III SA/Wa 1071/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Ewa Radziszewska - Krupa (sprawozdawca), sędzia WSA Marta Waksmundzka – Karasińska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 października 2017 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (zwany dalej: "NUS") prowadził postępowanie egzekucyjne wobec O. S.A. w W. (zwana dalej: "Spółką") na podstawie tytułu wykonawczego z [...] listopada 2015r. wystawionego przez wierzyciela - Prezydenta Miasta M. (zwany dalej "Wierzycielem") i obejmującego podatek od nieruchomości za lipiec 2010r.: należność główna - 3.155 zł i odsetki za zwłokę według stawki 8% - 1865 zł. NUS w celu wyegzekwowania ww. należności, na podstawie zawiadomienia z 4 grudnia 2015r. zajął wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] w W. S.A., doręczając ww. zawiadomienie Spółce z odpisem tytułu wykonawczego [...] grudnia 2015r., a Bankowi 4 grudnia 2015r. 2. Spółka w piśmie z 17 grudnia 2015r. zgłosiła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 6 i 10 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm., zwana dalej: "u.p.e.a."), wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego i o uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych. Spółka odnoście zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. stwierdziła, że egzekucję podjęto, co do obowiązku już wykonanego, bo Spółka wpłaciła należność główną i odsetki za zwłokę w wysokości większej niż należna, w związku z wydaniem decyzji Prezydenta Miasta M. z [...] czerwca 2015r. w sprawie podatku od nieruchomości za 2010r. W sprawie wystąpiły okresy nienaliczania odsetek, o których mowa w art. 54 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm., zwana dalej: "O.p."), gdyż ww. decyzji nie doręczono w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, czego NUS nie uwzględnił. Zdaniem Spółki zasadny jest też zarzut z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., gdyż obowiązek wynikający z ww. decyzji z [...] czerwca 2015r. wykonano, więc niedopuszczalne było stosowanie jakiegokolwiek środka egzekucyjnego. Zdaniem Spółki błędne oznaczenie wysokości odsetek za zwłokę i błędne oznaczenie, iż egzekwowany obowiązek jest wymagalny uzasadnia zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Wymogu z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. nie zrealizowano. 3. Wierzyciel postanowieniem z [...] stycznia 2016r. uznał ww. zarzuty za niezasadne, podkreślając w uzasadnieniu, że Prezydent Miasta M. decyzją z [...] czerwca 2015r. określił Spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2010r. - 327.482 zł, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (zwane dalej: "SKO") decyzją z [...] października 2015r. utrzymało w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji. Wierzyciel wskazał też, że na karcie kontowej Spółki dokonano przypisu z tytułu podatku od nieruchomości od stycznia do lipca 2010r. - 103.130 zł, a Spółka 17 listopada 2015r. wpłaciła 161.563 zł na poczet zaległości i odsetek z tego tytułu. Zgodnie z art. 55 § 2 O.p. wpłatę z 17 listopada 2015r. zaksięgowano na poczet podatku od nieruchomości (99.975 zł) i odsetek od zaległości (61.588 zł), uwzględniając w rozliczeniu, zgodnie z art. 54 § 1 pkt 3 O.p., okresy nienaliczania odsetek od zaległości podatkowej od 24 września do 9 listopada 2015r. Spowodowało to powstanie zaległości w podatku od nieruchomości za lipiec 2010r. - 3.155 zł. Wierzyciel na ww. zaległość wystawił 20 listopada 2015r. ww. tytuł wykonawczy, więc zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. był bezzasadny. Wierzyciel, odnosząc się do zarzutu podjęcia egzekucji w zakresie nieistniejących odsetek, których wielkość zawyżono wyjaśnił, że w postępowaniu przed wydaniem ww. decyzji z [...] czerwca 2015r. dokonywano czynności procesowych, które były konieczne do rozstrzygnięcia sprawy, co do istoty, a Spółka kilkakrotnie występowała o przedłużenie terminu do przekazania niezbędnych wyjaśnień i dokumentów. Nie wystąpiła więc przerwa, która świadczyłaby o bezczynności organu podatkowego. Cały czas wymieniano korespondencję w celu uzyskania konkretnych informacji. Wierzyciel przedstawił też okoliczności, z których wynika, że opóźnienie w wydaniu ww. decyzji powstało z przyczyn niezależnych od organu, a Spółka przyczyniła się w