postanowieniu Naczelnika Urzędu Urzędu Skarbowego z dnia 24 kwietnia 2017 r., w którym organ wyraził stanowisko, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki przemawiające za zastosowaniem przerw w naliczaniu odsetek za zwłokę. Co do zarzutu braku zawieszenia postępowania ulgowego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z toczącym się postępowanie sądowo-administracyjnym w sprawie decyzji wymiarowej podkreślono, iż podstawą zawieszenia postępowania w sprawie udzielania ulg w zapłacie zobowiązań podatkowych może być tylko art. 204 § 1 Ordynacji podatkowej, nie zaś wskazany przez stronę art. 201 § 1 pkt 2 tej ustawy. W kwestii zarzutu dokonania przez organ pierwszej instancji błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie i nieuznania, iż sytuacja odwołującej uzasadnia udzielenie wnioskowanych rat, a w konsekwencji naruszenie przepisów art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 192 oraz zarzutu naruszenia przepisów art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4, art. 121 § 1 i art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez nieprawidłowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji - Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, iż z treści decyzji oraz zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organ dokonał analizy i wziął pod rozwagę wszystkie dowody i dokumenty przedłożone przez stronę w ramach prowadzonego postępowania podatkowego w tym również wysokość wszystkich wykazanych wydatków, a w uzasadnieniu decyzji w sposób jasny odniósł się do zawartej we wniosku o ulgę argumentacji. Strona była wzywana przez organ podatkowy dwukrotnie (w tym raz na wniosek strony) o uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie. Zawiadomieniem z dnia 14 grudnia 2016 r. organ podatkowy zgodnie z art. 200 Ordynacji podatkowej wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się sprawie zebranego materiału dowodowego. Strona skorzystała z powyższego uprawnienia wypowiadając się pismem z dnia 5 stycznia 2017 r.. W związku z powyższym organ podatkowy w prowadzonym postępowaniu wypełnił dyspozycje art. 122, art. 187 § 1 art. 191 i art. 192 oraz art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4, art. 121 § 1 i art. 124 Ordynacji podatkowej, podjął wszelkie działania zmierzające do ustalenia sytuacji faktycznej strony, a następnie rozważył całość okoliczności sprawy w uzasadnieniu wydanej decyzji. Końcowo odnośnie zarzutu, dotyczącego wszczęcia postępowania egzekucyjnego pomimo złożenia przez stronę wniosku o udzielenie ulgi w postaci rozłożenia na raty zapłaty przedmiotowej zaległości podatkowej - organ zauważył - iż samo złożenie wniosku o rozłożenie zobowiązania na raty nie stanowi przeszkody do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec zobowiązanego. W związku z powyższym zarzut strony uznano za chybiony. Skargą z dnia 14 czerwca 2017 r. S.G. wniosła o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 24 maja 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 10 stycznia 2017 r.. W złożonej skardze strona zarzuciła decyzjom naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i § 2, art. 210 § 1 punkty 5 i 6, art. 210 § 4, art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe ich zastosowanie. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę (...). Z unormowania tego wynika, że przyznanie ulgi w zakresie umorzenia zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę lub opłaty prolongacyjnej nie jest obligatoryjne i w każdym przypadku opiera się na uznaniu administracyjnym. Uznanie administracyjne nie oznacza swobody decyzji dla organu administracji, lecz jest ograniczone dyrektywami, jakimi są użyte w treści przepisu zwroty ważny interes podatnika oraz interes publiczny. Przesłanka ważnego interesu podatnika wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które są wyjątkowe, niezależne od woli i sposobu postępowania podatnika i które uniemożliwiły mu wywiązanie się z ciążących na nim względem Skarbu Państwa obowiązków. O istnieniu ważnego interesu podatnika nie decyduje jednak subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy. Przez interes publiczny należy zaś rozumieć dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów. Należy także zwrócić uwagę, że rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę, podobnie jak inne ulgi wskazane w art. 67a Ordynacji podatkowej, jest instytucją nadzwyczajną, tym samym wypadki społeczne i gospodarcze warunkujące udzielenie tej ulgi muszą posiadać tę samą cechę. Zatem za udzieleniem ulg określonych w art. 67a Ordynacji podatkowej przemawiać będą wypadki niezależne od sposobu postępowania podatnika bądź spowodowane działaniem