III SA/Wr 519/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński, Sędziowie Sędzia NSA Sędzia WSA Anna Moskała, Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Kiermacka, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 12 października 2017 r. sprawy ze skargi P.H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie negatywnej opinii wniosku w sprawie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18% alkoholu, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych z dnia [...] r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ([...]sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n. P. H. (dalej: strona, skarżąca) wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18% alkoholu, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie "A", przy ul. [...] we W. Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych we W. (dalej: Komisja) wniosek strony zaopiniowała negatywnie (postanowienie nr [...] z [...] lutego 2017 r.). Jako podstawę prawną opinii wskazała m.in. art. 2¹ ust. 1 pkt 1 i art. 18 ust. 3a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 487 ze zm. - dalej: u.w.t.p.a., ustawa) oraz uchwałę nr XIII/241/11 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 7 lipca 2011 r. (zm. uchwałą nr XL/935/13 z dnia 21 marca 2013 r.) w sprawie zasad usytuowania we W. miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych oraz wprowadzenia zakazu sprzedaży, podawania oraz spożywania napojów alkoholowych w miejscach, obiektach lub na określonych obszarach miasta (Dz. Urz. Woj. Doln. z dnia 28 października 2014 r., poz. 4456 - dalej: uchwała nr XIII/241/11, uchwała). Stwierdziła niezgodność lokalizacji punktu sprzedaży alkoholu z § 1 ust. 1 pkt 1 uchwały, tj. jego usytuowanie w najbliższej okolicy Przedszkola nr [...] "B", położonego przy ul. [...]. Argumentowała, że przeprowadzone oględziny potwierdziły, że: 1) obiekty znajdują się w odległości niespełna 20 metrów i oddzielone są jedynie drogą wewnętrzną, znajdującą się w strefie zamieszkania (uspokojonego ruchu); 2) obiekt Przedszkola oddzielony jest płotem wykonanym z siatki i obsadzonym thujami; 3) brak jest przeszkody faktycznej uniemożliwiającej kontakt wzrokowy, głosowy i bezpośredni dostęp; 4) nie występują trwałe przeszkody, tj. krawędź jezdni, zabudowa, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy, mur bez przejść oraz ciek wodny bez bliskich przepraw. Przyjęła, że ochronie podlega nie tylko budynek Przedszkola, ale cała nieruchomość, która oddana jest placówce do realizacji jej zadań. Dodała, że wydając negatywną opinię realizowała - wyrażony w ustawie - cel związany z ochroną dzieci i młodzieży przed negatywnymi następstwami spożywania alkoholu. W zażaleniu, strona zakwestionowała opinię Komisji. Podniosła, że uchwała nr XIII/241/11 nie precyzuje pojęcia "najbliższa okolica", co skutkuje różnym pojmowaniem i stosowaniem zasad związanych z sytuowaniem miejsc sprzedaży alkoholu od miejsc chronionych. Dowodziła, że - w sprawie - obiekt chroniony oddzielony jest od punktu sprzedaży alkoholu trwałą przeszkodą, tj. krawędzią drogi a odległość wyznaczona ciągami pieszymi, od wejścia do sklepu do wejścia na teren Przedszkola, wynosi 113 metrów. Oprócz drogi, działki oddziela pas zieleni (drzewa, krzewy) i dwumetrowe ogrodzenie. Zdaniem strony, stwierdzenie kontaktu wzrokowego i głosowego stanowi nadinterpretację przepisów ustawy. Na poparcie swojego stanowiska, strona załączyła zdjęcia i mapy. Wniosła o uchylenie postanowienia Komisji i wydanie pozytywnej opinii. Po rozpatrzeniu zażalenia, skarżonym postanowieniem, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. (dalej: