II OSK 370/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski /spr./ Protokolant starszy asystent sędziego Anita Lewińska-Karwecka po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Rady Miasta W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1726/17 w sprawie ze skargi (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta W. z dnia (...) maja 2009 r. nr (...) w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Miasta W. na rzecz (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 października 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 1726/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność uchwały Rady miasta W. z dnia (...) maja 2009 r. nr (...) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy (....) (Dz. Urzęd. Woj. Maz. z 2009 r. Nr 104, poz. 2969) w części odnoszącej się do działek nr (...), nr (...) i nr (...) w obrębie (...), przy ul. (...) w W. W dniu (...) kwietnia 2017 r. strona skarżąca (...) spółka z o. o. z siedzibą w W. złożyła do Rady miasta W. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przepisami ww. uchwały. Jednocześnie podniosła, że jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej przy ul. (...) w W., którą stanowią działki gruntu nr (...), nr (...) i nr (...). Spółka zakwestionowała tę część planu miejscowego, która odnosi się do należącej do niej nieruchomości i została objęta § 98 uchwały wraz z odpowiadającą częścią graficzną. Strona skarżąca podkreśliła, że wszystkie zapisy dotyczące nieruchomości pozostają w sprzeczności z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta W. przyjętego uchwałą z (...) października 2006 r. nr (...) (zwanego dalej jako Studium). Według Studium nieruchomości skarżącej Spółki położone są w strefie funkcjonalnej oznaczonej jako "tereny o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej" (oznaczenie – (...), strefa miejska). Natomiast plan miejscowy przewidując dla nieruchomości przeznaczenie (...) (tj. "przemysł lub usługi"), pozostaje w zdecydowanej sprzeczności z przeznaczeniem nieruchomości ujętym w Studium, a przeznaczenia mieszkaniowego w ogóle dla tych nieruchomości w zaskarżonym panie miejscowym nie przewidziano. Skarżąca Spółka podniosła, że przyjęty w obecnym kształcie plan miejscowy oznacza, że przy jego uchwalaniu w części odnoszącej się do nieruchomości naruszono art. 20 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie "u.p.z.p.". Zgodnie z tym przepisem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest uchwalany przez radę gminy po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Skarżąca Spółka podniosła, że takie naruszenie miało miejsce w tej sprawie. Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niezgodnego ze studium stanowi istotne naruszenie zasad jego sporządzania, co skutkuje nieważnością planu w odpowiedniej części stosownie do art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej oddalenie. Przyznała, że obszar niniejszego miejscowego planu pokrywa się z jednostką (...), dla której Studium ustala przeznaczenie terenu o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi stwierdził nieważność planu miejscowego w części odnoszącej się do działek nr (...), nr (...) i nr (...). Odnosząc się do istoty sprawy stwierdził, że postanowienia zaskarżonego planu miejscowego naruszają interes prawny skarżącej Spółki, ponieważ w obszarze objętym ustaleniami tego planu znajdują się nieruchomości, co do których skarżącej Spółce przysługuje prawo użytkowania wieczystego, a plan ogranicza możliwość zagospodarowania tych nieruchomości zgodnie z wolą użytkownika wieczystego. Za zasadne Sąd uznał stanowisko skarżącej Spółki co do głównego zarzutu skargi, dotyczącego niezgodności planu z zapisami Studium odnośnie ww. działek. Ustalenia zaskarżonej uchwały co do przeznaczenia terenu, na którym zlokalizowana jest nieruchomość skarżącej Spółki są inne niż w Studium. Tym samym naruszona została w sposób oczywisty ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakazująca sporządzenie projektu planu miejscowego zgodnie z treścią Studium. Bez wątpienia ustalenia Studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Art. 3 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy. Kontrola Sądu w tym zakresie dotyczy wyłącznie badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Kontrola sądowoadministracyjna dotycząca miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będącego aktem prawa miejscowego sprawowana jest na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p. stanowiącym, że istotne naruszenie zasad sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powoduje nieważność uchwały Rady miasta w całości lub w części. Sąd pierwszej instancji