II FSK 133/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Nasierowska, Sędzia NSA Andrzej Jagiełło (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Paweł Dąbek, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P.G.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 października 2017 r. sygn. akt I SA/Go 365/17 w sprawie ze skargi P.G.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE 1.1 Wyrokiem z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt I SA/Go 365/17, oddalił skargę Nadleśnictwa K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 lipca 2017 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. 1.2 Sąd wskazał, że decyzją tą Kolegium utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia 12 kwietnia 2017 r. określającą Nadleśnictwu K. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie 121.606 zł. od gruntów związanych z działalnością gospodarczą o powierzchni 141.879 m². oraz od gruntów pozostałych o powierzchni 2.874 m². Jako grunty związane z działalnością gospodarczą organ zakwalifikował grunty na których wykonywana jest służebność przesyłu (linie energetyczne) przez E. Sp. z o.o. i P. S.A. na podstawie umów o ustanowieniu tej służebności, a grunty te sklasyfikowano w ewidencji gruntów jako tereny różne (Tr). 1.3 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzji tej zarzucono: naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm. - dalej: u.p.o.l.) poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że na Nadleśnictwie ciąży obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości w odniesieniu do wszystkich gruntów sklasyfikowanych jako [..] (tereny różne), nad którymi przebiegają napowietrzne linie energetyczne według stawek jak za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy w rzeczywistości Nadleśnictwo nie jest przedsiębiorcą, nie prowadzi na tych gruntach działalności gospodarczej (prowadzi działalność leśną), ani też grunty nie są w posiadaniu przedsiębiorców, zatem grunty te nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i powinny być opodatkowane według stawki określonej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.o.l. (od gruntów pozostałych), - art. 2 ust. 2, art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że grunty, nad którymi przebiegają napowietrzne linie energetyczne są faktycznie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, co powinno skutkować opodatkowaniem Nadleśnictwa podatkiem od nieruchomości według stawek właściwych dla działalności gospodarczej, podczas gdy w rzeczywistości grunty nie są w posiadaniu przedsiębiorcy a działalność wykonywana na tych gruntach przez przedsiębiorcę ma charakter incydentalny, zatem grunty te nie są związane z działalnością gospodarczą ani zajęte na taką działalność, a co za tym idzie nie powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości. Nadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 121 § 1, art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U z 2017 r., poz. 201 - dalej: O.p.) poprzez niepodjęcie wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy. 1.4 Oddalając skargę Sąd pierwszej instancji wskazał, że istotą sporu jest kwestia opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów klasyfikowanych jako grunty pozostałe [...] znajdujące się w zarządzie Nadleśnictwa K., co do których zostały zawarte umowy: z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca służebność przesyłu na rzecz [...] S.A. oraz z dnia 7 listopada2014 r. ustanawiająca służebność przesyłu na rzecz E. sp. z o.o. w P. Sąd zauważył, że zgodnie z art. art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty. Podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi ich powierzchnia a rada gminy w drodze uchwały , określa wysokość stawek podatku od nieruchomości od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zaklasyfikowania w ewidencji gruntów i budynków. Stosownie do art. 2 ust. 2 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Podstawowym kryterium decydującym o zaliczeniu gruntu do przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, rolnym czy też leśnym jest jego klasyfikacja w ewidencji gruntów i budynków. Sklasyfikowanie gruntu w tym rejestrze ma bowiem podstawowe znaczenie w kontekście prawidłowego wymiaru podatku, co