II FSK 429/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Sędzia WSA del. Marek Olejnik (sprawozdawca), Protokolant Justyna Papiernik, po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2020 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 18 października 2017r. sygn. akt I SA/Ke 483/17 w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach z dnia 22 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z dnia 18 października 2017 r., sygn. I SA/Ke 483/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę M. K. (dalej jako: "Skarżąca") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia 22 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Wyrok jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej "CBOSA". 2. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. 2.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Kielcach do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Skarżąca, która zaskarżyła ten wyrok w całości. Sformułowała także wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA w Kielcach oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 136, dalej "p.p.s.a."), naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy : 1.art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt lit c p.p.s.a. zw. z art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz.23, ze zm., dalej "k.p.a.") w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2017 r poz. 1201 ze zm., dalej "u.p.e.a.") polegające na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyniku nieprawidłowej kontroli legalności działania Wierzyciela nie uwzględnił skargi, mimo że Wierzyciel nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy, nie przedłożył akt kompletnych pozwalających na ocenę prawidłowości wystawionych tytułów wykonawczych i bezpodstawnie stwierdził, że Skarżąca zobowiązana jest do uiszczania opłaty abonamentowej tylko dlatego że nie posiada dokumentu potwierdzającego wyrejestrowanie odbiornika w 2006. roku , 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. zw. z art, 18 u.p.e.a. oraz § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U z 2005r. Nr 141 poz. 1190, dalej "Rozporządzenie z 2005 r.") poprzez przyjęcie że skarżąca nie dokonała skutecznego wyrejestrowania odbiornika, gdyż na dzień skargi nie posiadała dokumentu potwierdzającego tę czynność podczas gdy z przepisu w/w rozporządzenia wynikał tylko obowiązek powiadomienia placówki operatora publicznego, o (...) zmianie miejsca używania odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o zaprzestaniu używania odbiorników, a przepis nie wskazywał formy i treści powiadomienia, nie zawierał również obowiązku pobrania potwierdzenia powiadomienia. To na operatorze spoczywał obowiązek przeprowadzenia w sposób prawidłowy procedury wprowadzenia zmiany czy wyrejestrowania odbiornika. 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. z art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez nie podjęcie z urzędu działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a to w konsekwencji braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy w szczególności dowodu z akt P. WSA wydając rozstrzygnięcie oparł się na dokumentach, których w aktach administracyjnych tej sprawy nie ma. WSA nie przeprowadził postępowania dowodowego na okoliczność czynności jakie powinny zostać dokonane przez pracownika P. w sytuacji gdy abonent dokonuje wyrejestrowania odbiornika. 4. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 6 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, polegające na tym, że WSA zastosował regułę określoną w art. 6 k.c.; 5. art. 145 § 1 pkt lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 127 k.p.a. w zw. z art. 18 i art. 35 u.p.e.a. polegające na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyniku nieprawidłowej kontroli legalności działania Organu nie uwzględnił skargi, mimo że Organ ten prowadził postępowanie egzekucyjne pomimo nie rozpoznania przez Dyrektora P. S.A. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i braku stanowiska P. na zarzuty zgłoszone we wniosku . 