IV SA/Po 565/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa U.sp.j. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2015 r. nr[...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami oddala skargę Decyzją z dnia [...]marca 2013 r. znak [...] Prezydent Miasta P., na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył, wszczęte na wniosek Przedsiębiorstwa [...] sp. j. w Poznaniu postępowanie dot. zmiany decyzji Prezydenta Miasta P.z dnia [...]12.2007 r., znak [...] zatwierdzającej program gospodarki odpadami wytwarzanymi na terenie bazy położonej w P. przy ul. P. W uzasadnieniu wskazano, że decyzja, o której zmianę wniosło Przedsiębiorstwo [...], obejmowała, zgodnie z art. 31 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. 2010, nr 185, poz. 1243 – zwanej dalej ustawą z 2001 r.), zezwolenie na zbieranie i transport odpadów. W trakcie postępowania administracyjnego weszła w życie ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. 2013 r., poz. 21 – zwana dalej ustawą z 2012 r.). Przepisy przejściowe ustawy z 2012 r. nie zawierają regulacji stanowiących o stosowaniu w toczących się i nie zakończonych postępowaniach administracyjnych starych przepisów i procedur. Uznać zatem należało, że należy stosować nowe przepisy, chyba, że wyraźnie uczyniono jakieś wyjątki od tej reguły. O wydanych i obowiązujących decyzjach zatwierdzających programy gospodarki odpadami niebezpiecznymi ustawa z 2012 r. stanowi, zgodnie z art. 231 ust. 1, że decyzje wydane na przepisach dotychczasowych wygasają z dniem wejścia w życie nowej ustawy, tj. dnia 23.01.2013 r. Wyjątek ustanawia się dla decyzji wydanych na podstawie art. 31 ust. 3 starej ustawy. Jak wynika z art. 232 ust. 3 i 4 nowej ustawy o odpadach ww. decyzje zachowują ważność w zakresie zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów na czas, na jaki zostały wydane, lecz nie dłużej niż przez 2 lata od dnia wejścia w życie nowej ustawy. Postępowanie administracyjne w przedmiocie zmiany decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...].2007 r. należało zatem umorzyć jako bezprzedmiotowe. Odwołanie w ustawowym terminie od powyższej decyzji złożyło reprezentowane przez fachowego pełnomocnika Przedsiębiorstwo U[...] sp. j. Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy w całości. W uzasadnieniu wskazano, że niezależnie od oceny strony proceduralnej prowadzonego postępowania, brak jest podstawy prawnej do wydania wnioskowanej przez wnoszącego odwołanie decyzji i wydane w sprawie rozstrzygnięcie jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. W sprawie przestał bowiem istnieć przedmiot postępowania, co czyni je bezprzedmiotowym i uzasadnia jego umorzenie. Przepis stanowiący podstawę prawną posiadanej przez wnioskodawcę decyzji stracił moc wskutek wejścia w życie nowej ustawy, która przewiduje obowiązek zastąpienia wcześniejszych decyzji decyzjami wydanymi w oparciu o przepisy aktualnie obowiązujące. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w ustawowym terminie wniosło działając przez fachowego pełnomocnika Przedsiębiorstwo [...] Wyrokiem z dnia 20 listopada 2014r. sygn. akt IV SA/Po 863/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż dokonując kontroli zaskarżonej decyzji SKO Sąd doszedł do przekonania, że narusza ona prawo, co uzasadnia wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Analiza okoliczności niniejszej sprawy nie uzasadnia wniosku o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego na skutek zmiany stanu prawnego, jaka nastąpiła 23 stycznia 2013 r. Przy analizie tej należy mieć na uwadze, że postępowanie staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 kpa, gdy sprawa indywidualna nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. Wejście w życie ustawy z 14 grudnia 2012 r. nie skutkuje "unicestwieniem" bytu istniejącej przed tym dniem sprawy. Jak podkreśla się w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 10 stycznia 1984 r. SA/Ka 660/83, OSP 1986 nr 7-8, poz 134, wyrok NSA z 20 