II SA/Rz 863/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Paweł Zaborniak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2017 r. sprawy ze skargi G. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2017 r.nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego G. Ś. kwotę 400 zł /słownie: czterysta złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ( dalej: "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] ( dalej: "organ I instancji") z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku jednorodzinnego, budynku gospodarczo – garażowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce ewid. Nr 583 położonej w [...] przy ul. [...]. W podstawie prawnej powołano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) zwana dalej w skrócie k.p.a. Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja zostały wydane po uchyleniu poprzednio wydanych w sprawie decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 21 września 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 1737/15. K. K. i Ł. K. złożyli w dniu 17 lutego 2015 r. wniosek o wydanie warunków zabudowy na inwestycję pod nazwą: "budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego w granicy z działką nr ewid. 582 oraz budynku gospodarczo – garażowego w odległości 1,5 m od działki nr 582 wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr 583 położonej w [...] przy ul [...] wraz ze zjazdem z ul. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku wskazał, że organy nie ustaliły czy dopuszczenie możliwości usytuowania budynków w granicy i 1,5 m od granicy z działkami sąsiednimi jest kontynuacją istniejącego zagospodarowania terenu w analizowanym obszarze i nie kłóci się z istniejącym układem urbanistycznym. Sąd wskazał, że zadaniem organów było ustalenie, czy planowana inwestycja będzie mogła obiektywnie i bezkolizyjnie współistnieć z obecną już funkcją istniejącej zabudowy, a także czy charakter nowej zabudowy w przyszłości nie ograniczy zastanego sposobu użytkowania sąsiedniego terenu. Ponadto Sąd zauważył, że organy nie zwróciły również uwagi na to, że w toku postępowania administracyjnego została wydana decyzja nr 9/2015 przez Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. ( k. 95) o zezwoleniu na lokalizację zjazdu indywidualnego z działki nr 583 [...][...] miasto [...] na działkę nr 265 położoną w [...]. Sąd zaznaczył, że w razie ustalenia, że decyzja jest ostateczna, to wydanie warunków, co do zjazdu na drogę publiczną z działki nr 583 byłoby bezprzedmiotowe. Jednocześnie Sąd przesądził, że w sprawie nie jest konieczne uzyskanie decyzji w przedmiocie wyłączenia z produkcji rolnej. Rozpoznając sprawę ponownie Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60, 61 ust. 1, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.) zwana dalej w skrócie u.p.z.p. oraz zgodnie z § 3-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu (Dz. U. nr 164, poz. 1588 ze zm. ) zwane dalej w skrócie rozporządzeniem MI z 2003 r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku gospodarczo - garażowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr 583 położonej w [...] dla K. K. i Ł. K. Organ I instancji stosując się do wskazań wynikających z ww. wyroku WSA w Rzeszowie wyznaczył obszar analizowany i stwierdził, że przeprowadzona w jego obrębie analiza w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu wykazała kontynuację istniejącej zabudowy. Mając zaś na uwadze lokalizację planowanego budynku mieszkalnego w granicy z działką nr 582 oraz budynku gospodarczo – garażowego w zbliżeniu od granicy w/w działki na odległość 1,5 m, dokonał analizy usytuowania istniejącej zabudowy względem granic działek sąsiednich w obrębie analizowanego obszaru i ustalono, że w obrębie obszaru analizy istniejące budynki mieszkalne oraz uzupełniające (gospodarcze, garażowe i inwentarskie) zlokalizowane są w odległości 3 m, 4 m i większych od granic działek sąsiednich. W świetle powyższego organ stwierdził, że z punktu widzenia zasad ładu przestrzennego, brak jest podstaw do wprowadzenia w decyzji o warunkach zabudowy, stosownych zapisów, dopuszczających usytuowanie planowanej zabudowy w zbliżeniu bądź w granicy z działką sąsiednią. Jednocześnie zaznaczył, że brak w/w zapisu nie przesądza o braku możliwości przyszłego usytuowania planowanej zabudowy zgodnie z zamierzeniem inwestora- kwestia ta będzie rozstrzygana przez właściwy organ w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, w świetle Przepisów Prawa budowlanego w tym Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ustalając linię zabudowy organ wziął pod uwagę, że sąsiednia zabudowa tworzy