III SA/Gd 632/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2017 r. sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Dowódcy [...] Flotylli Okrętów [...] z dnia 24 maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby i przeniesienia do rezerwy oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 24 maja 2017 r. Dowódca [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] z dnia 6 marca 2017 r. dotyczącą zwolnienia [...] S. Z. z dniem 29 marca 2016 r. z dalszego pełnienia służby przygotowawczej i przeniesienia do rezerwy. Z akt sprawy wynikają następujące istotne okoliczności faktyczne i prawne. Decyzją Nr [...] z dnia 6 czerwca 2016 r. Dowódca Jednostki Wojskowej [...] po rozpoznaniu odwołania S. Z. utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia 25 marca 2016 r. Komendanta [...], wydaną na podstawie art. 98e ust. 5 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 827), mocą której zwolniono [...] S. Z. z dalszego pełnienia służby przygotowawczej i przeniesiono go do rezerwy. W uzasadnieniu wskazano, że S. Z. został powołany do pełnienia służby przygotowawczej w [...] w dniu 7 stycznia 2016 r. W terminie od 24 lutego 2016 r. do 8 marca 2016 r. żołnierz przebywał na zwolnieniach lekarskich i nie uczestniczył w zajęciach programowych, co było podstawą do niedopuszczenia go do egzaminu kończącego proces kształcenia. Nieobecność żołnierza trwała powyżej kolejno następujących po sobie dziesięciu dni szkolenia programowego i nie była spowodowana przyczynami służbowymi. Zatem organ I instancji prawidłowo - w oparciu o art. 98e ust. 5 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej - uznał, uwzględniwszy całokształt przebiegu służby przygotowawczej odwołującego, że powinna być ona zakończona przed upływem jej terminu. Skargę na powyższą decyzję wniósł S. Z., domagając się przywrócenia go do służby i dopuszczenia do ukończenia w dowolnej jednostce ostatnich dni szkolenia specjalistycznego oraz nakazu wydania mu przez [...] świadectwa ukończenia szkolenia podstawowego, ponieważ wszystkie egzaminy ma zaliczone. W uzasadnieniu skargi wskazał, że został niesprawiedliwie zwolniony z powodów od niego niezależnych, tydzień przed końcem służby przygotowawczej, w trakcie szkolenia specjalistycznego. Pomimo próśb, nie wyjaśniono mu, dlaczego nie dostał nawet świadectwa ukończenia szkolenia podstawowego, chociaż był na większej ilości sprawdzianów egzaminacyjnych niż inni koledzy, którzy w ogóle sprawdzianów nie pisali, a pomimo tego skończyli szkolenie i otrzymali świadectwo. Wyrokiem z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 711/16 Sąd uwzględnił skargę S. Z. i uchylił decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia 6 czerwca 2016 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta [...] z dnia 25 marca 2016 r. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, a mianowicie art. 141 § 3 k.p.a., gdyż ich uzasadnienia nie zawierają w niezbędnym zakresie wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. Ponadto, zdaniem Sądu, uzasadnienia zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji w żaden sposób nie czyniły zadość wymogom, którym powinno odpowiadać uzasadnienia decyzji o charakterze uznaniowym. Nie zawierały one jakiejkolwiek oceny wykraczającej poza stwierdzenie, że skarżący nie zaliczył wymaganych programem szkolenia egzaminów. Brak było w nich oceny słusznego interesu skarżącego, związanego między innymi z tym, że przyczyną trudności w zaliczeniu egzaminów była jego choroba, zaś zaległości nadrobił w znacznym zakresie po zakończeniu