SKO, Kolegium) postanowienie Komisji utrzymało w mocy. Uzasadniając, SKO przywołało art. 18 ust. 3a ustawy (stanowiący o kompetencji Komisji do wydania opinii o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży alkoholu z uchwałą) i art. 12 ust. 2 u.w.t.p.a. (dotyczący obowiązku ustalenia przez Radę Gminy zasad usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych). Podkreśliło, że negatywna opinia Komisji wyłącza możliwość udzielenia zezwolenia na wnioskowaną sprzedaż. SKO zauważyło, że - zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1 uchwały - nie dopuszcza się usytuowania miejsc stałej sprzedaży i podawania napojów alkoholowych w najbliższej okolicy placówek szkolnych, wychowawczych i opiekuńczych, młodzieżowych domów kultury i świetlic środowiskowych dla dzieci i młodzieży. Wskazało, że uchwała (także ustawa) nie definiuje pojęcia "najbliższa okolica placówek". Zaznaczyło, że wprawdzie - stosownie do art. 2¹ ust. 1 pkt 1 ustawy - "najbliższa okolica punktu sprzedaży napojów alkoholowych" to obszar mierzony od granicy obiektu, zamknięty trwałą przeszkodą o charakterze faktycznym, taką jak krawędź jezdni, zabudowa, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy, mur bez przejść oraz ciek wodny bez bliskich przepraw, jednak "najbliższa okolica punktu sprzedaży napojów alkoholowych" to nie to samo, co "najbliższa okolica obiektów chronionych uchwałą". Podniosło, że definicja ustawowa może - ewentualnie - służyć pomocniczo przy interpretacji zapisów uchwały. Uznało, że Komisja błędnie zastosowała wprost definicję ustawową, lecz - według SKO - nie ma to wpływu na wynik postępowania. Kolegium motywowało, że - w języku potocznym - "najbliższa okolica" to obszar rozciągający się dookoła jakiegoś miejsca, stanowiący jego bezpośrednie otoczenie, znajdujący się w niewielkiej odległości od danego miejsca, przylegający do czegoś. Dodało, że w uchwale nie wyznaczono odległości, które pozwalałyby ustalić granice obszaru nazwanego najbliższą okolicą. Przyjęło, że najbliższą okolicę placówki tworzy obszar zamknięty trwałą przeszkodą faktyczną w stosunku do owej placówki. Przy czym, przeszkoda ta musi być uznawana za podstawową okoliczność, której istnienie zamyka w/w obszar, stanowiąc w konsekwencji granicę "najbliższej okolicy". Mając na uwadze powyższe, materiał zdjęciowy obrazujący miejsce usytuowania punktu sprzedaży alkoholu, ustalenia zawarte w protokole z wizji lokalnej oraz materiał dowodowy dołączony przez stronę do zażalenia, SKO uznało, że w najbliższej okolicy sklepu "A" faktycznie znajduje się Przedszkole, a więc miejsce chronione, o jakim mowa w uchwale. Stwierdziło, że odległość między sklepem a Przedszkolem jest bardzo bliska i wynosi około 15 metrów. Wskazało, że nie chodzi o odległość od wejścia do sklepu do wejścia na teren Przedszkola, lecz odległość między granicami obiektów. Podkreśliło, że pomiędzy Przedszkolem a sklepem nie ma żadnej trwałej przeszkody o charakterze faktycznym, takiej jak - wskazana w art. 2¹ ust. 1 pkt 1 ustawy - krawędź jezdni, czy zabudowa, która - ze względu na swój charakter - może wpływać na wyznaczenie obszaru najbliższej okolicy Przedszkola. Zwróciło uwagę, że obiekty usytuowane są względem siebie w linii prostej i że pomiędzy nimi znajduje się jedynie droga wewnętrzna (strefa zamieszkania), stanowiąca dojazd do pobliskiego osiedla. Motywowało, że droga ta przeznaczona jest dla niewielkiego natężenia ruchu, tworzy dojazd do osiedla mieszkaniowego, nie jest odgrodzona barierkami oraz można ją swobodnie przekraczać. Zdaniem SKO, z tych powodów droga ta nie może być uznana za trwałą przeszkodę, w rozumieniu