I SA/Ke 483/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2017 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z [...]. nr [...] odmawiające uwzględnienia zarzutu nieistnienia obowiązku w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Organ wyjaśnił, że w związku z nieopłaceniem przez M.K. należności z tytułu opłaty abonamentowej rtv, wierzyciel - Poczta Polska S.A. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej wystawił 14 kwietnia 2014 r. tytuły wykonawcze. Wierzyciel przekazał te tytuły wykonawcze do organu egzekucyjnego - Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. celem przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego. M.K. złożyła do organu egzekucyjnego zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Jako podstawę zarzutu wskazała na art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, (dalej: u.p.e.a.), tj. nieistnienie obowiązku objętego ww. tytułami wykonawczymi. Wskazała, że 12 czerwca 2006 r. kupiła dom i z tego powodu wyrejestrowała odbiornik. Zaprzestanie używania odbiorników rtv zgłosiła w Urzędzie Pocztowym w S. przy ul. M., prawdopodobnie w miesiącach letnich. Poczta Polska nie poinformowała jej o wszczęciu postępowania, w którym mogłaby się odnieść do zarzutów niezapłacenia abonamentu. Postanowieniem z 21 maja 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. zawiesił prowadzone wobec M.K. postępowanie egzekucyjne w związku z wniesieniem zarzutów. Postanowieniem z 16 września 2015 r. Poczta Polska po rozpoznaniu wniesionego przez zobowiązaną zarzutu uznała go za nieuzasadniony. Ostatecznym postanowieniem z 17 listopada 2016 r. wierzyciel utrzymał w mocy postanowienie z 16 września 2015 r. Wierzyciel poinformował organ egzekucyjny, że należności z tytułu opłaty abonamentowej rtv za 2009 r. i 2010 r. uległy przedawnieniu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. powołał treść art. 27 § 1 pkt 9 i art. 34 § 1 u.p.e.a., a także art. 33 § 1 pkt 1 tej ustawy, na podstawie którego M.K. wniosła zarzut. Wyjaśnił, że dla organu egzekucyjnego w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 wypowiedź wierzyciela jest wiążąca. Zatem organ egzekucyjny nie jest uprawniony do prowadzenia odrębnego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie podstaw do uwzględnienia zarzutów i do podważenia w tym trybie stanowiska wierzyciela. Stosownie do treści art. 34 § 4 u.p.e.a. - organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. W przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. po uzyskaniu wiążącego stanowiska wierzyciela w zakresie złożonego zarzutu, postanowieniem z 9 maja 2017 r. uznał zarzut M.K. za nieuzasadniony. Prawidłowo organ egzekucyjny uznał za wiążący pogląd wierzyciela w zakresie istnienia obowiązku uiszczania zaległych opłat abonamentowych. Organ egzekucyjny związany jest stanowiskiem wierzyciela w tym zakresie, dlatego nie może rozstrzygać odmiennie od rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej-Poczty Polskiej S.A. w B.. Organ wyjaśnił obowiązki abonenta związane z powiadomieniem Poczty Polskiej S.A. m.in. o fakcie zaprzestania używania odbiorników. Wskazał, że zasady postępowania w przypadku wyrejestrowania odbiorników rtv zawarte były w książeczce radiofonicznej. W przypadku zgłoszenia w urzędzie pocztowym jakichkolwiek zmian statusu formalno-prawnego abonenta, użytkownik odbiorników rtv był zobowiązany do wypełnienia i przedłożenia w zależności od zaistniałego zdarzenia odpowiednich odcinków znajdujących się w książeczce radiofonicznej. Abonent otrzymywał dokument potwierdzający dokonanie zgłoszenia wyrejestrowania odbiorników rtv w urzędzie pocztowym. M.K. nie przedstawiła dowodów na okoliczność wyrejestrowania odbiorników. W ocenie organu, zobowiązany wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku, powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje. To na nim spoczywa ciężar dowodu, gdyż to zobowiązany wnosząc zarzut egzekucyjny usiłuje doprowadzić do korzystnych dla siebie rozwiązań. Odnosząc się do kwestii przesłanego zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego organ wskazał, że jak wyjaśnił to wierzyciel, zobowiązana została powiadomiona o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych. Zawiadomienie to