VI SA/Wa 791/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Milewska - Karczewska Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2017 r. sprawy ze skargi U. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. Minister Środowiska (dalej: organ odwoławczy, Minister), po rozpatrzeniu odwołania U. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] (dalej: Marszałek, organ I instancji) z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], zatwierdzającej "Dokumentację hydrogeologiczną ustalającą zasoby eksploatacyjne ujęcia wód leczniczych [...] złoża "[...]" w [...]". W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołał 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2016 r., poz. 23, dalej: k.p.a.) oraz art. 93 ust. 2 w zw. z art. 88 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2015 r. poz. 196, dalej: P.g.g.). Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: Powołaną decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. Marszałek Województwa [...], po rozpatrzeniu wniosku Ł. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], zatwierdził "Dokumentację hydrogeologiczną ustalającą zasoby eksploatacyjne ujęcia wód leczniczych [...]złoża "[...]" w [...]". Pismem z dnia 9 marca 2016 r. U. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: wnioskodawca, skarżąca) wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją. Jako podstawę wniosku powołała art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W uzasadnieniu wyjaśniła, że w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. przysługiwał jej status strony. Dotyczyło ono bowiem jej interesu prawnego. Interes ten wynikał z faktu, że skarżąca legitymuje się aktualną koncesją obejmującą obszar górniczy i zasobowy "[...]" dla ujęcia wód leczniczych, który blisko sąsiaduje i nakłada się na obszar górniczy i zasobowy dla ujęcia wód leczniczych [...]złoża "[...]". Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r., organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. Następnie, decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] Marszałek na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 28 k.p.a., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. zatwierdzającej "Dokumentację hydrogeologiczną ustalającą zasoby eksploatacyjne ujęcia wód leczniczych [...]złoża "[...] "w [...] ". Organ I instancji zaznaczył, że w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, stwierdził brak legitymacji po stronie wnioskodawcy do uznania go za stronę postępowania. Nie zaistniała więc przesłanka wznowieniowa, wskazana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Stosownie bowiem do art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo każdy kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zatem aby skutecznie domagać się zapewnienia przez organ administracji publicznej udziału w postępowaniu administracyjnym, podmiot tym zainteresowany musi wykazać się interesem prawnym wynikającym z przepisów prawa materialnego. Tymczasem wnioskodawca nie wykazał interesu prawnego w postępowaniu o zatwierdzenie dokumentacji hydrogeologicznej ustalającej zasoby eksploatacyjne otworu [...]. Roboty geologiczne prowadzone były bowiem poza granicą obszaru górniczego "[...]" - objętego koncesją udzieloną wnioskodawcy oraz w granicach nieruchomości stanowiącej własność spółki Ł. Sp. z o.o., w stosunku do której wnioskodawca nie może wylegitymować się żadnymi prawami czy obowiązkami wynikającymi z przepisów prawa, w tym żadnym tytułem prawnym do terenu lub też żadnymi uprawnieniami wynikającymi z posiadanych decyzji administracyjnych. Stąd też wnioskodawca nie mógł zostać uznany za stronę w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Marszałka z dnia [...] stycznia 2016 r. Tym samym nie zaistniały podstawy do jej uchylenia z uwagi na brak przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W wyniku rozpoznania odwołania wnioskodawcy, wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., Minister Środowiska utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] maja 2016 r. W uzasadnieniu wskazał, że podstawą materialną rozstrzygnięcia był art. 93 ust. 2 w zw. z art. 88 ust. 2 pkt 2 P.p.g. Z treści ww. przepisów, określających merytoryczną zawartość dokumentacji hydrogeologicznej ustalającej zasoby eksploatacyjne wynika, że zawiera ona określenie wód podziemnych możliwych do pobrania z ujęcia w danych warunkach hydrogeologicznych i techniczno-ekonomicznych, z uwzględnieniem zapotrzebowania na wodę oraz przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Zatwierdzenie dokumentacji, w której przedstawiane są wyniki prac geologicznych, wpływa jedynie na interes prawny podmiotu, który złożył przedmiotową dokumentację. Zatem stroną