II SA/Gl 1128/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę Pismem z dnia [...] r M. i K. K. złożyli wniosek do organu architektoniczno-budowlanego - Starosty [...] o wydanie nowego pozwolenia na budowę zgodnie z art. 37 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. Pismem z dnia [...]r. Starosta [...] przekazał wniosek do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. ( dalej: PINB ), który wszczął spór kompetencyjny. Postanowieniem z dnia [...]r sygn. akt [...] Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, wskazał PINB w M. jako organ właściwy do rozpatrzenia wniosku M. i K. K. W związku z uzupełnieniem przez inwestora braków formalnych wniosku, pismem z dnia [...]r. PINB w M. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie o pozwolenie na wznowienie budowy budynku mieszkalnego na dz. nr ewid. 1 w miejscowości L. gm. N. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] w M. zatwierdził projekt budowlany budowy budynku mieszkalnego wraz ze zbiornikiem na ścieki na dz. nr ewid. 1 obręb L., gmina N. i udzielił inwestorom pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. W wyniku wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...]r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ( dalej: [...]WINB) uchylił decyzję PINB z dnia [...]r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał konieczność uzupełnienia dokumentacji stosowanie do regulacji art. 34 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] PINB w M. nałożył na inwestorów – M. i K. K., obowiązek usunięcia nieprawidłowości w zakresie złożonego wniosku o pozwolenie na wznowienie budowy budynku mieszkalnego, poprzez przedłożenie w wyznaczonym terminie projektu zagospodarowania działki, uzupełnionego o wskazanie wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, przedłożenie projektu architektoniczno-budowlanego uzupełnionego o charakterystykę energetyczną i ekologiczną obiektu, oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowej, elektroenergetycznej, oświadczenia właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych oraz dokumentów, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. W dniu [...]r. inwestorzy wykonali nałożone postanowieniem obowiązki i uzupełnili wskazane w nim braki. Pismem z dnia [...]r. Z. i A. M. wnieśli zastrzeżenia do w/w inwestycji, podnosząc zarzuty co do wytyczenia obiektu, odległości budynku od granicy działki, braku rozgraniczenia z działką skarżących. Z kolei pismem z dnia [...]r. adwokat M. O., działając jako pełnomocnik A. M., podtrzymując dotychczas zgłoszone zarzuty w sprawie, złożył dodatkowe zastrzeżenia co do treści oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, granicy między działkami 2 i 3, wylotów odpowietrzenia instalacji sanitarnej oraz okoliczności dotyczących zrealizowanej części obiektu. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] PINB w M. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom – M. i K. K. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych budowy budynku mieszkalnego wraz ze zbiornikiem na ścieki na dz. nr ewid. 1 obręb L., gmina N. W wyniku wniesionego odwołania [...]WINB decyzją z dnia [...]r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] PINB w M. nałożył na inwestorów – M. i K. K. obowiązek usunięcia nieprawidłowości w zakresie złożonego wniosku o pozwolenie na wznowienie budowy budynku mieszkalnego, poprzez przedłożenie w wyznaczonym terminie projektu zagospodarowania działki - sporządzonego na kopii mapy do celów projektowych, z ustaleniem granic przeznaczonej do projektowania w odległości mniejszej niż 4m od granicy (o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne), uzupełnionego o rzędne zera budynku, istniejące i projektowane rzędne terenu, planowany przebieg przyłącza energetycznego i wodociągowego, określenie lokalizacji furty w ogrodzeniu, określenie lokalizacji wejścia do budynku mieszkalnego oraz projektu architektoniczno - budowlanego uzupełnionego o informacje o projektowanym sposobie odprowadzania wód opadowych. W dniu [...]r. inwestorzy uzupełnili wniosek zgodnie z treścią postanowienia. Organ powiatowy dokonując analizy złożonej dokumentacji projektowej, uwzględniając uwagi podnoszone w trakcie zapoznania się aktami sprawy przez