II SA/Rz 803/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2017 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki wiatrołapu, schodów zewnętrznych i zadaszenia I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego Z. M. kwotę 997 zł /słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi Z. M. (dalej w skrócie: "skarżący") reprezentowanego przez r. pr. M. J. jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej w skrócie: "organ II instancji") z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] uchylająca decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej w skrócie "organ I instancji") z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] i nakazującą rozbiórkę samowolnie dokonanej rozbudowy budynku mieszkalnego o pomieszczenie wiatrołapu ze schodami zewnętrznymi do budynku wraz z dwoma słupami podtrzymującymi konstrukcję dachu, zlokalizowanego na działce ew. nr 316 w K. Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. W następstwie podjętych czynności kontrolnych organ I instancji ustalił, że na działce nr 316 położonej w K. stanowiącej własność skarżącego, dokonano samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego poprzez dobudowanie do niego murowanego wiatrołapu o wymiarach 2,51x2,48 metra wraz ze schodami zewnętrznymi, oraz wykonanie dwóch wolnostojących słupów z rur betonowych o średnicy 200 mm, na których spoczywa murłata podtrzymująca konstrukcję dachu wykonanej rozbudowy na całej długości budynku mieszkalnego. Ustalił też, że skarżący nie posiada dokumentów potwierdzających legalność budowy przedmiotowego obiektu. Postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. organ I instancji wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z samowolnie dokonaną rozbudową budynku mieszkalnego na działce nr 316 położonej w K., oraz nałożył na skarżącego obowiązek wykonania niezbędnych zabezpieczeń budowy, tak aby nie nastąpiło zagrożenie dla bezpieczeństwa i życia użytkowników obiektu, a także wezwał go o przedłożenie następujących dokumentów i opracowań projektowych: - decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na rozbudowę budynku mieszkalnego będącego przedmiotem postępowania, - czterech egzemplarzy projektu budowlanego budynku mieszkalnego będącego przedmiotem rozbudowy, uwzględniającego część budynku przed rozbudową jak i po rozbudowie, wraz z określeniem sposobu zamierzonego użytkowania części samowolnie rozbudowanej budynku, oraz opracowaniem projektu niezbędnych robót budowlanych pozostałych do wykonania celem doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z przepisami obowiązującymi w okresie jego rozbudowy, t. j. w 2009 r. – w terminie 8 miesięcy od dnia otrzymania postanowienia. Ponieważ skarżący nie wykonał nałożonego na niego obowiązku, decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] organ I instancji nakazał mu rozbiórkę samowolnie dokonanej rozbudowy budynku mieszkalnego o pomieszczenie wiatrołapu ze schodami zewnętrznymi do budynku wraz z dwoma słupami podtrzymującymi konstrukcję dachu zlokalizowanych na działce nr 316 w K. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego organ II instancji decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i jednocześnie nakazał skarżącemu rozbiórkę wiatrołapu, schodów zewnętrznych oraz zadaszenia, samowolnie dobudowanych do budynku mieszkalnego na działce nr 316 w K. Po rozpoznaniu skargi skarżącego, wyrokiem z dnia 10 lutego 2015 r. sygn. II SA/Rz 1197/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku WSA stwierdził, że organ II instancji zbyt pochopnie zaakceptował ustalenie organu I instancji odnośnie nielegalnej rozbudowy budynku mieszkalnego o schody zewnętrzne. Z kserokopii planu usytuowania budynku składowego na parceli położonej w K. z marca 1983 r., oraz przedłożonych zdjęć wynikało bowiem, że obiekt mieszkalny, którego dotyczyła zaskarżona decyzja, był wcześniej wyposażony w schody zewnętrzne. O fakcie tym wspominała również K. M. w piśmie z dnia 28 sierpnia 2013 r. W ocenie WSA, niewyjaśnienie tej kwestii mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż do prac innych niż budowa obiektu budowlanego lub jego części, nie stosuje się art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm. – dalej w skrócie "Pbud."), albowiem zarówno przebudowa jak i remont nie są robotami budowlanymi objętymi ustawową definicją budowy. Do innych przypadków niż budowa, w tym do nielegalnego remontu lub przebudowy istniejącego obiektu budowlanego, stosuje się tryb przewidziany w przepisach art. 51 i 50 Pbud. WSA nakazał organowi II instancji przy ponownym rozpoznaniu odwołania wyjaśnić: 1) kiedy schody zewnętrzne do budynku mieszkalnego zostały wzniesione, 2) czy były one objęte pozwoleniem budowlanym, 3) jeżeli schody zewnętrzne nie zostały nielegalnie wzniesione w ramach rozbudowy budynku mieszkalnego, to czy nastąpiła ich legalna przebudowa lub remont. Dopiero po wyjaśnieniu tych okoliczności możliwe miało być rozważenie dopuszczalności stosowania wobec aktualnego właściciela obiektu przepisów Pbud. sankcjonujących nielegalne roboty budowlane. Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 1191/15 NSA oddalił skargę kasacyjną R. N. od powyższego wyroku. Decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję w całości i jednocześnie nakazał skarżącemu rozbiórkę wiatrołapu, schodów zewnętrznych oraz zadaszenia podpartego dwoma słupami betonowymi, samowolnie dobudowanych do budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr 316 w K. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż wcześniej przy budynku mieszkalnym murowanym położonym na działce nr 316 w K istniały schody drewniane i drewniany spocznik, które ok. 2009 r. zostały rozebrane, po czym zostały wykonane nowe schody żelbetowe wraz z żelbetowym spocznikiem, oraz dobudowano do budynku wiatrołap. Zaznaczył przy tym, że nowe schody nie zostały wybudowane w dokładnie tym samym miejscu co wcześniej istniejące schody drewniane, gdyż mają one większe rozmiary. Wykonane zostało również zadaszenie podparte na dwóch słupach betonowych w tym nad dobudowanym wiatrołapem i schodami zewnętrznymi. Dlatego też w ocenie organu II instancji doszło do wykonania robót budowlanych polegających na rozbudowie budynku mieszkalnego o część obiektu budowlanego. Ponieważ wykonany wiatrołap wraz ze schodami zewnętrznymi oraz wykonane zadaszenie zmieniły charakterystyczne parametry budynku mieszkalnego, t. j. powierzchnię zabudowy, kubaturę, długość i szerokość, roboty budowlane były w istocie budową w rozumieniu art. 3 ust. 6 Pbud. na którą wymagane jest uzyskanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Warunkiem legalizacji samowolnie wykonanych robót budowlanych było więc przedłożenie dokumentów wymienionych w postanowieniu z dnia [...] października 2013 r. Ponieważ skarżący nie skorzystał z tego uprawnienia i nie spełnił warunku niezbędnego do zalegalizowania stanu faktycznego, należało wydać decyzję o rozbiórce. Wyjaśnił również, że decyzja organu I instancji wymagała zreformowania, poprzez jednoznaczne określenie przedmiotu rozbiórki, albowiem w decyzji z dnia [...] września 2014 r. brak było sformułowania, że rozbiórce podlega także zadaszenie podparte na dwóch słupach betonowych. Wskazał też, że istnieje techniczna możliwość rozbiórki opisanej w sentencji części budynku mieszkalnego, gdyż stanowi ona konstrukcyjnie odrębną część obiektu i jej rozbiórka nie spowoduje zagrożenia dla legalnej części budynku mieszkalnego. Ponadto wyjaśnił, że w sentencji postanowienia z dnia [...] października 2013 r. błędnie pouczono skarżącego o skutkach prawnych niewykonania nałożonego zobowiązania, podczas gdy pouczenie to powinno znajdować się w treści uzasadnienia wydanego postanowienia. W ocenie organu II instancji, uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Wskazał również, że w sentencji powyższego postanowienia organ I instancji nie zawarł wymogu przedłożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jednakże wobec nieprzedłożenia przez skarżącego żadnych wymaganych dokumentów, uchybienie to również nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Jako podstawę do zreformowania zaskarżonej decyzji organ II instancji powołał art. 138 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 – dalej w skrócie: "Kpa") oraz art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 Pbud. W ustawowym terminie skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję, domagając się stwierdzenia jej nieważności, dopuszczenia dowodu z dokumentu urzędowego w postaci uwierzytelnionej kopii odpisu skróconego aktu urodzenia skarżącego z dnia [...] czerwca 2017 r. oraz uwierzytelnionej kopii dowodu osobistego [...], a także zasądzenia na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania: 1) art. 268a Kpa polegające na jego błędnym zastosowaniu i wydaniu zaskarżonej decyzji przez M. S. pełniącą obowiązki Naczelnika Wydziału Orzecznictwa Administracyjnego bez stosownego upoważnienia w tym przedmiocie, 2) art. 107 § 1 pkt. 3 