I SA/Gd 1242/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 października 2017 r. sprawy ze skargi "A" Spółki komandytowo-akcyjnej z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 17 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności oddala skargę. Decyzją z dnia 3 marca 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił A S.K.A. z siedzibą w G. m. in. podatek do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, z tytułu faktur wystawionych dla B Sp. z o.o. za miesiące od kwietnia do września 2014 r. w łącznej kwocie 763.394 zł. Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego nadał rygor natychmiastowej wykonalności powyższej decyzji z dnia 3 marca 2017 r. powołując się na art. 239b § 1 pkt 1 i 2 i oraz § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia 17 lipca 2017 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu, przywołując m. in. treść przepisu art. 239 § 1, art. 239 a, art. 239 b § 1 i 2 Ordynacji podatkowej wyjaśnił, że z informacji uzyskanej z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców z dnia 7 czerwca 2017 r. wynika, że podatnik posiada samochód osobowy marki BMW 520D (rok produkcji 2009 r.), jednakże data ważności polisy OC wygasła z dniem 28 maja 2015 r. Spółka nie posiada ponadto żadnych nieruchomości stanowiących gwarancję wykonania spornego zobowiązania, czego dowodzi informacja z Elektronicznych Ksiąg Wieczystych z dnia 5 kwietnia 2017 r. Z informacji uzyskanych z pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. z dnia 28 marca 2017 r. wynika ponadto, że Spółka zalega z zapłatą składek na ubezpieczenie w łącznej kwocie należności głównej 56.241,39 zł. Zakład Ubezpieczeń Społecznych we wskazanym piśmie poinformował również, że działaniami egzekucyjnymi objęte są zaległości za miesiące marzec, kwiecień i czerwiec 2015 r. W związku z powyższym, w ocenie Dyrektora uznać należy, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 239b § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Dyrektora organ pierwszej instancji uprawdopodobnił także, że zobowiązanie wynikające z decyzji z dnia 3 marca 2017 r. nie zostanie wykonane. Z akt sprawy wynika bowiem, że A S.K.A: w roku 2014 osiągnęła dochód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 115.623,90 zł, natomiast w roku 2015 strona poniosła stratę podatkową w wysokości 131.329,65 zł, na dzień 11 kwietnia 2017 r. posiadała zaległość podatkową z tytułu: podatku od towarów i usług za sierpień i grudzień 2015 w łącznej kwocie należności głównej 4.110,00 zł, pobranych a nie wpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od wynagrodzeń pracowników za okres od lutego 2015 r. do września 2015 r. w łącznej kwocie należności głównej 5.786,00 zł, należnych odsetek od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiące marzec, maj i czerwiec 2015 r. w łącznej kwocie 553,00 zł. Z dokonanej przez organ I instancji analizy stanu finansowego i majątkowego wynika, że strona nie posiada środków finansowych (majątku) gwarantujących pokrycie zobowiązań podatkowych, określonych nieostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 3 marca 2017 r. Końcowo Dyrektor zauważył, że w związku ze złożeniem przez Spółkę odwołania od decyzji z dnia 3 marca 2017 r. w sprawie zachodzą okoliczności określone w art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A S.K.A. z siedzibą w G. wniosła o uchylenie postanowienia organu I i II instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu Spółka zarzuciła naruszenie art. 239b § 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niezbadanie przez organ podatkowy związku stanu faktycznego i prawnego prowadzonej sprawy z rzeczywistością, a w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki, w wyniku których może zostać nadany rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej. Zarzuciła ponadto naruszenie art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej poprzez nieuprawdopodobnienie przez organ podatkowy, że zobowiązanie podatkowe wynikające z nieostatecznej decyzji organu pierwszej instancji nie zostanie wykonane. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych orzeczeń z prawem. Nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności jest warunkowane pozyskaniem przez organ informacji dotyczących sytuacji prawnej lub majątkowej strony oraz uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. W niniejszej sprawie organ dokonał oceny zgodnej z art. 239 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej na podstawie informacji uzyskanej z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Pismo z 7 czerwca 2017 r. potwierdza zaległość Spółki z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia komunikacyjnego. Podstawą ustaleń była również informacja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o zaległości w zapłacie składek na ubezpieczenie społeczne oraz prowadzonym wobec Spółki postępowaniu egzekucyjnym. Podjęto próbę ustalenia, czy strona posiada majątek o wartości odpowiadającej wysokości zaległości wraz z odsetkami za zwłokę, jednakże nie potwierdzono, aby Spółce przysługiwał tytuł własności nieruchomości. Strona zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w skardze nie wskazała innego majątku pozwalającego na zapłatę należności z tytułu podatku od towarów i usług określonego w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 11 kwietnia 2017 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ przedstawił uzasadnienie wniosku, że okoliczności sprawy uprawdopodobniają niewykonanie zobowiązania (art. 239 b § 2 Ordynacji podatkowej). W ocenie Sądu prawidłowo odróżniono przesłankę uprawdopodobnienia od konieczności udowodnienia okoliczności istotnych. Strona nie kwestionowała ustaleń dotyczących straty wykazanej za 2015 r. oraz stanu zaległości z tytułu nieopłaconych należności za rok 2015 i 2017. Zasadnie w skardze strona przytacza orzecznictwo sądów administracyjnych potwierdzające konieczność uprawdopodobnienia przez organ, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane, jednak wbrew stanowisku strony skarżącej organ podatkowy nie musi wykazać, że toczące się postępowanie egzekucyjne uniemożliwia wykonanie zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji nieostatecznej. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela poglądu organu podatkowego, że wniesienie przez stronę odwołania stanowi okoliczność istotną w świetle art. 239 b § 2 Ordynacji podatkowej, jednak w sytuacji gdy argumentacja uznana przez Sąd za nieprawidłową stanowiła jedynie uzupełnienie oceny wywodzonej z innych przesłanek, orzeczenie nie jest wadliwe w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego. Z tych względów, uznając skargę za bezzasadną, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) oddalił skargę.