III SA/Kr 1747/16

|Sygn. akt III SA/Kr 1747/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 marca 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Janusz Kasprzycki, Sędziowie: WSA Janusz Bociąga, WSA Ewa Michna (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w dniu 8 marca 2017 r. sprawy skargi K. J., na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji, z dnia 28 października 2016 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści, , , skargę oddala, , Skarżący – K. J. pismem z dnia 8 września 2016 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji o wydanie zaświadczenia, że m.in.: - nie był objęty badaniami BHP określonymi w art. 7 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1782 z późn. zm.), a w szczególności nie były przeprowadzane badania BHP związane z ustalaniem czynników zagrożeń i szkodliwości stanowiskowej służby; - nie był objęty ochroną przed występującymi w służbie zagrożeniami dla zdrowia i czynnikami szkodliwymi, a związku z tym z występowaniem na zajmowanych stanowiskach kontaktami z materiałem biologicznym mogącym prowadzić do szczególnych chorób zakaźnych. Wnioskowane zaświadczenia miały być niezbędne dla toczących się odrębnych postępowań jako środki dowodowe. Postanowieniem z dnia 20 września 2016 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji odmówił wydania zaświadczenia o treści dotyczącej nieobjęcia ochroną przed występującymi w służbie zagrożeniami dla zdrowia i czynnikami szkodliwymi, a związku z tym występowaniem na zajmowanych stanowiskach kontaktami z materiałem biologicznym mogącym prowadzić do chorób zakaźnych. Wydanie takiego zaświadczenia nie byłoby bowiem zgodne ze stanem faktycznym. W uzasadnieniu organ stwierdził, że w trakcie pełnienia służby w komisariacie w Ś. oraz w S. skarżący miał obowiązek uczestniczenia w szkoleniach BHP, podczas których uczestnicy byli informowani m.in. o postępowaniu w sprawie zagrożeń w pracy oraz o metodach ochrony przed tymi zagrożeniami. Ponadto funkcjonariusze z uwagi na kontakt ze szkodliwymi czynnikami biologicznymi, mieli obowiązek pobrania środków zabezpieczenia, co odnosiło się również do skarżącego. Były to zestawy HIV i AIDS zawierające półmaskę z włókniny, szybkę na twarz ze szkła organicznego oraz rękawice lateksowe. Ponadto do pobrania były opatrunki osobiste i rękawice ochronne. Dodatkowo w Komendzie Wojewódzkiej opracowano procedurę postępowania profilaktycznego po ekspozycji na zakażenie wirusem HIV. Wszystkie jednostki były zaopatrywane w środek do dezynfekcji, który znajdował się w apteczce u dyżurnego. Co do pozostałej treści wniosku Komendant wydał zaświadczenie, że skarżący nie był objęty badaniami środowiska pracy, określonymi w art. 7 ust.1 pkt 6 ustawy o Policji. W wniesionym zażaleniu skarżący wskazał, że skoro (jak wynikało z wydanego zaświadczenia) nie przeprowadzano badań w zakresie istnienia zagrożeń na zajmowanych przez niego stanowiskach pracy to tym samym bezpodstawnie przyjęto, że szkolenia BHP obejmowały zagrożenia i ochronę przed HIV. Dodatkowo skarżący zarzucił, że bezpodstawnie przyjęto, że skoro Policja kupowała środki ochrony osobistej, to środki te faktycznie były dostępne i były faktycznie wydawane funkcjonariuszom. Postanowieniem z dnia 28 października 2016 r. Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu stwierdził, że organ I instancji nie mógł spełnić żądania skarżącego ponieważ nie dysponował w tym zakresie wiedzą; nie posiadał danych, dokumentów dlatego prawidłowo odmówił wydania zaświadczenia. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił naruszenie zasad ogólnych tj. art. 7,9,10 i art. 220 kpa oraz art. 126 w zw. z art. 107 §3 kpa. Stwierdził, że organ nie podjął żadnych działań zmierzających do należytego wyjaśnienia sprawy. Zdaniem skarżącego posiadane przez Komendę Powiatową Policji analizy zagrożeń stanowiskowych z roku 2016 wskazywały na niedopuszczalne wcześniej zaniedbania w ochronie W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem sporu była wykładnia art. 218 §1 kpa w sytuacji gdy organ wskazywał, że na podstawie prowadzonej dokumentacji skarżący był objęty szkoleniami BHP i wydawano mu (lub też umożliwiano korzystanie) ze środków ochrony przed zakażeniami, a skarżący twierdził, że faktycznie tak nie było. Powołany przepis stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 (tzn. w sytuacji gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa) organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zdaniem organów ponieważ brak było w posiadanych przez nie ewidencjach (rejestrach i innych dokumentach) danych potwierdzających, że skarżący nie był objęty szkoleniami BHP, a funkcjonariuszom umożliwiano ochronę przed zagrożeniami związanymi z wirusem HIV to niemożliwym było wydanie zaświadczenia, że skarżący nie był objęty ochroną przed występującymi w służbie zagrożeniami