Kpa poprzez błędne określenie adresata decyzji, w decyzji wpisano bowiem "Z. M." a powinno być " Z. K. M.", 3) art. 7, art. 68, art. 77 oraz art. 83 § 1 Kpa poprzez: - niewskazanie w protokole z rozprawy administracyjnej z dnia 5 maja 2017 r. miejsca przeprowadzenia czynności, - błędne pouczenie uczestników rozprawy administracyjnej z dnia 5 maja 2017 r. o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, t. j. o treści art. 233 § 1 Kodeksu karnego, gdyż uczestnicy zostali pouczeni, iż osoba składająca fałszywe zeznania podlega karze pozbawienia wolności do lat 8, tymczasem zgodnie z brzmieniem Kodeksu karnego obowiązującym w dniu sporządzenia protokołu, przedmiotowe przestępstwo było zagrożone karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8, - brak pouczenia rodziców skarżącego o możliwości odmowy złożenia zeznań tj. o treści art. 83 § 1 Kpa, - pod treścią protokołu z dnia 5 maja 2017 r. oraz sformułowaniem " Protokół odczytano wszystkim obecnym. Podpisy osób biorących udział w rozprawie" brak podpisów świadków K. M. oraz K. M. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w aktach administracyjnych znajduje się dokument w postaci kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem, datowany na dzień 17 lutego 2014 r. (brak naniesionego numeru karty) w treści którego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego udzielił upoważnienia M. S. do wydawania decyzji administracyjnych w czasie zajmowanego stanowiska w okresie od 17 lutego 2014 roku do 31 grudnia 2014 roku. Natomiast zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] maja 2017 r., tak więc poza okresem wskazanym w treści upoważnienia. W ocenie skarżącego, działanie pracownika bez upoważnienia pociąga za sobą nieważność decyzji. Dalej podniósł, że adresatem zaskarżonej decyzji jest "Z. M." tymczasem winien nim być "Z. K. M.". Okoliczność posiadania przez skarżącego dwóch imion mogła być z łatwością ustalona przez organ w toku prowadzonego postępowania, gdyby podczas rozprawy administracyjnej w dniu 5 maja 2017 r. tożsamość osób biorących udział w czynnościach została zweryfikowana na podstawie dokumentów tożsamości, co w rzeczywistości nie miało miejsca na co wskazuje również protokół rozprawy. Zdaniem skarżącego, brak oznaczenia strony pociąga za sobą brak decyzji. Następnie zarzucił, że treść protokołu z przebiegu rozprawy administracyjnej z dnia 5 maja 2017 r. nie zawiera wskazania miejsca przeprowadzonych czynności. Zdaniem skarżącego, protokół nieodpowiadający wymaganiom formalnym art. 68 § 1 Kpa nie może być podstawą ustaleń dotyczących okoliczności faktycznych sprawy. Zarzucił też, że tożsamość stron oraz świadków czynności nie została zweryfikowana przez pracownika organu z ich dokumentami tożsamości. Tak więc organ na dzień wydania decyzji nie miał wiedzy kto składał zeznania podczas przeprowadzonych czynności, oraz czy ich dane osobowe są prawidłowe. Podniósł ponadto, że osoby biorące udział w rozprawie administracyjnej w dniu 5 maja 2017 r. zostały w sposób błędny pouczone o treści art. 233 Kodeksu karnego, natomiast świadkowie K. M. i K. M. będący rodzicami skarżącego nie zostali pouczeni o treści art. 83 § 1 Kpa, nie złożyli oni również podpisów pod sformułowaniem "Protokół odczytano wszystkim obecnym. Podpisy osób biorących udział w rozprawie". Wreszcie podniósł, że wykonując zalecenia WSA organ odwoławczy przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające, połączone z rozprawą administracyjną w dniu 5 maja 2017 r. Podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzono oględziny budynku, dokonano po raz kolejny jego pomiarów, oraz przesłuchano skarżącego, jego rodziców i pozostałych świadków. Mając na uwadze fakt, iż organ oparł rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji w głównej mierze na podstawie wyników przeprowadzonej rozprawy administracyjnej w dniu 5 maja 2017 r., oraz zważywszy na uchybienia związane z przeprowadzeniem jak również protokołowaniem rozprawy administracyjnej, w trosce o poszanowanie zasady prawdy obiektywnej, nie mogą one stanowić podstawy ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. Ponadto organ II instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w kierunku ustalenia, czy schody były objęte pozwoleniem budowlanym. W odpowiedzi na skargę, organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej w skrócie: "Ppsa"), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 Ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja reformatoryjna