postępowania o zatwierdzenie dokumentacji hydrogeologicznej ustalającej zasoby eksploatacyjne ujęcia wód leczniczych jest wyłącznie wnioskodawca. Dalej Minister podniósł, że wnioskodawca wywiódł swój interes prawny z okoliczności, iż proponowany w dokumentacji hydrogeologicznej obszar górniczy złoża wód leczniczych "[...]" ujętych otworem [...]pokrywa się z obszarem górniczym złoża "[...]", a planowana eksploatacja ujęcia [...] wpłynie na jego własne złoże. Dodatkowo wskazał jako podstawę swego interesu prawnego przepisy art. 6 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 29 ust. 1a P.g.g. oraz art. 32 ust. 2 P.g.g. Odnosząc się do tak postawionych zarzutów, organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja zatwierdzająca ww. dokumentację, nie stanowi podstawy prowadzenia działalności w zakresie wydobycia wód leczniczych z ujęcia [...]. Jednocześnie, powoływane przez wnioskodawcę okoliczności związane z potencjalnym wpływem eksploatacji ujęcia [...] dotyczą możliwości hipotetycznego rozpoczęcia wydobycia z ww. ujęcia w przyszłości i wskazują - w ocenie Ministra - na interes faktyczny, a nie prawny w niniejszej sprawie. Powołane natomiast przez wnioskodawcę przepisy prawa materialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 29 ust. 1a P.g.g.) dotyczą postępowania w zakresie uzyskania koncesji, a nie zatwierdzenia dokumentacji hydrogeologicznej. Skoro zatem wskazane przepisy nie miały zastosowania w niniejszej sprawie, to nie mogły one stanowić podstawy do wywodzenia interesu prawnego w niniejszej sprawie. Reasumując, Minister uznał, że U. Sp. z o.o. nie posiada interesu prawnego w niniejszej sprawie, a w konsekwencji nie jest stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu powołanego art. 28 k.p.a. Nie wystąpiła zatem przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., uzasadniająca uchylenie ostatecznej decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. Na powyższą decyzję skarżąca spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, żądając jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 28 k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt. 5 w zw. z art. 29 i art. 32 P.g.g. poprzez przyjęcie, iż wydana koncesja na wydobycie wód leczniczych ustalająca obszar górniczy i obszar zasobowy "[...]" tożsamy z obszarem górniczym i obszarem zasobowym określonym w "Dokumentacji hydrogeologicznej ustalającej zasoby eksploatacyjne ujęcia wód leczniczych [...]złoża "[...]" w [...]", nie stanowią podstawy do ustalenia istnienia interesu prawnego skarżącej w sprawie zatwierdzenia lub uchylenia ww. dokumentacji hydrogeologicznej, co w rezultacie doprowadziło do odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej tę dokumentację. Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i podtrzymanie w całości decyzji organu I instancji, pomimo zaistnienia przesłanek do jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia w zakresie niezbędnym do jej merytorycznego załatwienia. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Należy też zauważyć, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Rozpoznając skargę na wspomnianą decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2017 r. utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...]zatwierdzającej "Dokumentację hydrogeologiczną ustalającą zasoby eksploatacyjne ujęcia wód leczniczych [...]złoża "[...]" w [...]", należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podkreślić, że kwestionowane decyzje zostały wydane w postępowaniu nadzwyczajnym – wznowienie postępowania. Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest odmowa uchylenia decyzji ostatecznej zatwierdzającej dokumentację hydrogeologiczną, ustalającą zasoby eksploatacyjne ujęcia wód leczniczych, w sytuacji, w której strona (skarżąca), jako przesłankę wznowienia postępowania powołała art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Przesłanka braku winy strony oznacza sytuację, gdy strona została zawiadomiona o wszczęciu postępowania lub nie została dopuszczona do udziału w istotnych czynnościach procesowych albo nie mogła w nich brać udziału z powodów przez nią niezawinionych. Nie jest przy tym wymagane, aby winę w tym zakresie ponosili inni uczestnicy postępowania lub organ administracyjny. W niniejszej sprawie organ nie dopatrzył się wystąpienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w toku postępowania o zatwierdzenie "Dokumentacji hydrogeologicznej ustalającej zasoby eksploatacyjne ujęcia wód leczniczych [...]złoża "[...]" w [...]". Uznał, że interesem prawnym legitymował się jedynie wnioskodawca, tj. spółka Ł. Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Wobec powyższego, rozważania na temat zasadności skargi należy ograniczyć wyłącznie do rozstrzygnięcia czy skarżącej spółce – U. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] przysługiwał przymiot strony w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia ww. dokumentacji hydrogeologicznej. Warto bowiem zauważyć, że postępowanie wznowieniowe z przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jest prowadzone zarówno co do tego, czy wnioskodawca jest stroną z punktu widzenia materialno-prawnego, jak i co do spełnienia przesłanki, czy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jeżeli okaże się, że wnioskodawca nie jest stroną (nie ma w sprawie interesu prawno-materialnego), to jednocześnie należy stwierdzić, że nie wystąpiła w sprawie faktycznie podstawa wznowienia, wymagana do przejścia przez organ wznowieniowy do rozpatrzenia sprawy co do istoty i wydania rozstrzygnięcia w tym zakresie. Ustalenie przez organ orzekający w postępowaniu wznowieniowym, że nie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., pomimo powołania jej we wniosku o wznowienie i wydania postanowienia o wznowieniu, skutkuje wydaniem decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej w oparciu o przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej "NSA") z dnia 6 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 773/09 www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W postępowaniu administracyjnym definicję strony zawiera art. 28 k.p.a., według którego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z kolei pojęcie "interes prawny", użyte w art. 28 k.p.a., rozumiane w bezpośrednim znaczeniu tego pojęcia oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie interes prawny, w rozumieniu omawianego przepisu k.p.a., to interes oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego. O istnieniu interesu prawnego decydują, w myśl ugruntowanych poglądów orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści (vide: wyrok NSA w Warszawie z dnia 26 listopada 1998 r., sygn. akt II SA 1390/98). Również w wyroku NSA w Warszawie z dnia 5 października 1998 r., sygn. akt II SA 1104/98, NSA przyjął, iż pojęcie strony może być wyprowadzone tylko z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza więc ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać skutecznie czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Zdaniem NSA od tak pojmowanego interesu prawnego trzeba odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji (tak również: /w:/ wyrok NSA w Warszawie z dnia 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83, niepublik.). Niewątpliwie szczególnymi cechami interesu prawnego jest po pierwsze bezpośredniość związku między sytuacją danego podmiotu, a wspomnianą normą prawa administracyjnego, na której budowany jest interes prawny. Oznacza to, że interes prawny mają tylko te z podmiotów, których sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Drugą szczególną cechą interesu prawnego jest jego realność, interes ten musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny (podobnie /w:/ wyrok NSA w Warszawie z dnia 19 marca 2002 r., sygn. akt IV SA 1132/00 oraz cyt. tam orzecznictwo i literatura). Brak zatem ustalenia bezpośredniego lub realnego związku między normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że uzasadnione okolicznościami faktycznymi zastosowanie tej normy prawa, może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu, oznacza brak interesu prawnego i statusu strony tego podmiotu w postępowaniu administracyjnym. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd doszedł do wniosku, że brak jest w przedmiotowej sprawie przepisu prawa materialnego, z którego wynikałby dla skarżącej interes prawny w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia przez Marszałka Województwa [...] dokumentacji hydrogeologicznej, wszczętym na wniosek spółki Ł. Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Innymi słowy, zatwierdzenie przez organ administracji geologicznej wskazanej powyżej dokumentacji hydrogeologicznej nie wywołuje bezpośredniego i realnego wpływu na sytuację prawną skarżącej spółki. Podstawą materialną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie był art. 93 ust. 2 w zw. z art. 88 ust. 2 pkt 2 P.g.g. Zgodnie z ww. przepisami, dokumentację geologiczną (w kontrolowanym postępowaniu – hydrogeologiczną) zatwierdza, w drodze decyzji, właściwy organ administracji geologicznej. Wymogi, jakim ma odpowiadać powyższa dokumentacja regulują natomiast art. 89 ust. 3 oraz art. 90 P.g.g. Dokumentacja hydrogeologiczna, zależnie od celu jej sporządzenia, określa w szczególności budowę geologiczną i warunki hydrogeologiczne badanego obszaru, warunki występowania wód podziemnych, w tym charakterystykę warstw wodonośnych określonego poziomu, informacje