zwolnienia. Brak także oceny interesu społecznego, która także mogłaby mieć wpływ na dokonane rozstrzygnięcie. W tym zakresie nie mogło być bowiem, zdaniem Sądu, uznane za wystarczające ogólne stwierdzenie, że wydając decyzję "uwzględniono całokształt przebiegu służby przygotowawczej". Sąd wskazał ponadto, że rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 marca 2015 r. w sprawie służby przygotowawczej (Dz. U. z 2015 r., poz. 449, zwane dalej rozporządzeniem), w załączniku nr 2 A stanowi, że żołnierz, który nie uczestniczył w zajęciach programowych, w wymiarze powyżej dziesięciu kolejno po sobie następujących dni szkoleniowych, z przyczyn innych niż służbowe, nie spełnia warunków dopuszczenia do egzaminu kończącego kształcenie (pkt 4). Komendant szkoły wojskowej albo komendant ośrodka szkolenia może jednak warunkowo dopuścić do egzaminu żołnierza, który z uzasadnionych przyczyn nie spełnił warunków dopuszczenia do egzaminu kończącego kształcenie (pkt 6). Tym samym Sąd stwierdził, że skoro powołane wyżej przepisy rozporządzenia przewidują możliwość warunkowego dopuszczenia pełniącego służbę przygotowawczą do egzaminów, uzasadnienie decyzji o zwolnieniu ze służby powinno wyjaśniać, dlaczego w odniesieniu do S. Z. nie skorzystano z takiej możliwości, pomimo tego, że nie spełnił on warunków dopuszczenia do egzaminu kończącego kształcenie z uzasadnionych przyczyn (choroba). W zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wyjaśnienia takiego w ogóle jednak nie zawarto. Decyzją nr [...] z dnia 6 marca 2017 r. Komendant [...] ponownie zwolnił [...] S. Z. z dniem 29 marca 2016 r. z dalszego pełnienia służby przygotowawczej i przeniósł ww. do rezerwy. Jako podstawę wydania decyzji wskazano art. 98 e ust. 5 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP (Dz.U. 2016, poz. 1534), zgodnie z którym żołnierza służby przygotowawczej można zwolnić z tej służby przed upływem czasu jej trwania w przypadku nieuzyskiwania przez niego zadowalających wyników w nauce lub niezaliczenia egzaminów, wymaganych zgodnie z programem szkolenia. Z powyższego wynika, że do podjęcia decyzji przez organ wystarczy wystąpienie jednej z dwóch wskazanych w ww. przepisie przesłanek. Organ zaznaczył, że w przypadku S. Z., obie te przesłanki wystąpiły jednak kumulatywnie, stąd tez postanowiono i orzeczono o zwolnieniu żołnierza z czynnej służby wojskowej i przeniesieniu go do rezerwy bez prawa do odprawy. W uzasadnieniu wskazano ponadto, że żołnierz uzyskał niezadowalające wyniki w nauce z najważniejszych w procesie szkolenia przedmiotów tj. regulaminy (średnia ocen 2, 5), taktyka (średnia – 2, 66), wychowanie fizyczne (2,0). W terminie od dnia 24 lutego 2016 r. do dnia 8 marca 2016 r. żołnierz przebywał zaś na zwolnieniach lekarskich i nie uczestniczył w zajęciach programowych, co było podstawą do niedopuszczenia go do egzaminu kończącego proces kształcenia. Żołnierz nie uczestniczył w ćwiczeniach przygotowawczych do strzelania oraz w egzaminacyjnym strzelaniu szkolnym nr 1 i nr 2. Nie przystąpił również do egzaminu z wychowania fizycznego przeprowadzonego na zakończenie szkolenia podstawowego. Z rozkazów dziennych Komendanta wynika, że żołnierz przebywał łącznie na zwolnieniach lekarskich 23 dni z czego 15 dni nieobecności żołnierza stanowiły kolejno następujące po sobie dni szkoleniowe. Wobec powyższego żołnierz nie spełnił warunku dopuszczenia do egzaminu kończącego szkolenie i to stało się przyczyną niedopuszczenia żołnierza do egzaminu przez Komendanta. Organ podkreślił, że, w jego ocenie, przebywanie na zwolnieniu lekarskim nie stanowi