czynników, na które nie mógł mieć on wpływu. Odnosząc powyższe uwagi do treści zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, iż organy podatkowe przystąpiły do rozpoznania sprawy w sposób prawidłowy rozumiejąc podstawę rozstrzygnięcia. Przeprowadzone postępowanie dowodowe, bez zastrzeżeń do jego jakości i zupełności, pozwoliło ustalić, że skarżąca uzyskując dochody z pracy na czas określony do listopada 2018 roku, przy ustalonych wydatkach na utrzymanie rodziny, nie będzie w stanie regulować proponowanego układu ratalnego. Zaś wskazane przez nią raty rozciągnęłyby okres spłaty na 36 rat. Tak więc Sąd uznał przeprowadzoną w tym zakresie ocenę tak realności możliwości spłat, jak i uzyskanie zaspokojenia przez Skarb Państwa jako prawidłową, mieszczącą się w granicach dyrektyw wyznaczonych w art. 67a § 1 pkt 2 O.p.. Tym samym w przedmiotowym postępowaniu nie doszło do naruszenia dyspozycji art. 122, art. 187 § 1, art. 210 § 1 pkt 5, pkt 6 § 4, art. 121 § 1 i art. 124 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy podjął wszelkie działania zmierzające do ustalenia sytuacji faktycznej strony, a następnie rozważył całość okoliczności sprawy w uzasadnieniu wydanej decyzji. W odniesieniu do zarzutu utrzymania w mocy przez organ decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w momencie, kiedy niejasna pozostawała kwestia wysokości zaległości i odsetek za zwłokę od zaległości skarżącej, należy wskazać, iż ustalenie stronie wysokości zobowiązania podatkowego dokonywane jest na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Niniejsze postępowanie jest natomiast postępowaniem ulgowym prowadzonym w trybie art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, a jego przedmiotem jest zbadanie czy w sprawie zaistniały określone przesłanki w kontekście zasadności przyznania stronie ulgi podatkowej w odniesieniu do zaległości podatkowej w wysokości określonej na dzień złożenia wniosku o ulgę. Postępowanie ulgowe nie stanowiło więc płaszczyzny do badania dowodów mających przesądzać o istnieniu i wysokości zaległości podatnika czy też odsetek od tych zaległości, jest ono bowiem postępowaniem odrębnym od postępowania podatkowego. Na marginesie tego przypomnienia wymaga, że Sąd wyrokiem z 11 lipca 2017 r. w sprawie I SA/Gd 1313/16 oddalił skargę na decyzję wymiarową. W związku z powyższym wskazane przez stronę okoliczności nie mogły stanowić podstawy do zakwestionowania decyzji organu pierwszej instancji oraz nie są podstawą do uchylenia decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 24 maja 2017 r.. Odnosząc się zaś do kwestii ustalenia stronie wysokości odsetek za zwłokę od przedmiotowej zaległości, powyższa kwestia została podjęta w postanowieniu Naczelnika Urzędu Urzędu Skarbowego z dnia 24 kwietnia 2017 r. Nr [...], w którym organ wyraził stanowisko, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki przemawiające za zastosowaniem przerw w naliczaniu odsetek za zwłokę. Odpowiadając na zarzut nie wzięcia pod uwagę przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wyrażanego zamiaru dobrowolnego uregulowania zaległości podatkowej uznać należy, iż okoliczność ta nie stanowi dostatecznej podstawy do uznania wystąpienia w sprawie ważnego interesu publicznego czy też interesu podatnika. Rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę, podobnie jak inne ulgi wskazane w art. 67a Ordynacji podatkowej, jest instytucją nadzwyczajną, tym samym wypadki społeczne i gospodarcze warunkujące udzielenie tej ulgi muszą posiadać tę samą cechę. Zatem za udzieleniem ulg określonych w art. 67a Ordynacji podatkowej przemawiać będą wypadki niezależne od sposobu postępowania podatnika bądź spowodowane działaniem czynników, na które nie mógł mieć on wpływu. Powstanie przedmiotowej zaległości stanowi natomiast konsekwencję opodatkowania uzyskanego przez stronę dochodu za 2010 rok, nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Skoro powstanie zaległości było skutkiem braku ujawnienia przez skarżącą źródła dochodu, z którego pochodziły będące w jej posiadaniu środki finansowe, nie zaś nadzwyczajnych niezależnych od niej zdarzeń losowych, to nie sposób zgodzić się z subiektywnym przekonaniem strony skarżącej o zaistnieniu w sprawie ważnego interesu uzasadniającego przyznanie wnioskowanej ulgi. Zgodzić się także wypada z organem, że na ocenę działania strony i w efekcie - jej uprawnienia do wnioskowanego przywileju podatkowego w postaci ulgi - miał fakt darowizny należącej do niej nieruchomości, albowiem w takiej sytuacji trudno oczekiwać wsparcia od Państwa. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skargę - jako niezasadną - należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalić.