II OSK 233/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej "B." sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 października 2017 r. sygn. akt II SA/Go 606/17 w sprawie ze skargi "B." sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., wyrokiem z dnia 18 października 2017r., sygn. akt II SA/Go 606/17, oddalił skargę B. sp. z o.o. w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2017r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Prezydent Miasta [...], decyzją z dnia [...] kwietnia 2017r., nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...]emu [...] w [...] pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku teatru na działkach nr [...], [...], [...], [...], położonych przy [...] [...] w [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ stwierdził, że inwestor uzupełnił dokumentację projektową, projekt jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego, zaś osoby które sporządziły projekt mają stosowne uprawnienia. Wojewoda [...] - po rozpatrzeniu odwołania B. sp. z o.o. w [...] - decyzją z dnia [...] maja 2017r. nr [...], uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji Wojewoda stwierdził, że zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332) do wniosku o pozwolenie na budowę należało dołączyć pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodnie z wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę, zgłoszenia budowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz decyzji o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę (Dz. U. z 2016 r., poz. 1493). Inwestor, występując z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, powołał się na zgodę na dysponowanie nieruchomością z dnia 5 stycznia 2017 r. Nieruchomość ta stanowi jednak własność gminy [...]. W związku z czym, składając oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, inwestor winien jednoznacznie wskazać tytuł prawny upoważniający go do wykonywania robót budowlanych na tej nieruchomości. Obowiązek ten wynika z wzoru oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wojewoda podzielił również zawarty w odwołaniu zarzut braku w decyzji daty jej wydania, wymaganej przepisem art. 107 § 1 k.p.a. Zauważył, że decyzja znajdująca się w aktach sprawy zawiera odręcznie wpisaną datę jej wydania, jednakże egzemplarz decyzji doręczony odwołującemu nie posiada daty wydania decyzji. Wskazał też, że rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji winien wezwać inwestora do złożenia prawidłowo wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i na jego podstawie w sposób nie budzący wątpliwości ocenić prawo inwestora do dysponowania na cele budowlane działką nr ew. gr. [...] obręb [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powinien odnieść się do pozostałych zarzutów podnoszonych przez skarżącego zgodnie z art. 107 k.p.a. Skargą B. sp. z o.o. w [...] zaskarżyła powyższą decyzję w części obejmującej jej uzasadnienie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, to jest: art. 138 § 2 pkt 2 w zw. z art. 140 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji, w szczególności poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu; art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 oraz w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, a w szczególności brak odniesienia do wszystkich zarzutów odwołania i przez to naruszenie podstawowej zasady postępowania administracyjnego, to jest zasady przekonywania. Wobec tych zarzutów Spółka wniosła o uwzględnienie skargi w całości przez organ II instancji oraz uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej jej uzasadnienia (art. 54 § 3 p.p.s.a.); uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej jej uzasadnienia ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.); zasądzenie od Wojewody [...] zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo wskazał, że w sprawie organ I instancji, prowadząc ponownie postępowanie, wydał już w dniu 23 czerwca 2017 r. nową decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził w pierwszej kolejności, że skarga na uzasadnienie decyzji, jak też sądowa kontrola jej motywów mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych jako orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). Podzielił zarzut Spółki, że decyzja drugoinstancyjna jest uboga w zakresie dotyczącym braku właściwego faktycznego uzasadnienia decyzji organu I instancji. Tej kwestii dotyczy jedno zdanie sprowadzające się do nakazu odniesienia się przez organ I instancji do zarzutów skarżącej spółki. Co do zasady rację ma więc skarżąca Spółka zarzucając decyzji Wojewody naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu kontekst sprawy uzasadnia jednak wniosek, że to uchybienie można uznać za niemające istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Nie ma bowiem wątpliwości i wynika to też z decyzji Wojewody, że decyzja organu I instancji obarczona była tak istotnymi wadami, że konieczne było ponowne prowadzenie postępowania, co rozciąga się również na jej ponowne uzasadnienie faktyczne i prawne, zgodnie z wymogami kodeksowymi. Organ odwoławczy mógł wyraźnie uznać słuszność zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. przez organ I instancji, co w sposób dorozumiany nastąpiło i mimo wadliwości proceduralnej uzasadnienia decyzja Wojewody spełniła swoją rolę, nie wypaczając ostatecznego wyniku sprawy. Sąd wskazał również, że choć przedmiotem kontroli jest oczywiście zaskarżona decyzja i stan sprawy w dacie jej wydania (art. 133 § 1 