art. 2¹ ust. 1 pkt 1 ustawy. Na poparcie swojego stanowiska SKO powołało wyrok tut. Sądu z 7 marca 2014 r. (III SA/Wr 890/13). Według Kolegium, nieuzasadnione jest twierdzenie strony o istnieniu faktycznej przeszkody w postaci rosnących na terenie Przedszkola drzew i krzewów, czy też jego ogrodzenie panelami z siatki, gdyż wymienione przeszkody nie uniemożliwiają kontaktu wzrokowego i głosowego pomiędzy sklepem a Przedszkolem, tj. nie wpływają na wytyczenie najbliższej okolicy Przedszkola. Reasumując, SKO przyjęło ostatecznie, że lokalizacja punktu sprzedaży napojów alkoholowych w sklepie "A" przy ul. [...] we W. nie byłaby zgodna z wymogami uchwały nr Xlll/241/11. W skardze, skarżąc postanowienie SKO w całości, strona zarzuciła naruszenie: 1) art. 2¹ ust. 1 pkt 1 u.w.t.p.a. oraz § 1 ust. 1 pkt 1 uchwały nr XllI/241/11 przez błędną wykładnię użytego w w/w przepisach pojęcia "najbliższej okolicy", co doprowadziło organy obu instancji do nieprawidłowych wniosków, a mianowicie, że sklep "A" znajduje się w najbliższej okolicy Przedszkola, podczas gdy sklep ten jest oddzielony od Przedszkola krzewami, ogrodzeniem i jezdnią a ponadto wejście do Przedszkola znajduje się na innej ulicy; zatem nie sposób przyjąć, że oba obiekty znajdują się względem siebie w najbliższej okolicy; 2) art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: K.p.a.) poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego i błędne przyjęcie, że: a) położenie sklepu stanowi najbliższą okolicę Przedszkola, b) pomiędzy sklepem a Przedszkolem nie istnieje trwała przeszkoda faktyczna. Tak stawiając zarzuty, strona wniosła o uchylenie w całości obu wydanych w sprawie postanowień oraz zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając, strona argumentowała jak w zażaleniu. Wskazała, że uchwała nr XllI/241/11 nie precyzuje pojęcia "najbliższej okolicy", stąd też - dokonując jego wykładni - odwołać trzeba się do zasad logiki i doświadczenia życiowego a pomocniczo tylko posłużyć się definicją legalną, zawartą w art. 2¹ ust. 1 pkt 1 ustawy. Uznała, że organy błędnie zinterpretowały znaczenie terminu "trwała przeszkoda". Strona dowodziła, że między obiektami znajdują się drzewa, krzewy, ogrodzenie i jezdnia. Wywiodła, że nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organów, jakoby "za trwałą przeszkodę uznać można krawędź jezdni oznaczoną wyraźnie krawężnikiem, ulicy o dużym natężeniu ruchu, z wyraźnie przewidzianymi miejscami do przekroczenia jezdni" i że - w związku z tym - droga odgradzająca Przedszkole od sklepu warunków tych nie spełnia i nie stanowi trwałej przeszkody. Odwołała się do definicji legalnej pojęcia "jezdnia", zawartej w ustawie - Prawo o ruchu drogowym. Motywowała, że droga, która odgradza Przedszkole od sklepu "A", mieści się w tej definicji i uznać ją trzeba za trwałą przeszkodę. Dodała, że droga ta i ogrodzenie terenu Przedszkola uniemożliwiają kontakt wzrokowy i głosowy. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 7 K.p.a., strona wskazała na brak pomiarów odległości pomiędzy obiektami, także w zakresie kontaktu wzrokowego i głosowego; nieprawidłowe stwierdzenie nieistnienia trwałej przeszkody faktycznej pomiędzy obiektami; pominięcie faktu znacznego oddalenia wejścia do Przedszkola od wejścia do sklepu i tego, że teren Przedszkola jest rozległy; błędne przyjęcie, że pomiędzy Przedszkolem a sklepem istniał kontakt wzrokowy i słuchowy. W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Sąd uznał, że - wyrażone w postanowieniach - zarówno opinia Komisji, jak i stanowisko SKO, uznające, że punkt sprzedaży napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18% alkoholu, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, mieszczący się w sklepie "A" przy ul. [...] we W., jest usytuowany w najbliżej okolicy obiektu (miejsca) chronionego, tj. Przedszkola nr [...] "B", położonego przy ul. [...] we W., są dowolne w świetle regulacji § 1 ust. 1 pkt 1 uchwały nr XllI/241/11 (także art. 2¹ ust. 1 pkt 1 u.w.t.p.a.). Zgodnie z art. 12 ust. 2 u.w.t.p.a., rada gminy ustala, w drodze uchwały, zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Stosownie do art. 18 ust. 1 ustawy, sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, zwanego dalej "organem zezwalającym". Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na podstawie wniosku przedsiębiorcy (ust. 2). Zezwolenia, o których mowa w ust. 1, wydaje się oddzielnie na następujące rodzaje napojów alkoholowych: 1) do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo; 2) powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa); 3) powyżej 18% zawartości alkoholu (ust. 3). Zezwolenia, o których mowa w ust. 3, organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2. Działając w granicach upoważnienia ustawowego, Rada Miejska Wrocławia wydała uchwałę nr XIII/241/11 w sprawie zasad usytuowania we W. miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych oraz wprowadzenia zakazu sprzedaży, podawania oraz spożywania napojów alkoholowych w miejscach, obiektach lub na określonych obszarach miasta. W § 1 ust. 1 pkt 1 postanowiła, że "Nie dopuszcza się usytuowania miejsc stałej sprzedaży i podawania napojów alkoholowych w najbliższej okolicy placówek szkolnych, wychowawczych i opiekuńczych, młodzieżowych domów kultury i świetlic środowiskowych dla dzieci i młodzieży". Nie jest między stronami sporne, że zarówno uchwała, jak i ustawa (u.w.t.p.a.), nie definiują pojęcia "najbliższa okolica placówek". Uchwała nie stanowi przy tym, że definiując termin "najbliższa okolica placówek" należy stosować (wprost/odpowiednio) - zawartą w art. 2¹ ust. 1 pkt 1 ustawy - definicję "najbliższa okolica punktu sprzedaży napojów alkoholowych", traktującą, że stanowi ją obszar mierzony od granicy obiektu, zamknięty trwałą przeszkodą o charakterze faktycznym, taką jak krawędź jezdni, zabudowa, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy, mur bez przejść oraz ciek wodny bez bliskich przepraw. Słusznie przyjmują przy tym strony sporu, że definicję ustawową można - ewentualnie - stosować pomocniczo. Sąd stwierdza, że - z uwagi na wspomniany brak definicji i znaczenie (wiążący charakter) opinii, o których mowa w art. 18 ust. 3a ustawy - przy wykładni terminu "najbliższa okolica placówek", wydająca te opinie Komisja winna kierować się jasnymi, czytelnymi i uniwersalnymi przesłankami, wystrzegając się dowolnych stwierdzeń oraz sądów. Zdaniem Sądu, przy braku w uchwale definicji pojęcia "najbliższa okolica placówek", trzeba w pierwszej kolejności wziąć wzgląd na istotę ograniczeń w dostępie do placówek umożliwiających zakup alkoholu (reglamentację tychże placówek). Istotę tę należy wywodzić z celów (zadań) u.w.t.p.a., jednym z których jest ochrona dzieci i młodzieży przed negatywnymi następstwami spożywania alkoholu. W sprawie, oceniając, czy - prowadzony przez stronę - sklep "A" usytuowany jest w najbliższej okolicy Przedszkola, należało przede wszystkim ustalić, czy między tymi obiektami (osobami z nich korzystającymi) istnieje bezpośredni kontakt (wzrokowy, słuchowy), tj. czy ma miejsce sytuacja, w której uczęszczające do Przedszkola (wchodzące, wychodzące, przebywające na jego terenie) dzieci byłyby narażone na obserwację negatywnych zjawisk, które powszechnie występują w miejscach (ich