VII SA/Wa 2743/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2017 r. sprawy ze skargi W. K. i G. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę G. i W. K. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. (nr [...]), którą organ odwoławczy po rozpoznaniu odwołania skarżących od decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. (nr [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu A. W. pozwolenia na budowę budynku usługowego na działce nr ew. [...] przy ul. P. w M., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że A. W.w dniu 17 czerwca 2016 r. zwrócił się do Starosty [...] z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla opisanej inwestycji. Organ I instancji decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskodawcy pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji. Organ podał, że inwestorzy dołączyli do wniosku o pozwolenie na budowę dokumenty wymienione w art. 33 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) tj.: cztery egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o prawie do dysonowania nieruchomością na cele budowlane, a także decyzję o wyłączeniu z produkcji rolniczej części gruntów rolnych o powierzchni 500 m2. G. i W. K. - współwłaściciele działki nr ew. [...] bezpośrednio sąsiadującej z działką przeznaczoną na zainwestowanie, w odwołaniu od tej decyzji podnieśli, że została ona wydana z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a. Odwołujący się stwierdzili, że nie zostali prawidłowo powiadomieni o wszczęciu postępowania w tej sprawie oraz o przysługujących im prawach i obowiązkach, ponieważ zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało wysłane na adres, pod którym nie mieszkają (nie są zameldowani) od niespełna dwudziestu lat (ul. Ś., M.). Zdaniem strony, posadowienie obiektu budowlanego w granicy z ich nieruchomością jest dla nich "nie do przyjęcia" i podkreślili, że nie mogli "wnieść uwag do planowanej inwestycji". W piśmie z 19 września 2016 r. dodali, że organ I instancji posiadał informacje o aktualnym miejscu ich zamieszkania, o czym świadczy korespondencja dotycząca innej sprawy. Po rozpoznaniu odwołania skarżących, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podał, że projekt budowlany dla spornej inwestycji jest kompletny i spełnia wymagania określone przepisami prawa. Odnosząc się do zarzutów odwołania, stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego M. uchwalonego w dniu [...] lipca 2014 r. (Dz. Urzędowy Województwa [...] z 2014 r., poz. [...]). Zgodnie z tym planem, działka A. W. (nr [...]) znajduje się na terenie zabudowy usługowej i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (5.U.MN), na którym w myśl § 8 ust. 7 dopuszcza się usytuowanie budynków bezpośrednio przy granicy z sąsiednią nieruchomością lub w odległości 1,5 m. od niej, pod warunkiem zachowania obowiązujących w tym zakresie przepisów odrębnych. Organ odwoławczy dodał, że zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422), jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek zwrócony ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy działki sąsiedniej powinien być usytuowany w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 3 metry (ust. 1 pkt 2 ). Jest jednak dopuszczalne jego usytuowanie w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wojewoda stwierdził, że zbiornik na nieczystości płynne oraz separator który będzie zbierał ropopochodne substancje z warsztatu, będzie się znajdował w odległości od granicy działki skarżących, wymaganej § 36 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Wojewoda dodał, że organ I instancji ustalił adres strony na podstawie wypisu z rejestru gruntów i wyjaśnił, że informację o nowym miejscu zamieszkania skarżących (właścicieli nieruchomości nr [...]) powziął dopiero po wszczęciu postępowania administracyjnego, przed wydaniem decyzji. Organ odwoławczy podkreślił, że korespondencja zawierająca zawiadomienie o wszczęciu postępowania, adresowana na "stary" adres, została zwrócona z adnotacją doręczyciela : "zwrot nie podjęto w terminie" i stwierdził, że zgodnie z art. 41 § 1 i § 2 k.p.a., w toku postępowania strona ma obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie adresu. W tej sytuacji organ zasadnie uznał to doręczenie za skuteczne. G. i W. K. w skardze na tę decyzję podnieśli, że organ I instancji już w momencie wszczęcia postępowania dysponował aktualnym adresem skarżących, o czym świadczy korespondencja w innej sprawie, a także to, że decyzję z [...] sierpnia 2016 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, doręczył na prawidłowy (aktualny) adres skarżących. Zdaniem G. i W. K., planowana inwestycja będzie negatywnie oddziaływać na ich nieruchomość, w tym m. in. na stosunki wodne na gruncie. Działka jest pochyła (różnica poziomów wynosi 2,5 m.), woda spływa w stronę ulicy, zaś brak w projekcie budowlanym odpowiednich rozwiązań spowoduje niewątpliwie zalewanie ich działki i domu mieszkalnego. Skarżący w skardze zawarli wniosek o dopuszczenie dowodu z dokumentu -zaświadczenia o zameldowaniu wystawionego przez Burmistrza Miasta M. z [...] listopada 2016 r., na okoliczność ich zameldowania przy ul. Ś. w M. (do 23 października 1997 r.). Stwierdzili, że korespondencja organu I instancji była kierowana pod nieprawidłowy adres (ul. Ś., M.), co oznacza, że jej doręczenia nie można uznać za skuteczne. Z tych powodów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wojewoda Mazowiecki w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. W zaskarżonej do Sądu decyzji Wojewoda [...] podzielił stanowisko organu I instancji (Starosty M.), że nie ma podstaw prawnych do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A. W. pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji, zaplanowanej w granicy z działką nr [...] należącą do skarżących. Z projektu budowalnego wynika, że inwestor na działce nr [...] w M. zamierza wybudować parterowy budynek usługowy (komis samochodowy i warsztat samochodowy) o powierzchni zabudowy 300 m2, powierzchni użytkowej 251,81 m2, kubaturze 1560,00 m3. Projektowany obiekt budowlany będzie miał 6 m wysokości i