II OSK 732/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak /spr./ sędzia NSA Małgorzata Miron Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Gminy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1425/17 w sprawie ze skargi Wójta Gminy [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 20 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Wójta Gminy [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z [...] marca 2017 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad odmówił Gminie [...] (dalej: Gmina) uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] obejmującego fragment miejscowości Siestrzeń. (dalej: m.p.z.p.). Podstawą do odmowy uzgodnienia było błędne określenie w projekcie m.p.z.p. zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, wymaganych zgodnie z art. 15 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r., poz. 199 ze zm. – dalej: u.p.z.p.). Organ wyjaśnił, że zgodnie z § 4 ust. 9a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587 ze zm. – dalej: rozporządzenie) ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać: określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych. W ramach inwestycji "rozbudowa drogi krajowej nr 8 do parametrów drogi ekspresowej na odcinku Przeszkoda - Paszków o długości 11,6km", poza budową drogi ekspresowej budowane i modernizowane są również drogi niższych klas, służące obsłudze ruchu lokalnego oraz zapewnieniu dostępu do drogi nieruchomościom przyległym. Drogi te będą stanowić odrębne budowle (drogi) o innej klasie technicznej i będą funkcjonalnie niezależne od ciągu drogi ekspresowej. W ocenie organu, żeby zostały spełnione warunki rozporządzenia, należy w projekcie m.p.z.p oznaczyć drogi zgodnie z ich klasami technicznymi. Okolicznosć, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Austorstrad realizuje inwestycję rozbudowy drogi krajowej do parametrów drogi ekspresowej nie powoduje, że cały obszar inwestycji powinien znajdować się w obrębie wydzielenia drogi ekspresowej (KDS). Gmina wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy własne postanowienie w sprawie odmowy uzgodnienia projektu m.p.z.p., podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Gmina [...] zaskarżając postanowienie w całości.  Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że art. 17 pkt 6 lit. b) u.p.z.p. nie określa wytycznych jakimi powinien kierować się zarządca drogi w zakresie uzgodnienia projektu m.p.z.p., jednak organ ten zajmując stanowisko powinien kierować się m.in. cechami i funkcją pełnioną przez drogę, do której pasa przylega teren objęty m.p.z.p., możliwością włączenia do drogi ruchu z tego terenu, a także mieć na względzie zgodność planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Sąd I instancji wyjaśnił, że w ocenie organu, projekt m.p.z.p. narusza przewidziany w art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. obowiązek określenia zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, a także wynikający z art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. obowiązek określenia przeznaczenia terenów oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Sąd I instancji zaznaczył przy tym, że nie zostało to w sposób wyraźny wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Natomiast organ wyjaśnił, że doprecyzowaniem pierwszego z obowiązków jest wynikająca z § 4 ust. 9a rozporządzenia powinność określenia układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych. Organ wyjaśnił, że na obszarze planu teren oznaczony symbolem 1KDSp został wyznaczony w sposób nieprawidłowy, ponieważ w ramach tego przeznaczenia ujęto zarówno obszar drogi ekspresowej (KDS), jak też drogi niższych klas. Natomiast drogi niższych klas powinny zostać oznaczone w projekcie planu liniami rozgraniczającymi. Swoje stanowisko organ oparł na decyzji Wojewody Mazowieckiego z 12 sierpnia 2016 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej "rozbudowa drogi krajowej nr 8 do parametrów drogi ekspresowej na odcinku Przeszkoda – Paszków o długości 11,6 km". Organ podkreślił, że w ramach tej inwestycji poza budową drogi ekspresowej budowane i modernizowane są również drogi niższych klas, służące obsłudze ruchu lokalnego oraz zapewnieniu dostępu do drogi nieruchomościom przyległym. Gmina tego ustalenia nie kwestionuje, natomiast uważa, że w oparciu o powołaną decyzję należało wynikający z niej teren w projekcie planu zagospodarowania oznaczyć jako 1KDSp, a więc