znacznym stopniu do jego powstania. Wierzyciel za niezasadny uznał też zarzut z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., gdyż rozksięgowanie wpłaty Spółki z 17 listopada 2015r. spowodowało powstanie 3.155 zł zaległości, co do której wystawiono tytuł wykonawczy i możliwe było na tej podstawie stosowanie środków egzekucyjnych. Niezasadny był też zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., gdyż w tytule wykonawczym podano okres zaległości w podatku od nieruchomości za lipiec 2010r., terminu, od którego nalicza się odsetki za zwłokę, rodzaj i stawkę odsetek. Tytuł wykonawczy zawiera więc elementy składowe, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. 4. SKO, po rozpatrzeniu zażalenia Spółki, postanowieniem z [...] czerwca 2016r. utrzymało w mocy ww. postanowienie Wierzyciela, podtrzymując jego podstawę faktyczną i prawną. Zdaniem SKO rację miał Wierzyciel, że skoro wpłata Spółki nie pokryła w całości zaległości podatkowej z odsetkami, możliwe było wystawienie tytułu wykonawczego. Wierzyciel nie był też związany dyspozycją Spółki, co do zaliczenia dokonanej wpłaty, na mocy art. 66 § 1 in fine O.p., gdyż w sprawie należało zastosować art. 55 § 2 O.p. (wyrok NSA z 14 marca 2013r. sygn. akt II FSK 1458/11). Brak wydania postanowienia o zaliczeniu ww. wpłaty nie zamykał wierzycielowi drogi do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w zakresie istniejącej zaległości podatkowej. Brak uiszczenia podatku od nieruchomości w prawidłowej wysokości, w terminie przewidzianym przepisami prawa powoduje, że od tego momentu powstaje zaległość podatkowa i konieczność naliczania odsetek za zwłokę. Tym samym niezasadny był zarzut wykonania obowiązku przed wszczęciem egzekucji. Chybiony był też zarzut nieistnienia obowiązku w zakresie odsetek oraz zarzut niedopuszczalności egzekucji, z uwagi na przesłanki podane przez Wierzyciela, a tytuł wykonawczy spełniał wymogi z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. 5. NUS postanowieniem z [...] października 2016r., uznał zarzuty Spółki z art. 33 § 1 pkt 1, 6 i 10 u.p.e.a. za nieuzasadnione, powołując się m.in. na art. 34 § 1 i 4 u.p.e.a. i ostateczne oraz wiążące w sprawie stanowisko Wierzyciela w zakresie zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. NUS wskazał też na ograniczony zakres kognicji organu egzekucyjnego przy rozpatrywaniu zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. i brak możliwości badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Skoro wierzyciel uznał zarzuty Spółki zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. za nieuzasadnione, postanowienie organu egzekucyjnego w tym przedmiocie nie może być inne, więc NUS przytoczył okoliczności podane przez Wierzyciela i SKO. NUS odnośnie zarzutu z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. stwierdził, że jego podstawą może być niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Zarzut z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. mógłby być uzasadniony, gdyby dany typ należności nie podlegałby egzekucji administracyjnej lub wystąpiłaby inna okoliczność uniemożliwiająca prowadzenie egzekucji (np. brak decyzji) lub niewłaściwy podmiot, który uważa się za wierzyciel, lub tytuł wykonawczy obejmuje okres i zaległości, co do których wcześniej wszczęto postępowanie egzekucyjne. Okoliczności te w sprawie nie zaszły. NUS wskazał, że zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. nie mógł być uznany za zasadny, gdyż zbadał z urzędu czy ww. tytuł wykonawczy zawierał treści z art. 27 § 1 i 2 u.p.e.a., w tym dane dotyczące należności i odsetek, podstawę prawną należności, a także informacje, że zobowiązania są wymagalne i podlegają egzekucji i z tego powodu przystąpił do egzekucji. 6. Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu zażalenia Spółki, postanowieniem z [...] grudnia 2016r. utrzymał w mocy ww. postanowienie NUS, wskazując na art. 34 § 1 i 4 oraz art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. i podkreślając, że organ egzekucyjny był związany stanowiskiem wierzyciela w zakresie zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. NUS prawidłowo uznał więc zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. za niezasadny, bo nie był uprawniony do jego samodzielnego rozpatrzenia i przedstawienia własnej oceny. DIS w tym zakresie powołał się na orzecznictwo Sądów administracyjnych i wyjaśnił, że zarzut wykonania obowiązku i nieistnienia obowiązku zapłaty odsetek oraz niewyjaśnienie przez organ egzekucyjny, że do opóźnienia w wydaniu decyzji doszło z przyczyn leżących po stronie Spółki, czy zarzut nieprawidłowego rozliczenia wpłaty - były bezzasadne, z uwagi na argumenty podniesione w ostatecznym stanowisku wierzyciela, które zostały przytoczone. DIS wyraził też przekonanie, że zmiana art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015r., poz. 658, zwana dalej: "P.p.s.a.) od 15 sierpnia 2015r., wyłączająca możliwość zaskarżenia postanowień wierzyciela w sprawie niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu i postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela, nie oznacza, że organ egzekucyjny nie jest związany stanowiskiem wierzyciela. Brak kognicji Sądu administracyjnego do rozpatrywania skarg na ww. postanowień wierzyciela nie spowodowało zmiany art. 34 § 1 u.p.e.a. i organ egzekucyjny jest nadal związany stanowiskiem wierzyciela w przedmiocie zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a. DIS wyjaśnił także, że dokonanie przez Spółkę wpłaty na poczet zaległości, gdy ciążyło na niej zobowiązanie z jednego tytułu, powoduje, że organ nie ma obowiązku wydawania postanowienia w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet tej zaległości. Powołany w zażaleniu art. 62 § 4 O.p. ma zastosowanie, gdy na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, zaś poszczególne przepisy z art. 62 O.p. określają pierwszeństwo zaliczania wpłat zobowiązań podatkowych, gdy podatnik ma wiele zaległości podatkowych, a dokonywane wpłaty nie pokrywają wszystkich zobowiązań. Celem art. 62 O.p. jest uporządkowanie postępowania w tym zakresie. Wpłata Spółki z 17 listopada 2015r. nie pokryła w całości zaległości w podatku od nieruchomości za 2010r. z odsetkami, więc zastosowano art. 55 § 2 O.p. Niemożliwe było zatem zaksięgowanie wpłaty, zgodnie z dyspozycją Spółki, nie respektując nakazu wynikającego z ww. przepisu. DIS nie podzielił także stanowiska Spółki, że NUS miał obowiązek powstrzymania się od zastosowania środka egzekucyjnego, gdyż Spółka nie wskazała okoliczności uzasadniających stwierdzenie niedopuszczalności egzekucji. Postępowanie egzekucyjne było prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez właściwy organ, obowiązek w postaci zaległości w podatku od nieruchomości za 2010r. podlegał egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a., a Spółka podlega orzecznictwu polskich organów administracji publicznej, a środek egzekucyjny, który zastosowano został przewidziany w u.p.e.a. DIS, ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. – niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów z art. 27 u.p.e.a. - wyjaśnił, że w zakresie tego zarzutu nie mieści się podważanie merytorycznej zasadności naliczania przez wierzyciela odsetek od zaległości podatkowej, które wskazano w tytule wykonawczym, jako należne, w tym okresu, za jaki odsetki te naliczono. Brakiem formalnym ww. tytułu wykonawczego byłoby natomiast np. niewpisanie kwoty odsetek, przy wskazaniu ich stawki, daty, od której należy je naliczać, co w sprawie nie miało miejsca. 7. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie ww. postanowień NUS i DIS oraz ww. postanowienia SKO i Wierzyciela, jak również zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego. Zdaniem Spółki zaskarżone postanowienie narusza art. 34 § 1 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., gdyż błędnie w nim przyjęto, że organ był związany stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w ww. postanowieniu SKO w zakresie zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., gdy w stanie prawnym obowiązującym od 15 sierpnia 2015r. stanowisko wierzyciela nie może być uznane za wiążące organ egzekucyjny, z uwagi na zmianę art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którą od 15 sierpnia 2015r. ciężar orzekania o merytorycznej ocenie zarzutów egzekucyjnych został przeniesiony z wierzyciela na organ egzekucyjny. W tym zakresie Spółka powołała się na orzecznictwo Sądów administracyjnych, które w jej ocenie uzasadnia ww. stanowisko oraz wskazała, że ani DIS ani NUS nie mogły ograniczyć się do powołania się na art. 34 § 1 u.p.e.a. i