grudnia 1991 r., II SA 893/91, ONSA 1993, nr 2, poz. 33) zmiana obowiązującego prawa powoduje powstanie nowej sprawy nie tylko w sensie procesowym, lecz także w znaczeniu materialnoprawnym. Ta sprawa winna być w trybie art. 155 kpa merytorycznie rozstrzygnięta i jeżeli – w ocenie organu administracji – brak było przesłanek do uwzględnienia wniosku, winna zapaść decyzja odmowna. Przy merytorycznym rozstrzyganiu wniosku skarżącego z dnia [...]września 2012 r. o zmianę decyzji z dnia [...].2007 r. zmiana stanu prawnego w dniu [...] stycznia 2013 r. powinna być rzecz jasna wzięta pod uwagę. Zgodnie z zasadą wyprowadzoną w orzecznictwie z art. 6 i 138 kpa organ administracji, wydając decyzję administracyjną, stosuje przepisy prawa materialnego obowiązujące w dniu wydania decyzji z uwzględnieniem koniecznych wyjątków. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały 7 sędziów z dnia 10 kwietnia 2006 r. w sprawie I OSP 1/06: "W sytuacjach, kiedy ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w kwestii przepisów przejściowych, należy przyjąć, że nowa ustawa ma z pewnością zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po jej wejściu w życie, jak również do zdarzeń które miały miejsce wcześniej, lecz trwają dalej – po wejściu w życie nowej ustawy. Stosunek prawny ukształtowany decyzją z dnia [...]12.2007 r. nie został przed datą zmiany ustawy "zamknięty"- wniosek skarżącego inicjujący postępowanie zmierzał przecież do modyfikacji istniejącego stosunku. Bez wątpienia też decyzja, o której wydanie skarżący wystąpił ma charakter konstytutywny. Wejście w życie ustawy z 14.12.2012 r. uniemożliwiło dokonanie modyfikacji treści zezwolenia na zbieranie i transport odpadów posiadanego przez skarżącego na podstawie decyzji z [...] grudnia 2007 r. Stoją temu na przeszkodzie regulacje zawarte w przepisach art. 231 i 232 ustawy, przewidujące wygaśnięcie z dniem wejścia w życie ustawy decyzji zatwierdzających program gospodarki odpadami niebezpiecznymi wydanych na podstawie przepisów dotychczasowych i zachowanie ważności decyzji wydanych na podst. art. 31 ust. 3 ustawy z 2001 r. (jak w wypadku skarżącego) w zakresie zbierania odpadów nie dłużej niż 2 lata od dnia wejścia w życie ustawy z 2012 r. Zezwolenia na zbieranie odpadów wydane na podstawie przepisów dotychczasowych stają się natomiast zezwoleniami na zbieranie odpadów w rozumieniu przepisów nowej ustawy. Zapisy te wskazują jednoznacznie na intencje ustawodawcy, aby zastąpić stare przepisy nową kompleksową regulacją. Zamysł taki wynika też z uzasadnienia projektu ustawy, gdzie zawarto następujące stwierdzenia: "Zezwolenia na odzysk lub unieszkodliwianie odpadów oraz zezwolenia na zbieranie odpadów zachowują swoją moc przez dwa lata licząc od dnia wejścia w życie ustawy. Przepis ten zagwarantuje wystarczająco dużo czasu wszystkim podmiotom, których decyzje stracą moc do uzyskania nowych decyzji administracyjnych (...) Przepis końcowy określa, że ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Tak krótki termin jest ściśle związany z obowiązkiem jak najszybszego transponowania przez Polskę przepisów dyrektywy ramowej. Jednocześnie przewiduje się, że część przepisów niniejszej ustawy wejdzie w życie w późniejszych terminach, co jest związane z koniecznością stopniowego wprowadzania zmian, które dotyczą zarówno systemu wydawania decyzji administracyjnych z zakresu gospodarki odpadami, jak i niektórych obowiązków wynikających wprost z nowej ustawy. Zaproponowane vacatio legis tych przepisów pozwoli na odpowiednie przygotowanie się do nowych przepisów zarówno administracji publicznej, jak i wszystkim podmiotom objętym przepisami zawartymi w niniejszym projekcie. Dalej Sąd wskazał, że z dniem 15 sierpnia 2008 r. weszła w życie ustawa o odpadach wydobywczych, która określa procedury związane z uzyskiwaniem zezwoleń i pozwoleń związanych z gospodarką odpadami wydobywczymi. Z art. 53 i 58 tej ustawy, z których wynika, że posiadacz odpadów wydobywczych, który prowadził przed wejściem w