otoczeniu), gdzie sprzedawany jest alkohol. Niezbędne było także uwzględnienie faktu, że spożycie alkoholu, którego opinia (zezwolenie) dotyczy, miało odbywać się poza miejscem sprzedaży w sklepie "A" i że w okolicach sklepu spożywanie alkoholu jest zabronione. Sąd zauważa, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym w postaci fotograficznej, dowodzi, że: w/w obiekty oddziela droga wewnętrzna z wydzielonymi krawędziami jezdni, pas zieleni, ogradzające Przedszkole - także od strony wejścia do sklepu - dwumetrowe ogrodzenie z siatki bardzo gęsto porośnięte wysokimi krzewami; brak jest możliwości wejścia na teren Przedszkola bezpośrednio od strony sklepu; odległość wyznaczona ciągami pieszymi - od wejścia do sklepu do wejścia na teren Przedszkola - wynosi około 113 metrów; wejście do Przedszkola znajduje się na innej ulicy niż sklep. Nie bez znaczenia dla sprawy pozostaje, że znajdujący się we władaniu Przedszkola teren jest rozległy, a samo miejsce przeznaczone do zewnętrznego przebywania dzieci, tj. plac zabaw, znajduje się na części nieruchomości skrajnie oddalonej od granicy od strony ul. [...], gdzie usytuowany jest sklep. W ocenie Sądu, powyższe stanowi, że dowolne jest stanowisko organów obu instancji, że sklep "A" znajduje się w - rozumianej j/w - najbliższej okolicy Przedszkola. Dalej Sąd zauważa, że słusznie przyjmuje skarżąca, że skoro uchwała nie precyzuje pojęcia "najbliższej okolicy", to - dokonując jego wykładni - odwołać trzeba się do zasad logiki i doświadczenia życiowego. To zaś nakazuje uznać, że definiując to pojęcie nie należy przyjmować, że brak usytuowania miejsca chronionego w najbliższej okolicy miejsca sprzedaży alkoholu wystąpi wówczas, kiedy pomiędzy obiektami istnieje przeszkoda faktyczna całkowicie uniemożliwiająca jakikolwiek kontakt wzrokowy i słuchowy, gdyż warunek ten spełniałyby tylko dobrej klasy (odpowiednio wysokie, dźwiękoszczelne i nieprzezroczyste) ekrany, w rodzaju okalających autostrady. W opinii Sądu, chodzi tutaj o maksymalne ograniczenie tych kontaktów, co w sprawie zostało osiągnięte. Sąd wskazuje, że posiłkując się definicją z art. 2¹ ust. 1 pkt 1 ustawy należy to czynić bardzo ostrożnie. Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z 23 lipca 2015 r. (II GSK 1411/14; dostępny: CBOSA), którym uchylono wyrok tut. Sądu z 7 marca 2014 r. (III SA/Wr 890/13), tj. wyrok, na który powołało się SKO, stwierdził, że: "Nawet przy stosowaniu per analogiam przepisów ustawy, Sąd nie może uzupełniać ustawodawcy poprzez wprowadzanie do definicji ustawowych nowych (własnych) kryteriów, które mają w ostatecznym rezultacie ograniczać prawa podmiotowe. Tak się bowiem stało przy wykładni pojęcia krawędzi jezdni, które Sąd stosował tylko do jezdni niektórych dróg, a nie do każdej części drogi przeznaczonej do ruchu pojazdów (art. 4 pkt 5 ustawy o drogach publicznych). Jako jedno z kryteriów Sąd wskazał ulicę "o dużym natężeniu ruchu, z wyraźnie przewidzianymi miejscami do przekroczenia jezdni (skrzyżowania, oznaczone przejścia dla pieszych, sygnalizatory świetlne)" - str. 11 uzasadnienia wyroku - pomijając, że ustawodawca w tym samym art. 2¹ pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi mówi o cieku wodnym bez bliskich przepraw, które są odpowiednikiem przejść przez jezdnię. Z tego względu trudno przyjąć, aby racjonalnie działający ustawodawca, mówiąc o jezdni, jednocześnie przeoczył możliwość istnienia przejść dla pieszych i sygnalizacji świetlnej. Wprowadzenie więc przez Sąd kryterium natężenia ruchu i wyznaczenia przejść dla pieszych trudno uznać za interpretacje tego co powiedział ustawodawca, ale jest to własne uzupełnienie