strony postępowania – Z. i A. M., stwierdził nieścisłość w projekcie architektoniczno-budowlanym w zakresie oznaczenia przebiegu przewodu spustowego (pionu) grawitacyjnej instalacji kanalizacyjnej /brak naniesienia jej przebiegu w części rysunkowej projektu - (rzut-przekrój)/ oraz nieścisłość w zakresie złożonych w projekcie architektoniczno-budowlanym dwóch sprzecznych oświadczeń o stopniu zaawansowania robót. Wobec powyższego wezwał autora projektu do złożenia wyjaśnień w tym zakresie, wyznaczając stosowny termin na dokonanie tej czynności. Po złożeniu przez autora projektu wyjaśnień i uzupełnień, organ zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i zgłoszenia ewentualnych uzupełniających wniosków lub żądań. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] PINB w M. zatwierdził projekt budowlany budynku mieszkalnego wraz ze zbiornikiem na ścieki na dz. nr ewid. 1 w miejscowości L. i udzielił M. i K. małżeństwu K. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz nałożył obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że planowane zamierzenie jest zgodne z zapisami planu miejscowego. Stan techniczny wykonanych elementów budynku, zgodnie z oświadczeniem projektanta nie budzi zastrzeżeń. Natomiast kwestia niezabezpieczenia wykopów w trakcie budowy, istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu, wytyczenia obiektu, rozgraniczenia z działką sąsiednią oraz szeregu wskazanych przez strony nieprawidłowości zrealizowanej uprzednio części budynku, w tym wykonywania prac po uchyleniu pozwolenia na budowę, były przedmiotem oceny w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją PINB z dnia [...]r. o umorzeniu postępowania. Jako niezasadny organ uznał zarzut dotyczący braku oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wskazując, że inwestorzy takie oświadczenie złożyli, tylko co do działki nr 1, a sprawa przebiegu granicy między działkami 2/1 i 1 nie jest sporna. Odnosząc się do lokalizacji budynku w granicy organ wskazał, że jest ona zgodna z zapisami planu miejscowego oraz dopuszczalna ze względu na szerokość działki inwestorów, która wynosi 10,5m. Wskazał również, że kwestionowany przez stronę wylot z odpowietrzenia instalacji sanitarnej, w rzeczywistości stanowi wywietrznik z pomieszczeń sanitarnych. Nie stwierdził również naruszenia § 13 i § 57 warunków technicznych. Dokonując analizy zapisu § 4 ust. 2 pkt f planu miejscowego organ wyjaśnił, że obiekt o funkcji mieszkaniowej, jak również jego lokalizacja nie wpłyną na obniżenie wartości nieruchomości sąsiednich. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli: Z. M. i A. M. oraz w imieniu A. M. odrębne odwołanie wniósł także adw. M. O. Odwołujący się zarzucili, że inwestorzy budują dom 40cm od granicy działki, której przebieg nie został ustalony. Nadto roboty były prowadzone pomimo uchylenia pozwolenia na budowę i to w strefie ochrony konserwatorskiej. Z kolei pełnomocnik zarzucił niewłaściwe sporządzenie analizy przesłaniania, naruszenie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, prowadzenie budowy z naruszeniem zasad bezpieczeństwa, wykonanie odpowietrzenia kanalizacji przy oknach odwołującego, nieprawidłowe odprowadzanie wody deszczowej z dachu budynku oraz prowadzenie prac po wyeliminowaniu pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...]r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając przyjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że szerokość działki inwestorów wynosi 10,05 m, zatem spełniony został warunek określony w § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia o warunkach technicznych. Zgodnie z planem miejscowym budynek znajduje się na terenie oznaczonym symbolem planu MN i przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wraz z niezbędnymi obiektami i urządzeniami towarzyszącymi. Zapisy planu dopuszczają również sytuowanie budynków w granicy działek. Natomiast norma planu zakazująca zagospodarowania terenu i użytkowania obiektów budowlanych powodującego obniżenie wartości ekonomicznej nieruchomości sąsiednich (§ 4 pkt 2 lit. f ), jest w ocenie organu na tyle niekonkretna, że nie nadaje się do zastosowania, gdyż każdoczesne odwołanie się do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, musiałoby być związane ze