wiążące stanowisko wierzyciela, które stało się ostateczne w związku z wydaniem ww. postanowienia przez SKO. W sprawie należało samodzielnie rozpatrzyć zarzuty i przedstawić własną ocenę, a skoro tego zaniechano, naruszono art. 124 k.p.a. Tym niemniej Spółka wskazała, że jeśli przyjąć, że DIS był związany stanowiskiem wierzyciela zawartym w ww. postanowieniu SKO, Sąd powinien objąć kontrolą również stanowisko wierzyciela. Niezależnie od tego, zdaniem Spółki, zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. jest uzasadniony także dlatego, że Spółka w całości wykonała decyzję określającą wysokość w podatku od nieruchomości za 2010r. i uiściła należność główną z odsetkami. W zaskarżonym postanowieniu nie przedstawiono też sposobu rozliczenia wpłaty, więc trudno odnieść się do stanowiska organu w tym zakresie. Spółka podtrzymała też argumentację, co do możliwości zastosowania w sprawie art. 62 § 4 O.p. i uznała, że organ egzekucyjny powinien wstrzymać się od zastosowania środków egzekucyjnych. Obowiązek – wobec niedoręczenia postanowienia o zaliczeniu wpłaty – należało uznać za wykonany (art. 7 § 3 u.p.e.a.). Podjęcie egzekucji w tej sytuacji narusza art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a., tym bardziej, że z uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie wynikają okoliczności wskazujące na okres wykraczający poza ustawowe terminy – art. 54 § 1 pkt 7 O.p., co w świetle powołanego przez Spółkę orzecznictwa, jej zdaniem, było niezbędne. Z tych względów zasadne były zarzuty nieistnienia obowiązku w zakresie nieistnienia odsetek i wadliwego tytułu wykonawczego z powodu braku oznaczenia wysokości odsetek. 8. DIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 1. Skargę, którą Sąd rozpoznał na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 P.p.s.a., należało oddalić. 2. Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że kontrola sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa, a na mocy art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. dotyczy m.in. postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służyło zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Sąd dokonuje kontroli legalności według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Sąd, zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. nie jest związany ani zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd może uchylić ww. postanowienie tylko wówczas, gdy naruszono nim przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepisy prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności dających podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Sąd może też stwierdzić nieważność ww. postanowienia, gdy jest ono dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.), bez względu na to czy wada ta miała, czy mogła mieć wpływ na wynik sprawy. 3. Sąd, rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów, stwierdza, że skarga jest bezzasadna. Zasadniczą okolicznością sprawy jest to, że SKO w ostatecznym postanowieniu z [...] czerwca 2015r. utrzymało w mocy ww. postanowienie Wierzyciela z 28 stycznia 2016r., podając przy tym obok stanu faktycznego przekonywującą argumentację opartą na obowiązujących przepisach prawa, mając na względzie podnoszone przez Spółkę zarzuty i dotyczącą ich argumentację. Stosownie zaś do prawidłowo powołanych przez DIS i NUS przepisów art. 34 § 1, 4 u.p.e.a., ostateczne stanowisko wierzyciela wiązało organ egzekucyjny - NUS, który tym samym nie mógł inaczej ocenić zarzutu przeciwegzekucyjnego, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., a w konsekwencji również DIS, wydając zaskarżone postanowienie, zobowiązany był utrzymać ww. postanowienie NUS w mocy w ww. zakresie. Stwierdzić też należy, że Spółka w toku postępowania w zakresie zarzutów przeciwegzekucyjnych, jako przesłanki uzasadniające wystąpienie zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., wskazywała na: - wykonanie przez Spółkę obowiązku wynikającego z decyzji stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu egzekucyjnego przez dokonanie wpłaty, której nie rozliczono prawidłowo, gdyż nie wzięto pod rozwagę art. 62 § 4 O.p. więc organ egzekucyjny powinien wstrzymać się od zastosowania środków egzekucyjnych, bo egzekucja była niedopuszczalna; - nieistnienie obowiązku