teren drogi publicznej, kategorii krajowej, klasy ekspresowej. Bez znaczenia dla prawidłowości sposobu oznaczenia pozostaje okoliczność zamiaru przekazania w przyszłości gruntów zajętych przez pas drogi krajowej właściwym zarządcom dróg. Sąd I instancji nie podzielił stanowiska Gminy w tym zakresie. Wskazał, że zgodnie z art. 11i ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 2031 ze zm. – dalej: specustawa drogowa), wydanie decyzji o realizacji inwestycji drogowej może nastąpić niezależnie od tego, czy na terenie jej przebiegu obowiązuje m.p.z.p. oraz niezależnie od treści takiego planu. Jednak ustalenia wprowadzane do m.p.z.p. uchwalanego po jej wydaniu i konieczność zrealizowania obowiązków wskazanych w przywołanym art. 15 u.p.z.p. nie pozwalają na pominięcie treści decyzji. Oznacza to, że w tej sprawie istotne znaczenie ma okoliczność, że w ramach realizowanej drogi ekspresowej, budowane i modernizowane są również drogi niższych klas, funkcjonalnie niezależne od drogi ekspresowej, które mają służyć obsłudze ruchu lokalnego oraz zapewnieniu dostępu do drogi nieruchomościom usytuowanym w obszarze przyległym. Sąd I instancji podkreślił, że zgodnie z art. 11f ust. 1 g) specustawy drogowej, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności w razie potrzeby także inne ustalenia np. dotyczące obowiązku budowy lub przebudowy innych dróg publicznych. Z kolei zgodnie z art. 11f ust. 2a tej ustawy decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi podstawę do przekazania wybudowanych i oddanych do użytkowania dróg, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. g), tejże ustawy właściwym zarządcom dróg. W decyzji z 12 sierpnia 2016 r. Wojewoda Mazowiecki ustalił obowiązek dokonania przebudowy dróg innej kategorii (gminnej i powiatowej) i zezwolił na wykonanie tego obowiązku na określonych nieruchomościach, które jak wyraźnie wskazano w decyzji nie wchodzą w skład projektowanego pas drogowego (a więc drogi ekspresowej). W pkt I dotyczącym ogólnej charakterystyki inwestycji wskazano, że zakres inwestycji obejmuje m.in. budowę równoległych dróg odtwarzających ciągłość dróg publicznych oraz dróg wewnętrznych dla obsługi przyległego terenu. Rozbudowa drogi krajowej do parametrów drogi ekspresowej nie powoduje więc, że cały obszar inwestycji realizowanych na podstawie decyzji z 12 sierpnia 2016 r. powinien stanowić w m.p.z.p. teren oznaczony symbolem 1KDSp W ocenie Sądu I instancji, teren obejmujący drogę ekspresową wraz z łącznicami zjazdowymi węzła Siestrzeń powinien zostać jednoznacznie określony i oddzielony liniami rozgraniczającymi od terenów o innym przeznaczeniu. Ponadto teren stanowiący drogi gminną i powiatową, czyli drogi niższych kategorii powinien również zostać jednoznacznie określony i oddzielony liniami rozgraniczającymi od terenów o innym przeznaczeniu. Cechy funkcjonalne tych dróg powodują, że nie mogą stanowić terenów o takim samym przeznaczeniu, bowiem nie służą temu samemu celowi. Drogi lokalne służą obsłudze komunikacyjnej terenów przyległych, a droga ekspresowa nie może pełnić takiej funkcji. Przewidziane w decyzji z 12 sierpnia 2016 r. droga gminna i powiatowa będą stanowić drogi o innej klasie technicznej, które będą funkcjonalnie niezależne od drogi ekspresowej. Nie można traktować jako należących do tej samej kategorii co droga ekspresowa, odrębnych dróg do obsługi ruchu lokalnego i obsługi komunikacyjnej nieruchomości planowanych jako właściwych i z góry przeznaczonych dla takiego właśnie celu. Nie stanowią one ulic leżących w ciągu drogi ekspresowej, ponieważ nie są jej przedłużeniem i nie tworzą z nią jednego układu komunikacyjnego. Treść decyzji z 12 sierpnia 2016 r. wyraźnie sytuuje te drogi poza pasem drogowym drogi ekspresowej. Linie rozgraniczające dróg o różnej klasie technicznej zostały ujęte w projekcie budowlanym stanowiącym integralną część decyzji z 12 sierpnia 2016 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Gmina [...]