przyczyny służbowej, o której mowa w pkt C ppkt 4 Regulaminu Kształcenia żołnierzy służby przygotowawczej. Ponadto, w ocenie organu, w realiach przedmiotowej sprawy przyczyna ta nie stanowi też uzasadniającej przyczyny, dla której organ zgodnie z pkt c ppkt 6 regulaminu może warunkowo dopuścić żołnierza do egzaminu. Warunkowe dopuszczenie do egzaminu jest możliwe tylko w szczególnie uzasadnionych okolicznościach. Zdaniem organu takie uzasadnione okoliczności nie zachodzą, ponieważ S. Z. w całym okresie szkolenia uczestniczył jedynie w 55 % programowych zajęć. Ponadto pozostałe 45 % czasu jego nieobecności w zajęciach programowych nie było związane z wykonywaniem przez żołnierza zadań służbowych. Organ podkreślił, że strona, w ww. okresie szkolenia nie wniosła o skierowanie jej na komisję lekarską, a taka procedura jest warunkiem sine qua non ustalenia związku określonej choroby z warunkami pełnionej służby (§ 15 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 15 września 2003 r. w sprawie postępowania w razie wypadku lub ujawnienia choroby, pozostających w związku z pełnieniem służby wojskowej). Dowódca jednostki ma, co prawda, uprawnienie, by kierować żołnierzy na taką komisję z urzędu, niemniej jednak wyłącznie wtedy, gdy ma wiedzę o okolicznościach powstania choroby. Wiedzy zaś takiej organ orzekający nie miał. Organ obiektywnie nie jest w stanie tego ustalić jedynie na podstawie urzędowego druku zwolnienia lekarskiego, Nie bez znacznie jest również fakt, że nieobecność w wymiarze 15 dni przypadła w okresie kluczowych, z punktu widzenia szkolenia wojskowego, zajęć praktycznych; natomiast dotychczas uzyskane przez żołnierza oceny z istotnych przedmiotów w tej właśnie służbie były niezadowalające. W złożonym odwołaniu S. Z. wskazał, że zwolnienie skarżącego ze służby, podobnie jak rok wcześniej, nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa dotyczących idei i celu powołania go do służby wojskowej oraz w wyniku niezależnych od niego problemów zdrowotnych, wynikłych podczas szkolenia w Komendzie [...]. Odwołujący się wniósł o uchylenie orzeczenia i umożliwienie dokończenia szkolenia. Podkreślił, że gdyby wiedział, że aby dokończyć szkolenie służby przygotowawczej nie można chorować, kosztem własnego zdrowia nie posłuchałby lekarzy i nie zrealizował skierowania do szpitala. Ponadto organ, wskazując na niezadowalające wyniki w nauce odwołującego się, zaniżył średnią ocen, na dowód czego do odwołania dołączono ksero rozkazu dziennego nr [...] z dnia 17 marca 2016 r. wraz "z prawdziwymi ocenami, średnią dobrą oraz nawet poprawionymi ocenami za dni nieobecne spowodowane L-4 z zadowalającymi ocenami". Decyzją nr [...] z dnia 24 maja 2017 r. Dowódca [...] utrzymał w mocy decyzję nr [...] Komendanta [...] z dnia 6 marca 2017 r. Organ wskazał na wstępie, że: "w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego organ II instancji dokonał analizy sprawy w kontekście orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 711/16 i wydanej przez Komendanta [...] decyzji nr [...] z dnia 6 marca 2017 r., od której wniesiono odwołanie. W dalszej części uzasadniania decyzji odwoławczej powielono całość rozważań zawartych w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, z dodatkowym wskazaniem, że "organ I instancji w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia w sposób szczegółowy opisuje rozmiar oraz skutki absencji mar. elew. S. Z.". Organ nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania. W tym zakresie wskazał ponadto, że "zarzut, że odwołujący się uzyskiwał pozytywne oceny z realizowanych