sporządzeniem operatów szacunkowych, wskazujących ewentualne różnice w wartości nieruchomości przed planowaną inwestycją i po jej zrealizowaniu. Ponadto możliwość zabudowy w granicy, dopuszczona przez miejscowy plan nie będzie powodować obniżenie wartości nieruchomości, o czym świadczy również fakt zabudowy okolicznych działek w ich granicach. Odnosząc się do kwestii zacieniania jakie ma powodować wznoszony budynek, organ wskazał, że organy nadzoru budowlanego nie zajmują się kwestią zacieniania działek, co leży w gestii sądów powszechnych, a jedynie tym, czy obiekt budowlany nie zacienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W związku z tym przedłożony do zatwierdzenia projekt zawiera analizę przesłaniania sporządzoną przez autora projektu. Wynika z niej, że budynek będący przedmiotem postępowania, usytuowany jest w kierunku południowo-zachodnim w stosunku do budynku odwołujących się. Ponadto, uwzględniając naturalny ruch słońca po nieboskłonie trzeba mieć na uwadze, że przynajmniej przez pierwszą połowę każdego dnia, słońce będzie operować po południowej ścianie budynku odwołujących, co przy uwzględnieniu faktu, że najkrótszy dzień roku na południu Polski trwa około 8 godzin zapewnia spełnienie wymogów § 60 warunków technicznych. W aktach sprawy znajdują się również oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, elektroenergetycznych, oraz oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną. Zgodnie z treścią księgi wieczystej M. K. jest właścicielką działki nr 1, na której realizowana jest przedmiotowa inwestycja. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł A. M. reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9, art. 35 ust.1 pkt 1,2,3 Prawa budowlanego oraz art. 138 § 2 k.p.a., poprzez bezzasadne przyjęcie, że usytuowanie projektowanego budynku w granicach działki nie stanowi naruszenia prawa, nie uwzględnienie słusznego interesu osób trzecich, nie dokonanie sprawdzenia zgodności projektu z warunkami technicznymi oraz sprawdzenia jego kompletności. Nadto nie uwzględnienie wskazań organu zawartych we wcześniejszej decyzji przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ocenie skarżącego znajdująca się w aktach analiza przesłaniania nie pozwala na stwierdzenie, czy warunki określone w § 13 i § 57 rozporządzenia zostały spełnione. Nadto lokalizacja inwestycji jest sprzeczna z zapisami planu miejscowego, bowiem powoduje obniżenie wartości nieruchomości sąsiedniej. Ponownie skarżący wskazał również na nieprawidłowości w czasie wykonywanych prac budowlanych, które stanowiły istotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu oraz naruszały zasady bezpieczeństwa. Podniósł również, że część robót budowlanych wykonana została po uchyleniu pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w całości podtrzymał dotychczasowe stanowisko oraz argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji i na tej podstawie wniósł o oddalenie skargi. W toku postępowania sądowego pełnomocnik skarżącego wnosił i wywodził jak w treści skargi, dodatkowo podnosząc, że analiza przysłaniania nie została sporządzona w oparciu o oględziny, dlatego nie odzwierciedla rzeczywistego stanu rzeczy. Nadto organ dokonujący analizy zapisów planu miejscowego winien powołać biegłego celem ustalenia, czy nie dojdzie do spadku wartości nieruchomości sąsiedniej. Pełnomocnik uczestników postępowania wniósł o oddalenie skargi, podnosząc, że zarzuty w niej zawarte nie są poparte żadnymi dowodami. Wskazał, że analiza przesłaniania spełnia wszystkie wymogi wynikające z przepisów prawa, a realizacja inwestycji w granicy nie spowoduje obniżenia wartości sąsiedniej nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przedmiotem kontroli sądowo-administracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U. z 2016r. poz. 290 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Decyzja ta kończy postępowanie legalizacyjne i oznacza zaakceptowanie inwestycji tj. uznanie jej za legalną, a więc zgodną z prawem. Decyzja zatwierdzająca projekt budowlany zamienny, zastępując w istocie wydaną pierwotnie decyzję o pozwoleniu na budowę, musi dotyczyć całości zrealizowanych robót budowlanych. Organ może wydać decyzję zatwierdzającą projekt budowlany zamienny jedynie w sytuacji zgodności