. W pierwszej kolejności Gmina zarzuciła naruszenie przepisów postępowania. Po pierwsze, art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Polegało to na dokonaniu przez Sąd I instancji nieprawidłowej kontroli działalności organu i niezastosowaniu przepisu obligującego Sąd I instancji do uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości. W ocenie Gminy, spełnione zostały przesłanki do uchylenia zaskarżonego postanowienia, zarówno z uwagi na naruszenie prawa materialnego, jak również na naruszenie przepisów postępowania. Po drugie, art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art 141 § 4 p.p.s.a. przez brak należytej kontroli przez Sąd I instancji działalności organu. W ocenie Gminy, w konsekwencji doszło do nienależytego wyjaśnienia sprawy administracyjnej w uzasadnieniu wyroku, w szczególności przez brak wskazania podstaw prawnych rozstrzygnięcia w zakresie, w którym Sąd I instancji określił jakimi wytycznymi powinien kierować się organ dokonując uzgodnienia w trybie art. 17 pkt 6 lit b u.p.z.p. Ponadto Sąd I instancji nie uzasadnił w jakim zakresie, gmina ma obowiązek przyjęcia w ramach procedury planistycznej projektu planu miejscowego zgodnego z decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Dodatkowo, brak należytego uzasadnienia wyroku polegał na zbyt lakonicznym odniesieniu się przez Sąd I instancji do zarzutów procesowych podniesionych w skardze, jak również na niewyjaśnieniu przez Sąd I instancji do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło w zaskarżonym postanowieniu, przy jednoczesnym zaznaczeniu, że do naruszenia takiego doszło. Po trzecie, art. 151 p.p.s.a. przez jego zastosowanie. Ponadto Gmina zarzuciła naruszenie prawa materialnego. Po pierwsze, art. 15 ust. 2 pkt 10 i art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w związku z § 4 ust. 9a rozporządzenia, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Polegało to na przyjęciu przez Sąd I instancji, że w projekcie planu miejscowego Gmina określiła nieprawidłowo teren oznaczony symbolem 1KDSp, ponieważ nie uwzględniła koniecznych do określenia terenów przeznaczonych pod drogę gminną i powiatową do obsługi komunikacyjnej obszaru usytuowanego poza liniami rozgraniczającymi drogę ekspresową, a także nieprawidłowo wypełniła obowiązek związany z określeniem układu komunikacyjnego i klasyfikacją ulic. Po drugie, art. 17 pkt 6 lit. b) tiret trzecie w związku z art. 24 ust. 1 u.p.z.p., przez niewłaściwe zastosowanie. Polegało to na uznaniu przez Sąd I instancji, że organ miał prawo odmowy uzgodnienia projektu planu miejscowego. Po trzecie, art. 11i ust. 2 specustawy drogowej przez błędną wykładnię i niewłaściwie zastosowanie. W ocenie Gminy, Sąd I instancji wywiódł z tego przepisu, że w ramach procedury planistycznej gmina ma obowiązek przyjęcia projektu zgodnego z decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Na skutek tego doszło do niewłaściwego zastosowania tego przepisu, polegającego na zastosowaniu go do ustalenia obowiązków planistycznych Gminy. Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Po pierwsze, na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty naruszenia art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Nie doszło w tej sprawie do naruszenia art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., z którego wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Przedmiotem skargi w tej sprawie było postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z 13 kwietnia 2017 r. i skarga na to postanowienie została rozpoznana. Zarzutem naruszenia przepisu prawa ustrojowego, jakim jest art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. nie może skutecznie podważyć oceny Sądu I instancji wyrażonej w ramach sprawowanej w danej sprawie kontroli działalności organu administracji publicznej. Ponadto normy z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. są normami charakterze "wynikowym" regulującym jedynie sposób rozstrzygnięcia skargi, dlatego nie mogą być samodzielną podstawą skargi kasacyjnej. Przepisy te kształtują zakres orzekania w odniesieniu do skarg na decyzje administracyjne oraz postanowienia. Dla potwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia tych przepisów niezbędne jest wskazanie naruszenia innych przepisów proceduralnych, którym Sąd uchybił. Oznacza to, że zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. nie mógł stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej, ponieważ ewentualne naruszenie w zakresie ustalenia podstaw do uchylenia zaskarżonego aktu albo oddalenia skargi następuje w fazie wcześniejszej niż etap orzekania, czyli w fazie kontroli zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzającej wydanie orzeczenia. Kontroli tej Sąd dokonuje w oparciu o konkretne przepisy p.p.s.a. W konsekwencji należy przyjąć, że wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podstawą skargi kasacyjnej mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, w