II SA/Ke 642/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian po rozpoznaniu w dniu 26 października 2017 r.. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odrzucić skargę. Zarządzeniem z 15 września 2017 r., doręczonym 25 września 2017 r., R. M. został wezwany do złożenia trzech odpisów skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Wykonując powyższe wezwanie skarżący wymagane trzy odpisy skargi, zamiast do Sądu wysłał do siedziby organu Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Przesyłka nadana została 2 października 2017 r., jednak data ta nie może zostać uznana za datę uzupełnienia braków formalnych skargi. Co prawda w myśl art. 83 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a." oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu, ale odnosi się to wyłącznie do pism skierowanych (adresowanych) do sądu. W sytuacji wniesienia pisma procesowego, które powinno być skierowane bezpośrednio do Sądu, a złożone zostało do organu, najwcześniejszą datą, jaką można przyjąć za datę złożenia tego pisma jest data przesłania tego pisma przez organ do Sądu (zob. postanowienie NSA z 14 kwietnia 2014 r., I OSK 889/15 dostępny na stronie internetowej - orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem w niniejszej sprawie za datę złożenia odpisów skargi przez skarżącego należało uznać datę wysłania tych odpisów przez organ do WSA w Kielcach, co miało miejsce 4 października 2017 r. Tym samym brak formalny skargi został przez skarżącego usunięty po terminie, który upłynął 2 października 2017 r. Skoro uzupełnienie braków formalnych skargi dokonane zostało po terminie, Sąd zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych, orzekł jak w sentencji. Niezależnie od powyższego skarga podlega również odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. z tego powodu, że została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że skarżący w postępowaniu przed organami był reprezentowany przez pełnomocnika I. W., któremu zaskarżona decyzja została doręczona 21 czerwca 2017 r. W tej sytuacji określony w art. 51 § 1 p.p.s.a. termin trzydziestu dni do wniesienia skargi przez skarżącego upłynął 21 lipca 2017 r. Tymczasem skarżący skargę złożył 11 sierpnia 2017 r., a więc po upływie terminu. Wprawdzie skarżącemu w dniu 14 lipca 2017 r. również została doręczona zaskarżona decyzja, ale jako przedstawicielowi ustawowemu córki, w związku z czym z tą datą termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg ale dla A. M., a nie dla skarżącego. Tymczasem ze skargi wprost wynika, że R. M. złożył skargę w imieniu własnym a nie A. M. W konsekwencji skoro A. M. skargi nie wniosła, to skarga złożona przez skarżącego we własnym imieniu jest spóźniona.