zostało przesłane do zobowiązanej 31 lipca 2008 r. Ustalono też, że przesyłka zawierająca zawiadomienie o nadaniu numeru identyfikacyjnego nigdy nie została przekazana jako zwrotna do Poczty Polskiej S.A. Rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych nie anulowało zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, a jedynie zastąpiło dotychczasowe książeczki opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Tym samym użytkownicy odbiorników rtv, którzy dokonali rejestracji odbiorników na podstawie przepisów poprzedzających ustawę abonamentową, pozostali nadal abonentami zobowiązanymi do uiszczania opłat. Organ wyjaśnił, że z ustaleń wierzyciela wynika, że zobowiązana nie dopełniła stosownych formalności w celu wyrejestrowania odbiornika. M.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K.. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji. Zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 97 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, (dalej: K.p.a.), w związku z art. 57 § 1 u.p.e.a. poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego w postaci wydania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. bez uprzedniego wydania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego, naruszając art. 8 i 9 K.p.a.; brak informacji o ustaniu przyczyn zawieszonego postępowania, co uniemożliwiło skarżącej złożenia wyjaśnień odnośnie prowadzonego postępowania z Pocztą Polską S.A., przez co naruszono przepisy art. 7, art. 77 K.p.a. i 36 § 1 u.p.e.a; oraz dokonanie egzekucji z wynagrodzenia o pracę w kwocie 762 zł na podstawie nieprawomocnego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., nie czekając na skorzystanie przez skarżącą z prawa do sądu określonego w art. 45 § 1 Konstytucji RP; 2. błąd w ustaleniach faktycznych organu, polegający na uznaniu w całości błędnych rozstrzygnięć oraz obrazę postępowania administracyjnego przez Pocztę Polską S.A., która wyjaśniała wątpliwości prawne i faktyczne tylko na swoją korzyść, czym naruszyła art. 7a, art. 9 i art. 10 K.p.a; prowadząc postępowanie w sposób przewlekły, naruszając tym samym art. 35 § 3 i 36 K.p.a; opierając się na dowodach, których nie ma i nie uwzględniając wniosków i dowodów skarżącej, naruszając art. 73, art. 75 i art. 127 § 3 K.p.a; przedstawiając jako dowód pismo będące w sprzeczności z art. 107 K.p.a., a w swoich postanowieniach nie informując w pouczeniu o możliwości skargi do sądu administracyjnego, naruszając art. 124 K.p.a; opierając się na rozstrzygnięciach sądów administracyjnych w zakresie korzystnym dla siebie. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że postanowienie z 16 września 2015 r., zostało wydane po 16 miesiącach od złożenia zarzutów, natomiast postanowienie z 17 listopada 2016 r. po 14 miesiącach od czasu złożenia zażalenia. Zarzuciła, że nie został rozpoznany jej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ zobowiązany był do ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej postanowieniem z dnia 17 listopada 2016 r. i wydania rozstrzygnięcia zgodnie z dyspozycją art. 138 § 1 K.p.a. w związku z art. 127 § 3 K.p.a. Po ośmiu dniach od wydania postanowienia z 22 czerwca 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem z 5 lipca 2017 r. podjął postępowanie egzekucyjnie i wysłał zawiadomienie do pracodawcy o zajęciu wynagrodzenia za pracę. Skarżąca wyjaśniła, że 12 czerwca 2006 r. kupiła dom, w którym opłaca abonament rtv. W ciągu kilku miesięcy po zakupie domu zgłosiła się do Urzędu Pocztowego w S. przy ul. M. i okazując akt notarialny zakupu domu zaprzestała użytkowania odbiorników rtv na podstawie posiadanej książeczki radiofonicznej. Zgłoszenie to zostało potwierdzone odpowiednim wpisem do książeczki radiofonicznej, z której potwierdzenie zostało zatrzymane przez pracownika Poczty Polskiej. Od tego momentu skarżąca nie miała jakiegokolwiek kontaktu ze strony Poczty Polskiej w kwestii opłacania abonamentu. Z chwilą wyrejestrowania przestały wpływać dowody wpłaty. Ustawa nie wskazuje kiedy przestaje istnieć obowiązek przechowywania dokumentu, który stanowiłby o zgłoszeniu wyrejestrowania przedmiotowych odbiorników. Organ w swoim materiale dowodowym posługuje się tylko upomnieniem z 31 stycznia 2013 r. i niespełniającym