w ramach zajęć z przedmiotów, nie ma wpływu na końcowe rozstrzygnięcie, albowiem odwołujący się do dnia 29 marca 2016 r. pozostawał w ramach stosunku służbowego służby przygotowawczej i jako taki był zobligowany do uczestniczenia w toku szkoleniowym. Nadto wcześniejszą decyzją z dn.16.03.2016 r. Komendant [...] z uwagi na absencję nie dopuścił odwołującego się do egzaminu końcowego". Ponadto organ odwoławczy wskazał, że "w ocenie organu II instancji, Komendant [...] wydając decyzję [...] dokonał kompleksowej analizy w sprawie, co zgodnie z zaleceniami orzeczenia WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 711/16 z dnia 20 października 2016 r. zostało w pełni wyjaśnione stronie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Tym samym zarzut odwołującego się, że sprawa została już rozstrzygnięta orzeczeniem sądu, również nie znajduje uzasadnienia, albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł, że organ mógł podjąć decyzję o zwolnieniu ze służby marynarza, jednakże uznał, że w kontrolowanych decyzjach brakowało wyczerpującego wyjaśnienia, dlaczego organy podjęły takie rozstrzygnięcie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku S. Z. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz dopuszczenie dowodu z dokumentów znajdujących się a aktach sprawy prowadzonej przez tamt. Sąd pod sygn. akt III SA/Gd 711/16. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 156 § 1 pkt 3 kpa poprzez wydanie kolejnej decyzji o zwolnieniu, pomimo prawomocnego rozstrzygnięcia wyrokiem Sądu w sprawie sygn. akt III SA/Gd 711/16 o niezasadności zwolnienia skarżącego ze służby; - art. 16 § 1 kpa poprzez wydanie kolejnej decyzji, regulującej tą samą materię, która była już przedmiotem rozpoznania przez organ administracyjny; - art. 35 § 1 kpa poprzez rozpoznanie sprawy rok po zdarzeniu, które jest przedmiotem decyzji; - przepisu pkt C pkt. 4 regulaminu kształcenia żołnierzy służby przygotowawczej (stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 marca 2015 r. w sprawie służby przygotowawczej) poprzez jego błędną wykładnię tj. uznanie, że zwolnienie lekarskie nie stanowi okoliczności usprawiedliwiającej nieobecność na zajęciach; - art. 98 e ust. 5 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej poprzez uznanie, że zachodzą przesłanki uprawniające organ do zwolnienia skarżącego ze służby przygotowawczej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalanie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ wskazał dodatkowo, że niezadowalające wyniki w nauce były skutkiem nieuczestniczenia przez skarżącego w zajęciach programowych w wymiarze powyżej 10. kolejnych dni szkoleniowych z przyczyn innych niż służbowe. Taka zaś absencja skutkuje uznaniem, że żołnierz nie spełnia warunków dopuszczenia do egzaminu kończącego szkolenie. Dyskwalifikująca skarżącego nieobecność w programowych zajęciach (nieprzerwanie 23 dni) dotyczyła szkolenia podstawowego – przygotowania do strzelań szkolnych nr 1 i nr 2 i nieobecności na egzaminie z wychowania fizycznego, dyscyplinie równie ważnej, jak umiejętność efektywnego posługiwania się bronią. Organ wskazał, że skarżący zdaje się nie rozumieć związku przyczynowo-skutkowego między nieobecnością na obowiązkowych, prowadzonych zgodnie z programem szkolenia zajęciach, i skutkiem tej nieobecności - tj. niespełnieniem wymogów o warunkach sine qua non. W takim stanie faktycznym skarżący nie mógł otrzymać zaświadczenia o ukończeniu szkolenia podstawowego, skoro tego szkolenia nie ukończył. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących nieuwzględnienia wyroku Sądu, organ wskazał, że, wbrew przekonaniu skarżącego, Sąd nie orzekł w ww. wyroku o niezasadności zwolnienia go ze służby oraz nie orzekł o dalszym jej pełnieniu. Sąd uznał bowiem jedynie, że decyzja o zwolnieniu - jako decyzja uznaniowa - powinna zawierać określone wskazania w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji podjął zaś swoje rozstrzygnięcie w oparciu o wskazania określone w uzasadnieniu przytoczonego wyroku Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co istotne, spod kontroli Sądu wyłączona jest celowość i słuszność podjętych decyzji, a kontrola decyzji podjętych w ramach uznania organu, jest dokonywana przez sąd w ograniczonym zakresie. Oznacza to, że w sytuacji, gdy w sprawie dokonano niekwestionowanych ustaleń faktycznych (jak w niniejszej), a przepis pozostawia organowi wybór rozwiązania na tle użytego w stosowanej normie prawnej pojęcia prawnie niezdefiniowanego ( "szczególnie ważne względy osobiste lub rodzinne"; " /.../ może warunkowo dopuścić do egzaminu żołnierza, który z uzasadnionych przyczyn nie spełnił warunków /.../ ), to przyjęciu w decyzji przewidzianych prawem konsekwencji, wynikających z tego stanu faktycznego, nie narusza prawa. Skoro z treści przepisów stosowanych w niniejszej sprawie, dotyczących przebiegu służby skarżącego ( tj. z pkt. 6 załącznika 2A rozporządzenia MON z dn. 16.03.2015 r. w sprawie służby przygotowawczej – Dz.U. z 2015 r., poz.449 i art. 98 e ust. 5 ustawy z dnia 21. 11.1967 r. o powszechnym obowiązku obrony – j.t. Dz. U. .z 2015 r., poz.527 ze zm.) wynika dyspozycja, że organ "może" podjąć decyzję określonej treści, to oznacza to, że prawo przewiduje podjęcie decyzji uznaniowej. Takie zaś decyzje wyłączone są spod kontroli sądowej w takim zakresie, w jakim organ – kształtując ich treść – kieruje się uznaniem w ramach przyznanych mu w stosowanych przepisach prawa materialnego. Za nieuzasadnione uznać należy te zarzuty skargi, w których skarżący podnosi, że wyrokiem tut. Sądu z dnia 20 października 2016 r. w sprawie sygn. akt III SA/Gd 711/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku "rozstrzygnął definitywnie sprawę zwolnienia skarżącego ze służby", bądź, że do tej służby skarżący został, mocą wyroku Sądu, przywrócony. W uzasadnieniu do omawianego wyroku Sąd wyjaśniał, że decyzje podejmowane w granicach swobodnego uznania administracyjnego wymagają szerszego uzasadnienia odnoszącego się do powodów, dla których organ – spośród możliwych, wskazywanych prawem, wybrał takie, a nie inne, rozwiązanie, mające postać rozstrzygnięcia. Dlatego za prawidłowe uznać należy wyjaśnienia udzielone przez organ w niniejszej sprawie w odpowiedzi na skargę. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja nr [...] Dowódcy [...] z dnia 24 maja 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Nr [...] Komendanta [...] z dnia 6 marca 2017 r. o zwolnieniu [...] S. Z. z dniem 29.03.2016 r. z dalszego pełnienia służby przygotowawczej i przemienieniu do rezerwy. Jako prawną podstawę materialną podjęcia decyzji powołano ( za organem I instancji) art. 98e ust. 5 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony (publ. jw.), § 25 ust. 4 rozporządzenia MON z dnia 16 marca 2015 r. w sprawie służby przygotowawczej (publ. jw.) oraz art. 34a ust. 3a ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy niezawodowych (Dz.U. z 2013 r., poz.1211 ze zm.). Opisując okoliczności faktyczne, ustalone przez organ I instancji, wyjaśniono, że [...] S. Z. rozpoczął pełnienie służby przygotowawczej w dniu 7.01.2016 r. w Komendzie [...]