życie ustawy taką działalność, obowiązany jest dostosować ją do przepisów ustawy do dnia 1 maja 2012 r., a dotychczas wydane pozwolenia na wytwarzanie odpadów, zachowują ważność na czas na jaki zostały wydane, nie dłużej niż do dnia 1 maja 2012 r. Przepisy te stanowią podstawę prowadzenia działalności w oparciu o uzyskane dotychczas decyzje do dnia 30 kwietnia 2012 r. Przepisy obligują zatem posiadaczy odpadów wydobywczych do dostosowania się do wymagań ustawy o odpadach wydobywczych do dnia 1 maja 2012 r., a okres przejściowy umożliwia im bezkolizyjne uzyskanie wymaganych przez nową ustawę decyzji. Zdaniem organu nadanie przepisom przejściowym takiej treści skutkuje brakiem możliwości dokonywania zmian w dotychczas uzyskanych decyzjach. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a to na skutek niezasadnego zastosowania przepisu art. 105 § 1 kpa. Organ odwoławczy tę błędną subsumpcję zaaprobował, winien był zaś decyzję tę na podstawie art.138 § 1 pkt 2 kpa uchylić i orzec, co do istoty sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji powinien merytorycznie rozstrzygnąć wniosek skarżącego z dnia [...] września 2012 r. – uwzględniając powyższe uwagi. Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] lutego 2015r. nr [...] w punkcie 1 uchyliło zaskarżoną decyzję w całości, w punkcie 2 odmówiło zmiany decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] grudnia 2007r. nr [...] zatwierdzającej program gospodarki odpadami wytwarzanymi na terenie bazy położonej w P. przy ul.P.we wnioskowanym zakresie tj. poszerzenia zbieranych na tym terenie odpadów. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku WSA z dnia 20 listopada 2014r. zaskarżona decyzja winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego z uwagi na brak podstaw do stosowania art.105 kpa. Przepis stanowiący podstawę prawną posiadanej przez wnioskodawcę decyzji stracił moc wskutek wejścia w życie nowej ustawy o odpadach. W przepisach przejściowych nie przewidziano kontynuacji decyzji wydanych na podstawie przepisów poprzednio obowiązującej ustawy o odpadach, a wskazano na obowiązek zastąpienia ich decyzjami wydanymi w oparciu o przepisy ustawy obowiązującej obecnie. Posiadana przez wnioskodawcę decyzja zachowała ważność tylko w zakresie zbierania i maksymalnie przez 2 lata tj. do dnia 23.01.2015r. Przepisy przejściowe precyzują kwestie związane z okresami obowiązywania decyzji administracyjnych w zakresie gospodarki odpadami w taki sposób, że nie przewidują ich dostosowywania do przepisów ustawy obecnie obowiązującej, a ustawodawca określił dwuletni okres od dnia wejścia w życie nowej ustawy jako czas wystarczający na uzyskanie nowych decyzji administracyjnych. Decyzja, o której wydanie wnosi wnioskodawca ma charakter konstytucyjny i przy jej wydawaniu należy stosować przepisy obowiązujące w dniu jej wydania. Zastosowanie przepisów, które straciły moc, skutkowałoby obejściem nowych regulacji prawnych w zakresie gospodarki odpadami. W ocenie organu uczynienie zadość żądaniu wnioskodawcy i zmiana decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia 6 grudnia 2007r. zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi poprzez wezwanie wnioskodawcy do ewentualnego uzupełnienia wniosku o te wymagania, które winno zawierać zezwolenie na odbiór odpadów pod rządami aktualnie obowiązującej ustawy, skutkowałoby wydaniem decyzji bez podstawy prawnej, która jako wadliwa nie powinna istnieć w obrocie prawnym. Skargę na powyższą decyzję wniosło Przedsiębiorstwo [...] sp.j. reprezentowane przez pełnomocnika, domagając się jej uchylenia w punkcie 2 oraz przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, a to ze względu na art.138 § 2 kpa, albowiem w niniejszej sprawie rozpoznania wymaga taki zakres sprawy, który ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Skarżący podniósł, że przekazanie sprawy do rozpoznania SKO w P. w celu wydania decyzji merytorycznej spowodowałoby niezasadną dalszą zwłokę w postępowaniu, mając na uwadze, że sprawa