II OSK 1037/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Po 754/16 w sprawie ze skargi M. H. na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Po 754/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M. H. na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Jak wynika z akt sprawy, Starosta Gnieźnieński decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. C. pozwolenia na dobudowę segmentu bliźniaczego do istniejącego budynku mieszkalnego wraz z projektem elewacji istniejącej części oraz wewnętrzną instalacją gazową na działce nr [...] przy ul. [...] w G. M. H. pismem z dnia 5 lipca 2016 r. wniosła do Wojewody Wielkopolskiego odwołanie od decyzji Starosty Gnieźnieńskiego z dnia [...] czerwca 2016 r. Wojewoda Wielkopolski postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wyjaśnił, że powyższa decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona pełnomocnikowi odwołującego – adw. A.G. w dniu 23 czerwca 2016 r. Zatem 14-dniowy termin do wniesienia odwołania mijał w dniu 7 lipca 2016 r., gdy tymczasem odwołanie zostało złożone w dniu 8 lipca 2016 r. W związku z okolicznością, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższe postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] sierpnia 2016 r. wniosła M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 11 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Po 754/16 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że odwołanie sformułowane w piśmie z dnia 5 lipca 2016 r., a złożone w dniu 8 lipca 2016 r., pochodzi od R. H. W zakończonym postępowaniu administracyjnym adwokat A. G. na podstawie pełnomocnictwa udzielonego w dniu 4 marca 2014 r. reprezentował R. H. W odwołaniu z dnia 8 lipca 2016 r. adw. A. G., choć w nagłówku pisma nie wskazał w imieniu kogo występuje, to w samej treści odwołania wyraźnie wyraził wolę reprezentowania interesów R. H. Podniósł bowiem, iż zaskarżona "decyzja zezwala na budowę budynku piętrowego przy granicy z nieruchomością p. H. To dalece idąca ingerencja w jego prawo własności. Przy granicy nieruchomości istnieje bowiem nadal budynek gospodarczy należący do p. H." Zdaniem Sądu wobec tak jasnych sformułowań świadczących o tym, że odwołanie wniesione zostało w imieniu R. H., nie sposób uznać, że Wojewoda Wielkopolski wydając zaskarżone postanowienie dopuścił się naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie od kogo pochodzi odwołanie. Dodatkowo Sąd podniósł, że w aktach sprawy administracyjnej organu I instancji brak jest nadto pełnomocnictwa udzielonego adw. A. G. do reprezentowania w tym postępowaniu M. H., zaś w skardze nie wskazano by pełnomocnictwo takowe było już w toku postępowania administracyjnego udzielone i przedłożone organowi postępowanie to prowadzącemu. Pełnomocnictwa takowego nie dołączono również do odwołania, co dodatkowo wskazuje, iż odwołanie to złożone zostało przez profesjonalnego pełnomocnika działającego w imieniu R. H., którego pełnomocnik ten reprezentował już na wcześniejszym etapie postępowania, między innymi składając skutecznie odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia 29 lipca 2015 r. Sąd podkreślił, iż Starosta Gnieźnieński decyzję z dnia [...] czerwca 2016 r. doręczył w dniu 23 czerwca 2016 r.: pełnomocnikowi R. H. – adw. A. G., M. H., za którą w trybie art. 43 k.p.a. odebrał jako dorosły domownik jej syn R. H. oraz R. H. Zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W takiej sytuacji doręczenie decyzji stronie ma wyłącznie walor informacyjny, a skutki związane z doręczeniem rozpoczynają się dopiero z datą skutecznego doręczenia pisma (orzeczenia) ustanowionemu przez stronę pełnomocnikowi. W świetle powyższego doręczenie decyzji Starosty osobiście R. H. miało jedynie charakter informacyjny. Prawidłowo zaś przyjął organ odwoławczy, że zarówno M. H., jak i R. H. 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 7 lipca 2016 r. Składając zatem odwołanie w dniu 8 lipca 2016 r. reprezentujący R. H. adw. A. G. uchybił terminowi określonemu w art. 129 § 2 k.p.a. Dodatkowo wobec skutecznego doręczenia decyzji organu I instancji M. H. w trybie doręczenia zastępczego przewidzianym w art. 43 k.p.a. (pismo odebrał dorosły domownik R. H.) w dniu 23 czerwca 2016 r., również w stosunku do tej strony postępowania termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 7 lipca 2016 r., co oznacza, iż nawet gdyby przyjąć za prawdziwe twierdzenia strony skarżącej, iż odwołanie złożone zostało przez adw. A. G. jako pełnomocnika M. H., to również należałoby uznać, iż nastąpiło to z uchybieniem terminu do jego wniesienia. który upłyną w dniu 7 lipca 2016 r., albowiem odwołanie wniesione zostało w dniu 8 lipca 2016 r. Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku WSA w Poznaniu z dnia 11 stycznia 2017 r. wniosła M. H. zaskarżając wyrok w całości zarzucają mu naruszenie przepisów postępowania mające istotne znaczenie dla oceny sprawy: 1. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. polegające na tym, że Sąd I instancji nie dokonał we właściwym stopniu kontroli legalności działania organów administracyjnych wydających rozstrzygnięcia w sprawie; 2. art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na wadliwym uzasadnieniu zask. wyroku nieodpowiadającego wymaganiom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. tj. wskazanie w treści uzasadnienia stanu faktycznego w istocie w sprawie niewystępującego; 3. art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. polegające na uchyleniu się sądu I instancji od dokonania szczegółowej analizy zarzutów przedstawionych przez skarżącą w skardze, co czyni ocenę prawną zawartą w zask. wyroku niepełną; 4. art. 1 § 1 i 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 i 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez sąd I instancji, że stan faktyczny w sprawie został prawidłowo ustalony w toku postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie. Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. W myśl art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, bowiem zaskarżony wyrok odpowiada prawu. W petitum skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej zawarł szereg zarzutów naruszenia przepisów postępowania, jednak w większości nie znajdują one odzwierciedlenia w uzasadnieniu tego pisma, co stanowi naruszenie art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z powyższym przepisem skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie. Brak uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej, zwalnia Sąd z ich rozpoznania, bowiem nie wiadomo na czym miało by polegać naruszenia przepisów wskazanych w petitum skargi kasacyjnej. Na wstępie należy wskazać, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż decyzja Starosty Gnieźnieńskiego z dnia [...] czerwca 2016 r. została doręczona M. H., R. H. i adw. A.G. wszystkim w dniu 23 czerwca 2016 r. W aktach administracyjnych znajdują się zwrotne potwierdzenia odbioru przez w/w przesyłek zawierających przedmiotową decyzję. Przesyłka adresowana do M. H. zawiera adnotację, iż została ona doręczona w dniu 23 czerwca 2016 r. do rąk dorosłego domownika R. H. (syna skarżącej). W skardze kasacyjnej poza stwierdzeniem, że przesyłka została doręczona w dniu 24 czerwca 2016 r. pełnomocnik skarżącej kasacyjnie nie przedstawił jakiejkolwiek dowodów które mogły by podważyć datę doręczenia przedmiotowej decyzji, wskazanej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Dodatkowo należy podkreślić, iż zasadnie zauważył Sąd I instancji, że odwołanie z dnia 5 lipca 2016 r. zostało wniesione w imieniu R. H. Wskazują na to jasne sformułowania zawarte w tym odwołaniu jak: "należący do p.H.". Poza tym adwokat A. G. w postępowaniu administracyjnym przed organem I instancji reprezentował jedynie R. H. Natomiast w aktach administracyjnych brak jest pełnomocnictwa udzielonego w/w pełnomocnikowi do reprezentowania M. H. w postępowaniu administracyjnym. Pomimo toczącego się postępowania od 2014 r. kwestia reprezentacji M. H. przez profesjonalnego pełnomocnika nie była podnoszona przez tego pełnomocnika, a wszelka korespondencja była doręczana bezpośrednio M. H. Oznacza to, że brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że w postępowaniu administracyjnym M. H. była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Powyższe oznacza, że Sąd I instancji dokonał w sposób prawidłowy kontroli legalności działania organów administracyjnych jak również zasadnie ustalił stan faktyczny sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia też wymagania określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podnosi, że nie ustalono prawidłowo w czyim imieniu zostało wniesione odwołanie, jest to okoliczność drugorzędna nie mająca większego znaczenia w tej sprawie, skoro bezspornym jest, że decyzja Starosty Gnieźnieńskiego z dnia [...] czerwca 2016 r. została doręczona M. H., R. H. i adw. A. G. tego samego dnia, tj. 23 czerwca 2016 r., a odwołanie zostało wniesione w dniu 8 lipca 2016 r. W takich okolicznościach, nie a żadnych podstaw aby tu mówić o naruszeniu przepisów art. 7, 8, 77 czy też art. 107 k.p.a., jak bezpodstawnie podnosi się w skardze kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej zarzuca błędne ustalenie stanu faktycznego, jednak nie podaje żadnych dowodów na to, jest to więc polemika nie znajdujaca potwierdzenia w aktach sprawy. Jak bowiem może twierdzić profesjonalny pełnomocnik skarżącej, że M. H. decyzję doręczono w dniu 24 czerwca 2016 r., skoro w aktach administracyjnych sprawy jest zwrotne potwierdzenie odbioru z datą doręczenia 23 czerwiec 2016 r. Może to świadczyć jedynie o braku znajomości akt sprawy przez pełnomocnika, albo celowym mijaniu się z prawdą, co w jednym i drugim przypadku nie najlepiej świadczyć o wiarygodności. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., orzekł jak sentencji wyroku.