wynika z art. 21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 - dalej: p.g.k.), zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Sporne grunty zostały sklasyfikowane jako [...], co powoduje, że grunty te podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W tym kontekście nie ma znaczenia, jak wskazuje strona, że grunty te są wykorzystywane w gospodarce leśnej prowadzonej przez nią. W 2015 r. operatorzy energetyczni korzystali z przedmiotowych gruntów na podstawie ustanowionej służebności przesyłu, co przesądza, że grunty pod liniami napowietrznymi są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez E. sp. z o.o. oraz P. S.A. Celem wykonywania tej działalności operatorzy wykorzystują w sposób trwały pasy techniczne pod napowietrznymi liniami energetycznymi, które zostały wytyczone w związku z przebiegającą linią energetyczną, są niezbędne do prowadzenia przesyłu energii. Nadto są zobowiązani utrzymywać grunty w sposób umożliwiający bezpieczne i bezawaryjne funkcjonowanie linii napowietrznej. Zatem grunty te były nie tylko związane, ale i zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu energii elektrycznej, co nie stoi jednak na przeszkodzie możliwości prowadzenia na tych gruntach w ograniczonym zakresie działalności leśnej, czy też działalności związanej z działalnością leśną. Sąd przeanalizował następnie kwestię, czy umowy o ustanowieniu służebności przesyłu skutkują przeniesieniem posiadania gruntów na rzecz spółek energetycznych co wykluczyłoby Nadleśnictwo jako podatnika podatku od nieruchomości i doszedł do wniosku, że umowy te nie przenosiły posiadania gruntu na rzecz przedsiębiorstwa energetycznego. Z zapisów dotyczących ustalenia wynagrodzenia wynika, że Nadleśnictwu K. przysługuje coroczne wynagrodzenie w wysokości odpowiadającej wartości podatków i opłat poniesionych przez nadleśnictwo od części nieruchomości, których korzystanie jest ograniczone w związku z obciążeniem nieruchomości służebnością przesyłu. Zatem celem zawartej umowy nie było przeniesienie posiadania, albowiem gdyby tak było to operatorzy nie zobowiązywaliby się do płacenia wynagrodzenia obejmującego także należności z tytułu podatku, które jako posiadacz musieliby sami zapłacić. W ocenie Sądu na podstawie zawartych umów ustanowienia służebności przesyłu nie doszło do przeniesienia posiadania gruntu będącego w zarządzie Nadleśnictwa, bowiem zakład energetyczny jedynie korzysta z nich w ograniczonym, ściśle wskazanym w zawartej umowie służebności przesyłu, zakresie. Jednocześnie wykazane zostało związanie zajętych gruntów, oznaczonych w ewidencji jako [...], z działalnością gospodarczą prowadzoną przez zakłady energetyczne. Są to bowiem grunty, na których wykonywane są czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej, czyli wykorzystywane są w sposób aktywny na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na przesyłaniu i dystrybucji energii elektrycznej. Wykorzystanie zaś gruntu przez przedsiębiorcę do prowadzenia działalności gospodarczej skutkuje tym, że grunty te stają się gruntami związanymi z działalnością gospodarczą. Mimo iż zarządcą gruntów pod liniami energetycznymi nie jest przedsiębiorca, lecz Nadleśnictwo - to faktycznie służą one do działalności gospodarczej podmiotowi prowadzącemu taką działalność (zakładowi energetycznemu). Zatem zgodnie z art. 1a pkt 3 u.p.o.l. grunty te należało uznać za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i opodatkować je według stawek najwyższych. Sąd odwołał się w tym względzie do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego z którego wynika, że grunty pod liniami napowietrznymi zajęte są na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu energii elektrycznej i konstatacji takiej nie stoi na przeszkodzie możliwość prowadzenia na tych gruntach, w ograniczonym zakresie, określonych czynności w ramach działalności leśnej. Z kolei podstawę do uznania Nadleśnictwa za podatnika podatku od nieruchomości stanowi regulacja z art. 3 ust. 2 u.p.o.l., zgodnie z którym obowiązek podatkowy dotyczący przedmiotów opodatkowania będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe ciąży na jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych, faktycznie władających nieruchomościami lub obiektami budowlanymi. Podatek od