I OSK 268/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Pocztarek sędzia del. WSA Teresa Zyglewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Stołecznego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt II SAB/Wa 261/16 w sprawie ze skargi Polskiego Towarzystwa [...] z siedzibą w W. na bezczynność Komendanta Stołecznego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt II SAB/Wa 261/16 po rozpoznaniu skargi Polskiego Towarzystwa [...] z siedzibą w W. na bezczynność Komendanta Stołecznego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w pkt. 1 zobowiązał Komendanta Stołecznego Policji do rozpatrzenia wniosku strony skarżącej Polskiego Towarzystwa [...] z siedzibą w W. z dnia [...] października 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej w postaci skanów wszystkich pozwoleń na broń do celów łowieckich wydanych przez organ w okresie od [...] do [...] września 2014 r., w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; w pkt 2 stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w pkt 3 zasądził od Komendanta Stołecznego Policji na rzecz strony skarżącej Polskiego Towarzystwa [...] z siedzibą w W. kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Polskie Towarzystwo [...] z siedzibą w W. pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Stołecznego Policji w przedmiocie udzielenia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] października 2015 r. zarzucając organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez nieudzielenie informacji publicznej w terminie ustawowym, zgodnie z żądanym zakresem, wniosło o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w terminie czternastu dni od daty uprawomocnienia się orzeczenia w niniejszej sprawie i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż w dniu [...] października 2015 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres [email protected] skarżący złożył wniosek o udostępnienie przez organ informacji publicznej (skanów wszystkich pozwoleń na broń do celów łowieckich wydanych przez organ w okresie od [...] września 2014 r. do [...] września 2014 r.). Do dnia wniesienia skargi organ ani nie udostępnił żądanej informacji, ani nie wydał decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W ocenie skarżącego organ w tej sprawie pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie jej oddalenie. Organ podkreślił, że w jednym dniu wpłynęło kilkanaście takich wniosków skarżącego, natomiast w okresie od [...] października 2015 r. do [...] listopada 2015 r. skarżący skierował 75 wniosków dotyczących udostępnienia akt postępowań administracyjnych prowadzonych w Wydziale Postępowań Administracyjnych Komendy Stołecznej Policji. W dniu [...] grudnia 2015 r. organ skierował do skarżącego w drodze elektronicznej wezwanie do wykazania szczególnego interesu publicznego oraz do uzupełnienia braków formalnych w terminie 7 dni od otrzymania wezwania poprzez wskazanie osoby uprawnionej do odbioru przesyłek. Następnie organ ponownie przekazał to wezwanie w dniu [...] grudnia 2015 r. w wersji papierowej, gdyż w dniu [...] grudnia 2015 r. skarżący przesłał do organu e-mail, w którym poinformował, że nie wyraził zgody na doręczanie korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Powyższe wezwanie zostało odebrane w dniu [...] grudnia 2015 r. W dniu [...] grudnia 2015 r. wpłynął do organu kolejny e-mail od skarżącego, w którym przedstawiono argumentację za udostępnieniem wnioskowanych informacji. [...] stycznia 2016 r. do organu wpłynęło stanowisko przedstawione przez radcę prawnego B. B.. W piśmie tym radca prawny wyjaśnił, że skarżący przygotowuje raport dotyczący praktyki administracyjnej organów Policji w sprawach dostępu do broni palnej. Do pisma zostało dołączone odręczne pełnomocnictwo z dnia [...] października 2014 r., podpisane przez J. K., upoważniające radcę prawnego B. B. do reprezentowania skarżącego przed sądami administracyjnymi i powszechnymi oraz urzędami, instytucjami, osobami prawnymi i fizycznymi we wszelkich sprawach związanych z działalnością stowarzyszenia. Z uwagi, iż w przesłanej korespondencji brak jednak było dokumentu, z którego wynikałoby, że J. K. jest uprawniony do reprezentowania skarżącego, a tym samym czy ma prawo udzielać skutecznie pełnomocnictwa, w dniu [...] stycznia 2016 r. skarżący został wezwany przez organ do uzupełnienia powyższego braku formalnego w terminie 7 dni od doręczenia. W zakreślonym przez organ terminie nie uzupełniono braków formalnych wniosku. W dniu [...] lutego 2016 r. pełnomocnik wnioskodawcy został poinformowany, że wniosek został pozostawiony bez rozpoznania. W ocenie organu skarga jest niezasadna. