II FSK 315/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Wolf - Kalamala, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (spr.), Sędzia WSA (del.) Mirosław Surma, , po rozpoznaniu w dniu 13 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 października 2017 r. sygn. akt I SA/Gl 745/17 w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 8 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2012 r. po wznowieniu postępowania oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 października 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 745/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: "WSA") oddalił skargę K. M. (dalej: "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: "SKO") z dnia 8 maja 2017 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2012 r. po wznowieniu postępowania. Podstawą powyższego orzeczenia był art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Z uzasadnienia wyroku WSA wynika, że SKO decyzją z dnia 8 maja 2017 r., po rozpoznaniu odwołania Skarżącego, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. (dalej: "organ I instancji") z dnia 12 grudnia 2016 r., w sprawie uchylenia w części decyzji z dnia 2 lutego 2012 r. ustalającej wymiar podatku od nieruchomości na rok 2012 i dokonania nowego wymiaru podatku na ten rok. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący wniósł skargę do WSA, w której zarzucił naruszenie: - art. 121 § 1 i art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: "o.p."), przez utrzymanie w mocy decyzji niezgodnej z prawem oraz pominięcie przy rozstrzyganiu istotnych kwestii; - art. 121 § 1 o.p., art. 122 o.p. i art. 187 § 1 o.p., poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie oraz brak ustalenia i zbadania okoliczności samoistnego posiadania Skarżącego, a następnie wyciągnięcie błędnych wniosków w związku z niewykazaniem tych okoliczności; - art. 210 § 4 o.p., przez niewskazanie w uzasadnieniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, a w szczególności brak oceny oświadczenia podatnika w sprawie samoistnego posiadania części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] (k.m. 26); - art. 210 § 4 o.p., przez sformułowanie uzasadnienia w sposób nieczytelny i wewnętrznie sprzeczny; - art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 120 o.p., przez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nieustalenie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości z tytułu samoistnego posiadania przez Skarżącego nieruchomości położonej w K. [...], stanowiącej cz. działki nr [...] (k.m. 26); - art. 6 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 716 z późn. zm., dalej: "u.p.o.l."), przez jego niezastosowanie i zaniechanie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości położonej w K. [...] – cz. działki nr [...] (k.m. 26); - art. 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459, dalej: "k.c."), przez jego nieprawidłowe zastosowanie oraz nieprawidłową interpretację; - art. 339 k. c., przez jego niezastosowanie. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wyroku WSA zauważył, że w rozpoznawanej sprawie organ I instancji postanowieniem z dnia 8 stycznia 2016 r. wznowił postępowanie podatkowe w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości m.in. za 2012 r. na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Wznowienie dotyczyło podatku od nieruchomości położonych w K. [...]. Ostatecznie organ I instancji odrębnymi decyzjami z dnia 15 listopada 2016 r. ustalił podatek od nieruchomości za lata 2011-2016 dla nieruchomości położonej w K. [...], od których Skarżący nie wniósł odwołania. Spór dotyczy więc podatku od nieruchomości za nieruchomość położoną w K. [...]. Skarżący na podstawie aktu notarialnego z dnia 21 grudnia 2007 r. nabył od Przedsiębiorstwa "O." Spółki z o.o. prawo własności zabudowanej nieruchomości położonej w K. [...], stanowiącej działkę gruntu nr [...], karta mapy [...], o obszarze 769 m2. Skarżący w dniu 11 lutego 2008 r. złożył informację w sprawie podatku od nieruchomości za 2008 r., w której wykazał do opodatkowania nabytą nieruchomość, podając powierzchnię gruntów związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej - 769 m2 oraz powierzchnię posadowionego na gruncie budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej - 544,40 m2. Podatek od nieruchomości był zatem wymierzany Skarżącemu od wskazanych przez niego powierzchni aż do 2015 r. Dopiero w grudniu 2015 r. Skarżący przeprowadził inwentaryzację powierzchni użytkowej budynku położonego w K. [...]