nieruchomości obciąża Nadleśnictwo, bowiem na podstawie zawartej umowy ustanowienia służebności przesyłu nie doszło do przeniesienia posiadania gruntu będącego w zarządzie Nadleśnictwa. Zakład energetyczny jedynie korzysta z nich w ograniczonym, ściśle wskazanym w umowie zakresie, a nadto bezspornie wystąpiło wykazanie związania zajętych gruntów, oznaczonych w ewidencji jako [...] z działalnością gospodarczą prowadzoną przez zakłady energetyczne. Są to bowiem grunty, na których w rzeczywistości wykonywane są czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej, czyli wykorzystywane są w sposób aktywny na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na przesyłaniu i dystrybucji energii elektrycznej. 2.1 W skardze kasacyjnej od tego wyroku Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe - Nadleśnictwo K. zaskarżając go w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 , ze zm. – dalej: p.p.s.a.), zarzuciło: I. naruszenie prawa materialnego przez błędna wykładnię, tj.: 1. art. 1a ust. 1 pkt 3 i pkt 4 w zw. z art. 1a ust. 2 oraz art. 1a ust. 1 pkt 7 u.p.o.l. poprzez uznanie, że sporne grunty skarżącej na których posadowione są napowietrzne linie elektroenergetyczne są związane z działalnością gospodarczą, mimo iż są one związane i zajęte na działalność leśną; 2. art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 3 ust 2 u.p.o.l. poprzez uzasadnienie opodatkowania spornych gruntów na których posadowione są napowietrzne linie elektroenergetyczne stawką właściwą dla związanych z działalnością gospodarczą, z powodu ich związania z prowadzona przez inne podmioty działalnością gospodarczą (osoby trzecie) podczas gdy Nadleśnictwo nie prowadzi na swoich gruntach działalności gospodarczej a podmioty trzecie nie posiadają spornych gruntów; 3. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. poprzez zaaprobowanie zastosowania do spornych gruntów błędnej stawki podatkowej; 4. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.o.l. poprzez zaaprobowanie jego niezastosowania i w konsekwencji opodatkowania spornych gruntów błędną stawką podatkową; II. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 i art. 145 1 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. polegające na tym, ze Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w art. 145 1 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. i utrzymał w mocy decyzje wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Przy tak sformułowanych zarzutach wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, ewentualne uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. 2.2 Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie złożyło odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1 Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że tożsamy problem prawny, jak w niniejszej sprawie, był już przedmiotem licznych wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego, dla przykładu w wyrokach: z 9 czerwca 2016 r., sygn. akt II FSK 1156/14; z 9 marca 2017 r., sygn. akt II FSK 2224/16; z 4 lipca 2017 r., sygn. akt II FSK 1541/15; z 22 października 2018 r., sygn. akt II FSK 2346/18 i II FSK 1891/18; z 15 lutego 2019 r., sygn. akt II FSK 3205/18; z 28 lutego 2019 r., sygn. akt II FSK 3204; z 23 maja 2019 r., sygn. akt II FSK 572/19; z 24 maja 2019 r., sygn. akt II FSK 404/19 oraz z 25 czerwca 2019 r., sygn. akt II FSK 571/19 (wszystkie cyt. wyroki dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzeczeniach tych jednolicie stwierdzono, że grunty leśne, nad którymi przebiegają linie elektroenergetyczne, są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu energii przez przedsiębiorstwo energetyczne, co skutkuje ich opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej , a konstatacji takiej nie stoi na przeszkodzie możliwość prowadzenia na tych gruntach, w ograniczonym zakresie, określonych czynności w ramach działalności leśnej. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stanowisko to w pełni podziela, uzasadnia odwołanie się do zaprezentowanej w tych orzeczeniach argumentacji. Oznacza to także akceptację stanowiska zaprezentowanego przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku. W skardze kasacyjnej Nadleśnictwo wywodzi, że o zajęciu gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej można mówić dopiero wtedy, gdy wykonywanie działalności gospodarczej wyklucza całkowicie prowadzenie na danym obszarze działalności leśnej. W jego ocenie Sąd pierwszej instancji opierając się przy tym na pozaprawnych przesłankach kwalifikacji gruntów błędnie uznał, że sporne grunty związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej ponieważ nie są oznaczone w ewidencji gruntów symbolem [...] i są w ograniczonym zakresie wykorzystywane przez przedsiębiorstwo energetyczne, podczas gdy dane z ewidencji gruntów nie mają normatywnego znaczenia dla sprawy. Autor skargi kasacyjnej wywiódł z tego, że Sąd dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego to jest art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., art. 1 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 1a ust. 2, art. 1a ust. 1 pkt 7 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) u.p.o.l. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego stanowiska. Zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Według art. 1a ust. 1 pkt 4 i 7 ustawy, za działalność leśną uważa się działalność właścicieli, posiadaczy lub zarządców lasów w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów w stanie nieprzerobionym, natomiast za działalność gospodarczą - działalność, o której mowa w przepisach ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Jak wynika z art. 1a ust. 3 pkt 2 u.p.o.l., przez użyte w ustawie określenie "lasy" rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Przedmiotowe grunty zostały oznaczone w ewidencji gruntów symbolem [...]. Trafne jest przy tym stanowisko Sądu pierwszej instancji, odwołujące się do regulacji z art. 21 ust. 1 p.g.k., co do znaczenia klasyfikacji gruntu w rejestrze gruntów i budynków dla ustalenia podstawy wymiaru podatków. W skardze kasacyjnej nie sformułowano natomiast zarzutu naruszenia tego przepisu. Zasadnicza kwestia sporna w sprawie dotyczy użytego w przepisie art. 2 ust. 2 u.p.o.l. sformułowania "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej", co w rozpatrywanej sprawie odnosiło się do gruntów Nadleśnictwa. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 465, ze zm.) opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Z kolei zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy lasem są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. Na tle tych przepisów w rozpoznawanej sprawie spornym zagadnieniem było to, jakiemu podatkowi, tj. od nieruchomości czy leśnemu, powinny podlegać grunty znajdujące się pod napowietrznymi liniami energetycznym, stanowiące, tzw. pas techniczny. W niniejszej sprawie bezsporne jest natomiast to, że wspomniane grunty zostały oznaczone w ewidencji gruntów i budynków symbolem [...]. Jak słusznie wskazano w powołanych wyżej orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, przez pojęcie gruntów "zajętych" na prowadzenie działalności gospodarczej, należy rozumieć faktyczne wykonywanie konkretnych czynności, działań na gruncie, powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Spółki energetyczne, prowadząc działalność w zakresie przesyłu energii elektrycznej, wykorzystują w sposób trwały dla potrzeb tej działalności pasy techniczne pod napowietrznymi liniami energetycznymi, które zostały wytyczone w związku z przebiegającymi przez las liniami energetycznymi i które są niezbędne do prowadzenia przesyłu energii. Ponadto spółki te jako operatorzy są zobowiązane utrzymywać wskazane grunty w sposób umożliwiający bezpieczne i bezawaryjne funkcjonowanie linii napowietrznych przy uwzględnieniu szeregu przepisów prawa regulujących m.in. kwestie bezpieczeństwa, funkcjonowania i posadowienia linii energetycznych. Obowiązki te wynikają nie tylko z umów służebności przesyłu, ale także z ustawy z 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (t.j. Dz. U. 2012 r., poz. 1059 ze zm.). W rozpoznanej sprawie bezsporne jest bowiem, że spółki E. SA i P. SA prowadzą działalność gospodarczą w zakresie dystrybucji energii elektrycznej, a na gruntach będących w zarządzie Nadleśnictwa posadowione są linie energetyczne, będące własnością tych podmiotów. Z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. nie wynika, aby na gruntach zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej nie mogła być prowadzona