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Komendant Stołeczny Policji nie mógł zakończyć prowadzonego postępowania administracyjnego z uwagi na zaistniałe po stronie skarżącego braki formalne wniosku, które po wezwaniu nie zostały uzupełnione. Wydając zaskarżony wyrok z dnia 13 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zgodził się z prezentowanym przez organ poglądem, iż wobec nieuzupełnienia braków formalnych pisma, z winy wnioskodawcy dalsze procedowanie w sprawie nie było możliwe. Sąd I instancji wyjaśnił, iż pisemny wniosek składany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym. Nie stanowi on podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów k.p.a. Minimalne wymogi odnośnie takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej, niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę, a osoba jej żądająca nie musi być nawet w pełni zidentyfikowana, skoro nie musi wykazywać interesu prawnego, ani też faktycznego. Dopiero zamiar wydania decyzji administracyjnej odmawiającej udostępnienia informacji publicznej powoduje konieczność stosowania przepisów k.p.a. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organ dysponował wszelkimi informacjami niezbędnymi do załatwienia wniosku skarżącego, tj. oznaczenie wnioskodawcy, przedmiot żądania, adres do doręczeń. Organ wzywając pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. wnioskodawcę do wykazania szczególnego interesu publicznego w żądaniu przedmiotowej informacji bez potrzeby żądał uzupełnienia braków formalnych pisma o podanie osoby uprawnionej do odbioru korespondencji, albowiem adres skarżącego został wskazany we wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek ten nie był zatem dotknięty wadą formalną, nawet na gruncie przepisów k.p.a. (art. 63 § 2) i nie generował przeszkód w wymianie korespondencji elektronicznej czy "papierowej" z wnioskodawcą, a finalnie nie stanowił przeszkody w ewentualnym doręczeniu na ten adres decyzji odmownej wobec niewykazania, zdaniem organu, ważnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji publicznej przetworzonej. Sąd I instancji stwierdził, że organ nadal pozostaje w bezczynności w prawidłowym załatwieniu przedmiotowego wniosku, dlatego też na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w punkcie pierwszym sentencji wyroku zobowiązał organ do załatwienia wniosków skarżącego z dnia [...] października 2015 r. w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, stwierdzając jednocześnie w punkcie drugim wyroku (na podstawie art. 149 § 1 pkt 1a p.p.s.a.), że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny wziął pod uwagę, iż organ podejmował szereg czynności zmierzających do rozparzenia wniosku skarżącego, lecz z powodu błędnego rozumienia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i wobec braku oczekiwanego działania ze strony pełnomocnika wnioskodawcy, nie załatwił sprawy. Wobec powyższego Sąd I instancji stwierdził, iż sytuacja taka nie może prowadzić do oceny skutkującej stwierdzeniem rażącego naruszenia prawa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Komendant Stołeczny Policji zaskarżając wyrok w całości, wnosząc o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1.naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub błędne zastosowanie: - naruszenie art. 33 k.p.a. i art. 64 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ bez potrzeby żądał uzupełnienia braków formalnych pisma, dotyczącego właściwego umocowania pełnomocnika, a wniosek nie był dotknięty wadą formalną na gruncie przepisów k.p.a.; - naruszenie art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej polegające na uznaniu iż organ przy wydawaniu decyzji nie musi stosować przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, - naruszenie