. Skarżący złożył w dniu 4 grudnia 2015 r. w organie I instancji oświadczenie z dnia 3 grudnia 2015 r. sporządzone przez uprawnionego geodetę M. S., w którym wskazał on, że budynek zlokalizowany na działce nr [...] (k.m. 26) posiada powierzchnię użytkową 662,50 m2. Można więc wnioskować, że Skarżący do momentu inwentaryzacji powierzchni budynku nie wiedział jaka jest rzeczywista powierzchnia zakupionego przez niego budynku. Powierzchnia budynku nie została bowiem określona w akcie notarialnym, a Skarżący zadeklarował do opodatkowania budynek o powierzchni 544,40 m2. Organ I instancji przesłuchał w dniu 30 listopada 2016 r. w charakterze świadka geodetę M. S., który zeznał, że budynek o łącznej powierzchni 662,50 m2 znajduje się częściowo na działce nr [...] oraz częściowo na działce nr [...]. Nie był on jednak w stanie podać powierzchni budynku, jaka znajduje się wyłącznie na działce nr [...] (k.m. 26). W aktach sprawy znajduje się oświadczenie pełnomocnika Skarżącego z dnia 25 listopada 2016 r., który podał, że cały budynek ma powierzchnię użytkową 662,50 m2, powierzchnia budynku posadowionego na działce nr [...] wynosi 554,50 m2, a na działce nr [...] wynosi 118 m2. WSA stwierdził, że podatek od nieruchomości dotyczący działki nr [...] powinien opłacać jej właściciel – od powierzchni gruntu i posadowionego na nim budynku. Budynek jest bowiem związany trwale z gruntem, a więc co do zasady jest częścią składową gruntu według zasady superficies solo cedit, zgodnie z art. 48 k.c. Jednakże z akt sprawy wynika, że działka o nr [...] (k.m. 26) była własnością J. K., który zmarł w dniu 2 lutego 1986 r. Przedmiotowa działka po śmierci jej właściciela została przejęta w zarząd państwowy na podstawie decyzji Urzędu Miejskiego w K. z dnia 14 września 1989 r., a obecnie zarządza nią KZGM, zgodnie z przepisami kodeksu cywilnego o prowadzeniu cudzych spraw bez zlecenia. Gmina nie przeprowadziła postępowania spadkowego ani nie wystąpiła do sądu o stwierdzenie nabycia spadku. KZGM, w którego zarządzie pozostaje działka nr [...], od 1992 r. deklaruje i uiszcza podatek od nieruchomości. Zdaniem WSA nie można zasadnie twierdzić, że Skarżący jest posiadaczem samoistnym części działki o nr [...]. Skarżący nie posiada żadnego tytułu prawnego do władania częścią działki [...], która sąsiaduje z działką nr [...], która jest jego własnością. W konsekwencji nie posiada także żadnego tytułu prawnego do części budynku posadowionego na działce nr [...]. Co więcej Wydział Budownictwa Urzędu Miasta w K. w okresie od 2000 r. do 2016 r. nie udzielał Skarżącemu ani Spółce z o.o. "O."- poprzedniemu właścicielowi działki nr [...] pozwoleń na realizacje robót budowlanych na terenie działki nr [...], chociaż na tej części działki o pow. 303 m2 znajduje się część budynku biurowego oraz część parkingu, oddzielone od pozostałej części działki płotem. Skarżący nie występował także o jakiekolwiek pozwolenia na budowę a fakt bezprawnego zajęcia części działki ujawnił dopiero w styczniu 2016 r. po wznowieniu postępowania podatkowego za lata 2011-2015. Jeżeli zatem w przypadku Skarżącego można byłoby stwierdzić element fizyczny posiadania (corpus), to brak elementu psychicznego posiadania (animus). Nie można twierdzić, że Skarżący wykazywał wolę wykonywania tego prawa dla siebie i manifestował tę wolę na zewnątrz np. płacąc podatek od nieruchomości. Taką wolę wykazał dopiero w styczniu 2016 r. składając w dniu 26 stycznia 2016 r. nową informację w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2011-2016. Natomiast podatek od nieruchomości za działkę nr [...] opłacał i nadal opłaca KZGM, w którego zarządzie pozostaje sporna działka. Skarżący uiszczał podatek od nabytej przez siebie nieruchomości - działki nr [...], wykazując do opodatkowania powierzchnię gruntów związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej - 769 m2 oraz powierzchnię posadowionego na gruncie budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, 544,40 m2. WSA zwrócił uwagę, że ostatecznie Skarżący w dniu 8 grudnia 2016 r. złożył informację w sprawie podatku od nieruchomości "IN-1" za lata 2011-2016 odnośnie nieruchomości położonej w K. [...], w której wykazał do opodatkowania: 1. grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 769 m2; 2. budynki niemieszkalne związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 544,5 m2; 3. budowle o wartości 59.188 zł. Zdaniem WSA niezasadne okazały się podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego: art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 6 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Wbrew twierdzeniom Skarżącego organy podatkowe dokonały prawidłowej interpretacji art. 336 k.c., stwierdzając, że Skarżący nie może być uznany za posiadacza samoistnego części działki nr [...]