uskok, budynek mieszkalny zlokalizowany od strony północnej w odległości 33 m, od strony południowej 24 m i przyjął 33 m od granicy ewidencyjnej ulicy. Wskaźniki zabudowy kształtowały się od 0,11 do 0,19 i dla wnioskowanej zabudowy powinny wynosić 0, 17. Organ przyjął 0,18 powołując się na dopuszczalny margines. Ustalając z kolei szerokość elewacji frontowych budynku mieszkalnego i garażowego wzięto pod uwagę, że objęta wnioskiem działka charakteryzuje się najwęższym frontem spośród nieruchomości zabudowanych w obrębie analizowanego obszaru. Średnia wartość szerokości elewacji frontowych budynków mieszkalnych wynosiła 11,5 m organ przyjął 7,25 m, średnia wartość szerokości elewacji frontowej budynków zabudowy uzupełniającej 14,5 m organ przyjął 6,02 m. Wyjaśnił, że przyjęcie takich paramentów pozwoli, ze względu na szerokość działki, na jej zagospodarowanie i usytuowanie planowanej zabudowy bez konieczności zbliżenia do granic działek sąsiednich dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego – wartość z przedziału 5-7,5 m, dla budynku gospodarczo – garażowego od 4,5 do 6,5 m. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki ustalono na poziomie 7,5 m z przyjętą tolerancją 0,5 m ze względu na rozpiętość tego wskaźnika w zabudowie sąsiedniej od 7 do 8,5 m, dla budynku gospodarczo –garażowego 5,5 m z tolerancją 0,5 m. Wysokości zabudowy uzupełniającej mieszczą się w przedziale od 5 do 6m. Geometria dachu 30-45°. Teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej za pośrednictwem nowoprojektowanego zjazdu indywidualnego, na warunkach określonych przez zarządcę ulicy – Burmistrza [...], a istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające do zamierzenia budowlanego, nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. W strefie wpływu inwestycji na otoczenie nie znajdują się obiekty podlegające ochronie konserwatorskiej lub zaliczane do dóbr kultury współczesnej, teren nie podlega specjalnym warunkom ochrony ekologicznej, nie znajduje się w strefie chronionego krajobrazu, nie występują w nim pomniki przyrodnicze podlegające ochronie, nie znajduje się w granicach terenu górniczego i w strefie oddziaływań związanych z eksploatacją górniczą, nie jest położony na terenach zalewowych, nie jest zagrożony osuwaniem się mas ziemnych, nie kwalifikuje się do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie może powodować zmiany stanu wody na gruncie, zwłaszcza w kierunku odpływu wody opadowej. Wskazał natomiast, że w projekcie zagospodarowania terenu należy uwzględnić ograniczenia wynikające z przebiegu przez działkę napowietrznej linii energetycznej średniego napięcia. Odwołanie od powyższej decyzji złożył G. Ś. – strona postępowania i wskazał na wadliwość ustalonej linii zabudowy poprzez brak jej synchronizacji z linią zabudowy wyznaczoną przez budynki zlokalizowana na działkach sąsiednich, nieuwzględnienie szerokości działki 583, która nie gwarantuje możliwości zrealizowania na niej planowanej inwestycji, nadinterpretację wskaźników wykorzystania terenu oraz nieproporcjonalność budynku, którego szerokość elewacji frontowej wynosić ma 7,5 m natomiast wysokość do 8,5 m. Organ odwoławczy nie podzielił podniesionych w odwołaniu zarzutów i opisaną na wstępie decyzją utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Na wstępie wskazał, że dokonał w niezbędnym zakresie uzupełnienia materiału dowodowego, celem stwierdzenia, że dla terenu inwestycji nie został uchwalony Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego. Uzupełniony materiał dowodowy potwierdził, że obszar planowanej inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ II instancji ustalił wielkość przyjętego przez organ I instancji obszaru analizowanego, czego nie wyjaśnił organ I instancji, a który według wyliczeń organu odwoławczego wyniósł 60,77m, spełniając wymogi określone w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury. Odnosząc się do postawionych zarzutów wskazał, że linia zabudowy została wyznaczona zgodnie z przepisami Rozrządzenia Ministra Infrastruktury. Zgodnie z § 4 ust. 3 Rozporządzenia, jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się, jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Skoro w niniejszej sprawie sytuacja na obszarze analizowanym kształtuje się w ten sposób, że zabudowa mieszkaniowa jest rozproszona, a budynki mieszkalne położone na działkach sąsiednich są ze sobą w takiej relacji, że nie tworzą jednej ciągłej linii, to ustalenie linii zabudowy, jako nieprzekraczalnej i będącej kontynuacją linii zabudowy budynku mieszkalnego położonego głębiej jest prawidłowe. Ponadto organ odwoławczy stwierdził również prawidłowość ustalonych parametrów, jako proporcjonalnych do tych, jakie istnieją w obszarze analizowanym. W skardze do Sądu G. Ś. