II SA/Sz 948/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.),, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 października 2017 r. sprawy ze skargi S. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy oddala skargę. Pismem z dnia 20 kwietnia 2017 r. Burmistrz P. wystąpił do Starosty K. o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzonej przez S. W. inwestycji - budowa sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz sześciu budynków gospodarczo-garażowych waz z warunkami podziału, na działce nr [...], obręb K., gmina P.. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Starosta K. postanowieniem z dnia [...] r., znak [...], wydanym na podstawie art. 2 ust.1, art. 5 ust. 1, art. 6 ust.1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 909 z późn. zm.) dalej: "u.o.g.r.l.", art.53 ust. 4 pkt 6, w związku z art. 64 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz.778 z późn. zm.) dalej: "u.p.z.p.", art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz.23 z późn. zm.) dalej: "K.p.a.", odmówił uzgodnienia projektu decyzji Burmistrza P. o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji. W uzasadnieniu swego stanowiska Starosta stwierdził, iż wniosek rozpatrzono w oparciu o projekt decyzji, załączoną dokumentację oraz będące w zasobach organu informacje i zapisy w ewidencji gruntów i budynków. Na ich podstawie ustalono, że przedstawiony do uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych projekt decyzji o warunkach zabudowy na działce nr [...], o pow. 5,8789 ha dotyczy inwestycji na gruntach rolnych klas bonitacyjnych: RIVa (pow. 2,7087 ha), RIVb (2,1454 ha) i RV (pow. 1.0245 ha). Grunty orne na przedmiotowej działce są zwartą całością produkcyjną, stanowiącą kompleks użytków rolnych, sklasyfikowany jako żytni dobry i częściowo żytni słaby, czyli typowe dla gminy P.. Na analizowanym obszarze nie występuje jakakolwiek zabudowa. Organ wziął też pod uwagę orzecznictwo sądów wydane w analogicznych sprawach, gdzie wyraźnie stwierdza się, iż przy dokonywaniu uzgodnienia należy również uwzględnić postanowienia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, o ile takie obowiązuje. Zgodnie z obowiązującym Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy Polanów (Uchwała Nr XXI11/119/16 Rady Miejskiej w Polanowie z dnia 28 kwietnia 2016 r., dalej: "Studium") działka nr [...] zaznaczona jest jako: grunt rolny; na działce znajdują się obiekty archeologiczne zaliczane lub wnioskowane do zaliczenia do strefy ochrony W III". Studium nie zakłada zmiany przeznaczenia przedmiotowych gruntów rolnych na inne cele. Może to wynikać z faktu, iż Gmina posiada stosunkowo niski udział użytków rolnych oraz ogólnie średnio korzystne warunki glebowe do funkcji rolniczej. Do najważniejszych, zawartych w Studium, kierunków w zakresie rolnictwa i gospodarki leśnej należą: - poszanowanie i właściwe wykorzystanie zasobów glebowych, utrzymanie produktywności rolniczej przestrzeni produkcyjnej. Zatem, w świetle zebranych materiałów dowodowych analizowany obszar, w którym położona jest przedmiotowa działka, wyraźnie przeznaczony jest na cele rolnicze. Jedyną dopuszczalną formą jej zabudowy, zgodną z dyspozycją art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, jest zatem zabudowa zagrodowa dla wnioskowanego terenu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł pełnomocnik inwestora K. J., który zakwestionował przedstawione w nim stanowisko organu. Po rozpatrzeniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO" lub "organ odwoławczy") zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a., art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 2a u.o.g.r. l., art. 53 ust. 4 pkt 6 i ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż przepis art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, przewiduje konieczność uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych. Za tego rodzaju nieruchomości uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art.92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - Dz.U.2016.2147). Postępowanie uzgodnieniowe jest postępowaniem odrębnym od postępowania głównego, dotyczącego decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. Organ współdziałający na podstawie art. 53 ust. 4 u.p.z.p, nie jest organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej, odrębnej sprawie