6. art. 145 § 1 pkt c) p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organy przepisów postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie : a. ogólnych zasad postępowania administracyjnego t.j.: art. 7, art.8, art.9 i art.11 k.p.a.; b. art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a w zw. z art. 1 i 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2005 r. Nr 85 poz. 728, dalej "ustawa o opłatach abonamentowych") w zw. z § 3 i § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 187 poz.1190, dalej "Rozporządzenie z 2007 r."); c. art. 57 u.p.e.a. w związku z art. 102 k.p.a. przez przystąpienie do czynności egzekucyjnych w czasie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. W skardze kasacyjnej zarzucono ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego, t.j.: 1. art. 2 i art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych - poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że na Skarżącej ciążył obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej za używanie odbiornika w mieszkaniu w S. przy ul. H. [...] pomimo jego wyrejestrowania i opłacaniu opłaty abonamentowej z tytułu posiadania domu przy ul. C. w S. 2. § 3 Rozporządzenia z 2005 r. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Skarżąca zobowiązana była dokonać formalności związanych z wyrejestrowaniem i żądać dokumentu potwierdzającego wyrejestrowanie i przetrzymywać go dożywotnio podczas gdy rozporządzenie to nakłada tylko obowiązek powiadomienia placówki operatora publicznego. 3. § 5 i § 7 Rozporządzenia z 2007 r. poprzez jego zastosowanie w sytuacji nieistnienia obowiązków objętych tytułami egzekucyjnymi objętych zaskarżonym postanowieniem w związku z dokonanym wyrejestrowaniem odbiornika. 2.2. Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera jedynie ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Z uwagi na datę wszczęcia w rozpatrywanej sprawie postępowania sądowoadministracyjnego (tj. datę wniesienia skargi) znajduje on zastosowanie w tej sprawie. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny może sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań oceniających zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji. 3.2. W skardze kasacyjnej jej autor zarzuca, że Wierzyciel nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy i nie przedłożył akt kompletnych pozwalających na ocenę prawidłowości wystawionych tytułów wykonawczych z jednoczesnym pominięciem okoliczności istotnych z punktu widzenia jej rozstrzygnięcia, w konsekwencji niewyjaśnienie czy i kiedy nastąpiła rejestracja odbiornika, przez kogo, do kiedy opłacany był abonament, a oparcie się jedynie na twierdzeniu Wierzyciela że nie posiada on dokumentu potwierdzającego wyrejestrowanie. Podkreśla, że Skarżąca nie miała obowiązku posiadania i przechowywania potwierdzenia powiadomienia o zmianie miejsca używania odbiorników RTV bowiem z §3 Rozporządzenia z 2005 r. wynikał jedynie obowiązek powiadomienia placówki operatora publicznego, o zmianie miejsca używania odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o zaprzestaniu używania odbiorników, a przepis nie wskazywał formy i treści powiadomienia, nie zawierał również obowiązku pobrania potwierdzenia powiadomienia. Zdaniem autora skargi kasacyjnej WSA w Kielcach bezpodstawnie zastosował regułę określoną w art.6 Kodeksu cywilnego dotyczącą ciężaru udowodnienia faktu w stosunkach cywilnoprawnych pomiędzy podmiotami prawa prywatnego i materialnoprawnych. Nadto Skarżąca niewłaściwe zastosowanie art. 2 i art. 5 ustawy o opłatach abonamentowych i § 3 ust. 1 Rozporządzenia z 2005 r. oraz § 5 i §7 Rozporządzenia z 2007 r. wiąże w konsekwencji z błędnie ustalonym stanem faktycznym sprawy. Uwzględniając istotę sporu w rozpatrywanej sprawie, komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych uzasadnia, aby rozpatrzeć je łącznie. 3.3. Opłaty abonamentowe pobiera się w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust.1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226, z późn. zm.), przez jednostki publicznej radiofonii i telewizji (art.1 ustawy o opłatach abonamentowych). Pobiera się je za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (art. 2 ust 1-3- ustawy o opłatach abonamentowych). Obowiązek zapłaty opłaty abonamentowej powstaje zatem z mocy prawa w odniesieniu do każdego posiadacza odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. W kwestii tej wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 (OTK- A z 2010r., nr 3, poz. 22), uznając, że opłaty abonamentowe RTV stanowią daninę publiczną. Trybunał stwierdził we wskazanym orzeczeniu, że jednym z obowiązków ciążących z mocy art. 84 Konstytucji na “każdym" jest ponoszenie ciężarów i świadczeń publicznych określonych w ustawie, natomiast nakładanie danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy (art. 217). Określenie “ciężary i świadczenia publiczne" ma najszerszy zakres znaczeniowy, z kolei “daniny publiczne" są kategorią “świadczeń publicznych". Daniny te to świadczenia powszechne, przymusowe, bezzwrotne, ustalane jednostronnie na rzecz podmiotu prawa publicznego w