. Natomiast domniemanie samoistności posiadania przewidziane w art. 339 k.c., ma charakter wzruszalny, a organy podatkowe obu instancji wskazały z jakich przyczyn nie uznały Skarżącego za posiadacza samoistnego części działki nr [...]. Niezasadne okazały się także zarzuty naruszenia prawa procesowego. Organy podatkowe nie naruszyły bowiem zasady legalizmu i praworządności, wyrażonej w art. 120 o.p. Wydały decyzje w oparciu o przepisy prawa. Nie naruszyły także art. 121 § 1 o.p. - prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W toku postępowania organy podatkowe podęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie naruszając zasady prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.). WSA podkreślił, że organy podatkowe nie mogą być obarczane obowiązkiem poszukiwania dowodów w nieograniczonym zakresie i podważających ich własne ustalenia. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organy wyciągnęły prawidłowe wnioski, stwierdzając, że Skarżący nie może być uznany za posiadacza samoistnego części działki nr [...]. WSA zauważył, że przeprowadzanie oględzin nieruchomości nie wniosłoby nic nowego do sprawy. W sprawie nie jest bowiem kwestionowana okoliczność, że na części działki nr [...] znajduje się część budynku usługowego i część parkingu. Ponadto WSA wskazał, że w aktach sprawy znajduje się operat szacunkowy nieruchomości położonej w K. [...] wraz ze zdjęciami, które odzwierciedlają stan nieruchomości na grudzień 2015 r. Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 210 § 4 o.p. i to w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew twierdzeniom Skarżącego uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w powyższym przepisie. SKO zawarło w uzasadnieniu motywy rozstrzygnięcia, wyjaśniło dlaczego nie może uznać Skarżącego za posiadacza samoistnego części działki nr [...]. Nie można więc SKO zasadnie zarzucić, że nie dokonało oceny oświadczenia podatnika w sprawie samoistnego posiadania części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], skoro to właśnie ta kwestia była przedmiotem rozważań organu. Ponadto uzasadnienie decyzji umożliwiło sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania podatkowego i wydanej decyzji. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego orzeczenia, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpatrzenia, a także zasądzenie kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: - art. 3 ust. 1 pkt 2 i art. 3 ust. 3 u.p.o.l., poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że Skarżący nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości położonej w K. [...], stanowiącej część działki nr [...] (k.m. 26); - art. 336 k.c., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie oraz błędną interpretację, a tym samym przyjęcie, że władztwo faktyczne Skarżącego nad nieruchomością położoną w K. [...], stanowiącą część działki nr [...] (k.m. 26), nie jest posiadaczem samoistnym; - art. 339 k.c., poprzez jego niezastosowanie i całkowite pominięcie domniemania posiadania samoistnego wynikającego z faktycznego władztwa, bez obalenia tego domniemania; - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a., poprzez błędne oddalenie skargi i usankcjonowanie decyzji nieodpowiadającej prawu; - art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz sformułowanie uzasadnienia w sposób wewnętrznie sprzeczny. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały uszczegółowione powyższe zarzuty. W piśmie procesowym nazwanym: "odpowiedź na skargę kasacyjną", SKO wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Treść i forma skargi kasacyjnej w istocie uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zajęcie merytorycznego stanowiska w sprawie. W postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga kasacyjna ma charakter szczególnie sformalizowanego środka odwoławczego. W myśl art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna między innymi zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Unormowania art. 174 p.p.s.a. wskazują, iż skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( pkt 2). W orzecznictwie sądowym podkreśla się, iż dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone (zob. wyrok NSA z 14.12.2005 r., sygn. akt I FSK 383/05, opublikowany w: LEX nr 187517). Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody, zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa Skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Przepis ten musi być wskazany wyraźnie (por. uzasadnienie postanowienia SN z dnia 7 kwietnia 1997 r., sygn. akt III CKN 29/97, opublikowany w: OSNC 1997, nr 6-7, poz. 96). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu. W rozpatrywanej sprawie autorka skargi kasacyjnej podnosząc zarzut naruszenia wielu unormowań (m.in. art. 3 ust. 1 pkt 2 i art. 3 ust. 3 u.p.o.l., art. 336 k.c., art. 339 k.c., art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a.) nie wskazała, z której podstawy zakreślonej w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a., wywodzi skargę kasacyjną. Nie podała również, czy skargę kasacyjną opiera na naruszeniu prawa przez błędną jego wykładnię, czy przez jego niewłaściwe zastosowanie. Nie sprecyzowała także, które z powoływanych regulacji zalicza do przepisów prawa materialnego, a które do unormowań prawa procesowego. W podstawie skargi kasacyjnej, jej autorka w ogóle nie powołała się na naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 o.p., wskazując, iż w sprawie ujawniły się nowe, istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że podstawą do wydania decyzji przez organy podatkowe, stanowił przepis zawarty w art. 233 § 1 pkt 1 o.p. oraz art. 245 § 1 pkt 2 o.p. Natomiast podstawą prawną do wydania zaskarżonego wyroku przez WSA, było unormowanie art. 151 p.p.s.a. W tym przypadku, należało zatem właściwie powiązać regulacje p.p.s.a. ( art. 151) z odpowiednimi przepisami o.p. [(art. 233 § 1 pkt 1 o.p., art. 245 § 1 pkt 2 o.p. w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 o.p.); zob. B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, s. 357.]. Dlatego też, należy stwierdzić, iż powołanie przepisów postępowania podatkowego, w oderwaniu od będących podstawą zaskarżonego wyroku przepisów postępowania sądowego, nie może być uznane za spełniające przesłanki podstaw kasacyjnych, o których mowa art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym, stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a., jest bowiem orzeczenie sądu (więcej na ten temat zob. wyrok NSA z 23 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1595/06, nie publikowany; wyrok NSA z 21 kwietnia 2004 r., sygn. akt FSK 181/04 opublikowany w: ONSA i WSA 2004, Nr 2, poz. 36; zob. B. Gruszczyński w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 377 i n; B. Gruszczyński, Jak uniknąć błędów przy składaniu skarg kasacyjnych, Prawo i Podatki, 2005 r., Nr 1 i Nr 2.). Za niezasadny uznaje Naczelny Sąd Administracyjny naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz sformułowanie uzasadnienia w sposób wewnętrznie sprzeczny. Należy bowiem stwierdzić, że nie zostało wykazane przez autorkę skargi kasacyjnej, na czym polegało brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz sformułowanie uzasadnienia w sposób wewnętrznie sprzeczny w zaskarżonym wyroku WSA. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę autorce skargi kasacyjnej, że prezentowanie odmiennego poglądu, co do interpretacji ustaleń stanu faktycznego (okoliczności i dowody wskazujące na samoistne posiadanie części spornej działki nr 57), nie oznacza jeszcze przyjmowania go, jako niezgodnego z rzeczywistością. Przy tak sformułowanym zarzucie, powinno się należycie go uzasadnić, zwłaszcza w kontekście, jaki wpływ to naruszenie miało na wynik sprawy prowadzonej w trybie wznowienia postępowania podatkowego (zob. wyrok NSA z 6 lutego 2006 r., sygn. akt I FSK 439/05, opublikowany w: ONSA i WSA z 2007 r., Nr 1 (16), poz. 13.). Za nieusprawiedliwiony należy także ocenić zarzut naruszenia prawa art. 3 ust. 1 pkt 2 i art. 3 ust. 3 u.p.o.l., poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że Skarżący nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości położonej w K. [...], stanowiącej część działki nr [...]. Za utrwalony w orzecznictwie pozostaje pogląd, że postępowanie nadzorcze, w szczególności dotyczące wznowienia postępowania podatkowego, nie służy załatwieniu sprawy podatkowej. Jego podstawowym celem nie jest orzekanie o obowiązkach i prawach strony, wynikających z podatkowego prawa materialnego ( w tym przypadku wynikającego z treści art. 3 ust. 1 pkt 2 i art. 3 ust. 3 u.p.o.l.), lecz zbadanie orzeczenia wydanego w postępowaniu zwykłym pod kątem zaistnienia przesłanek, wymienionych w art. 240 § 1 o.p. Można więc powiedzieć, że przedmiotem decyzji wydanej w postępowaniu nadzorczym jest inna decyzja, a nie rozstrzygnięcie sprawy podatkowej (zob. na przykład wyrok NSA z dnia 25 listopada 2005 r., I FSK 268/05, opublikowany w: LEX nr 187911 oraz por. S. Presnarowicz, Komentarz do art. 240 Ordynacji podatkowej, LEX i przywołany tam wyrok NSA z 19 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1848/08, LEX nr 558849). W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako niezasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 184 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.