wymogów pisma urzędowego zawiadomieniem o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Skarżąca nie składała wniosku o rejestrację, o którym mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Nie otrzymała zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych. To na organie ciąży obowiązek wykazania, że odbiornik został zarejestrowany, a dowód powinien znajdować się w aktach sprawy. Poczta Polska S.A. nie posiada żadnych dowodów na poparcie swojej tezy, że skarżąca jest zobowiązana do płacenia abonamentu. Skarżąca podniosła, że ani Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., ani Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. w żaden sposób nie ustosunkowali się do zarzutów strony. Organy te w całości uznały rozstrzygnięcie Poczty Polskiej. Powołując przepis art. 98 § 2 K.p.a. M.K. wskazała, że 21 maja 2017 r. minęły trzy lata od zawieszenia postępowania. Po przekroczeniu tego terminu postępowanie powinno zostać umorzone, a zostało ono podjęte dopiero 5 lipca 2017 r. Urząd Skarbowy w S. nie zawiadomił strony o podjęciu postępowania ani o ustaniu przyczyn zawieszenia postępowania. Urząd Skarbowy w S. nie był stroną uprawnioną do podjęcia postępowania, ponieważ nie zakończyło się postępowanie zakończone prawomocnym rozstrzygnięciem pomiędzy skarżącą a Pocztą Polską S.A. Urząd winien umożliwić skarżącej wypowiedzenie się co do zebranych materiałów w trakcie postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wyjaśnił ponadto, że duplikat zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego z 31 lipca 2008 r. został załączony również do skargi. Wskazał, że 5 lipca 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. podjął postępowanie egzekucyjne zawieszone postanowieniem z 21 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Rozpatrując w tak zakreślonych granicach sprawę Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest ostateczne postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., wydane w postępowaniu egzekucyjnym, zmierzającym do przymusowej realizacji obowiązku uiszczenia przez skarżącą opłaty abonamentowej. Zatem podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 dalej u.p.e.a.). Egzekucja administracyjna jest wszczynana przez organ egzekucyjny na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego (art. 26 § 1 u.p.e.a.). W tytule tym wierzyciel wskazuje m.in. treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek, o czym stanowi art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Zasady uiszczania opłat abonamentowych uregulowane są natomiast w przepisach ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1204 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (art. 2 ust. 3 cyt. ustawy). Jak stanowi art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Zgodnie z art. 7 ust. 3 i 5 cyt. ustawy, do opłat abonamentowych stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjny, a uprawnionymi do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w ust. 1 są kierownicy jednostek wyznaczonego operatora. Powyższe regulacje przesądzają o tym, że obowiązek regulowania opłat z tytułu używania odbiorników rtv powstaje z mocy prawa, po zarejestrowaniu odbiornika. Opłaty te są należne od osoby dokonującej rejestracji odbiornika. Wierzycielowi przysługuje w tym przypadku prawo egzekwowania opłat z mocy ustawy. Podstawę wystawienia tytułu wykonawczego stanowi przepis prawa a nie akt administracyjny. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. II GSK 5276/16 zarejestrowanie odbiornika bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (aktualnie jest to opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym. Przed wystawieniem tytułu egzekucyjnego nie jest zatem wydawana decyzja administracyjna, która stanowi podstawę wystawienia tytułu egzekucyjnego i zobowiązany nie ma możliwości obrony swojego stanowiska w pierwszoinstancyjnym postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu odwoławczym. Podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym są zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. Zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być tylko i wyłącznie: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Z przywołanej regulacji wynika, że istotnym