inna działalność, w tym leśna, o ile specyfika prowadzonej działalności gospodarczej na to pozwala. Nie ma to jednak wpływu na opodatkowanie takich gruntów, o ile są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i jest podstawowy cel ich wykorzystywania. Zaakceptowanie stanowiska Nadleśnictwa, że nieodzowną cechą zajęcia gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej jest stan, w którym wyłączona jest w ogóle możliwość prowadzenia na tych gruntach innego rodzaju działalności (w niniejszej sprawie leśnej) oznaczałoby, iż każdy, choćby bardzo ograniczony, przejaw prowadzenia działalności leśnej na gruntach usytuowanych pod liniami energetycznymi, np. jak to wywiedziono w skardze kasacyjnej prowadzenie szlaków zrywki drewna, miejsc oporu biologicznego, zasadzenie drzew lub krzewów liściastych, czy prowadzenie paśników, powodować by musiało skutek w postaci opodatkowania tych gruntów podatkiem leśnym. Ustalenie zatem, jakim podatkiem opodatkować dany grunt zależałoby jedynie od tego, czy pod liniami jest prowadzona w ograniczonym, czy nawet w jakimkolwiek zakresie gospodarka leśna, a nie od tego, czy grunty są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. W ustalonych okolicznościach niniejszej sprawy, wbrew wywodom skargi kasacyjnej, prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że sporne grunty, mimo iż ich zarządcą jest Nadleśnictwo, służą do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przesyłu i dystrybucji energii elektrycznej przez spółki energetyczne, zatem dla celów podatkowych winny być zakwalifikowane jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Prawidłowo przy tym Sąd pierwszej instancji, wskazując na regulacje z art. 3 ust. 2 u.p.o.l., uznał, że podatnikiem podatku od nieruchomości od spornych gruntów jest Nadleśnictwo. Stanowisko to wpisuje się w linię orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyroki NSA z 24 maja 2019 r., sygn. akt II FSK 404/19 oraz z 25 czerwca 2019 r., sygn. akt II FSK 571/19 i II FSK 607/19). Należy podzielić konstatację, że na podstawie zawartych przez Nadleśnictwo ze spółkami energetycznymi umów ustanowienia służebności przesyłu nie doszło do przeniesienia posiadania gruntu będącego w zarządzie Nadleśnictwa a spółki te jedynie korzystają z nich w ograniczony zakresie, ściśle wskazanym w zawartej umowie służebności przesyłu. Zgodnie natomiast z przywołanym przez Sąd art. 3 ust. 2 u.p.o.l. obowiązek podatkowy dotyczący przedmiotów opodatkowania wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe - ciąży odpowiednio na jednostkach organizacyjnych Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa i jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych, faktycznie władających nieruchomościami lub obiektami budowlanymi. W skardze kasacyjnej nie zakwestionowano stanowiska Sądu, że to Nadleśnictwo jest podatnikiem podatku od nieruchomości od spornych gruntów. Skoro jak wskazano wcześniej sporne grunty są wykorzystywane (zajęte) na prowadzenie przez przedsiębiorstwa energetyczne działalności gospodarczej w zakresie przesyłu i dystrybucji energii (art. 2 ust. 2 u.p.o.l.), to w konsekwencji trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że grunty te, jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki określonej zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. a) u.p.o.l. Wobec tego stanowisko Nadleśnictwa, że grunty te podlegają opodatkowaniu według stawki właściwej dla gruntów pozostałych określonej w art. 5 ust. 1 lit. c) u.p.o.l. jest nieprawidłowe, a skarga kasacyjna nie dostarcza przekonujących argumentów na poparcie tego stanowiska. Wbrew wywodom Nadleśnictwa w sprawie nie doszło więc do naruszenie wskazanych w zarzutach kasacyjnych przepisów prawa materialnego. Z tych wszystkich względów sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego są pozbawione podstaw. W konsekwencji pozbawiony podstaw jest również zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 i art. 145 1 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., którego autor skargi kasacyjnej upatruje w nieuwzględnieniu przez Sąd pierwszej instancji naruszenia przez organ w zaskarżonej decyzji prawa materialnego, a co jak wykazano wyżej nie miało miejsca. 3.2 W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.