p.p.s.a.), to nie może umykać fakt wydania przez organ I instancji ponownej decyzji w tej samej sprawie. To treść tej decyzji i ewentualne jej zaskarżenie stanowią na tym etapie właściwy przedmiot oceny praworządności działania administracji publicznej w całym toku postępowania, co jednak może nastąpić jedynie w ściśle określonym ustawą trybie, i wykracza poza granice niniejszej sprawy. Z tych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę. Skargą kasacyjną B. sp. z o.o. w [...] zaskarżyło powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 pkt 2 w zw. z art. 140 w zw. z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 23, ze zm., dalej: k.p.a.), poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo braku należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w szczególności poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo braku wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia przez organ II instancji materiału dowodowego sprawy, a w szczególności brak odniesienia do wszystkich zarzutów odwołania, i przez to naruszenie podstawowej zasady postępowania administracyjnego, to jest zasady przekonywania. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że Wojewoda [...], pomimo uwzględnienia odwołania, w żaden sposób nie odniósł się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i 9 k.p.a. poprzez brak właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Organ w żaden sposób nie odniósł się do faktu, iż z uzasadnienia decyzji nie wynika, czy organ orzekający dokonał analizy przedstawionej przez inwestora dokumentacji oraz czy projektowana inwestycja jest zgodna z przepisami prawa. W treści decyzji nie wskazano ponadto, czy organ poczynił jakiekolwiek ustalenia dotyczące nieruchomości sąsiednich, w tym nieruchomości skarżącego, którego okno zwrócone jest w stronę przedmiotowej inwestycji i wskutek realizacji przedsięwzięcia zostanie pozbawione dostępu do światła. W końcu organ nie odniósł się do zarzutu nieprzytoczenia brzmienia przepisów prawa, będących podstawą zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego nie można zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonym wyroku, w którym wprawdzie stwierdzono, że "Co do zasady rację ma więc skarżąca spółka zarzucając decyzji Wojewody naruszenie przepisu art.. 107 § 3 k.p.a. polegające w szczególności na tym, że organ odwoławczy powinien stwierdzić takie naruszenie w decyzji pierwszoinstancyjnej i je napiętnować", lecz wskazane uchybienie należy uznać za niemające istotnego, wpływu na wynik sprawy, czyli niepowodujące konieczności uchylenia uzasadnienia zaskarżonej decyzji Wojewody." Sąd zaniechał wyjaśnienia, jakie wady uzasadnienia uzasadniałyby uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W ocenie strony skarżącej uzasadnienie decyzji organu II instancji było na tyle lakoniczne, że nie spełniało wymogów prawnych określonych w art. 107 § 3 k.p.a., co przemawiało za uchyleniem tej decyzji w tym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. Skarżąca Spółka naruszenia przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej upatruje w nieuwzględnieniu skargi przez Sąd pierwszej instancji, pomimo braku należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji i braku wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia przez organ II instancji materiału dowodowego sprawy. Podnieść należy, iż stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( tj. inne niż określone w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. - naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego). Ustawa nie wymaga w tym przypadku, aby naruszenie przepisów postępowania miało wpływ na wynik sprawy. A zatem, aby Sąd pierwszej instancji mógł zastosować ten przepis ustawa wymaga stwierdzenia, iż organ administracji dopuścił się "innego naruszenia przepisów postępowania" i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pamiętać też należy, iż przepis art. 145 p.p.s.a., podobnie jak przepis art. 151 p.p.s.a., łączy sposób rozstrzygnięcia sprawy ze stosowaniem przepisów prawa materialnego lub przepisów regulujących postępowanie administracyjne. Postępowanie administracyjne przeprowadzone przed wydaniem przez organ administracji publicznej decyzji powinno zapewnić dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten wynika w szczególności z art. 7 k.p.a. Przepis ten nakłada na organ administracji obowiązek zbadania sprawy, zarówno pod względem okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy jak i stosowania norm prawa materialnego. Niedopełnienie tego obowiązku stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego i często uniemożliwia prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Obowiązki określone w powyższym przepisie precyzuje art. 77 § 1 k.p.a. stanowiący, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, iż postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z naruszeniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji zasadnie zatem oddalił skargę, akceptując stanowisko organu odwoławczego o konieczności ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego zgodnie z dyrektywami Kodeksu postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie, strona skarżąca, stawiając w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. – podobnie jak w skardze wniesionej do Sądu pierwszej instancji – podnosi brak wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. Zarzuca także naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 pkt 2 i art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia powyższych przepisów. Zauważyć przy tym należy, iż w petitum skargi kasacyjnej wskazano art. 138 § 2 pkt 2 k.p.a.