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...]. Zarzucił organowi II instancji brak ponownego rozpatrzenia i przeanalizowania sprawy w tym nieustalenie lokalizacji planowanej zabudowy, jej parametrów oraz przekroczenie 20 % tolerancji w ustaleniu szerokości elewacji frontowej, a także nie odniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz.1660). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 zwana dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli legalności w granicach wyżej wskazanych Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest uzasadniona, bowiem doszło do naruszenia przepisów procesowych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji naruszenia prawa materialnego. Stosownie do art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 września 2016 r. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015 r. i decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na obowiązek wyjaśnienia możliwości dopuszczenia lokalizacji budynku w granicy z działką sąsiednią. Określenie usytuowanie obiektu budowlanego na działce, w tym bezpośrednio przy jej granicy jest możliwe pod warunkiem jednak, że jest ono elementem zastanego ładu przestrzennego, kontynuacją zabudowy w analizowanym terenie. Zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Podstawą wydania decyzji o warunkach zabudowy jest wniosek inwestora (art. 52 ust. 1 ustawy), który w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy z mocy art. 64 ust. 1 stosuje się odpowiednio). We wniosku tym inwestor powinien określić: - granice terenu objętego wnioskiem, przedstawione na kopii mapy w odpowiedniej skali, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać; - charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposób unieszkodliwiania odpadów, następnie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, wreszcie charakterystyczne parametry techniczne inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko (art. 52 ust. 2 ustawy). Z regulacji tej wynika, że to inwestor składając do organu administracji wniosek określa, jakie konkretne zamierzenie budowlane będzie realizować, jeśli chodzi o rodzaj inwestycji i jej parametry, w tym charakterystykę urbanistyczną. Zupełnie oddzielną kwestią jest, czy z punktu widzenia obowiązujących przepisów realizacja tak określonego przez inwestora zamierzenia budowlanego jest dopuszczalna. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 602/06 (http//orzeczenia.nsa.gov.pl) wyraził pogląd, że w przypadku, gdy ustalone w decyzji warunki zabudowy, co do gabarytów obiektu nie pokrywają się w pełni z wnioskiem, inwestor ma dwie możliwości: zaakceptować nieco odmienne warunki zabudowy i realizować inwestycję zgodnie z nimi, albo zakwestionować te warunki przez wniesienie środka odwoławczego i wykazywać, że ustalenie warunków nastąpiło niezgodnie z przepisami. Podzielić zatem należy pogląd, że organ administracji traci możliwość ustalenia warunków zabudowy w sytuacji, gdy wynik przeprowadzonej analizy cech zabudowy i zagospodarowania terenu w sposób istotny odbiega od parametrów określonych we wniosku. Określenie warunków zabudowy w takim przypadku nie byłoby zmodyfikowaniem, czy też doprecyzowaniem parametrów zawartych we wniosku, lecz orzeczeniem w przedmiocie innej inwestycji niż projektowana przez inwestora. Należy mieć na względzie, że decyzja o warunkach zabudowy nie ma charakteru konstytutywnego, a jedynie deklaratoryjny w tym znaczeniu, że określa warunki realizacji projektowanego zamierzenia inwestycyjnego. Orzekając w sprawie o ustalenie warunków zabudowy organ administracji nie dysponuje "luzem decyzyjnym" uprawniającym do określenia warunków zabudowy, co prawda zgodnie z wynikami analizy, lecz sprzecznie z wnioskiem i wbrew oczekiwaniom inwestora wynikającym z wniosku (tak NSA w wyroku z dnia 6 grudnia 2011 r. II OSK 1827/10 http//orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewątpliwie wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy wiąże organy orzekające w sprawie, chociaż w zakresie parametrów inwestycji nie jest to związanie bezwzględne. Niesporne jest także, że w toku postępowania wniosek ten może zostać przez inwestora modyfikowany, także w wyniku działań zainicjowanych przez organ. Natomiast w sytuacji, gdy powstaną jakiekolwiek wątpliwości, co do treści wniosku, w szczególności co do zawartych w nim żądań, organ ma obowiązek zwrócenia się do wnioskodawcy, aby ten sprecyzował swoje żądanie, czy też potwierdził treść