elementem omawianej procedury jest uzyskanie przez organ egzekucyjny wypowiedzi wierzyciela, który musi być powiadomiony o złożeniu zarzutów przez zobowiązanego. Wierzyciel zajmuje stanowisko w formie postanowienia, na które służy zażalenie. Organem właściwym do rozpoznania zażalenia na postanowienie wierzyciela wyrażające stanowisko w zakresie zarzutów jest właściwy dla tego wierzyciela organ wyższego stopnia, o którym jest mowa w art. 17 k.p.a. (w niniejszej sprawie Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A.). Stosownie do treści art. 34 § 1 u.p.e.a., w zakresie zarzutów, o których jest mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Art. 34 § 1 u.p.e.a. wyrażający związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela uniemożliwia organowi egzekucyjnemu kontrolę prawidłowości tego stanowiska. Organ ten jest pozbawiony instrumentów prawnych do weryfikacji rozstrzygnięcia wierzyciela. Organ nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i zakwestionowania w ten sposób stanowiska wierzyciela. Zgodnie art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów (postanowienie o oddaleniu zarzutów, odmowie uznania zarzutów za uzasadnione lub o odmowie uwzględnienia zarzutów), a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Zasadność zgłoszonych zarzutów winna - na podstawie odesłania zawartego w art. 18 u.p.e.a. - czynić zadość zasadzie prawdy obiektywnej wyrażonej w przepisach k.p.a. Ustawodawca nałożył na wierzyciela obowiązek badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym w przypadku wniesienia przez zobowiązanego zarzutu, ponieważ to wierzyciel ma w tym zakresie niezbędną wiedzę. Temu też służy instytucja uzyskania stanowiska wierzyciela. Odstąpienie przez organ egzekucyjny od obowiązku uzyskania wypowiedzi wierzyciela w sprawie zarzutów kwalifikowane jest jako naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik prowadzonego postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 1998 r., sygn. akt I SA/Łd 911/96). Stanowisko wierzyciela w przedmiocie zarzutu winno znaleźć wyraz w postanowieniu, którego sentencja podlega objaśnieniu w uzasadnieniu, poprzez wykazanie okoliczności stanu faktycznego, na których organ się oparł i przytoczeniu oraz zinterpretowaniu przepisów, które zastosował. Rozpoznając zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów, organ odwoławczy również jest związany stanowiskiem wierzyciela. Uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną (art. 23 § 2 u.p.e.a.) nie stwarza podstawy do kontroli przez egzekucyjny organ odwoławczy (organ nadzorujący) stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (art. 34 § 1 u.p.e.a.). W orzecznictwie wskazuje się, że organ egzekucyjny nie jest i nie może być organem odwoławczym w stosunku do wierzyciela (por. wyroki NSA z dnia 17 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 333/08, i z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1480/05, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy podkreślić, że w dacie wydawania przez wierzyciela postanowienia z dnia 17 listopada 2016 r., stronie zobowiązanej nie przysługiwała możliwość jego zaskarżenia do sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. w brzmieniu nadanym nowelą z kwietnia 2015 r., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W tym miejscu godzi się zauważyć, iż w świetle powyższego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 124 k.p.a. polegający na braku informacji w pouczeniu postanowienia wierzyciela o możliwości wywiedzenia skargi do sądu administracyjnego, a tym samym zlekceważeniu przez Pocztę Polską zagadnień związanych z problematyką odwoławczą. Ochrona praw zobowiązanego zapewniona jest przez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej, tj. postanowienia organu egzekucyjnego w przedmiocie zgłoszonych zarzutów (por. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz. CH BECK, Warszawa 2015, s. 61). Skoro postanowienie zawierające wypowiedź wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego i stanowi niezbędny element postanowienia tego organu w sprawie zgłoszonych zarzutów, to przy sądowej ocenie postanowienia organu egzekucyjnego i organu nadzoru nie można oderwać się od oceny zgodności z prawem stanowiska wierzyciela, które wiążąco oddziałuje na postanowienie organu egzekucyjnego. Kontrola legalności postanowień wierzyciela znajduje uzasadnienie w treści art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Ocena przez sąd administracyjny zaskarżonego postanowienia niewątpliwie wymaga uwzględnienia okoliczności i rozstrzygnięć administracyjnych poprzedzających wydanie zaskarżonego postanowienia, zwłaszcza w sytuacji, gdy występuje między nimi zależność polegająca na tym, że wypowiedź wierzyciela stanowi nie tylko podstawę rozstrzygnięć organu egzekucyjnego i organu nadzoru, ale wypowiedź ta jest dla organów rozstrzygających zarzuty wiążąca i nie podlega ich kontroli. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. na podstawie art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. ocenił zatem zgodność z prawem nie tylko zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej i poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego ale także postanowień wierzyciela, które stanowiły podstawę i niezbędny element postanowienia bezpośrednio objętego skargą (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II GSK 1490/10, wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r. sygn. akt II FSK 1904/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując zatem kontroli w ramach niniejszego postępowania także postanowień w sprawie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, Sąd nie stwierdził, aby postanowienie Poczty Polskiej z dnia 17 listopada 2016 r., jak i poprzedzające je postanowienie z dnia 16 września 2015 r., na którym oparł się organ egzekucyjny wydając zaskarżone postanowienie, naruszały prawo. Przyjęcie przez Sąd, iż postanowienia wierzyciela w niniejszej sprawie nie naruszają prawa, powoduje w konsekwencji stwierdzenie prawidłowości postanowień organu egzekucyjnego i organu nadzoru, wydanych na tej podstawie i z uwzględnieniem stanowiska wierzyciela. W pierwszej kolejności podniesienia wymaga, iż zdaniem Sądu nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut zobowiązanej dotyczący nieistnienia obowiązku uiszczania przez nią opłat abonamentowych. Zasadnie przyjęto, iż skarżąca nie wykazała, przy pomocy wszelkich dostępnych dowodów, oprócz własnego oświadczenia, aby obowiązek uiszczania przez nią opłat nie istniał. Okolicznością niesporną w przedmiotowej sprawie jest okoliczność zarejestrowania przez K. odbiorników rtv używanych pod adresem ul. Hanke – Bosaka 3/41 w S.. Po zgłoszeniu rejestracji została wydana książeczka opłat rtv, stanowiąca dowód ich zarejestrowania, a następnie kolejne książeczki. W przedmiocie zgłoszonego zarzutu dotyczącego wyrejestrowania odbiorników rtv w 2006 roku wierzyciel w postanowieniu podkreślił, iż w przypadku zaistnienia okoliczności, z powodu których zaprzestano używania odbiorników rtv należało niezwłocznie dopełnić formalności ich wyrejestrowania, wskazując szczegółowo tryb dokonania tej czynności pod rządami zmieniających się przepisów prawa w tym zakresie. W każdej z opisanych regulacji prawnych abonent otrzymywał dokument potwierdzający dokonanie zgłoszenia wyrejestrowania odbiorników rtv w placówce operatora wyznaczonego. Jeżeli natomiast abonent nie dokona skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiorników zobowiązany jest do uiszczania opłat abonamentowych. Wierzyciel wskazał jednocześnie, iż na dzień wydania swojego postanowienia w sprawie zarzutów, nie dysponował dokumentem stanowiącym o dopełnieniu przez zobowiązaną formalności dotyczących wyrejestrowania odbiorników rtv. Podniesienia wymaga, iż po zarejestrowaniu odbiornika rtv uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej) - por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., K 24/08, OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22 (część VI, pkt 3.3.4. uzasadnienia), wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 czerwca 2013 r., I SA/Gl 236/13, CBOSA. Zatem jeśli organ wykazał dokonanie rejestracji odbiornika rtv, to abonent podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczania opłat powinien wykazać z kolei wyrejestrowanie tegoż odbiornika (por. wyroki WSA w Gliwicach w sprawach: I SA/Gl 650/14; I SA/Gl 518/14; I SA/Gl 376/13, jak również wyrok WSA w Poznaniu w sprawie I SA/Po 