III SA/Wa 3164/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędziowie sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), sędzia WSA Artur Kuś, Protokolant referent stażysta Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od grudnia 2009 r. do czerwca 2015 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] w W. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz [...] Sp. z o.o. kwotę 997zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. III SA/Wa 3164/16 Uzasadnienie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. Decyzją z dnia [...] marca 2016 r. określił H. sp. z o.o. (dalej powoływanej, jako Skarżąca lub Skarżąca Spółka) przybliżoną wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od grudnia 2009 r. do czerwca 2015 r., odsetki od tych zobowiązań oraz orzekł o zabezpieczeniu tych kwot na majątku podatnika. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca Spółka 21 marca 2007 r. nabyła użytkowanie wieczyste nieruchomości położonej przy ul. [...] w W.. Na działce tej znajdowały się budynki Centrum Handlowo-Usługowego [...], które na podstawie umowy [...] z dnia 31 stycznia 1996 r. użytkowała Spółka Akcyjna [...]. Skarżąca Spółka nabywając przedmiotową nieruchomość stała się stroną tej umowy. W decyzji z dnia [...] marca 2016 r. organ pierwszej instancji stwierdził, że Skarżąca jest stroną umowy dzierżawy [...], na podstawie której spółka [...] korzysta z nieruchomości Skarżącej Spółki. Umowa przewiduje obowiązek uiszczania odpłatności za to korzystanie. Organ wskazał, że z wyroków Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] lipca 2008 r. sygn. akt [...] i Sądu Apelacyjnego z dnia [...] maja 2005 r., sygn. akt [...] wynika, że Skarżąca była uprawniona do czynszu należnego od [...] S.A. z tytułu korzystania z przedmiotowej nieruchomości na podstawie umowy dzierżawy [...]. Organ wskazał, że Skarżąca w okresach wskazanych w rozstrzygnięciu decyzji nie zadeklarowała podatku należnego od czynszu dzierżawnego należnego jej na podstawie umowy [...] . W decyzji wskazano, że przepis art. 33 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) dalej powoływanej, jako O.p. wymienia przesłanki zabezpieczenia na majątku podatnika zobowiązań podatkowych. Przesłankami tymi są: trwałe zaprzestanie regulowania zobowiązań o charakterze publicznoprawnym i zbywanie majątku, które może utrudnić lub udaremnić egzekucję. Przesłanki te stanowią tylko przykładowe wyliczenia okoliczności uzasadniających dokonanie zabezpieczenia. Organ wskazał, że z okoliczności sprawy wynika, że Skarżąca nie ma zamiaru zapłacić zobowiązań wskazanych w decyzji, gdyż uznaje, że są one nienależne. W decyzji wskazano, że Skarżąca za rok 2014 osiągnęła stratę w wysokości 3 902 769,63 zł. Skarżącej przysługuje prawo użytkowania nieruchomości jednakże wartość hipotek ustanowionych na tym prawie znacznie przewyższa wartość użytkowania wieczystego. Skarżąca nie dysponuje innym majątkiem, z którego można byłoby prowadzić egzekucję zobowiązań podatkowych. Skarżąca odmówiła złożenia wskazanego w art. 39 § 1 O.p. oświadczenia o nieruchomościach oraz prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej lub rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego. Zdaniem organu wskazane okoliczności stanowiły przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 33 § 1 O.p. Od decyzji organu pierwszej instancji Skarżąca wniosła dowołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W.. W odwołaniu Skarżąca zarzuciła naruszenie; - art. 33 § 1, art. 33 § 2 pkt 2, art. 33 § 3 i art. 33 § 4 pkt 2 O.p. przez uznanie, że w sprawie wystąpiło uzasadnione ryzyko braku zapłaty zobowiązań podatkowych a także przez uznanie, że w sprawie wystąpiły przesłanki zabezpieczenia zobowiązań Skarżącej na jej majątku; - art. 33d § 1 I 2 O.p. przez niezastosowanie tych przepisów, skutkiem czego było zastosowanie do Skarżącej środka zabezpieczającego niewspółmiernego i nadmiernie uciążliwego, który uniemożliwiał Skarżącej dalsze prowadzenie działalności; - art. 15 i art. 17 w zw. z art. 18a i art. 18b O.p. oraz art. 21 w związku z art. 31 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 