administracyjnej; jest jedynie powołany do zajęcia stanowiska w sprawie administracyjnej (głównej), która już zawisła przed innym organem administracyjnym. Celem przewidzianej w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., procedury uzgodnieniowej jest kontrola wyspecjalizowanego w danej dziedzinie organu, czy nie następuje lokalizacja inwestycji nie dającej się pogodzić z rolnym lub leśnym przeznaczeniem danego gruntu. Organ uzgodnieniowy, w zakresie swoich właściwości, opiniuje projekt decyzji o warunkach zabudowy dla planowanego przez inwestora zamierzenia wyłącznie z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulujących daną kwestię. Wskazuje możliwość lub brak możliwości zrealizowania inwestycji. Organ współdziałający bądź uzgadnia projekt danej decyzji o warunkach zabudowy, bądź też odmawia takiego uzgodnienia. Uzgadnia więc pozytywnie lub negatywnie w zakresie swojej właściwości treść projektowanego rozstrzygnięcia. Z definicją gruntów rolnych, określoną w art. 92 ust, 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami koresponduje także definicja gruntów rolnych zawarta w art. 2. ust. 1 u.o.g.r.l., zgodnie z którą, gruntami rolnymi, w rozumieniu tej ustawy, są m.in. grunty określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne. Zdaniem SKO, z analizy załączonego do akt sprawy wypisu z rejestru gruntów bezspornie wynika, że działka nr [...] o pow. 5,8789 ha w obrębie K. (własność S. W.) obejmuje grunty rolne klas bonitacyjnych: RIV (pow. 2,7087 ha), RIVb (pow. 2,1454 ha) i RV (pow. 1.0245 ha). Grunty orne na przedmiotowej działce są zwartą całością produkcyjną, stanowiąca kompleks użytków rolnych, sklasyfikowany jako żytni dobry i częściowo żytni słaby, czyli typowe dla gminy P.. Z przedłożonego materiału dowodowego wynika zatem, że przedmiotowa działka nr [...] przeznaczona jest na cele rolnicze. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Niespełnienie chociażby jednego ze wskazanych w tym przepisie warunków prowadzić musi do wydania w sprawie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. Jednym z warunków jest to, żeby teren nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (art. 64 § 1 pkt 4 u.p.z.p.). Wnioskowana budowa sześciu y budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz sześciu budynków gospodarczo-garażowych na działce [...] w K. wymagałaby zatem uprzedniej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Zważywszy, że w rozpoznawanej sprawie nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust, 1 pkt 4 u.p.z.p., organ współdziałający - Starosta K. , zasadnie odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, uznając, że budowa sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz sześciu budynków gospodarczo - garażowych, jest nie do pogodzenia z rolnym charakterem działki nr [...]. Powyższe postanowienie zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie pełnomocnik S. W. - adw. T. C. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez jego niezastosowanie i stwierdzenie, że przedmiotowa inwestycja wymaga uprzedniej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, w sytuacji, gdy grunty stanowiące przedmiot postępowania obejmują klasy od IV do VI, podczas, gdy zgoda właściwego organu wymagana jest jedynie dla gruntów rolnych stanowiących użytki klas I-III; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 124 § 1 i 2 K.p.a. poprzez wydanie postanowienia niezawierającego wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego rozstrzygnięcia oraz precyzyjnie wskazanej podstawy prawnej, a nadto, poprzez niewskazanie przez organ przyczyn, dla których odmówił on uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji; 3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 9 K.p.a. w szczególności poprzez niewyważenie przez organ postępowania interesu społecznego oraz słusznego interesu obywatela w trakcie podejmowania rozstrzygnięcia w sprawie, a także poprzez nierozważenie całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków stron będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie postanowienia SKO oraz poprzedzającego je postanowienia Starosty K. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W ocenie skarżącego ze skarżonym rozstrzygnięciem nie sposób się zgodzić, bowiem organ, w wydanym przez siebie postanowieniu zdaje się całkowicie pomijać regulację z art. 7 ust. 2 pkt. 1 u.o.g.r.l., który stanowi, że przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a, który wymienia przesłanki, których łączne spełnienie powoduje, że nie jest wymagane uzyskanie zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i gruntów rolnych stanowiących użytków rolnych klas I-III. Zgoda właściwego organu wymagana jest zatem tylko dla gruntów klas I-III, pozostałe klasy użytków rolnych wyłączone są natomiast z tej regulacji. Mając na uwadze powyższe, nie można odmówić skarżącemu wydania decyzji o warunkach zabudowy tylko z tego powodu, że wnioskowana budowa wymagałaby uprzedniej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Z uwagi na fakt, że dla przedmiotowych gruntów jako gruntów klas IV-VI, nie jest wymagane uzyskanie zgody właściwego organu, S. W. nie był zobowiązany do przedstawienia organowi stosownego dokumentu w tym zakresie. Ponadto - zdaniem skarżącego - organ prowadzący postępowanie w żaden sposób nie wyjaśnił, dlaczego odmawia skarżącemu uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla jego inwestycji, ograniczając się do lakonicznego stwierdzenia, że budowa sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz sześciu budynków gospodarczo -garażowych jest nie do pogodzenia z rolnym charakterem działki. Z uwagi jednak na fakt, że do przeznaczenia na cele nierolnicze działki nie jest wymagana zgoda właściwego organu, a organ prowadzący niniejsze postępowanie nie wskazał, na czym konkretnie miałoby polegać zagrożenie wynikające ze zrealizowania inwestycji dla terenu, na którym inwestycja miałaby zostać zrealizowana, twierdzenia organu uznać należy za gołosłowne i nie znajdujące potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Grunty orne na przedmiotowej działce sklasyfikowane zostały jako kompleks użytków rolnych żytni dobry i częściowo żytni słaby, a więc typowe dla gminy P., nie wyróżniające się wśród innych gruntów na danym terenie. Organ nie wskazał w uzasadnieniu rozstrzygnięcia na żadne zagrożenia wynikające z realizacji przedmiotowej inwestycji na danym terenie. Ponadto skarżący wskazuje, iż w art. 8 K.p.a. wyrażona została zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r.(lll SA 729/84) podkreślił, że w celu realizacji tej zasady, konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa". W niniejszej sprawie organ administracji publicznej nie wyjaśnił w sposób dokładny wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na wydanie odmiennej decyzji, niż zapadła, nie ustosunkował się także do zgłaszanych przez skarżącą zarzutów. Nie można więc uznać, iż takie działanie organu zgodne jest z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, bowiem niezupełne i wybiórcze ustosunkowanie się do stanowiska skarżącej wymogów z art. 8 K.p.a. nie spełnia. Organ postępowania naruszył także zasady z art. 7 i art. 9 K.p.a., gdyż nie podjął wszelkich czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu strony, nie poinformował także strony w sposób zupełny i wyczerpujący o motywach zapadłego rozstrzygnięcia. Uzasadnienia obu postanowień nie stanowią kompleksowego ustosunkowania się do zgłaszanych przez skarżącego zarzutów. Takie działanie organu administracji publicznej nie może zasługiwać na aprobatę. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi, powodujące eliminację zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany z zarzutami i wnioskami skargi. Dokonana w niniejszej sprawie sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia według ww. kryteriów nie dała podstaw do stwierdzenia, że wydane ono zostało z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie, Burmistrz P. , prowadząc na wniosek S. W., postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz sześciu budynków gospodarczo-garażowych, wraz z warunkami podziału, na działce rolnej o powierzchni ponad 5,8 ha obręb K., gmina P. - zwrócił się do Starosty K. , jako organu właściwego w sprawach ochrony gruntów rolnych, o uzgodnienie projektu przedmiotowej decyzji. Powyższe działanie wynikało z dyspozycji art. 60 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt (burmistrz, prezydent miasta) po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Starosta K. , działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 i ust.5 u.p.z.p. oraz art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 5, 6 ust. 1 