57/14, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżąca uzasadniała zgłoszony zarzut okolicznościami: kupna domu mieszkalnego w 2006 roku, w którym jest opłacany abonament rtv, brakiem reakcji wierzyciela na nieuiszczanie opłaty przez 7 lat, oraz zgłoszeniem w ciągu kilku miesięcy od kupna domu zaprzestania użytkowania odbiorników na podstawie posiadanej książeczki. Zgłoszenie to, zdaniem skarżącej, zostało potwierdzone stosownym wpisem do książeczki radiofonicznej, z tym, że potwierdzenie zostało zatrzymane przez pracownika poczty. Zdaniem Sądu, mając na względzie powyższe, zasadnie wierzyciel nie uznał stanowiska zobowiązanej w tym zakresie za prawidłowe, albowiem, oprócz składanych oświadczeń, nie przedstawiła ona żadnych dokumentów świadczących o dopełnieniu stosownych formalności mających na celu wyrejestrowanie odbiorników rtv. Zgłaszane przez stronę argumenty dotyczące kupna domu, upływu lat bez korespondencji z wierzycielem, czy gołosłowne twierdzenie o dokonanym w Urzędzie Pocztowym przy ul. M. wyrejestrowaniu odbiorników, bez przedstawienia stosownej dokumentacji na tą okoliczność, nie może skutkować uznaniem twierdzeń strony za słuszne. Należy podkreślić, iż zgodnie ze stanowiskiem wierzyciela, kwestia wyrejestrowania odbiorników został dogłębnie zbadana w toku postępowania i doprowadziła do jednoznacznej konstatacji o braku dokumentu potwierdzającego ten fakt. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zobowiązany wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub z innych przyczyn wynikających z przepisów prawa lub czynności prawnych. Na nim spoczywa ciężar dowodu, gdyż to zobowiązany wnosząc zarzut egzekucyjny usiłuje doprowadzić do korzystnych dla siebie rozwiązań. W przedmiotowej sprawie skarżąca temu obowiązkowi uchybiła. Jako niewystarczające dla osiągnięcia spodziewanego skutku należy ocenić twierdzenie skarżącej, iż dowód wyrejestrowania pozostał w Urzędzie pocztowym. Takie zachowanie skarżącej, która nie żądała dokumentu potwierdzającego wyrejestrowanie odbiorników, należy ocenić jako godzące w obowiązek zachowania należytej staranności przy załatwianiu własnych spraw i jako takie nie może być interpretowane zgodnie z jej intencją. Znamiennym jest także, iż skarżąca nadal korzysta z adresu przy ul. Hanke – Bosaka w S., m.in. tam kierowana i odbierana była cała korespondencja w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym. Wbrew twierdzeniom skarżącej bez wpływu na rozstrzygnięcie organu pozostaje kwestia, że nie otrzymała ona indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Podkreślić należy, że w myśl § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r., Nr 187, poz. 1342), dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1). Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie. Z powyższej regulacji wynika, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Prawodawca nakazał bowiem operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie powiadomienia. Zaakcentować należy, iż wierzyciel wskazał datę wysłania tego zawiadomienia (31 lipca 2008 r.), a zatem nadano je przed końcem listopada 2008 r. W związku z powyższym nie można przyjąć, iż niezawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego upoważnia użytkownika do zaprzestania uiszczania opłat abonamentowych. Z obowiązujących przepisów nie sposób wyprowadzić wniosku, aby dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika rtv numeru indentyfikacyjnego, konieczne było doręczenie zawiadomienia o jego nadaniu. Przesłane użytkownikowi zawiadomienie ma jedynie charakter informacyjny, a zatem brak po stronie wierzyciela dowodu potwierdzenia doręczenia powyższego zawiadomienia, w żaden sposób nie wpływa na istnienie po stronie skarżącej obowiązku opłaty abonamentu rtv. Obowiązek nadania nowego numeru identyfikacyjnego i powiadomienia użytkownika nie miał zatem wpływu na wynikające skutki z faktu uprzedniego zarejestrowania odbiornika rtv. Tym samym, kwestia ta nie mogła wpłynąć na ocenę zgodności z prawem prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Na marginesie rozważań zauważyć należy nadto, że zgodnie z art. 6 ust. 4 u.o.a., który stanowił podstawę wydania powołanego wyżej rozporządzenia, minister właściwy do spraw łączności w porozumieniu