. Podobnie jak pozostali, był obowiązany do uczestniczenia w zajęciach programowych, zaliczania ich i do przystąpienia oraz zdania egzaminu kończącego proces kształcenia. [...] uczestniczył jedynie w 55% zajęć programowych, w tym – nie uczestniczył w ćwiczeniach przygotowawczych do strzelania oraz w egzaminacyjnym strzelaniu szkolnym nr 1 i nr 2, nie przystąpił również do egzaminu z wychowania fizycznego, przeprowadzonego na zakończenie szkolenia podstawowego. Z przedmiotów uznawanych przez organy jako najważniejsze w procesie szkolenia uzyskiwał niezadawalające wyniki w nauce. Powyższe złożyło się na przyczynę niedopuszczenia S. Z. do egzaminu kończącego kształcenie przygotowawcze, a to zgodnie z pkt. 4 lit. c załącznika do rozporządzenia MON z dnia 16 marca 2015 r. w sprawie służby przygotowawczej, zgodnie z którym żołnierz, który nie uczestniczył w zajęciach programowych, w wymiarze powyżej dziesięciu kolejno po sobie następujących dni szkoleniowych, z przyczyn innych niż służbowe, nie spełnia warunków dopuszczenia do egzaminu kończącego kształcenie. Wobec niespełnienia regulaminowych warunków Rozkazem dziennym Komendanta [...] nr [...] z dnia 16.03.2016 r. S. Z. nie został dopuszczony do egzaminu kończącego szkolenie. Zaskarżone decyzje są zatem następstwem wymienionej decyzji, ta zaś – wynikiem nieuczestniczenia przez skarżącego w szkoleniu wojskowym w kolejnych, wymienionych szczegółowo w uzasadnieniach do zaskarżonych decyzji dniach. Stosowne uregulowania, zawarte w ppkt. 3 i 4 pkt. C regulaminu kształcenia żołnierzy w służbie przygotowawczej stanowią, że warunkiem dopuszczenia do egzaminu kończącego kształcenie jest uzyskanie przez żołnierza wszystkich przewidzianych w programie kształcenia zaliczeń przedmiotów, praktyki w jednostce wojskowej oraz innych ustalonych programem kształcenia zadań dydaktycznych, a żołnierz, który nie uczestniczył w zajęciach programowych, w wymiarze powyżej dziesięciu kolejno po sobie następujących dni szkoleniowych, z przyczyn innych, niż służbowe, nie spełnia warunków dopuszczenia do egzaminu kończącego kształcenie. Absencji na zajęciach i nie uzyskania kwalifikacji, by była ona traktowana jako "przyczyny służbowe" skarżący nie kwestionuje, pisząc, że "gdyby wiedział, że nie należy chorować w czasie szkolenia, aby je ukończyć, kosztem własnego zdrowia /.../ nie realizowałby skierowania do szpitala" ( cyt. z odwołania skarżącego z dn. 13.03. 2017 r., akta adm. k-161). Reasumując, w ustalonym i przedstawionym w uzasadnieniach do zaskarżonych decyzji organów obu instancji stanie faktycznym, zasadnie przyjęto, że zachodziły podstawy do zastosowania przepisów art. 98 lit. e ust. 5 ustawy z dnia 31 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej Polskiej (Dz.U. z 2016 r., poz.1534), zgodnie z którym żołnierza służby przygotowawczej można zwolnić z tej służby przed upływem czasu jej trwania w przypadku nieuzyskiwania przez niego zadawalających wyników w nauce lub niezaliczeniu egzaminów prowadzonych zgodnie z programem szkolenia.§ 25 ust. 4 rozporządzenia MON z dnia 16 marca 2015 r. w sprawie służby przygotowawczej przewiduje w takiej sytuacji, że żołnierza zwolnionego ze służby przed upływem czasu jej trwania komendant przenosi do rezerwy, jako żołnierza rezerwy, w posiadanym przez niego stopniu wojskowym, o ile złożył przysięgę wojskową i nadal podlega obowiązkowi służby wojskowej. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku skargę S. Z., jako nieuzasadnioną, oddalił na podstawie art. 151 cyt. ustawy – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzeczono, jak w sentencji.