celu realizacji zadań publicznych, a zaliczają się do nich podatki, rozmaite opłaty oraz cła, a także abonament RTV. Jak stanowi art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Zgodnie z art. 7 ust. 3 i 5 cyt. ustawy, do opłat abonamentowych stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjny, a uprawnionymi do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w ust. 1 są kierownicy jednostek wyznaczonego operatora. Powyższe regulacje przesądzają o tym, że obowiązek regulowania opłat z tytułu używania odbiorników rtv powstaje z mocy prawa, po zarejestrowaniu odbiornika. Opłaty te są należne od osoby dokonującej rejestracji odbiornika. Wierzycielowi przysługuje w tym przypadku prawo egzekwowania opłat z mocy ustawy. Podstawę wystawienia tytułu wykonawczego stanowi przepis prawa a nie akt administracyjny. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. II GSK 5276/16 zarejestrowanie odbiornika bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (aktualnie jest to opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym. 3.4. Rozpoznając zarzuty kasacyjne w zakresie naruszenia § 3 Rozporządzenia z 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że stanowisko Skarżącej kasacyjnie nie ma oparcia w przepisach prawa, jak i w poczynionych w sprawie ustaleniach faktycznych. Wbrew stanowisku skargi kasacyjnej prawidłowe jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że dla wykazania faktu wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego konieczne było przedstawienie pisemnego dowodu wyrejestrowania tego odbiornika. Pomimo, że art. 75 § 1 k.p.a. wprowadza otwarty katalog środków dowodowych skoro dowodem może być wszystko co nie jest sprzeczne z prawem, to jednak nie można zapominać o tym, że przepisy szczególne mogą w tym zakresie wprowadzać odrębne uregulowania, dopuszczające określony sposób dowodzenia określonych faktów. Takim przepisem modyfikującym uregulowania k.p.a. jest - co umknęło uwadze skarżącego kasacyjnie - § 3 Rozporządzenia z 2005 r. w zw. z pominiętym w skardze kasacyjnej przepisem § 1 ust. 1 pkt 1 i § 2 ust. 2 tego aktu. Ich pominiecie w zarzucie niewątpliwie stanowi istotną wadę konstrukcyjną tej skargi. Przepis § 3 Rozporządzenia z 2005 r. odsyła do § 2 ust. 2 , co oznacza, że dla zrekonstruowania normy prawnej zawartej w tym pierwszym z nich konieczne jest uwzględnienie treści drugiego z nich. Z normy zawartej w tym przepisie wynika zaś, że posiadacz imiennej książeczki abonamentowej za używanie m.in. odbiorników telewizyjnych powiadamia placówkę operatora publicznego, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby fizycznej, m.in. o zmianie nazwiska (albo nazwy firmy), miejsca zamieszkania (siedziby) czy zaprzestaniu użytkowania odbiorników, w terminie 7 dni od dnia zaistnienia zmiany. A zatem dowodem zarejestrowania odbiorników telewizyjnych (czy radiowych) jest imienna książeczka opłaty abonamentowej. W książeczce tej dokonywane są adnotacje dotyczące zmian, mających znaczenie dla obowiązku ponoszenia opłaty abonamentowej. Oznacza to, że to właśnie wpisy w tej książeczce są wyłącznym dowodem potwierdzającym zaistnienie zdarzeń, o których mowa w § 3 Rozporządzenia z 2005 r., w tym dotyczące wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego. Konieczność wyrejestrowania odbiornika poprzez stosowne wpisy w książeczce abonamentowej - pomimo kwestionowania przyjętej przez Sąd pierwszej instancji wykładni § 3 Rozporządzenia z 2005 r.- jest potwierdzana przez samą Skarżącą w skardze kasacyjnie, w której na stronie 5 stwierdza, że "Strona powiadomiła właściwą placówkę pocztową (w S. przy ul. M.), że kupiła dom i oświadczyła, że w związku z tym chce wyrejestrować odbiornik w mieszkaniu przy ul. H. [...] (...)Pracownik poczty potwierdził tą okoliczność w książeczce, i pobrał z książeczki stosowny wycinek "W". Nie poinformował o konieczności zachowania książeczki". Tym samym Skarżąca kasacyjnie przyznała, że miała świadomość, że potwierdzeniem wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego był zapis w książeczce abonamentowej. Skoro zatem wyrejestrowanie odbiornika telewizyjnego wymagało dokonania w tej książeczce adnotacji, potwierdzającej tą czynność, to wyłączona jest możliwość dowodzenia tej okoliczności za pomocą innych środków dowodowych. Skarżąca nie powołuje przy tym żadnych innych środków dowodowych potwierdzających fakt wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego, lecz jedynie podnosi, że nie miała obowiązku przechowywania takiego dowodu a ponadto, że to na Wierzycielu ciąży obowiązek wykazania, że do takiego wyrejestrowania