z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, uwzględniając dostępność placówek pocztowych operatora wyznaczonego oraz jego organizację. Nie można przyjąć, wobec takiego brzmienia delegacji, aby Minister Transportu mógł stanowić normy statuujące lub znoszące ustawowo określony obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej. Jednocześnie Sąd podkreśla, że u.o.a. nie wiąże obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej z posiadaniem przez zobowiązanego określonej treści albo formy dowodu rejestracji odbiornika rtv. Warunkiem wystarczającym, a zarazem koniecznym, istnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej jest przecież używanie odbiornika rtv. Data rejestracji odbiornika wyznacza termin płatności abonamentu rtv. Ani z ustawy ani z rozporządzenia nie wynika, aby akty wcześniejszej rejestracji odbiorników rtv zostały anulowane. Sąd podziela w tym względzie stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2016 r. w sprawie sygn. akt II FSK 2116/16 (Lex nr 2190429). W swoich wywodach NSA stwierdził, że u.o.a. statuuje dwa obowiązki posiadaczy odbiorników RTV: jeden w zakresie uiszczania opłaty abonamentowej (art. 2) oraz drugi dotyczący rejestracji (art. 5). Jakkolwiek w ujęciu funkcjonalnym są one powiązane, to w sensie prawnym są to jednak dwa odrębne obowiązki. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w treści art. 7 ust. 1 u.o.a., który stanowi, że kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Obowiązek posiadania dowodu rejestracji odbiornika rtv należy więc odnosić do obowiązku rejestracji, a nie jako przesłankę obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Ten drugi obowiązek istnieje bowiem niezależnie od posiadania dowodu ich rejestracji. Analogiczne wnioski wynikają z wyroku NSA z dnia 1 czerwca 2016 r., II GSK 913/15 (Lex 2141379). Ponownego podkreślenia wymaga, że obowiązek nadania nowego numeru identyfikacyjnego i powiadomienia użytkownika nie miał zatem wpływu na wynikające skutki z faktu uprzedniego (nie spornego w niniejszej sprawie) zarejestrowania odbiornika rtv. Bez znaczenia jest także podnoszona przez skarżącą okoliczność nie składania ponownego wniosku o rejestrację w trybie w/w rozporządzenia. Nie jest zatem zasadny podnoszony w powyższym kontekście zarzut naruszenia art. 107 k.p.a. Nadto w ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie również dalsze podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów procesowych. Podkreślić należy, że odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. zawarte w odesłaniu w art. 18 u.p.e.a. nie oznacza automatycznej możliwości stosowania wszystkich przepisów. Zwrot "stosowanie odpowiednie" ma powszechnie akceptowane rozumienie, zgodnie z którym, niektóre przepisy należy zastosować wprost, inne po dokonaniu odpowiednich zmian, a jeszcze inne w ogóle nie będą mogły mieć zastosowania. W przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia wskazanego w uzasadnieniu skargi art. 98 k.p.a. Przepis ten dotyczy bowiem fakultatywnego zawieszenia postępowania na wniosek strony, co w niniejszym postępowaniu nie miało miejsca. Strona wskazuje również na naruszenie art. 97 § 2 k.p.a., w związku z art. 57 § 1 u.p.e.a. oraz art. 8 i 9 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego w postaci wydania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. bez uprzedniego wydania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Rozważając ten zarzut w pierwszej kolejności podniesienia wymaga, iż podstawą wydanego postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego w dniu 21 maja 2014r. był art. 35 § 1 u.p.e.a., nie zaś przepisy k.p.a. Zgodnie z treścią w/w art. 35 § 1 u.p.e.a. zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie spornego zarzutu (...). Jakkolwiek Sąd dostrzega, że Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania w dniu 5 lipca 2017r., a zatem już po wydaniu postanowień w przedmiocie zarzutów zarówno przez organ pierwszej (w dniu 9 maja 2017r.) jak i drugiej instancji (w dniu 22 czerwca 2017r.), jednakże ocenia, iż uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Należy zauważyć, iż brzmienie przywołanego art. 35 § 1 u.p.e.a. wskazuje na okoliczność zawieszenia postępowania we wskazanych