1649) dalej powoływanej, jako ustawa zmieniająca, przez wydanie decyzji przez organ niewłaściwy w sprawie; - art. 120, 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 180, art. 187 § 1, art. 188 I art. 191 O.p. przez : 1) wydanie decyzji w przedmiocie zabezpieczenia pomimo braku przesłanek wskazanych w przepisach prawa, 2) pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego wyjaśnień Skarżącej wskazujących na to, że nie łączył ją ze spółką [...] stosunek prawny najmu lub dzierżawy, 3) niewystąpienie do biegłego lub do działu prawnego urzędu o wydanie opinii prawej o charakterze relacji prawnej występującej pomiędzy Skarżącą i Spółką [...], 4) niewystąpienie do sądu w celu stwierdzenia istnienia lub nieistnienia pomiędzy Skarżącą i spółką [...] stosunku prawnego najmu lub dzierżawy. W uzasadnieniu odwołania Skarżąca podniosła, że organ wyciągnął błędne wnioski z wyroków Sądu Okręgowego w W. i Sądu Apelacyjnego w W.. Zdaniem Skarżącej umowa [...] nie dawała podstaw do uznania, że pomiędzy Skarżącą i spółką [...] istnieje stosunek dzierżawy oraz, że spółka [...] ma obowiązek uiszczać czynsz na rzecz Skarżącej. Skarżąca podnosiła, że pomiędzy nią i spółką [...] istnieje spór prawny co, do tego czy spółka [...] jest uprawniona do używania budynków Centrum Handlowo-Usługowego [...], jako dzierżawca lub najemca. Skarżąca podnosiła, że brak zadeklarowania przez nią zobowiązań wskazanych w decyzji organu pierwszej instancji nie wynikał z braku woli zapłaty ciążących na Skarżącej zobowiązań podatkowych, lecz ze szczególnego charakteru sytuacji występującej w sprawie, która zdaniem Skarżącej uzasadniała stwierdzenie, że po jej stornie nie powstał obowiązek podatkowy z tytułu świadczenia usług wynajmu lub dzierżawy nieruchomości. W sprawie brak było podstaw faktycznych do twierdzenia z dużym prawdopodobieństwem, że Skarżąca jest podatnikiem z tytułu umowy [...]. Skarżąca stwierdziła, że okoliczności faktyczne wskazane w decyzji organu pierwszej instancji nie mogły być uznane za przesłanki zabezpieczenia zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 33 § 1 O.p., gdyż nie wskazywały na to, że Skarżąca nie zapłaci zobowiązań wskazanych decyzji. W odwołaniu podnoszono, że Skarżąca nie dążyła do uszczuplenia wpływów podatkowych dopuszczając się oszustwa podatkowego. Była podatnikiem, który zawsze w terminie uiszczał ciążące na nim zobowiązania podatkowe i nie dokonywał czynności polegających na zbyciu majątku, które mogły skutkować udaremnieniem lub utrudnieniem egzekucji. Skarżąca podnosiła, że dysponowała źródłami finansowania w postaci kredytów i pożyczek, z których mogła pokryć przyszłe zobowiązania podatkowe. Organ całkowicie pominął okoliczność, że jak sam twierdził, Skarżącej przysługiwała wierzytelność w stosunku do spółki [...] z tytułu korzystania z nieruchomości. Zaskarżona decyzja został wydana w oparciu o przesłanki niewskazane wprost w art. 33 § 1 O.p. Natomiast okoliczności wskazane w decyzji jako przesłanki faktyczne zabezpieczenia nie świadczyły o tym, że zobowiązania podatkowe mogą nie zostać zapłacone po dokonaniu ich wymiaru w decyzji podatkowej. Skarżąca stwierdziła, że na podstawie art. 39 § 2 O.p. miała prawo nie złożyć oświadczenia, o którym mowa w art. 39 § 1 O.p. Skorzystanie z tego prawa nie może być intepretowane, jako okoliczność uprawdopodobniająca brak zapłaty zobowiązania podatkowego, które zostanie określone w przyszłości w ramach wymiaru kontrolnego. Skarżąca wskazała, że w dniu 1 czerwca 2015 r. zmieniła miejsce siedziby. Zmiana ta została wpisana do KRS 24 czerwca 2015 r. W wyniku tej zmiany organem właściwym dla Skarżącej stał się Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W.. Właściwość tego organu w zakresie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych Skarżącej wynikała z art. 17 § 1 O.p. Zdaniem Skarżącej nie ma znaczenia w sprawie, że w wyniku wszczęcia kontroli podatkowych w dniu 2 września i 13 listopada 2015 r. na podstawie art. 18b § 1 O.p. doszło do utrwalenia właściwości Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. w zakresie spraw objętych tą kontrolą. Zdaniem Skarżącej zabezpieczenie zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług nie było objęte zakresem kontroli i z tego powodu w zakresie zabezpieczenia nie wystąpiły skutki prawne wskazane w art. 18b § 1 O.p. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ drugiej instancji podzielił stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji. Na decyzję organu drugiej instancji Skarżąca Spółka wniosła skargę do wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze przeciwko decyzji organu drugiej instancji podniosła te same zarzuty co w odwołaniu przeciwko decyzji organu pierwszej instancji. Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę zarzuty w niej wywiedzione uznał za bezzasadne i wniósł o oddalenie skargi. Do Sądu wpłynęło pismo Skarżącej Spółki z dnia 12 września 2017 r., w którym Skarżąca powołała się na postanowienie Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] maja 2017 r. sygn. akt [...], którym zostało uchylone postanowienie Sądu Okręgowego w W. sygn. akt [...] z dnia [...] listopada 2016 r. o odrzuceniu pozwu eksmisyjnego z dnia 9 czerwca 2016 r., dotyczącego Centrum Handlowo-Usługowego [...], wniesionego przez Skarżącą przeciwko spółce [...] . Skarżąca powołała się także na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia [...] lipca 2017 r. sygn. akt [...] , wydane w wyniku wskazanego powyżej postanowienia Sądu Apelacyjnego, którym omówiono odrzucenia ww. pozwu eksmisyjnego i przyjęto sprawę do merytorycznego rozpoznania. Na rozprawie w dniu 24 września 2017 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł o przeprowadzenie dowodu z wymienionych wyżej postanowień oraz rozszerzył zarzuty skargo o wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa przez uznanie, że w sprawie nie miał zastosowania art. art. 17 § 1 O.p. Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej powoływanej, jako P.p.s.a.) uwzględnił wniosek o przeprowadzenie dowodu z powołanych postanowień. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna jednakże nie z powodu wszystkich zarzutów w niej podniesionych. Sąd zgadza się z organami podatkowymi, że zawarte w art. 33 § 1 O.p. wyliczenie okoliczności uzasadniających przypuszczenie, że podatnik nie zapłaci zobowiązania podatkowego, nie stanowi zamkniętego katalogu. W ocenie Sądu wyliczenie to ma charakter przykładowy i podstawą faktyczną do wydania decyzji w sprawie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego mogą być także wszelkie inne okoliczności faktyczne uzasadniające przypuszczenie, że podatnik w przyszłości nie zapłaci zobowiązania podatkowego. Z treści decyzji organu pierwszej i drugiej instancji wynika, że podstawową przesłanką do wydania w stosunku do Skarżącej Spółki decyzji w sprawie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od grudnia 2009 r. do czerwca 2015 r. była okoliczność niedeklarowania przez Skarżącą tych zobowiązań w deklaracjach składanych do organu podatkowego. W ocenie Sądu okoliczność unikania przez podatnika płacenia zobowiązań podatkowych może być przesłanką do wydania decyzji, o której mowa w art. 33 § 1 O.p. Może to mieć miejsce wtedy, gdy z okoliczności udowodnionych przez organ podatkowy wynika, że podatnik w sposób ewidentny działa w celu popełniania oszustw podatkowych. Zwłaszcza, gdy organ ustali, że podatnik popełnianie oszustw podatkowych uczynił głównym elementem jego działalności. W takim wypadku uzasadnione jest przypuszczenie, że podatnik, który prowadził działalność z założenia opartą na oszustwach podatkowych nie będzie skłonny zapłacić zobowiązań podatkowych, które organ wymierzy mu w przyszłości decyzją podatkową. W rozpoznanej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Skarżąca nie deklarowała podatku od czynszu dzierżawnego, który zdaniem organów podatkowych należał jej się na podstawie umowy [...] dlatego, że kwestionowała uprawnienie spółki [...] do korzystania na podstawie tej umowy z budynku Centrum Handlowo-Usługowego [...] w zamian za czynsz dzierżawny. Skarżąca uważała, że w okresie objętym zaskarżoną decyzją wskazana umowa nie wiązała Skarżącej a spółka [...] korzystała bezumownie z nieruchomości będącej własnością Skarżącej. Przy tym niekwestionowaną w sprawie