dla zdrowia i czynnikami szkodliwymi, a związku z tym z występowaniem na zajmowanych stanowiskach kontaktami z materiałem biologicznym mogącym prowadzić do szczególnych chorób zakaźnych. Zdaniem Sądu rację mają więc organy odmawiając wydania zaświadczenia o żądanej treści, jeżeli treść ta (tj. określone fakty) nie wynika z prowadzonych rejestrów lub ewidencji czy też posiadanej dokumentacji. Określenie "danych znajdujących się w jego posiadaniu" użyte w art. 218 § 1 kpa, nie może być bowiem rozumiane dowolnie i rozszerzająco. Zgodnie z art. 218§2 kpa organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. "Postępowanie wyjaśniające" nie jest jednak równoznaczne z "postępowaniem dowodowym", o którym mowa w art. 75 kpa. Może być tak, że posiadana przez organ dokumentacja jest wzajemnie sprzeczna, zawiera luki i nieścisłości, które mogą być uzupełnione w postępowaniu wyjaśniającym przed wydaniem zaświadczenia. Niemniej jednak zasadniczo (chyba że właściwy dla danych rejestrów i ewidencji przepis tak stanowi) nie prowadzi się postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 75 kpa w celu uzgodnienia ze stanem faktycznym treści urzędowych rejestrów i ewidencji w trybie postępowania o wydanie zaświadczenia tj. w trybie art. 217-219 kpa. W postępowaniu dotyczącym wydawania zaświadczeń organ albo wydaje zaświadczenie, albo odmawia wydania zaświadczenia – celem tego postępowania, chyba że wyraźny przepis stanowi inaczej, nie jest więc rozstrzyganie czy prowadzone rejestry lub ewidencje są prawidłowe lub zgodne ze stanem faktycznym. Takim celom służą przepisy dotyczące merytorycznie konkretnych praw i obowiązków, dla których znaczenie mogłyby mieć okoliczności faktyczne potwierdzane dokumentem urzędowym jakim jest zaświadczenie organu administracji publicznej. Przykładowo, liczba punktów karnych w prowadzonej w trybie art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 128 z późn. zm.) ewidencji przez Komendanta Wojewódzkiego Policji może zostać zweryfikowana nie w trybie postępowania o wydanie zaświadczenia, ale w drodze czynności materialno-technicznych. Zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności, a więc kwestia prawidłowości takich wpisów, a co za tym idzie, ilości punktów karnych przyznanych danemu kierowcy, może być rozważana w sprawie ze skargi na taką czynność, a nie skargi na odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści. Inaczej jest natomiast w postępowaniu dotyczącym rejestrów NIP, gdzie zgodnie z art. 8d ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 476 z późn. zm.) do postępowań w sprawie odmowy nadania NIP, unieważnienia lub uchylenia nadanego NIP oraz do innych postępowań z zakresu ewidencji i identyfikacji podatników i płatników stosuje się odpowiednio przepisy działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), co oznacza możliwość prowadzenia postępowania dowodowego. Natomiast do wydawania potwierdzeń nadania NIP oraz zaświadczeń i informacji o nadanym NIP stosuje się z kolei odpowiednio przepisy działu VIII a Ordynacji podatkowej tj. właśnie analogiczne przepisy dotyczące wydawania zaświadczeń. W ocenie Sądu, w istocie skarżący ma raczej faktyczny interes w wykazaniu w toku innych postepowań, że nie był objęty właściwą ochroną ponieważ środki ochrony, które teoretycznie miały być dostępne – nie były wydawane, a szkolenia BHP nie obejmowało zagrożeń związanych z kontaktem z materiałem zakaźnym, ponieważ nie przeprowadzono badań środowiska pracy na stanowiskach służbowych. Ta okoliczność, zgodnie z art. 217§2 pkt 2 kpa nie może jednak zobowiązywać organu do prowadzenia postępowania dowodowego w celu potwierdzenia żądanych okoliczności faktycznych. Podkreślić przy tym należy, że to na wnioskodawcy spoczywa główny ciężar obowiązku wykazania interesu prawnego w domaganiu się wydania zaświadczenia (por. wyrok NSA z dnia 15 października 2015 r., I OSK 684/14). Niezasadne więc były zarzuty skargi o naruszeniu zasad ogólnych oraz art. 126 w zw. z art. 107§3 kpa skoro w zaskarżonych postanowieniach organy prawidłowo dokonały interpretacji art. 218 kpa i prawidłowo zastosowały w związku z tym art. 219 kpa wyjaśniając z jakich przyczyn odmówiły zaświadczenia o żądanej treści. Nie do końca jest jasny zarzut naruszenia art. 220 kpa ponieważ przepis ten raczej dotyczy domagania się zaświadczenia przez organ, a nie wniosków strony o wydanie zaświadczenia o żądanej treści. W związku z powyższym Sąd skargę oddalił na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym (bez udziału stron na rozprawie) w związku z brzmieniem art. 119 pkt 3 i art. 120 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepisy te stanowią, że sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym Sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Przedmiotem skargi było postanowienie – możliwy był więc tzw. tryb uproszczony