i tak musiałaby zostać rozpoznana przez organ I instancji co wynika z zakresu koniecznego do przeprowadzenia postępowania dowodowego. Podkreślenia wymaga, że decyzja której dotyczy postępowanie zachowuje ważność jedynie do dnia 23 stycznia 2016r. Ewentualnie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy SKO do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 231 ust.1 w zw. z art.232 ust.1-4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (t.j.Dz.U. z 2013r., poz.21 ze zm.) poprzez niezasadne przyjęcie, że po wejściu w życie nowej ustawy o odpadach nie jest możliwym dokonanie zmiany decyzji w zakresie zezwolenia na zbieranie odpadów, wydanych pod rządami starej ustawy o odpadach, pomimo, iż decyzje te do dnia 23 stycznia 2016r. zachowują swoją ważność i istnieją podstawy prawne do dokonania zmiany decyzji. W uzasadnieniu skargi, skarżący podkreślił, iż zgodnie z art.232 ust.1 ustawy o odpadach zezwolenia na zbieranie odpadów oraz zezwolenia na odzysk lub unieszkodliwianie odpadów wydane na podstawie przepisów dotychczasowych stają się odpowiednio zezwoleniami na zbieranie odpadów i zezwoleniami na przetwarzanie odpadów, w rozumieniu niniejszej ustawy. Zezwolenia na zbieranie odpadów oraz zezwolenia na odzysk lub unieszkodliwianie odpadów, wydane na podstawie przepisów dotychczasowych, zachowują ważność na czas, na jaki zostały wydane, nie dłużej jednak niż przez trzy lata od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (ust.2). Decyzje wydane na podstawie art.31 ust.3 i art.32 ust.3 starej ustawy o odpadach zachowują ważność w zakresie zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów na czas, na jaki zostały wydane, nie dłużej jednak niż przez trzy lata od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (ust.3). Aktualne brzmienie przepisu art.232 ustawy o odpadach zostało ustalone przez ustawę z dnia 15 stycznia 2015r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015r., poz.122). Nowelizacja przepisów ustawy spowodowała, że zezwolenia, o których mowa w przepisie art.232 ustawy o odpadach zachowują moc nie przez dwa, ale przez trzy lata od dnia wejścia w życie ustawy o odpadach, tj. do dnia 23 stycznia 2016r., a nie do dnia 23 stycznia 2015r. Powyższej zmiany przepisów SKO nie wzięło pod uwagę, pomimo iż wydane orzeczenie nastąpiło po wejściu w życie tych przepisów. Dalej skarżący wskazał, iż z uwagi na przesądzenie przez WSA w wyroku z dnia 20 listopada 2014r., że wydanie decyzji zmieniającej nie jest w okolicznościach niniejszej sprawy bezprzedmiotowe, zachowanie mocy przez decyzje wydane pod rządami starej ustawy o odpadach wprost przesądza o tym, że możliwym jest dokonanie zmian w treści tej decyzji, albowiem żaden przepis prawa nie zakazuje dokonywania ingerencji w tę decyzję, na podstawie art.155 kpa. Zainicjowane przez skarżącego postępowanie nie dotyczy wydania nowej decyzji w oparciu o nieobowiązujące już przepisy prawa, ale zmiany nadal istniejącej w obrocie prawnym decyzji. | |W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując prezentowaną argumentację w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Na gruncie niniejszej sprawy podkreślić należy, iż zgodnie z treścią art.153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (zob. A.Kabat, B.Dauter, B.Gruszczyński, M.Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s.345). Z kolei na mocy art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Sąd - dokonując kontroli działalności administracji publicznej - nie jest zatem uprawniony do merytorycznego załatwienia sprawy. Posiada jedynie uprawnienia kasacyjne w odniesieniu do rozstrzygnięć administracji publicznej, przy wydawaniu których doszło do naruszenia prawa. Natomiast skutkiem podjętego w danej sprawie wyroku sądu administracyjnego co do zasady jest zakaz formułowania w toku każdego postępowania w tej sprawie nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem, a organ zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. Jednakże zmiana stanu prawnego