treści przepisu". Sąd kasacyjny zważył także, że "Dodatkowo należy też zwrócić uwagę, że tak jak przepisy prawa mają charakter abstrakcyjny, tak dokonywana wykładnia musi mieć charakter uniwersalny. Tymczasem dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wykładnia pojęcia krawędzi jezdni może dotyczyć miejscowości w znacznym stopniu zurbanizowanych, natomiast jest nie do zastosowania w przypadku miejscowości (przede wszystkim wiejskich) pozbawionych sygnalizacji świetlnej i innej infrastruktury drogowej oraz bez wyznaczonych przejść dla pieszych. Tak więc w tym przypadku mamy do czynienia nie tyle z interpretacją przepisów, co raczej z ich uzupełnieniem przez Sąd". Przyjmując stanowisko NSA, jako własne, Sąd zauważa, że w rozpoznawanej sprawie błędnie, w sposób opisany przez Sąd kasacyjny, posłużono się pojęciem "krawędź jezdni". Sąd stwierdza przy tym, że - posiłkując się definicją ustawową - orzekające w sprawie organy nie wyjaśniły, czym kierowały się przyjmując, że istnieje kontakt wzrokowy, jak też kontakt głosowy, tj. czy owe kontakty (wzrokowy i głosowy) dotyczą wnętrza sklepu, tzn. punktu sprzedaży alkoholu, czy też przestrzeni na zewnątrz sklepu (czy możliwość usłyszenia jakichś dźwięków na terenie przedszkola dotyczy dźwięków wychodzących z wnętrza sklepu, czy tylko sprzed sklepu). Podobnie w odniesieniu do pojęcia kontakt wzrokowy. Nie sposób wreszcie pominąć kwestii związanej z sytuowaniem miejsc sprzedaży alkoholu na terenie W. (wydawaniem zgód na tę sprzedaż po wyrażeniu pozytywnej opinii przez tę samą Komisję) w kontekście lustracji najbliższego otoczenia tut. Sądu. Powyższego nie zmienia okoliczność, czego Sąd jest świadom, że owe zgody (opinie) są wydawane w konkretnych stanach faktycznych. Mianowicie, w myśl § 1 ust. 1 pkt 6 uchwały (tej samej uchwały, co stosowana w sprawie i wyżej analizowana), nie dopuszcza się usytuowania miejsc stałej sprzedaży i podawania napojów alkoholowych w najbliższej okolicy (podkreślenie Sądu) obiektów kultu religijnego. Obserwacja bezpośredniego otoczenia Sądu potwierdza, że np. w przypadku jednego z lokali gastronomicznych, sprzedającego alkohol i posiadającego ogródek piwny (zakładając, że dysponującego także zezwoleniem na sprzedaż alkoholu), ów ogródek (także sam lokal) znajduje się na placu, na którym usytuowany jest obiekt kultu religijnego (w jego bezpośredniej bliskości, nieopodal głównego wejścia do obiektu, przy braku jakiejkolwiek przeszkody...). Podobnie wygląda sytuacja dwóch kolejnych lokali. Trafnie wywodzi zatem strona w zażaleniu, że brak w uchwale definicji pojęcia "najbliższa okolica" skutkuje różnym pojmowaniem i stosowaniem przez tę samą Komisję tego samego pojęcia a co za tym idzie zasad związanych z sytuowaniem miejsc sprzedaży alkoholu od miejsc chronionych. Powyższe pokazuje, że - mając na uwadze zasadę zaufania do organów i konieczność równego traktowania osób starających się o zezwolenie na sprzedaż alkoholu - wydające zezwolenia (opinie) organy - przy interpretacji terminu "najbliższa okolica" - winny stosować bardziej uniwersalne (obiektywne) przesłanki. Nawet uwzględniając fakt, że opinia - ze swej natury - zawiera subiektywne oceny. Uznając, że w sprawie dopuszczono się naruszenia regulacji art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 K.p.a. oraz § 1 ust. 1 pkt 1 uchwały nr XllI/241/11 (także art. 2¹ ust. 1 pkt 1 u.w.t.p.a.), Sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - uchylił oba wydane w sprawie postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 1 tej ustawy. Ponownie rozpoznając sprawę, organy zobowiązane są uwzględnić wyrażone wyżej stanowisko Sądu.