wniosku, gdy ustalenia analizy terenu nie pozwalają na wydanie decyzji zgodnie z żądaniem wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Okolicznością bezsporną jest, że we wniosku wnioskodawcy wskazali, że zamierzają realizować inwestycję (obydwa obiekty) w granicy działki. Ustalenia analizy terenu znajdującej się w aktach sprawy nie wykazały, aby w granicach terenu analizowanego dominującą funkcją była zabudowa w granicy. Taka zabudowa w terenie nie istnieje. Kwestia ta została szczegółowo opisana w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, który podał, że brak jest podstaw do wprowadzenia w decyzji o warunkach zabudowy zapisów dopuszczających usytuowanie planowanej zabudowy w zbliżeniu bądź w granicy z działką sąsiednią. Organy obydwu instancji nie dokonały zestawienia treści wniosku inwestorów z warunkami sporządzonej analizy terenu, która wykluczyła lokalizację inwestycji w granicy. Dodać trzeba, że wnioskodawcy nie domagali się lokalizacji inwestycji w zbliżeniu do granicy. Organy nie zwróciły się do wnioskodawców o wyjaśnienie tej kwestii, w aspekcie wyników przeprowadzonej analizy urbanistycznej, która stoi w sprzeczności z zamiarem inwestycyjnym wnioskodawców. Sąd uznał takie działanie za naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a., polegające na niewyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, co skutkowało naruszeniem także przepisu art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 tej u.p.z.p. Organ prowadzący postępowanie jest związany wnioskiem inicjującym postępowanie, To wnioskodawca określa, dla jakiej inwestycji domaga się ustalenia warunków zabudowy, a organ prowadzący postępowanie ustala, czy wydanie decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy jest możliwe w świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w tym art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W kontekście powyższych uwag organy obydwu instancji błędnie przyjęły, że istnieją przesłanki do ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia wnioskodawców. Tymczasem treść zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji są sprzeczne z treścią wniosku inwestorów. Zatem organy orzekające ustaliły warunki zabudowy, dla inwestycji, co do której nie było wniosku o treści odpowiadającej warunkom zabudowy wynikających z decyzji. Ponadto Sąd za błędny uznaje pogląd zawarty w uzasadnieniu decyzji organu I instancji i powtórzony przez Kolegium, że brak zapisu w decyzji o warunkach zabudowy o możliwości budowy w granicy nieruchomości nie przesądza jednoznacznie o braku możliwości przyszłego usytuowania planowanej zabudowy zgodnie z zamierzeniem inwestora, gdyż kwestia ta będzie rozstrzygana przez właściwy organ w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Organom orzekającym umknęła treść art. 55 u.p.z.p. zgodnie, z którym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Z mocy art. 64 ust. 1 u.p.z.p. reguła ta ma zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy. Związanie wynikające z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oznacza nie tylko obowiązek organu budowlanego wynikający z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego (sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy), lecz oznacza przede wszystkim zakaz postępowania wbrew oznaczonym wymogom decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Ustalenie tych warunków w decyzji o warunkach zabudowy to nie tylko oznaczenie parametrów samego planowanego obiektu, ale także ustalenie innych warunków i zasad, które powinna spełniać planowana inwestycja. Wynika to z funkcji decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, która polega na określeniu dopuszczalności danego zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia przepisów prawa, oraz na wskazaniu warunków i zasad, którym inwestycja powinna odpowiadać (wyrok NSA z 20.06.2017 r. sygn. akt II OSK 2639/15 t. nr 1(http//orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na względzie fakt, że skarga okazała się uzasadniona Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach zawarte w pkt II sentencji wyroku znajduje uzasadnienie w art. 200 § P.p.s.a. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy będą związane wytycznymi wynikającymi z uzasadnienia. W szczególności zapoznania inwestorów z wynikami analizy urbanistycznej w kontekście treści wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, co w przypadku potwierdzenia zamiaru inwestycyjnego będzie miało wpływ na treść przyszłego rozstrzygnięcia. Wiążąca jest też ocena prawna co do zakresu związania organu treścią wniosku o ustalenie warunków zabudowy.