przedstawiające skład chemiczny, cechy fizyczne oraz inne właściwości wód, możliwości poboru wód, granice stref ochronnych, czy też przedsięwzięcia niezbędne do ochrony środowiska, w tym dotyczące nieruchomości gruntowych, związane z działalnością, na potrzeby której jest sporządzana dokumentacja. Z treści przepisów, określających merytoryczną zawartość dokumentacji hydrogeologicznej ustalającej zasoby eksploatacyjne wynika, że zawiera ona określenie wód podziemnych możliwych do pobrania z ujęcia w danych warunkach hydrogeologicznych i techniczno - ekonomicznych, z uwzględnieniem zapotrzebowania na wodę oraz przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Sąd podzielił pogląd Ministra Środowiska, że samo sporządzenie dokumentacji hydrogeologicznej, a następnie zatwierdzenie jej przez właściwy organ geologiczny, na podstawie art. 93 ust. 2 P.g.g. nie kreuje praw i obowiązków podmiotów. Zatwierdzenie dokumentacji, w której przedstawiane są wyniki prac geologicznych, wpływa jedynie na interes prawny podmiotu, który złożył przedmiotową dokumentację. Zatem stroną postępowania o zatwierdzenie dokumentacji hydrogeologicznej ustalającej zasoby eksploatacyjne ujęcia wód leczniczych jest wnioskodawca – w niniejszej sprawie spółka Ł. Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Wskazówką przy określaniu stron postępowania w przedmiocie zatwierdzenia dokumentacji geologicznej może być to, że przepis ten znajduje się w Rozdziale 2 Działy V P.g.g. zatytułowanego: Prace geologiczne. Z uregulowań tego działu wynika, że oprócz wnioskodawcy, tylko w pewnych sytuacjach, jak: postępowanie o zatwierdzenie projektu robót geologicznych (art. 80 ust. 2 i 3 P.g.g.) czy dodatku do projektu robót geologicznych (art. 80a ust. 3 P.g.g.) stronami postępowania są również właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości gruntowych, w granicach których maja być wykonywane roboty geologiczne. Przepisy dotyczące postępowania w przedmiocie zatwierdzenia dokumentacji geologicznej szerszego kręgu stron poza wnioskodawcą nie przewidują. Skarżąca zaś swój interes prawny wywodziła z okoliczności, iż proponowany w dokumentacji hydrogeologicznej obszar górniczy złoża wód leczniczych "[...]" ujętych otworem [...]pokrywa się z obszarem górniczym złoża "[...]" oraz wskazaniem, iż planowana eksploatacja ujęcia [...]wpłynie na to złoże. Powyższy argument należy uznać też za niezasadny. Decyzja zatwierdzająca opisaną dokumentację bowiem nie stanowi podstawy prowadzenia działalności w zakresie wydobycia wód leczniczych z ujęcia [...]. Taką podstawą będzie dopiero koncesja udzielona na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 P.g.g. Dodatkowo wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 P.g.g., obszarem górniczym jest przestrzeń, w granicach której przedsiębiorca jest uprawniony do wydobywania kopaliny. Podstawą wyznaczenia ww. obszaru jest m.in. przedłożona dokumentacja, jednakże samo wyznaczenie obszaru górniczego następuje w drodze koncesji (art. 32 ust. 1 P.g.g.). Zatem obszar górniczy tworzy koncesja wydobywcza, a nie decyzja zatwierdzająca dokumentację hydrogeologiczną. Uznać przy tym należy, iż powoływane przez skarżącą okoliczności związane z potencjalnym wpływem eksploatacji ujęcia [...]dotyczą możliwości hipotetycznego rozpoczęcia wydobycia z ww. ujęcia w przyszłości - wskazują na interes faktyczny, a nie prawny w niniejszej sprawie. Powtórzyć należy w związku z tym, że interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie danemu podmiotowi przymiotu strony w określonej sprawie, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej tego podmiotu i musi być realny. Brak bezpośredniości i realności wpływu sprawy na sferę prawną podmiotu nie pozwala na uznanie jej za stronę, a przewidywany i hipotetyczny wpław danego rozstrzygnięcia na sytuacje prawną podmiotu, może być jedynie źródłem interesu faktycznego, nie wystarczającego do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony. W związku z powyższym należy uznać, że skarżąca spółka U. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] nie posiada interesu prawnego w niniejszej sprawie, a w konsekwencji nie jest stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. Nie wystąpiła zatem przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., uzasadniająca uchylenie ostatecznej decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...]stycznia 2016 r., zatwierdzającej "Dokumentację hydrogeologiczną ustalającą zasoby eksploatacyjne ujęcia wód leczniczych [...]złoża "[...]" w [...]". Prawidłowo więc Minister Środowiska, działając na podstawie przepisu art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił jej uchylenia. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.