okolicznością było to, że Skarżąca od wielu la prowadzi legalną działalność gospodarczą i wywiązuje się ze zobowiązań publiczonoprawnych. Zdaniem Sądu te okoliczność wskazywały na to, że Skarżąca była podatnikiem, u którego nie występowały cechy mogące świadczyć o tym, że gdy organ dokona wobec niego wymiaru zobowiązań podatkowych to podatnik ten ich nie zapłaci. Tak samo należało ocienić podnoszoną przez organ okoliczność, że przysługujące Skarżącej prawo użytkowania wieczystego nieruchomości obciążone było hipotekami znacznie przewyższającymi wartość tego prawa oraz, że Skarżąca nie posiadała innego majątku. Okoliczność te nie uzasadniały wydania decyzji w sprawie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych, gdyż sama podstawa faktyczna do twierdzenia, że skarżąca jest podatnikiem, który nie zamierza zapłacić należnych od niego zobowiązań podatkowych, budziła poważne wątpliwości. Treści postanowień Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] maja 2017 r. sygn. akt [...], i Sądu Okręgowego z dnia [...] lipca 2017 r. sygn. akt [...] wskazuje na to, że orzeczenia sądowe, na które powołały się organy dotyczyły okresów wcześniejszych niż okresy podatkowe objęte zaskarżoną decyzją. Z powołanych postanowień wynika, że nie można wykluczyć, że umowa [...] w zakresie prawa do korzystania z budynku A wygasła w roku 2008 a w zakresie prawa do korzystania z budynku B w roku 2009. Sądy wskazały, że w umowie zawarte były zapisy ustanawiające podstawowy okres trwania umowy oraz zapisy dające spółce [...] możliwość jej przedłużenia na dalszy okres, jednakże brak było podstaw do twierdzenia, że do przedłużenia umowy doszło. W powołanych postanowieniach Sądy wskazały, że na etapie przyjęcia pozwu o eksmisję do rozpoznania, brak było podstaw do twierdzenia, że powództwo dotyczy praw i obowiązków, w zakresie których sądy powszechne rozstrzygnęły wcześniejszymi orzeczeniami w tym orzeczeniami wskazanymi w decyzjach organów podatkowych, które zostały wydane w rozpoznanej sprawie. Wniosek ten uzasadnia okoliczność, że pozew o eksmisję obejmował okresy po zakończeniu podstawowego okresu umowy, co do której nie wiadomo było, czy została przedłużona. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że powoływane przez organ orzeczenia sądów powszechnych, z których wynikało związanie Skarżącej umową [...] dotyczyły okresów nieobjętych zaskarżoną decyzją oraz, że stanowiąca główny argument organów teza o tym, że Skarżąca świadomie nie płaciła wymagalnych zobowiązań podatkowych, była niepoparta dowodami. W zakresie okoliczność faktycznych mających skutkować powstaniem obowiązku podatkowego sprawie toczył się spór cywilnoprawny, w którym Skarżąca kwestionowała możliwość uznania jej za podmiot wydzierżawiający Centrum Handlowo-Usługowe [...]. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że w rozpoznej sprawie organy obydwu instancji nie wykazały, że w sprawie występują okoliczności faktyczne uzasadniające obawę, że Skarżąca nie zapłaci zobowiązań podatkowych, które zostały wskazane w decyzji organu pierwszej instancji. Uchybienie to stanowiło naruszenia art. 33 § 1 O.p., które miało wpływ na wynik sprawy. Bezzasadny był podniesiony w skardze zarzut wydania decyzji przez organ pierwszej instancji z naruszeniem przepisów o właściwości. Rozpoznana sprawa dotyczyła podatku od towarów i usług. W roku 2015 właściwość organów podatkowych w zakresie podatku od towarów i usług określały przepisy art. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), dalej powoływanej, jako ustawa o VAT. Przepisy te stanowiły przepisy szczególne w stosunku do przepisów Ordynacji podatkowej regulujących właściwość organu. Przepisy art. 3 ustawy o VAT należy interpretować, jako normy ustanawiające właściwość organów podatkowych we wszelkich sprawach dotyczących podatku od towarów i usług. Dlatego w ocenie Sądu w rozpoznanej sprawie dla określenia właściwości organu miał znaczenie podatek, którego dotyczyła niniejsza sprawa a nie rodzaj rozstrzygnięcia, które organ wydał w zakresie tego podatku. W zakresie zobowiązań podatkowych Skarżącej w podatku od towarów i usług w dacie wszczęcia kontroli podatkowej obejmującej te zobowiązania tj. w dniu 4 września 2015 r., organem właściwym na podstawie art. 3 ust. 1 był Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W.. W oświadczeniu z dnia 4 września 2015 r. Skarżąca wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą wyłącznie w W. przy ul. [...]