tego projektu z przepisami prawa. Wydana decyzja zatwierdzająca projekt budowlany odpowiada decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, która zgodnie z art. 36a ust. 1 powinna być wydana przed realizacją robót. Oczywistym jest, iż organ może wydać decyzję zatwierdzającą projekt budowlany zamienny jedynie w sytuacji zgodności tego projektu z przepisami prawa, w tym przepisami techniczno-budowlanym, dotyczącym kwestii odległości od granicy z nieruchomością sąsiednią, w jakiej mogą być lokowane budynki oraz przepisami regulującymi kwestie przesłaniania i nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 12 w zw. z § 232 i 235 oraz § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie/ Dz. U. Nr 75, poz. 690/). Zgodność z przepisami prawa, oznacza również zgodność z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zasadniczy spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny rozwiązań projektowych dotyczących lokalizacji budynku w granicy z sąsiednią działką, co w konsekwencji ma wpływać negatywnie na działkę skarżącego, ograniczając dostęp światła do pomieszczeń w już istniejącym budynku oraz obniżając atrakcyjność działki, tym samym jej wartość. Postępowanie przeprowadzone przez organ odwoławczy wykazało, należyte przeprowadzenie analizy dokumentów złożonych przez inwestorów pod względem kompletności formalnej, jak i poprawności merytorycznej. Złożony projekt posiadał wszystkie niezbędne elementy, a wśród nich konieczne uzgodnienia i potwierdzenia posiadanych przez projektantów uprawnień. Projektanci złożyli stosowne oświadczenia w przedmiocie zgodności rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym ze sztuką budowaną i przepisami. Wiedza organu, jak i sądu administracyjnego nie pozwala na szczegółową ocenę rozwiązań technicznych, ale te kwestie, które nie wymagają wiadomości specjalnych były przedmiotem uwagi. Wskazana ocena kompletności formalnej, jak i prawidłowości merytorycznej projektu znalazła swoje odzwierciedlenie w treści kontestowanej w skardze decyzji, czyli decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Jak słusznie dostrzegł organ odwoławczy lokalizacja spornego budynku w granicach działki została dopuszczona w obowiązującym na tym terenie miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z kolei zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dopuszcza się sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zawarta w § 12 ust. 2 rozporządzenia norma kompetencyjna nakłada na organy administracji architektoniczno-budowlanej wydające pozwolenia na budowę obowiązek respektowania rozstrzygnięć dotyczących zlokalizowania obiektu na działce zawartych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego ( por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2015r. sygn. akt II OSK 227/14, LEX nr 1640565). Ustalenia planistyczne, przewidujące nieobwarowaną żadnymi warunkami możliwość budowy w granicy, nie pozostawiają organowi administracji możliwości odmiennej oceny prawa inwestora do takiej zabudowy. Organ ten nie może rozważać dodatkowych okoliczności związanych z interesami właścicieli nieruchomości sąsiednich, nie wynikających z tych przepisów. Za niedopuszczalne należy uznać badanie przez organy innych przesłanek, a w szczególności wynikających z przepisów Kodeksu cywilnego czy prawa sąsiedzkiego. Użycie zwrotu "dopuszcza się" budowę przy granicy nie świadczy o przyznaniu organowi luzu decyzyjnego w tym zakresie, ani uzależnienia prawa inwestora od spełnienia dodatkowych warunków. Sformułowanie to wskazuje, że realizacja budowy w granicy jest dopuszczalne i stanowi uprawnienie inwestora. Natomiast stronie kwestionującej możliwość zabudowy przy granicy, przy spełnieniu warunku jego dopuszczalności w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przysługuje prawo do ochrony jej interesów, jedynie w zakresie spełnienia wymogów nasłonecznienia i bezpieczeństwa pożarowego wskazanych w § 13, § 60 oraz § 271-273 rozporządzenia, co wprost wynika z treści § 12 ust.1 rozporządzenia, jak również w drodze skargi na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2013r. sygn. akt II OSK 79/12 oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 lutego 2012r. sygn. akt II SA/Gd 908/11 www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze w sprawie należało ustalić, czy projektowany i częściowo zrealizowany budynek spełnia wymagania zawarte w powołanych wyżej przepisach rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Kwestia spełnienia wymogów z zakresu bezpieczeństwa pożarowego nie jest sporna i nie budzi wątpliwości. Do wyjaśnienia pozostaje kwestia przesłaniania. Zgodzić się należy, ze stanowiskiem organu odwoławczego, że znajdująca się w aktach sprawy analiza przesłaniania pozwala na sprawdzenie wymagań wynikających z § 13 ust.1 pkt 1a rozporządzenia, zgodnie z którym odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m oraz gdy zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60 ( ust.1 pkt 2). Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części ( § 13 ust. 2). Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. Niewątpliwie wysokość przesłaniania projektowanego budynku wynosi 8,15m, zatem w takiej odległości od lica ściany na osi okna pomieszczenia w budynku skarżących, nie powinien znajdować się inny budynek. Warunek ten został spełniony, co jednoznacznie wynika z analizy przesłaniania. Spełniony został również w ocenie Sądu warunek określony w § 60 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym, pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 700-1700. Jednocześnie w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia (ust. 2). Jak wskazuje analiza przesłaniania projektowany budynek zlokalizowany jest na południowy zachód w stosunku do budynku skarżących, co oznacza, że nie jest możliwe aby ograniczył nasłonecznienie pokoi mieszkalnych budynku skarżących, poniżej dopuszczalnych 3 godzin w godzinach od 700-1700 . Niezależnie od powyższych argumentów, zwrócić należy również uwagę na fakt, że działka inwestorów ma szerokość 10,05m, zatem zastosowanie znajduje tu również § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia o warunkach technicznych, zgodnie z którym w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Skoro przepis § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia czyni wyraźne zastrzeżenie o konieczności uwzględnienia § 13, § 60 i § 271-273, to tym samym nie jest możliwe stosowanie § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia bez sprawdzenia, czy zastosowaniu tego przepisu w okolicznościach konkretnej sprawy nie sprzeciwiają się wymienione w nim przepisy. Jak już wyżej wskazano usytuowanie projektowanego budynku, nie narusza wymienionych w tym paragrafie przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich, poprzez niewłaściwą lokalizację budynku, wskazać należy, że organy prawidłowo wyważył w sprawie interesy stron postępowania i zaakceptowały zaproponowaną w projekcie lokalizację budynku. Nie ulega wątpliwości, że jest to najmniej uciążliwa lokalizacja dla sąsiedniej nieruchomości, albowiem inwestor odsunął budynek od drogi na taką odległość, aby nie przesłaniać budynku skarżących, a jednocześnie mieć możliwość zlokalizowania na działce szamba oraz ograniczyć długość podjazdu do budynku. Tymczasem skarżący zwalczają tę lokalizację wskazując możliwość budowy w granicy z drugiej strony działki inwestorów, podczas gdy sami mają już zabudowaną działkę dwoma budynkami, również zlokalizowanymi w granicy z sąsiednią działką. Należy wskazać, że nie można dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczą uprawnienia inwestora. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w prawie budowlanym, nie może bowiem oznaczać w praktyce konieczności wyrażania zgody na budowę przez właścicieli sąsiednich działek. Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego, każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, do której wykaże swoje prawo do dysponowania nią na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zatem jeżeli przepisy prawa zezwalają właścicielowi na określony sposób korzystania z nieruchomości, to właściciele innych nieruchomości nie mogą, powołując się na własne prawo własności, dążyć do ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości właściciela ( por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013r. sygn. akt II OSK 551/12 oraz wyrok NSA z dnia 3 marca 2008r. sygn. akt II OSK 436/07 dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto nie do pogodzenia