powiązaniu z konkretnym przepisem wynikowym, a nie tylko przepisy określające samo rozstrzygnięcie. Po drugie, nie doszło również do naruszenia art.3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. jest przepisem ustrojowym i określa zakres kognicji sądów administracyjnych. Natomiast w świetle uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło. Niezależnie od powyższego, Sąd I instancji wyjaśnił jakimi wytycznymi powinien kierować się organ dokonując uzgodnienia w trybie art. 17 pkt 6 lit b u.p.z.p. oraz uzasadnił w jakim zakresie gmina ma obowiązek przyjęcia w ramach procedury planistycznej projektu planu miejscowego zgodnego z decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Stanowisko Sądu I instancji jest spójne i logiczne oraz zawiera wszystkie elementy przewidziane przez art. 141 § 4 p.p.s.a. Gmina nie podziela stanowiska Sądu I instancji, co nie może stanowić skutecznego uzasadnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Po trzecie, podobnie jak norma z art. 145 § 1 pkt lit. a) i c), również norma z art. 151 p.p.s.a. jest normą o charakterze wynikowym i jako taka nie może być przedmiotem samodzielnego zarzutu kasacyjnego. Po czwarte, na uwzględnienie nie zasługiwały także zarzuty skargi kasacyjnej podnoszące naruszenie przepisów prawa materialnego. Dotyczy to zarzutu naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 10 i art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w związku z § 4 ust. 9a rozporządzenia. Przede wszystkim nie może dojść jednocześnie do błędnej wykładni i jego niewłaściwego ich zastosowania. Z tego punktu widzenia zarzut został sformułowany w sposób błędny. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że w projekcie planu miejscowego Gmina określiła nieprawidłowo teren oznaczony symbolem 1KDSp, ponieważ nie uwzględniła koniecznych do określenia terenów przeznaczonych pod drogę gminną i powiatową do obsługi komunikacyjnej obszaru usytuowanego poza liniami rozgraniczającymi drogę ekspresową, a także nieprawidłowo wypełniła obowiązek związany z określeniem układu komunikacyjnego i klasyfikacją ulic. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Gmina nie przedstawiła precyzyjnie, w jaki sposób powinny być interpretowane powołane wyżej przepisy skupiając się w istocie na stwierdzeniu, że wyrok Sądu I instancji akceptuje niedopuszczalną ingerencję organu we władztwo planistyczne gminy. Natomiast obowiązki w zakresie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynikają wprost z powołanych przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, w art. 15 ust. 2 pkt 10 i art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w związku z § 4 ust. 9a rozporządzenia. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że z art. 11i ust. 2 specustawy drogowej wynika konieczność zachowania spójności między zezwoleniem na realizację inwestycji drogowej a projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wynika to z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Nie można podzielić stanowiska, że w takiej sytuacji wójt gminy, jako organ jednostki samorządu terytorialnego, może pominąć warunki realizacji inwestycji drogowej ustalone w pozostającej w obrocie prawnym decyzji zezwalającej na realizację tej inwestycji. Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że plan miejscowy musi również uwzględniać przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, czego w projekcie planu przedstawionym przez Gminę zabrakło w odniesieniu do dróg lokalnych uzupełniających realizację drogi ekspresowej. Władztwo planistyczne gminy nie ma charakteru absolutnego i nie pozwala na dowolność w planowaniu. Musi uwzględniać uwarunkowania prawne i faktyczne, w tym również inwestycje drogowe realizowane na szczeblu ponadgminnym z uwzględnieniem konkretnych rozwiązań przyjętych w związku z tym na terenie danej jednostki samorządu terytorialnego. Przejawem tego jest między innymi obowiązek uzgodnienia planu z zarządcą drogi publicznej z art. 17 pkt 6 lit. b tiret trzecie u.p.z.p., który to przepis zakreśla jednocześnie granice tego uzgodnienia. Stąd też prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, że organ był zobowiązany odmówić uzgodnienia przedmiotowego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a więc zarzut naruszenia art. 17 pkt 6 lit. b) tiret trzecie w związku z art. 24 ust. 1 u.p.z.p. nie zasługiwał na uwzględnienie. Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.