sprawy lub istotna zmiana okoliczności faktycznych uzasadnia odstąpienie od tej zasady (A. Kabat [w:] B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, s. 325-326). Jak wynika z ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych, skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane; postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne; przyszłe postępowanie administracyjne, w tym także w sprawie stwierdzenia nieważności aktu i wznowienia postępowania administracyjnego oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne, w tym także przed NSA w przypadku ewentualnego rozpoznawania skargi kasacyjnej od ponownego wyroku sądu pierwszej instancji (wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 marca 2009r., sygn. akt I SA/Łd 1230/08, Lex 493588). Stąd skutkiem wyroku sądu administracyjnego w toku każdego z tych postępowań jest zakaz formułowania nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem. Z uwagi na powyższe zarówno organ administracji publicznej ponownie rozstrzygający sprawę, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest oceną wyrażoną w powołanym powyżej wyroku. Przy merytorycznym rozstrzyganiu wniosku skarżącego z dnia [...] września 2012r. o zmianę decyzji z [...] grudnia 2007r. zmiana stanu prawnego w dniu 23 stycznia 2013r. powinna być oczywiście wzięta pod uwagę. Zgodnie z zasadą wyprowadzoną w orzecznictwie z art. 6 i 138 kpa organ administracji, wydając decyzję administracyjną, stosuje przepisy prawa materialnego obowiązujące w dniu wydania decyzji z uwzględnieniem koniecznych wyjątków. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały 7 sędziów z dnia 10 kwietnia 2006r. w sprawie I OPS 1/06 "w sytuacjach, kiedy ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w kwestii przepisów przejściowych, należy przyjąć, że nowa ustawa ma z pewnością zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po jej wejściu w życie, jak również do zdarzeń które miały miejsce wcześniej, lecz trwają dalej – po wejściu w życie nowej ustawy. Szczegółowej i wyczerpującej analizy problematyki intertemporalnej przy stosowaniu prawa materialnego dokonał też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 21 sierpnia 2013r. sygn.. akt IV SA/Po 584/13. Zwrócono tam uwagę na dopuszczalność wyjątkowego stosowania prawa starego w sytuacji, gdy pod jego rządami powstał i został zrealizowany stosunek prawny (zdarzenie prawne zamknięte pod rządami starego prawa), a także na konieczność rozróżnienia decyzji konstytutywnych tj. kształtujących stosunek administracyjnoprawny w chwili ich wydania i deklaratoryjnych – stwierdzających ukształtowanie się stosunku administracyjnoprawnego z mocy samego prawa we wcześniejszym okresie. Co do tych pierwszych stosować należy przepisy nowe (obowiązujące w chwili wydania decyzji), co do drugich zaś stare tj. te na mocy których doszło do powstania stosunku prawnego. Uwzględnienie tych reguł obliguje organ administracji do stosowania regulacji prawnych obowiązujących w dacie wydania decyzji. Nie ma bowiem żadnych przesłanek do stosowania regulacji, które w tej dacie już nie obowiązywały. Stosunek prawny ukształtowany decyzją z dnia [...] grudnia 2007r. nie został przed datą zmiany ustawy "zamknięty" – wniosek skarżącego inicjujący postępowanie zmierzał do modyfikacji istniejącego stosunku. Bez wątpienia też decyzja, o której wydanie skarżący wystąpił ma charakter konstytutywny. W niniejszej sprawie istotne jest, że zapadł wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 listopada 2014r. sygn. akt IV SA/Po 863/14. W wyroku tym Sąd przesądził o niemożliwości orzeczenia o zmianie decyzji. Sąd orzekający w niniejszej sprawie będąc związany na mocy art.153 p.p.s.a. oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu wyroku z 20 listopada 2014r. nie może odstąpić od powyższej oceny. Wobec powyższego organ II instancji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie, a Sąd na mocy art.151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.