zgodził się ze stanowiskiem skarżącej Spółki, że nie uczestniczenie w procedurze planistycznej nie powoduje braku interesu prawnego Spółki w dochodzeniu swoich żądań w powołanym trybie i tym samym nie ma żadnego znaczenia dla niniejszego rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu pierwszej instancji wystarczającą przesłanką do rozpoznania wniesionych zarzutów jest fakt posiadania przez Spółkę tytułu prawnego do nieruchomości objętej miejscowych planem. Również dotychczasowe wykorzystywanie nieruchomości nie może stanowić argumentu za niestosowaniem postanowień Studium. Obecne zagospodarowanie nieruchomości w sposób wynikający z ww. planu nie może stanowić wyłącznej przesłanki do objęcia tej nieruchomości kwestionowanym przeznaczeniem. W tej sprawie Rada miasta W. nadużyła władztwa planistycznego i określiła w zaskarżonej uchwale takie zagospodarowanie terenu, które jest niezgodne z ogólnym przeznaczeniem wynikającym z obowiązującego Studium. W powyższym kontekście Sąd nie uznał argumentacji organu podniesionej w odpowiedzi na skargę, jakoby znajdujący się w nieopodal działek nr (...), nr (...) i nr (...) cmentarz uzasadniał odmowę lokalizowania zabudowy mieszkaniowej. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) dalej w skrócie jako P.p.s.a. stwierdził w części nieważność uchwały Rady miasta W. W skardze kasacyjnej Rada miasta W. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) na podstawie art. 173 § 1 i 2 oraz art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że przeznaczenie jednostki terenowej (...) jest niezgodne z przeznaczeniem wynikającym ze Studium dla jednostki (...), a w konsekwencji stwierdzenie nieważności zaskarzonego planu miejscowego w części tekstowej i graficznej w stosunku do działek gruntu o numerach (...), (...), (...) podczas gdy jeżeli w ocenie Sądu zaistniała niezgodność pomiędzy treścią ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a treścią Studium, wystarczającym było wyeliminowanie z obrotu prawnego jedynie w § 98 ust. 1 wyrażenia "przemysł lub" oraz wyeliminowanie dla symbolu jednostki terenowej (...) P/U litery "P/"; b) art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że przeznaczenie jednostki terenowej (...) P/U jest niezgodne z przeznaczeniem wynikającym ze Studium dla jednostki (...), a w konsekwencji stwierdzenie nieważności zaskarzonego planu miejscowego w części tekstowej i graficznej w stosunku do działek gruntu o numerach ewidencyjnych (...), (...), (...), podczas gdy w ocenie Sądu zaistniała niezgodność pomiędzy treścią ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a treścią Studium, wystarczającym było wyeliminowanie z obrotu prawnego jedynie w § 98 ust. 1 wyrażenia "przemysł lub" oraz wyeliminowanie dla symbolu jednostki terenowej (...) P/U litery "P/"; 2) na podstawie art. 173 § 1 i 2 oraz art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez jego błędne i niewłaściwe zastosowanie polegające na nie wyjaśnieniu w uzasadnieniu wyroku podanej podstawy prawnej rozstrzygnięcia dlaczego Sąd stwierdził nieważność zaskarzonego planu miejscowego w części tekstowej i graficznej w stosunku do działek gruntu o numerach ewidencyjnych (...), (...), (...) w szczególności w stosunku do przeznaczenia usługi dla jednostki terenowej (...) P/U; b) art. 147 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. i w związku z art. 28 § 1 u.p.z.p. poprzez jego błędne i niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie nieważności zaskarzonego planu miejscowego w części tekstowej i graficznej w stosunku do działek gruntu o numerach (...), (...), (...) podczas gdy, jeżeli w ocenie Sądu zaistniała niezgodność pomiędzy treścią ww. planu a treścią Studium wystarczającym było wyeliminowanie z obrotu prawnego jedynie w § 98 ust. 1 wyrażenia "przemysł lub" oraz wyeliminowanie dla symbolu jednostki terenowej (...) P/U litery "P/"; c) art. 151 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie do oceny stanu faktycznego sprawy i nieoddalenie skargi w części, tj. co do przeznaczenia jednostki terenowej (...) P/U w zakresie przeznaczenia: usługi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do oceny, czy przeznaczenie działek o numerach (...), (...) i (...) w jednostce planistycznej (...) P/U objętej uchwałą Rady miasta W. z dnia (...) maja 2009 r. nr (...) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy (...) jest zgodnie, czy też nie jest zgodne z treścią uchwały Rady miasta W. z dnia (...) października 2006 r. nr (...) w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta W. Tego właśnie zagadnienia dotyczą zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego, tj. art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że przeznaczenie działek nr (...), (...) i (...) w jednostce planistycznej (...) P/U jest niezgodne z przeznaczeniem wynikającym ze Studium dla jednostki (...), podczas gdy w ocenie strony skarżącej kasacyjnie zaistniała niezgodność pomiędzy treścią planu miejscowego a treścią Studium obejmuje jedynie zawarte w § 98 ust. 1 tego planu wyrażenie "przemysł lub" oraz wyeliminowanie dla symbolu jednostki (...) P/U litery "P/". Ustosunkowując się do tych zarzutów należy stwierdzić, że zgodnie z obowiązującym w dacie uchwalenia przez Radę miasta W. zaskarżonego planu art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwalała rada gminy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Dopiero późniejsza nowelizacja ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dokonana ustawą z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2010 r. Nr 130, poz. 871) z dniem 21 października 2010 r. zmodyfikowała treść ww. przepisu wskazując, że plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu braku naruszenia przez ten plan treści studium. Tym samym w dacie uchwalenia zaskarżonego planu istniał obowiązek zgodności pomiędzy treścią planu miejscowego z treścią studium. Potwierdza to treści art. 15 ust. 1 u.p.z.p. zgodnie z którą organ wykonawczy gminy sporządza projekt planu miejscowego zgodnie z zapisami studium, a ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.). Nie ulega wątpliwości, że pojęcie "zgodności" pomiędzy treścią uchwalonego planu a treścią studium oznacza silniejszy stopień związania, niż w przypadku takich pojęć jak "spójność" czy "brak naruszeń". W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono pogląd, zgodnie z którym w ujęciu systemowym zgodność między treścią studium a treścią planu miejscowego powinna być postrzegana jako kontynuacja zasad zagospodarowania terenu ustalanych ogólnie w studium i podlegających sprecyzowaniu w planie miejscowym. Plan miejscowy ma jedynie doprecyzować te zasady i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji (por. wyrok NSA z 23 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1825/12, opub. w Lex nr 1233714; wyrok NSA z 11 września 2012 r. sygn. akt II OSK 1408/12, opub. w Lex nr 1215861; wyrok NSA z 15 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 2080/11, opub. w Lex nr 1134725; wyrok NSA z 24 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1429/17, opub. w LEX nr 2451196; wyrok NSA z 5 lipca 2017 r. sygn. akt II OSK 1251/17, opub. w LEX nr 2345607; wyrok NSA z 12 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 66/13, opub. w LEX nr 1519416). Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy należy wskazać, że zgodnie z treścią uchwały Rady miasta W. z dnia (...) października 2006 nr (...) w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta W. (s. 104 części tekstowej) dla obszaru objętego w zaskarżonym planie miejscowym jednostką (...) P/U, Studium to przewidywało przeznaczenie (...) - tereny o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na której ustala się jako priorytet lokalizowanie funkcji mieszkaniowej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej. Jedynie jako dopuszczalne Studium umożliwiało lokalizowanie o jednostce (...) funkcji usługowej z zaleceniem, by udział tej funkcji kształtował się do 40% powierzchni zabudowy na terenie. Natomiast plan miejscowy w zakresie obejmującym działki nr (...), (...) i (...) zlokalizowane w jednostce (...) P/U, określił ich podstawowe przeznaczenie jako tereny przemysłu lub usług (§ 98 planu miejscowego). Mając powyższe należy stwierdzić, że pomiędzy treścią Studium określającym ten obszar jako tereny o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z priorytetem lokalizowania funkcji mieszkaniowej i niezbędnymi inwestycjami celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, a treścią planu miejscowego zaliczającego obszar (...) P/U w całości jako tereny przemysłu lub usług, nie występuje zgodność. Zgodności tej nie byłoby także i wówczas, gdyby z treści § 98 planu miejscowego unieważnić jedynie słowo "przemysł lub" oraz z części rysunkowej planu oznaczenie "P/". Eliminacja bowiem podstawowego przeznaczenia obszaru (...) P/U pod przemysł nie spowodowałaby zgodności pomiędzy treścią takiego planu a treścią Studium. Studium to określiło odrębnie tereny produkcjo-usługowe jako obszary PU na których ustalono priorytet dla lokalizowania funkcji produkcyjnych i usługowych, magazynowo-składowych, baz i składów, a także parków technologicznych oraz centrów kongresowo-wystawienniczych, z dopuszczeniem lokalizowania funkcji mieszkaniowej na poziomie do 20% powierzchni zabudowy na terenie. Tym samym obszar (...) P/U byłby zgodny z kierunkowym