u.o.g.r.l. w postanowieniu z dnia [...] r., znak [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji ze względu na rolny charakter gruntu, na którym zamierzona została wskazana we wniosku skarżącego o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, inwestycja, polegająca na zabudowie całej działki budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi oraz budynkami gospodarczo-garażowymi. Zdaniem skarżącego grunty te, jako grunty o klasie bonitacyjnej IV i V nie podlegają ochronie, o której mowa w art. 7 ust.2 u.o.g.r.l. Stanowisko to nie jest trafne, a zaskarżone rozstrzygnięcie uznać należy za odpowiadające przepisom prawa. Uzgodnienia decyzji na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 nie można utożsamiać ze sprawą zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, o którym mowa w art. 7 u.o.g.r.l. Zgoda, o której mowa w tym przepisie jest związana ze zmianą przeznaczenia gruntów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten, a w szczególności jego ust. 2 rzeczywiście odnosi sią do ochrony gruntów rolnych klas I-III. Na zmianę ich przeznaczenia konieczna jest zgoda ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, chyba że zmiana dotyczy gruntów, o których mowa w art. 7 ust. 2a. Nie oznacza to jednak, iż tylko grunty kl. I-III podlegają ochronie przed zmianą ich przeznaczenia z rolnego na nierolne. W świetle przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, mającej zastosowanie do wszystkich tego rodzaju gruntów, ochrona gruntów rolnych polega na ograniczeniu ich przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne (art. 3 ust. 1), a organem stojącym na straży tej ochrony jest starosta, wykonujący w tym zakresie zadania z zakresu administracji rządowej (art. 5 ust. 1 u.o.g.r.l.). Oznacza to, że wobec wszystkich gruntów wykorzystywanych na cele rolne w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, wymagane jest uzgodnienie, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. Zgodnie z art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak wynika, z tej definicji gruntem rolnym jest także grunt V klasy. W niniejszej sprawie niesporne jest, iż grunty, które skarżący zamierza zabudować domami jednorodzinnymi i budynkami garażowymi, stanowią zwarty obszar gruntów rolnych o klasie typowej dla Gminy P. i jako grunty o takim właśnie charakterze są ujęte w gminnym rejestrze. Taki ich charakter został wskazany w obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy P. . W tej sytuacji obowiązkiem organu I instancji, przed wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy było uzgodnienie jej ze starostą, który w każdej tego typu sprawie winien wyważyć wartości, na straży których stoi ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych (co należy uznać za interes społeczny) i indywidualne interesy właściciela gruntu. Uzgodnienie, czyli zgoda organu właściwego w sprawach ochrony gruntów rolnych na zmianę wykorzystania danego gruntu na cele nierolnicze, ma zatem charakter uznaniowy ale wymaga wskazania przekonywujących przesłanek podjętego rozstrzygnięcia. Zaskarżone postanowienie spełnia ten warunek. Organ uzgadniający przyznał priorytet interesowi społecznemu, polegającemu na ochronie zwartego gruntu rolnego przed pozbawieniem go tego charakteru, a nadto odwołał się do jego przeznaczenia wskazanego w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy P. . W niniejszej sprawie strona skarżąca, nieprawidłowo interpretuje wskazane wyżej przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i błędnie utożsamia zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, o której mowa w art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l., z uzgodnieniem projektu decyzji o warunkach zabudowy, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. Gdyby - jak twierdzi strona skarżąca – ochronie podlegały tylko grunty wskazane w art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l., wymóg uzgodnienia, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. byłby bezprzedmiotowy. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, m.in. w przytoczonym przez organ I instancji orzecznictwie, a także w wyroku WSA w Kielcach z dnia 22 czerwca 2016 r. sygn. II SA/Ke 120/16, które skład orzekający w niniejszej sprawie podziela. Z tych wszystkich względów skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.