art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058) polegające na ustaleniu przez Sąd I instancji, iż organ - Komendant Stołeczny Policji nadal pozostaje w bezczynności pomimo podjętych przez niego czynności; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie 1) art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, polegające na braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionego przez organ w odpowiedzi na skargę zarzutu rozpatrzenia wniosku skarżącego zgodnie z obowiązującymi przepisami i w odpowiedniej formie oraz nieskonfrontowanie zarzutów skarżącego ze stanowiskiem organu oraz zgromadzonym materiałem dowodowym, 2) art. 149 § 1 pkt 1, 3 i § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. polegające na uwzględnieniu skargi wskutek naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie, że organ pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej pozostawiając wniosek bez rozpoznania, mimo braku przesłanek ku temu przy równoczesnym niewydaniu decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej. Skarżący kasacyjnie nie zgodził się ze stwierdzeniem organu dotyczącym dysponowania przez organ wszelkimi informacjami niezbędnymi do załatwienia wniosku skarżącego, tj. oznaczenie wnioskodawcy, przedmiot żądania, adres do doręczeń. Podniósł, iż składając wniosek elektroniczny wnioskodawca użył podpisu "Polskie Towarzystwo [...]", a zgodnie z postanowieniem z dnia 11 czerwca 2014 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt II OSK 114/13) podmiotem praw i obowiązków w stosunkach cywilnoprawnych związanych z działalnością stowarzyszeń zwykłych, nie mogą być same te stowarzyszenia, lecz tylko ich członkowie. Organ nie zgodził się ze stwierdzeniem Sądu, że wzywając pismem z [...] grudnia 2015 r. wnioskodawcę do wykazania szczególnego interesu publicznego w żądaniu przedmiotowej informacji żądał bez potrzeby uzupełnienia braków formalnych pisma o podanie osoby uprawnionej do odbioru korespondencji a wniosek nie był dotknięty ww. wadą formalną, nawet na gruncie przepisów k.p.a. (art. 63 § 2 k.p.a.). W ocenie organu wezwanie w trybie art. 64 § 2 k.p.a. uzasadnione było uznaniem, że żądane informacje mają charakter informacji publicznej przetworzonej i wnioskodawca musi wykazać w jaki sposób udostępnienie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ podkreślił, że wszystkie te przypadki, w których ma dojść do podjęcia przez organ aktu administracyjnego, w tym zwłaszcza kwalifikowanego, jakim jest decyzja administracyjna (odmowna lub o umorzeniu postępowania), bezwzględnie wymagać będą własnoręcznego podpisu wnioskodawcy (podpisu elektronicznego) na wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a jego brak winien być usuwany w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 k.p.a. Jak wskazał organ, zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że Kodeks ten ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o dostęp do informacji publicznej (wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn., akt I OSK 1002/09). W piśmie z dnia 14 lipca 2017 r. pełnomocnik organu wniósł o umorzenie postępowania i nieobciążanie organu kosztami postępowania, do pisma załączył kserokopię udzielonej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej wraz z załącznikami. Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. pełnomocnik organu oświadczył, iż cofa wniosek o umorzenie postępowania i nieobciążanie organu kosztami postępowania. W piśmie procesowym z dnia [...] października 2017 r. skarżący kasacyjnie podtrzymał swoje stanowisko, a na poparcie zasadności przywołanych wcześniej twierdzeń przywołał wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z 27 września 2017 r. sygn. akt I OSK 7/17. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Zważywszy, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach i nie zasługuje na uwzględnianie. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą naruszenia przepisów postępowania i sprowadzają się do zakwestionowania przez Sąd I instancji możliwości zastosowania w sprawie art. 64 § 2 k.p.a., a w konsekwencji pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Przechodząc do rozpoznania tak skonstruowanych zarzutów skargi kasacyjnej zauważyć należy, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz.U. z 2015 r., poz. 2058) – dalej u.d.i.p., nie wskazuje jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku (poza utrwaleniem go w formie pisemnej). Za wniosek pisemny uznać należy również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną (e-mail) - i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (zob. np. wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r., I OSK 1277/08). Zasadnie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że w takiej sytuacji co do zasady brak było podstaw do wzywania do uzupełnienia jakichkolwiek braków formalnych wniosku. Słusznie również Sąd I instancji wywiódł, że postępowanie prowadzone w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie podlega zasadniczo, tj. poza określonymi ustawowo wyjątkami, regułom określonym w k.p.a. Kodeks postępowania administracyjnego ma jednak zastosowanie do wydania decyzji odmownej. Regulacja zawarta w u.d.i.p. wyróżnia dwa etapy postępowania o różnym charakterze i mających za przedmiot odmienne sprawy administracyjne. Po pierwsze jeżeli organ (lub inny zobowiązany podmiot) dysponuje żądaną informacją publiczną i istnieje podstawa do jej udostępnienia bez opłat, to w postępowaniu tym nie mają w ogóle zastosowania przepisy k.p.a., bowiem informacja publiczna jest wtedy udostępniana w formie czynności materialno-technicznej. Dla wszczęcia takiego postępowania wystarczy wniosek ustny bądź złożony w innej niesformalizowanej formie, wniosek ten nie musi być poparty żadnym uzasadnieniem ani wskazaniem szczególnego interesu. Odmiennie zaś przedstawia się sytuacja, gdy w sprawie chociażby potencjalnie zachodzi możliwość podjęcia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub decyzji o umorzeniu postępowania, albo też jakiegokolwiek innego aktu administracyjnego, który wiązałby się z ustaleniem podmiotu, od którego pochodzi wniosek. Wówczas do usunięcia braków formalnych wniosku znajduje zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2016 r., I OSK 873/15). Zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że Kodeks ten ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej, o ile zobowiązany organ zmierza do wydania takiej decyzji. W rozpoznawanej sprawie wniosek o udzielenie informacji publicznej obejmował skany wszystkich decyzji w przedmiocie pozwolenia na broń dla celów łowieckich wydanych przez organ w okresie od [...] września 2014 r. do [...] września 2014 r. Z akt sprawy wynika, że w okresie od [...] października 2015 r. do [...] listopada 2015 r. skarżący kasacyjnie złożył około 75 wniosków o udostepnienie informacji publicznej w postaci skanów decyzji administracyjnych zezwalających na zakup i posiadanie broni palnej. Organ z uwagi na ilość żądanych informacji, obejmujących około 1500 decyzji uznał, że żądane przez Stowarzyszenie informacje stanowią informację publiczną przetworzoną, co w konsekwencji doprowadziło organ do wystosowania żądania wykazania, że otrzymanie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, a równocześnie do wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przeświadczenie organu o tym, że wniosek dotyczy informacji przetworzonej, a tym samym - w przypadku braku wykazania szczególnie istotnego interesu w jej uzyskaniu – uprawdopodobniony w okolicznościach niniejszej sprawy zamiar wydania decyzji odmownej dały organowi podstawy do zastosowania przepisów k.p.a. w odniesieniu do wniosku o udzielenie informacji publicznej. Nie można więc w tym zakresie podzielić wywodów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że w sprawie nie zachodziła konieczność zastosowania przepisów k.p.a., w szczególności art. 64 § 2 k.p.a. poprzez wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Zauważyć jednak należy, że podejmowane przez organ administracji czynności w oparciu o art. 64 § 2 k.p.a. mają zmierzać do uzupełnienia braków formalnych wniosków o udzielenie informacji publicznej z uwagi na ewentualny zamiar wydania decyzji odmownej. Podkreślić zaś należy, że samo wezwanie do wykazania wyłącznie tego, w jakim charakterze występuje w sprawie Jerzy Kopyra nie spełniało wymogów wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku w trybie k.p.a., a ponadto wypełnienie tego wezwania nie dawałoby organowi możliwości zakończenia postępowania przez wydanie decyzji odmownej, skoro wniosek w dalszym ciągu nie spełniałby wymogów formalnych określonych w art. 63 § 3 lub § 3a k.p.a., gdyż nie był podpisany, a do uzupełnienia tego braku wniosku przez jego podpisanie strona nie została wezwana, zwłaszcza w sytuacji, gdy mimo wezwania przez organ nie wykazano prawidłowości umocowania J. K. do udzielania pełnomocnictw w imieniu stowarzyszenia. W przypadku stanowiska skarżącego kasacyjnie wyrażonego w skardze kasacyjnej, iż wszyscy członkowie Stowarzyszenia powinni podpisać wniosek obowiązkiem organu było wezwanie do usunięcia braku formalnego właśnie w taki sposób. Tym samym działania organu obarczone były wadą wykluczającą uznanie, że na tym etapie wniosek mógł zostać pozostawiony bez rozpoznania, a organ nie pozostawał w bezczynności w zakresie jego prawidłowego rozpoznania. Wezwanie do wykazania, w jakim charakterze występuje J. K., nie mogło zastąpić wezwania strony do uzupełnienia wniosku przez jego podpisanie, a tym samym brak wyjaśnienia prawidłowości umocowania pełnomocnika Stowarzyszenia przez J. K. nie był wystarczający do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Powyższe rozważania prowadzą więc do wniosku, że choć zasadnie postawiono skardze kasacyjnej zarzut, iż nieprawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że w sprawie nie miał zastosowania art. 64 § 2 k.p.a., albowiem organ bez potrzeby żądał uzupełnienia braków formalnych wniosku, to pomimo błędnego uzasadnienia Sądu I instancji w tym zakresie wyrok odpowiada prawu, albowiem wezwanie dokonane przez organ faktycznie nie zmierzało do usunięcia braków pozwalających nadać sprawie bieg. Także kategorycznie sformułowany zarzut skargi kasacyjnej, iż został naruszony art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p poprzez uznanie, ze organ przy wydawaniu decyzji nie musi stosować przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji wywiódł bowiem, że stosowanie przepisów k.p.a. ma miejsce w sytuacji, kiedy w sprawie zaistnieje konieczność wydania decyzji odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej w formie decyzji, w przypadku kiedy okaże się, iż udostępnienie informacji wiąże się z udostępnieniem takiej informacji w formie przetworzonej. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził więc, że w sprawach z zakresu udostępnia informacji publicznej nie stosuje się przepisów k.p.a., lecz nieprawidłowo przyjął, że zaistniały w sprawie stan faktyczny nie daje ku temu podstawy. Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 1, 3 i § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. i art. 16 ust. 1 u.o.i.p. oraz art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i 3 u.o.i.p. albowiem organ pozostawał w bezczynności. Nie można także przychylić się do wniosku skarżącego kasacyjnie, iż został naruszony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji w sposób szczegółowy i obszerny wyjaśnił z jakich przyczyn uznał, że organ pozostaje w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny odnosił się przy tym do konkretnych sytuacji faktycznych sprawy, a nie podzielenie przez Naczelny Sąd Administracyjny części rozważań Sądu I instancji, nie czynni tego uzasadnienia wadliwym z punktu widzenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Dodać należy, że powołanie się w piśmie procesowym z dnia [...] października 2017 r. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego 27 września 2017 r. sygn. akt I OSK 7/17 nie może prowadzić do uznania zasadności skargi kasacyjnej. W przywołanym wyżej wyroku został bowiem uchylony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2016 r., którym to wyrokiem oddalono skargę na bezczynność Stowarzyszenia Polskie Towarzystwo [...]. Argumentacja przedstawiona w powołanym wyroku jest tożsama z argumentacją przedstawionym w powyższym uzasadnieniu. Mając na względzie powyższe rozważania pomimo częściowo błędnego uzasadnienia skarga kasacyjna została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a., albowiem zaskarżony wyrok odpowiada prawu.