( takiej jednostki redakcyjnej nie posiada art. 138 k.p.a.), zaś w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano art. 138 § 2 k.p.a. W tej sytuacji NSA uznał, że strona zarzuca naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przypomnieć należy, iż zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego, które winny przeprowadzić organy administracji wyznaczają przepisy prawa materialnego mogące znaleźć zastosowanie w danej sprawie. Gwarancją prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego jest należyte wyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc należyte przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i wyczerpujące zebranie materiału dowodowego, co pozwala na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy pozwala na stwierdzenie, które przepisy prawa materialnego znajdują zastosowanie w danej sprawie. Aby móc uznać, że stan faktyczny w danej sprawie wypełnia hipotezę określonego przepisu prawa materialnego konieczne jest wyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w sposób nie budzący wątpliwości. Nie może być uznana za zgodną z prawem decyzja administracyjna wydana bez wyjaśnienia okoliczności faktycznych objętych hipotezą przepisów mających w danej sprawie zastosowanie i bez rozważenia tych przepisów w świetle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzyć odwołanie i wydać decyzję zgodnie z treścią art. 138 k.p.a. to jest dokonując merytorycznej i prawnej oceny zaskarżonej decyzji. W sytuacji jednak, gdy organ odwoławczy wydając decyzję co do istoty sprawy naruszyłby zasadę dwuinstancyjności, winien wówczas zastosować art. 138 § 2 k.p.a. Zasada dwuinstancyjności jest zasadą konstytucyjną ustanowioną w art. 78 Konstytucji R.P. Istota zasady dwuinstancyjności sprowadza się do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym sprawy administracyjnej. Podkreślić należy, iż do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone (por. wyrok Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 12 listopada 1992 r., V SA 721/92, ONSA 1992/3-4/95). W niniejszej sprawie, Sąd pierwszej instancji zasadnie zaakceptował stanowisko organu odwoławczego, iż organ I instancji nie ustalił i nie rozważył okoliczności istotnych w tej sprawie w świetle przepisów prawa znajdujących zastosowanie przy wydawaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Ocena przesłanek zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę bądź odmowy udzielenia pozwolenia na budowę winna wynikać z uzasadnienia decyzji – stosownie do wymogów ustanowionych w art. 107 § 3 k.p.a. i zasady przekonywania ( art. 11 k.p.a.). Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytoczył treść art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332) i art. 32 ust. 4 pkt 2 tej ustawy i wskazał, że rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji winien wezwać inwestora do złożenia prawidłowo wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i na jego podstawie w sposób nie budzący wątpliwości ocenić prawo inwestora do dysponowania na cele budowlane działką nr ew. gr. [...] obręb [...]. Podkreślić należy, iż posiadanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest jednym z ustawowych warunków wydania przez organ decyzji o pozwoleniu na budowę, co jednoznacznie wynika z art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane. Stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W niniejszej sprawie organ odwoławczy stwierdził także, że w uzasadnieniu decyzji organ I instancji powinien odnieść się do pozostałych zarzutów podnoszonych przez skarżącego zgodnie z art. 107 k.p.a. Wojewoda jednoznacznie wskazał, jakie elementy winna zawierać decyzja administracyjna (art. 107 § 1 k.p.a.), w szczególności uzasadnienie faktyczne i prawne ( art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a.). Przypomnieć należy, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa - art. 107 § 3 k.p.a. Rację ma zatem Sąd pierwszej instancji, stwierdzając – co wynika też z decyzji Wojewody [...] - że decyzja organu I instancji obarczona była tak istotnymi wadami, że konieczne było ponowne prowadzenie postępowania, co rozciąga się również na jej ponowne uzasadnienie faktyczne i prawne, zgodnie z wymogami kodeksowymi. Trafnie też Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że wprawdzie organ odwoławczy mógł wyraźnie uznać słuszność zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. przez organ I instancji, to w istocie nastąpiło to w sposób dorozumiany i mimo pewnej wadliwości uzasadnienia decyzja organu II instancji spełniła swoją rolę i naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Skarżąca Spółka zarzuca, że z uzasadnienia decyzji organu I instancji nie wynika, czy organ orzekający dokonał analizy przedstawionej przez inwestora dokumentacji oraz czy projektowana inwestycja jest zgodna z przepisami prawa, a nadto w treści decyzji nie wskazano, czy organ poczynił jakiekolwiek ustalenia dotyczące nieruchomości sąsiednich, w tym nieruchomości skarżącego, którego okno zwrócone jest w stronę przedmiotowej inwestycji i wskutek realizacji przedsięwzięcia zostanie pozbawione dostępu do światła. Te zarzuty potwierdzają zasadność uchylenia przez organ odwoławczy decyzji pierwszoinstancyjnej i oddalenia przez Sąd pierwszej instancji skargi wniesionej na decyzję kasacyjną. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.