czasowo ramach z mocy ustawy. Samo wydanie więc postanowienia w zakresie podjęcia postępowania nie ma w tym względzie decydującego znaczenia. Należy nadto zwrócić uwagę, że organ egzekucyjny orzekał w przedmiotowej sprawie w granicach związania stanowiskiem wierzyciela. Również ta okoliczność czyni zasadnym wniosek, iż wyeksponowane uchybienie procesowe pozostało bez wpływu na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 35 § 3 i 36 k.p.a. wskazać należy, że okoliczności długotrwałego prowadzenia postępowania, jakkolwiek niepożądane i godzące w zasadę szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) nie mogą stanowić wystarczającej przyczyny wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Uchybienia terminowi załatwienia sprawy nie mają bowiem istotnego wpływu na wynik sprawy, jak również nie rzutują na końcowy efekt dokonanej przez Sąd kontroli legalności poddanego jej postanowienia. W przypadku przewlekle prowadzonego postępowania administracyjnego stronie przysługiwały środki prawne w celu zdyscyplinowania organu administracji w postaci zażalenia (art. 38 k.p.a.), czy skargi do sądu (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W ocenie Sądu przy podejmowaniu skarżonego postanowienia nie naruszono także art. 7a, art. 9, 10, 73, 75 i 127 k.p.a. Stosownie do treści art. 7 i 77 kpa organy podjęły wszystkie niezbędne czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego i dokonały jego rzetelnej oceny (art. 80 kpa). Ponadto uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia skonstruowane zostało w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 kpa), a także objaśnia tok myślenia prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawnego w sprawie. W postępowaniu nie uchybiono również zasadzie informowania. Poddano rozwadze argumenty podnoszone przez stronę, a brak ich akceptacji oraz zajęcie stanowiska wbrew oczekiwaniu skarżącej nie może być kwalifikowane jako naruszające wskazane wyżej przepisy postępowania. Nawiązując do zarzutu naruszenia art. 10 i 73 kpa, podnieść należy, że w doktrynie jak i orzecznictwie wskazuje się, że zasada czynnego udziału strony w postępowaniu egzekucyjnym w ogóle nie znajduje zastosowania lub jest znacznie ograniczona (zob. wyrok WSA w Warszawie z 12 kwietnia 2005 r., III SA 3483/03). Ustawa egzekucyjna w wielu miejscach pozwala na skuteczne dokonanie czynności egzekucyjnych bez konieczności zapewnienia uczestnikom możliwości czynnego w nich udziału, np. zajmowanie praw majątkowych. Zastosowanie art. 10 kpa do każdej czynności w praktyce uniemożliwiłoby wyegzekwowanie od zobowiązanych jakiegokolwiek świadczenia. Jak wskazał WSA w Poznaniu w wyroku z 22 lutego 2017 r., I SA/Po 1129/16, odpowiednie stosowanie przepisów kpa w zakresie zagwarantowania stronie czynnego udziału w postępowaniu egzekucyjnym oznacza, że organ egzekucyjny nie jest zobowiązany do zapewnienia stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału przed wydaniem orzeczenia; jest natomiast zobowiązany do respektowania praw strony w zakresie wyznaczonym treścią art. 73 kpa. Zgodnie zaś z art. 73 § 1 kpa, strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Z akt sprawy wynika, że skarżąca miała możliwość zapoznawania się z aktami sprawy, w tym sporządzania z nich notatek i odpisów, dlatego też nie można skutecznie zarzucić organom egzekucyjnym, że ograniczały czynny udział skarżącej w prowadzonym postępowaniu. Końcowo zauważenia wymaga, iż art. 7a k.p.a. wprowadzony ustawą z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) nie znajduje w sprawie zastosowania. Zgodnie bowiem z art. 16 w/w ustawy do postępowań administracyjnych wszczętych a nie zakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy (tj. 1 czerwca 2017r.) stosuje się przepisy k.p.a. w brzmieniu dotychczasowym. Należy również podnieść, iż Sąd w niniejszym postępowaniu nie ocenia prawidłowości dokonania egzekucji z wynagrodzenia za pracę, albowiem ograniczony jest zakresem sprawy, który wyznacza zarazem zakres dokonanej kontroli. Przedmiotowa sprawa dotyczyła natomiast prawidłowości podjęcia przez organy postanowień w zakresie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym nieistnienia obowiązku. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.