zagospodarowaniem terenów produkcyjno-usługowych objętych oznaczeniem PU w Studium, a nie przeznaczeniem M1. Ponadto należy wskazać, że w obszarze (...) P/U plan miejscowy dopuszczał minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej na 30 %, a to oznacza, że pozostała część tego terenu mogłaby być objęta zabudową usługową wynoszącą maksymalnie 70 % tego terenu. Zgodnie zaś z treścią Studium na obszarze M1 funkcja usługowa nie powinna przekraczać 40 % powierzchni zabudowy. To dodatkowo uzasadnia brak zgodności między treścią Studium a treścią § 98 planu miejscowego także w zakresie usług. Mając powyższe należy stwierdzić, że w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał na niezgodność pomiędzy treścią Studium a treścią planu miejscowego obejmującego działki nr (...), (...) i (...) obręb (...). W związku z powyższym nie są usprawiedliwione także zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w zakresie mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 147 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. i w związku z art. 28 § 1 u.p.z.p. poprzez ich błędne i niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie nieważności zaskarżonego planu miejscowego w części tekstowej i graficznej w stosunku do działek o numerach (...), (...), (...) podczas gdy wystarczającym było wyeliminowanie z obrotu prawnego jedynie w § 98 ust. 1 tego planu w zakresie wyrażenia "przemysł lub" oraz wyeliminowanie z symbolu jednostki terenowej (...) P/U litery "P/". Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie trafnie wskazał na niezgodność pomiędzy treścią studium a treścią planu miejscowego dotyczącą ustaleń planistycznych dla działek nr (...), (...) i (...), to obowiązkiem Sądu było na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. stwierdzenie w tym zakresie nieważności zaskarżonej uchwały co do całości tych działek. Sądy administracyjne kontrolując zaskarżone akty prawa miejscowego, w tym miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, nie posiadają kompetencji do zmiany przeznaczenia obszarów w danych jednostkach planistycznych, a jedynie oceniają na podstawie kryterium legalności, czy dany plan lub jego część jest zgodna z prawem. Nie zostało uzasadnione w skardze kasacyjnej, na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a., skoro zgodnie z tym przepisem kontroli sądów administracyjnej podlegają akty prawa miejscowego, a zaskarżony plan miejscowy jest takim aktem. Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 P.p.s.a. jako przepisu postępowania w zakresie mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez jego niezastosowanie w części obejmującej usługi w jednostce planistycznej (...) P/U. Obszar (...) P/U w zakresie objętym skargą w tej sprawie nie jest zgodny z treścią Studium przeznaczającym ten teren pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, a dopuszczalna w Studium funkcja usługowa w obszarze M1 nie może zostać uznana jako funkcja podstawowa dla tej jednostki planistycznej. Wreszcie należy stwierdzić, że nie jest usprawiedliwiony także i zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nie wyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku podanej podstawy prawnej rozstrzygnięcia i braku unieważnienia tylko części przeznaczenia planistycznego w jednostce (...) P/U. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. tylko wtedy mógłby odnieść zamierzony przez stronę skutek, gdyby uzasadnienie zaskarżonego wyroku było pozbawione przedstawionego zwięźle stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia lub jej wyjaśnienia. Zaskarżony wyrok zawiera wszystkie te elementy. W tej sprawie w szczególności Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, dlaczego przeznaczenie planistyczne działek nr (...), (...) i (...) objętych w zaskarżonym planie jednostką (...) P/U nie jest zgodne z jednostką oznaczoną w Studium jako (...). Trafnie Sąd pierwszej instancji wyjaśniając podstawy unieważnienia części planu miejscowego wskazał i wyjaśnił treść art. 20 ust. 1 oraz art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Mając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił, na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną. Zgodnie z art. 204 pkt 2 P.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej, strona wnosząca skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez stronę skarżącą przed Sądem pierwszej instancji, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. W związku z powyższym na tej podstawie Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od Miasta W. na rzecz (...) Spółki z o.o. z siedzibą w W. kwotę 240 złotych jako zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.