nie doszło. Podkreślenia wymaga także, zauważona przez Sąd pierwszej instancji okoliczność, że Skarżąca nadal korzysta z adresu przy ul. H. [...] w S., m.in. tam kierowana i odbierana była cała korespondencja w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym. Ponadto w 2006 r. w sytuacji, gdy dochodziło do zmiany miejsca używania odbiorników rtv to nie należało wyrejestrować odbiornika lecz jedynie dokonać zmiany zapisów w książeczce opłat abonamentowych (§3 w zw. z §2 ust.1 Rozporządzenia z 2005 r.). W konsekwencji niezasadne są także podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, art.8, art.9 i art.11, art.75, art.77 i art.80 k.p.a. Bezzasadny jest także zarzut naruszenia §5 i §7 Rozporządzenia z 2007 r. uzasadniony w skardze kasacyjnej okolicznością nieistnienia obowiązków objętych tytułami egzekucyjnymi w związku z wyrejestrowaniem odbiornika. 3.5. Okolicznością niesporną na etapie postępowania egzekucyjnego oraz przed Sądem pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie była okoliczność zarejestrowania przez Skarżącą odbiorników rtv używanych pod adresem ul. H. [...] w S. Po zgłoszeniu rejestracji została wydana książeczka opłat rtv, stanowiąca dowód ich zarejestrowania, a następnie kolejne książeczki. Również w skardze kasacyjnej Skarżąca nie kwestionuje tych okoliczności zarzucając jednocześnie, że Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił czy i kiedy nastąpiła rejestracja odbiornika, przez kogo, do kiedy opłacany był abonament. W sytuacji, gdy Skarżąca nie kwestionowała, że dokonała rejestracji odbiorników rtv w mieszkaniu w S. badanie tej okoliczności przez Sąd pierwszej instancji było nieuzasadnione. Podkreślić także należy, że w skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutu naruszenia art.134 p.p.s.a. 3.6. Skarżąca w ramach zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.a.s. w zw. z art. z art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. zarzuca także, że WSA nie przeprowadził postępowania dowodowego na okoliczność czynności jakie powinny zostać dokonane przez pracownika poczty w sytuacji gdy abonent dokonuje wyrejestrowania odbiornika. Zauważyć należy, że sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jedynie jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art.106 §3 p.p.s.a.). W skardze kasacyjnej nie zarzucono naruszenia ww. przepisu zatem zarzut w powyższym zakresie nie może być przedmiotem oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny z uwagi na regulację art.183 §1 p.p.s.a. 3.7. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 127 k.p.a. w zw. z art. 18 i art. 35 u.p.e.a. polegający na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyniku nieprawidłowej kontroli legalności działania Organu nie uwzględnił skargi, mimo że Organ ten prowadził postępowanie egzekucyjne pomimo nie rozpoznania przez Dyrektora P.[...] S.A. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i braku stanowiska P.[...] na zarzuty zgłoszone we wniosku. Na wstępie podkreślenia wymaga, że art.35 u.p.e.a. składa się z czterech jednostek redakcyjnych (paragrafów), a autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował, który z nich w jego ocenie został naruszony. Biorąc jednak pod uwagę uzasadnienie ww. zarzutu uznać należy, że chodzi o art.35 §1 u.p.e.a. w świetle którego zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Jak wynika z akt sprawy Skarżąca złożyła do organu egzekucyjnego zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Jako podstawę zarzutu wskazała na art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., tj. nieistnienie obowiązku objętego ww. tytułami wykonawczymi. Wskazała, że 12 czerwca 2006 r. kupiła dom i z tego powodu wyrejestrowała odbiornik. Zaprzestanie używania odbiorników rtv zgłosiła w Urzędzie Pocztowym prawdopodobnie w miesiącach letnich. Postanowieniem z 21 maja 2014r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne w związku z wniesieniem zarzutów. Postanowieniem z 16 września 2015 r. P. po rozpoznaniu wniesionego przez zobowiązaną zarzutu uznała go za nieuzasadniony. Ostatecznym postanowieniem z 17 listopada 2016 r. wierzyciel utrzymał w mocy postanowienie z 16 września 2015 r. Skoro zatem organ egzekucyjny dysponował ostatecznym postanowieniem w przedmiocie zgłoszonego zarzutu nie było podstaw do dalszego zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Okoliczność, że Skarżąca złożyła wniosek do Dyrektora P. S.A. o ponowne rozpatrzenie sprawy nie tamuje biegu postępowania egzekucyjnego. 4. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.204 pkt 1 tej ustawy.