. To miejsce działalności gospodarczej powodowało, że na podstawie art. 3 ust. 1 powołanej ustawy w zakresie podatku od towarów i usług był właściwy wskazany powyżej organ. Dla ustalenia właściwości organu, w świetle treści art. 3 ust. 1 powołanej ustawy, nie miała znaczenia zmiana siedziby Skarżącej dokonana w maju 2015 r., gdyż miejsce siedziby na podstawie tego przepisu ma znaczenia przy ustaleniu właściwości organu podatkowego, gdy podatnik prowadzi działalność na obszarze właściwości więcej niż jednego organu podatkowego, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Przepis art. 10 pkt 1 lit. a) ustawy zmieniającej uchyliły przepisy art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Postępowań będących w tej dacie w toku dotyczy przepis art. 27 ust. 1 ustawy zmieniającej, który stanowi, że postępowania podatkowe, kontrole podatkowe, czynności sprawdzające oraz inne sprawy podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług, rozpoczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, podlegają załatwieniu przez naczelników urzędów skarbowych właściwych w zakresie podatku od towarów i usług na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Zdaniem Sądu zakresem tego przepisu objęte są także wszelkie kwestie dotyczące przedmiotu postępowania wskazanego w tym przepisie w przedmiocie, których wydawane są odrębne rozstrzygnięcia od rozstrzygnięć kończących postępowania główne, gdy wydanie rozstrzygnięcia nie wymaga wszczęcia odrębnego postępowania. Taką kwestią jest zabezpieczenie zobowiązań podatkowych, których dotyczyły kontrole podatkowe prowadzone w dniu 1 stycznia 2016 r. w zakresie podatku od towarów i usług. W przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego nie wszczyna się odrębnego postępowania podatkowego przed organem podatkowym pierwszej instancji. Wniosek taki wynika z art. 165 § 5 pkt 4 O.p. W rozpoznej sprawie organ bezzasadnie powołał w uzasadnieniu decyzji przepis art. 18b O.p. Zdaniem Sądu przepis ten swym zakresem nie obejmuje zdarzenia powodującego zmianę właściwości w postaci zmiany przepisów prawa regulujących właściwość organów. Zdarzeniem powodującym zmianę właściwości są zdarzenia mające wpływ na okoliczności wymienione w art. 17 § 1 O.p. jako przesłanki określenia właściwości (miejsce zamieszkania lub miejsce siedziby podatnika, płatnika, inkasenta lub podmiotu wymienionego w art. 133 § 2 O.p.). Wskazane uchybienia nie mogło mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. Z uwagi na powyższe wnioski Sąd uznał, że bezzasadny był zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją art. 18b w zw. z art. 15 i 17 O.p. i art. 1 pkt 21 oraz art. 31 pkt 1 ustawy zmieniającej. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że w rozpoznanej sprawie nie można było uznać, że organ drugiej instancji rażąco naruszył prawo przez to, że utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Stan faktyczny sprawy był jasny, dlatego Sąd uznał za bezzasadne podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180, 187 § 1 i art. 188 O.p., które były formułowane w związku z twierdzeniem Skarżącej, że organ nie wyjaśnił okoliczności faktycznych mających znaczenia dla sprawy. W rozpoznanej sprawie organy błędnie uznały, że stan faktyczny sprawy mieści się hipotezie art. 33 § 1 O.p. Do uchybienia tego doszło wskutek dokonania błędnej oceny ustalonych w sprawie faktów i zebranego materiału dowodowego. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zasadny był podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 191 O.p. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Zwrot kosztów ustalono na kwotę 997, na którą złożyły się: wpis od skargi w wysokości 500 zł pobrany od Skarżącej na podstawie na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804ze zm.) i opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.