organu II instancji wydana w trybie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 Pbud. nakazująca skarżącemu rozbiórkę wiatrołapu o wymiarach 2,69 x 2,47 m, schodów zewnętrznych oraz zadaszenia podpartego dwoma słupami betonowymi o średnicy 200 mm, samowolnie dobudowanych do budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce ew. nr 316 w K. W pierwszej kolejności należy wskazać, że kontrolowane przez Sąd rozstrzygnięcie zostało wydane po uprzednim wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 lutego 2015 r. sygn. II SA/Rz 1197/14 uchylającym wcześniej wydaną przez organ II instancji decyzję. Wniesiona od powyższego orzeczenia skarga kasacyjna została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stosownie do treści art. 153 Ppsa ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w konkretnej sprawie administracyjnej. Celem wskazań jest natomiast zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia i wytyczenie kierunku działalności organów przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Związanie organów administracji publicznej oraz sądów oceną prawną oznacza, że w tym zakresie nie mogą one formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonymi wcześniej w orzeczeniu sądowym, i zobowiązane są do podporządkowania się jej w pełnym zakresie. Związanie wyrażonymi w orzeczeniu sądu wskazaniami co do dalszego postępowania obliguje organ do wykonania wytycznych sądu, przy czym nie jest równoznaczne z tym, że w ramach ponownego rozpoznania sprawy organ ten ma ograniczyć się jedynie do realizacji tychże wskazań, jeżeli do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy konieczne okaże się wyjście ponad sprecyzowane przez sąd wytyczne postępowania. Kontrola rozstrzygnięcia wydanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy sprowadza się do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd, gdyż jest głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji (tak również w wyroku NSA z 20 kwietnia 2011 r. II OSK 729/10). Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 Ppsa w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. Rozstrzygając ponownie sprawę organ II instancji był związany oceną i wskazaniami wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 lutego 2015 r. sygn. II SA/Rz 1197/14. Z wytycznych sądu wynikało w sposób jednoznaczny, iż obowiązkiem organu w prowadzonym postępowaniu będzie wyjaśnienie: 1) kiedy schody zewnętrzne do budynku mieszkalnego zostały wzniesione, 2) czy były one objęte pozwoleniem budowlanym, 3) jeżeli schody zewnętrzne nie zostały nielegalnie wzniesione w ramach rozbudowy budynku mieszkalnego, to czy nastąpiła ich legalna przebudowa lub remont. W ocenie WSA, dopiero po wyjaśnieniu tych okoliczności możliwe będzie rozważenie dopuszczalności stosowania wobec aktualnego właściciela obiektu przepisów Pbud. sankcjonujących nielegalne roboty budowlane. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organ II instancji rozstrzygając w niniejszej sprawie nie wykonał wytycznych Sądu dopuszczając się tym samym naruszenia art. 153 Ppsa. W dniu 5 maja 2017 r. odbyła się rozprawa administracyjna w trakcie której organ II instancji odebrał oświadczenia od skarżącego Z. M. i uczestnika R. N., oraz przesłuchał świadków K. M., K. M. i S. T. Z treści protokołu rozprawy nie wynika jednak, aby organ II instancji próbował ustalić, kiedy wykonano zewnętrzne drewniane schody do budynku mieszkalnego i czy zostały one wzniesione legalnie, zwłaszcza wobec stwierdzenia K. M., że "objęte one były planem, który zaginął". Organ II instancji wbrew wytycznym sądu w ogóle nie podjął próby wyjaśnienia tych kwestii, pomimo, że fakt istnienia wcześniej schodów drewnianych do budynku nie był kwestionowany. Ponadto oświadczenia stron i zeznania świadków były sprzeczne w przedmiocie tego, czy schody żelbetowe zostały wybudowane w tym samym miejscu co poprzednie schody drewniane. Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie dokonał oceny materiału dowodowego w tym zakresie, ograniczając się do stwierdzenia, że schody żelbetowe nie zostały wykonane w tym samym miejscu co drewniane, albowiem wykonane zostały o większych rozmiarach. Dokonując takich ustaleń organ nie wyjaśnił, na których dowodach oparł powyższe ustalenia faktyczne, a którym odmówił wiarygodności, ograniczając się w istocie jedynie do powtórzenia treści zeznań. Tymczasem skarżący i uczestnik R. N. zeznali, że schody drewniane znajdowały się w innym miejscu niż obecne żelbetowe, natomiast K. M. i S. T. zeznali, że schody drewniane znajdowały się w tym samym miejscu co obecne, przy czym świadek S. T. sprecyzował, że były one krótsze od żelbetowych. Wobec niewyjaśnienia powyższych okoliczności, nie było możliwym ustalenie czy w sprawie zastosowanie powinien znaleźć tryb określony w art. 48 Pbud., czy też w art. 50 i 51 Pbud. Ponieważ organ II instancji nie zastosował się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 lutego 2015 r. sygn. II SA/Rz 1197/14 i nie zbadał wyczerpująco wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy czym naruszył art. 7, 77§ 1 i 80 Kpa, zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) Ppsa. Odnosząc się do podniesionych przez skarżącego zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy stwierdzić, że organ I instancji dopuścił się pewnych uchybień proceduralnych, ale nie mogły one mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w aktach sprawy zalega upoważnienie z dnia 2 stycznia 2017 r. udzielone M. S. przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, upoważniające ją do podpisywania wydawanych decyzji i postanowień z zakresu działania Wydziału Orzecznictwa Administracyjnego. Ponieważ zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] maja 2017 r., nie budzi wątpliwości, iż została podpisana przez upoważnioną osobę. Również pominięcie w zaskarżonej decyzji drugiego imienia skarżącego nie oznacza, że błędnie oznaczono w niej stronę postępowania, albowiem utrudnia identyfikację strony. Jak wynika z treści pism składanych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego (np. odwołanie z dnia 23 lipca 2014 r., pismo z dnia 15 maja 2017 r.), skarżący nie posługiwał się w nich drugim imieniem. Nadto w komparycji decyzji dokonano bliższej identyfikacji skarżącego poprzez wpisanie jego adresu zamieszkania. Zgodnie z art. 68 § 1 Kpa protokół sporządza się tak, aby z niego wynikało, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby. Z protokołu rozprawy administracyjnej z dnia 5 maja 2017 r. wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż sporządzony on został na terenie działki ew. nr 316 w K., co zresztą wynikało również z treści zawiadomień o terminie i miejscu rozprawy. Nie można więc uznać, ze został on sporządzony niezgodnie z wymogami Kpa. Niesłuszny jest również podniesiony przez skarżącego zarzut nieustalenia tożsamości świadków, skoro okoliczność ta nie była podnoszona podczas rozprawy administracyjnej na której obecni byli skarżący i uczestnik R. N., ponadto świadkami tymi byli rodzice skarżącego i jego ojciec chrzestny. Nie można też zgodzić się ze skarżącym, że zeznania świadków nie mogą stanowić podstawy ustaleń faktycznych, gdyż nie zostali prawidłowo pouczeni o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, t. j. w pouczeniu nie wskazano dolnej granicy zagrożenia ustawowego. W ocenie Sądu, pouczenie było wystarczające do tego, aby świadkowie zdawali sobie sprawę z wagi składanych zeznań. Ich zeznania były spójne, brak było w nich rażących sprzeczności, tak więc nie można przyjąć, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Słusznie natomiast podniósł skarżący, że świadkowie K. M. i K. M. nie zostali pouczeni o prawie odmowy zeznań zgodnie z art. 83 § 1 Kpa. Należy jednak podkreślić, że uchybienie to również nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro dobrowolnie (bez wezwania) stawili się na rozprawie, aby złożyć zeznania. Również niepodpisanie przez nich protokołu nie ma wpływu na wynik postępowania, gdyż występowali w charakterze świadków i podpisali się pod złożonymi przez nich zeznaniami. Słuszny jest również zarzut braku podpisu osoby która dokonała poprawki na karcie 4 protokołu rozprawy z dnia 5 maja 2017 r., niemniej treść pouczenia jest zrozumiała, powołany został prawidłowy przepis dotyczący odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, a zatem uchybienie to również nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Wobec powyższego, Sąd orzekł jak w pkt. I wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) Ppsa. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy uwzględnią ocenę prawną i wytyczne wyżej przedstawione. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, 205 § 2 i 209 Ppsa. Na koszty te składa się wpis w kwocie 500 zł ustalony zgodnie z § 2 ust. 3 pkt. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 480 zł ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.) powiększone o opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.