dach dwuspadowy. Należy wyjaśnić, ze stosownie do art. 35 ust. 1 prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, organ architektoniczno-budowlany sprowadza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a także kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia /art. 20 ust. 1 pkt 1b/ i zaświadczenia /art. 12 ust. 7/ oraz wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia – odpowiednim zaświadczeniem. Organ ten nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego co wynika z art. 35 ust. 4 tej ustawy. W ocenie Sądu warunki określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego zostały w niniejszej sprawie spełnione, co znalazło wyraz w treści uzasadnienia decyzji organów obu instancji. Inwestor spełnił również warunek, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy, ponieważ przedłożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Należy mieć na uwadze, że w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy). W tym przypadku stosowane oświadczenie znajduje się w projekcie budowlanym. W rozpatrywanej sprawie organ architektoniczno-budowlany prawidłowo ocenił zgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w M. z dnia [...] lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. - sektor A. Inwestycja nie narusza maksymalnego wskaźnika zabudowy, maksymalnej wysokości i przeznaczenia obiektu budowalnego (według § 22 tej uchwały na działce nr [...] jest dopuszczalna zabudowa usługowa do 9 m wysokości, natomiast projektowany obiekt o funkcji usługowej ma 6 m wysokości), minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej (30% powierzchni działki budowlanej, w rozpoznawanej sprawie 80,22%). Zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dopuszcza się usytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy w odległości 1,5 m od tej granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (lub z decyzji o warunkach zabudowy). Zawarta w tym przepisie norma kompetencyjna nakłada na organy administracji architektoniczno-budowlanej wydające pozwolenia na budowę obowiązek respektowania rozstrzygnięć dotyczących zlokalizowania obiektu na działce zawartych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 227/14, LEX nr 1640565). Ustalenia planistyczne, przewidujące nieobwarowaną żadnymi warunkami możliwość budowy w granicy, nie pozostawiają organowi administracji możliwości odmiennej oceny prawa inwestora do takiej zabudowy. Organ ten nie może rozważać dodatkowych okoliczności związanych z interesami właścicieli nieruchomości sąsiednich, nie wynikających z tych przepisów. Za niedopuszczalne należy uznać badanie przez organy innych przesłanek, a w szczególności wynikających z przepisów kodeksu cywilnego czy prawa sąsiedzkiego. Użycie zwrotu "dopuszcza się" budowę przy granicy nie świadczy o przyznaniu organowi luzu decyzyjnego w tym zakresie, ani uzależnienia prawa inwestora od spełnienia dodatkowych warunków. Sformułowanie to oznacza, że realizacja budowy w granicy jest dopuszczalne i stanowi uprawnienie inwestora. Stronie kwestionującej możliwość zabudowy przy granicy, przy spełnieniu warunku jego dopuszczalności określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przysługuje prawo do ochrony jej interesów, jedynie w zakresie spełnienia wymogów nasłonecznienia i bezpieczeństwa pożarowego wskazanych w § 13, § 60 oraz § 271-273 rozporządzenia, co wprost wynika z treści § 12 ust.1 rozporządzenia (por. np. wyrok WSA w Gliwicach z 30 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 1128/16). W rozpoznawanej sprawie plan miejscowy dopuszczał realizację zabudowy w granicach działki. Według § 8 ust. 7 m.p.z.p., na całym obszarze objętym planem dopuszcza się usytuowanie budynków bezpośrednio przy granicy z sąsiednią nieruchomością lub odległości 1,5 m od niej, pod warunkiem zachowania obowiązujących w tym zakresie przepisów odrębnych (§ 13, § 60, § 271 - 273 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Z projektu zagospodarowania działki wynika, że projektowany obiekt budowlany będzie usytuowany w granicy z nieruchomością skarżącego, i jednocześnie w odległości ok. 18 m od jego budynków (mieszkalnego i usługowego). Zatem warunki usytuowania obiektu budowlanego, określone w powołanych przepisach rozporządzenia zostały spełnione. Z dołączonej do akt dokumentacji sprawy wynika, że inwestor do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dołączył wszystkie prawem wymagane dokumenty Odnosząc się do zarzutów skargi, dotyczących naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu przed organem I instancji, należy wyjaśnić, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami sprawy zostało wysłane skarżącym na adres ul. Ś. (a nie Ś.), pod którym skarżący byli zameldowani do 23 października 1997r. i który znajdował się w ewidencji gruntów. Pomijając jednakże fakt, że w aktach sprawy nie ma dowodu potwierdzającego, że organ w chwili wszczęcia postępowania dysponował aktualnym adresem skarżących, trzeba stwierdzić, że to uchybienie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). Nie uszczupliło praw strony (skarżącym doręczono decyzję organu I instancji, wnieśli od niej odwołanie a następnie złożyli skargę do Sądu). Skarżący nie wykazali zaś, w jaki sposób ich prawo do czynnego uczestnictwa w postępowaniu zostało naruszone. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym i w doktrynie przyjmuje się jednolicie, że zarzut naruszenia prawa do czynnego udziału w postępowaniu może odnieść skutek tytko wtedy, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. W ocenie Sądu wadliwe zawiadomienie o postępowaniu przed organem I instancji, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy zauważyć, że nieruchomość skarżących znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 prawa budowlanego, o czym świadczy fakt, że są oni stroną postępowania w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla tej inwestycji. To oddziaływanie nie oznacza jednak automatycznie, że zaskarżona decyzja Wojewody o udzieleniu pozwolenia na budowę narusza prawo. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy powołanej ustawy, orzekł jak w sentencji.