z porządkiem prawnym jest, aby rozważać wyłącznie sprawę przy uwzględnieniu interesów tego podmiotu, który już swoją nieruchomość zabudował, odmawiając jednocześnie prawa do analogicznej zabudowy właścicielowi sąsiedniej działki ( por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2009r. sygn. akt II OSK 801/08). Niezasadny jest również zarzut niezgodności lokalizacji inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pomijając już wcześniej wyjaśnione kwestie związane z możliwością zabudowy przedmiotowej działki oraz lokalizacji budynku w granicy działki, odnieść się należy do argumentu dotyczącego zakazu zagospodarowania terenu powodującego obniżenie wartości ekonomicznej sąsiedniej nieruchomości. Zdaniem skarżącego, lokalizacja budynku inwestorów w granicy, spowoduje obniżenie wartości należącej do skarżącego działki, a co za tym idzie stanowi naruszenie postanowień planu miejscowego. Takie stanowisko jest nie do zaakceptowania, ponieważ interpretując zapisy planu miejscowego należy mieć na uwadze, że wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności, w tym również ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający, tj. bardziej ograniczający prawo własności niż wynika to z literalnego brzmienia oraz trzeba pamiętać o tym, że zgodnie z powołanym już art. 4 Prawa budowlanego, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej po spełnieniu warunków w nim określonych. Przyjmując wykładnię zapisów planu dokonaną przez skarżącego, w zasadzie niedopuszczalna byłaby każda zabudowa w granicy działki, bowiem mogłaby potencjalnie negatywnie wpływać na nieruchomości sąsiednie, co wykluczyłoby zabudowę tych działek, w sąsiedztwie których istnieje już zabudowa, tym samym stawiałoby ich właścicieli w uprzywilejowanej sytuacji, co z kolei jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia równego traktowania stron i ochrony własności (art. 32 i 64 Konstytucji RP). Ponadto taka wykładnia prowadziłaby do wewnętrznej sprzeczności zapisów planu, który z jednej strony wprost dopuszcza zabudowę w granicy działki, a z drugiej strony wyklucza taką zabudowę, jako obniżającą wartość sąsiedniej nieruchomości. Z całą pewnością nie to było intencją Rady Gminy uchwalającej plan miejscowy. Wskazać również należy, że przyczyną odmowy udzielenia pozwolenia na budowę nie może być brak precyzji i jednoznaczności aktu prawa, w tym przypadku prawa miejscowego. Do ustalenia znaczenia przepisów planu mogą służyć nie tylko argumenty językowe, ale również celowościowe i systemowe ( por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 25 września 2009r. sygn. akt II SA/Gl 174/09 oraz A. Ostrowska w: Prawo budowlane. Komentarz, pod red. A. Glinieckiego, wydanie 2, LexisNexis Warszawa 2014, s.468). Zatem wbrew stanowisku skargi organ miał nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania wykładni zapisów planu miejscowego. Sąd podziela przy tym stanowisko organu, że powołany w skardze zapis planu miejscowego jest nieprecyzyjny i zbyt ogólnikowy, aby na jego podstawie wyciągnąć tak daleko idący wniosek, że wprowadzałby faktyczny zakaz budowy na działkach w sąsiedztwie których, znajduje się już zabudowa. W ocenie Sądu, nie znajduje również uzasadnienia w przepisach prawa obowiązek, powołania przez organy administracji publicznej biegłego w celu ustalenia, czy planowana inwestycja spowoduje obniżenie wartości nieruchomości skarżącego. Przepisów takich nie wskazał również skarżący. Zasadnie również wskazały organy, że kwestie związane ze sposobem wykonywania robót budowlanych, istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu, wytyczenia obiektu, rozgraniczenia z działką sąsiednią, wykonywania prac po uchyleniu pozwolenia na budowę, były przedmiotem oceny w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją PINB z dnia [...]r. Nr [...] o umorzeniu postępowania. W konkluzji wyjaśnić należy, iż przeprowadzona przez organy obu instancji ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, odpowiada wymaganiom z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co znalazło swoje odzwierciedlenie w treści rozstrzygnięcia skonstruowanego odpowiednio do regulacji art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2016r. poz. 718 z późn. zm.) skargę jako niezasadną oddalił.