zapłaty odsetek od zaległości podatkowych wynikających z ww. decyzji, stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, które powinny mieć mniejszą wysokość, gdyż organ nie wykazał, że do opóźnienia w wydaniu ww. decyzji doszło z przyczyn leżących po stronie Spółki. Sąd w związku z tym stwierdza, mając na względzie zarzuty Spółki podnoszone w ramach art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., że podziela stanowisko DIS wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że z przepisu art. 34 § 4 u.p.e.a. wynika jednoznacznie, że organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela. Przymiot ostateczności Sąd definiuje z uwzględnieniem treści obowiązującego prawa, czyli art. 16 k.p.a., który mógł być w sprawie zastosowany, na mocy art. 18 u.p.e.a. Tym samym ww. postanowienie wierzyciela nie musiało być prawomocne, aby organ egzekucyjny – NUS i organ nadzoru nad egzekucją – DIS - były związane ww. stanowiskiem wierzyciela. Sąd podziela również pogląd DIS wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, że związanie organu egzekucyjnego wypowiedzią wierzyciela, o którym mowa w art. 34 § 1 u.p.e.a., oznacza, że ani NUS ani DIS w wydanych w sprawie postanowieniach nie mogły za uzasadnione uznać zarzutów Spółki podniesionych w trybie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., wbrew stanowisku Wierzyciela, które stało się ostateczne w związku z wydaniem przez SKO ww. postanowieniem, utrzymującego w mocy ww. stanowisko Wierzyciela. NUS oraz DIS - wydając w sprawie rozpoznawanej ww. postanowienia z [...] października i [...] grudnia 2016r. - nie były też uprawnione do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez Wierzyciela w zakresie zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Stanowisko Wierzyciela było bowiem na mocy ww. przepisów art. 34 § 1 i 4 u.p.e.a. wiążące zarówno organ egzekucyjny, jak i organ odwoławczy, sprawujący jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną. Takie stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie (por. np. wyrok NSA z 18 stycznia 2012r. sygn. akt II GSK 1490/10, dostępny na www.nsa.gov.pl). Wobec tego ani NUS wydając postanowienie z [...] października 2016r., ani DIS wydając ww. zaskarżone postanowienie nie posiadały kompetencji do kwestionowania stanowiska wyrażonego przez Wierzyciela, które stało się ostateczne w związku z utrzymaniem go w mocy, postanowieniem SKO z [...] czerwca 2016r. DIS ponadto, mając na względzie argumenty Spółki podniesione w zażaleniu ustosunkował się do ich treści, wykazując tym samym, że nie było podstaw do podważenia wiążącego w sprawie stanowiska Wierzyciela. Sąd, odnosząc się natomiast do argumentacji skargi w kontekście naruszenia przez DIS i NUS przepisu art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. wskazuje, że zaskarżenie bądź brak odrębnego zaskarżenia przez Spółkę ww., ostatecznego stanowiska Wierzyciela do Sądu administracyjnego (na co pozwalały przepisy P.p.s.a. przed nowelizacją, która weszła w życie 15 sierpnia 2015r.) nie oznacza, że organy administracyjne, które wydały w sprawie ww. postanowienia: NUS z [...] października 2016r. oraz DIS z 15 grudnia 2016r. - nie byłyby związane, na mocy art. 34 § 1 i 4 u.p.e.a. ostatecznym stanowiskiem Wierzyciela. Organy administracyjne działają bowiem w ramach obowiązującego porządku prawnego i zobowiązane są przestrzegać obowiązujących przepisów (art. 6 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.), w tym art. 34 § 1 i 4 u.p.e.a. Nie mogły więc w sprawie pominąć ostatecznego stanowiska Wierzyciela, mając na uwadze wydane w sprawie postanowienie SKO z [...] czerwca 2016r. Sąd ponadto wskazuje, że powołane przez Spółkę w skardze orzeczenia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, wbrew argumentacji wyrażonej w skardze, nie potwierdzały stanowiska Spółki, co do braku związania organów: egzekucyjnego i nadzoru nad egzekucją administracyjną - stanowiskiem Wierzyciela w zakresie zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Powoływane postanowienia: WSA w Łodzi sygn. akt III SA/Łd 890/15, WSA w Gliwicach z 8 lutego 2016r. sygn. akt I SA/Gl 111/16, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 29 września 2015r. sygn. akt I SA/Go 378/15 oraz WSA w Warszawie z 23 listopada 2015r. sygn. akt III SA/Wa 2973/15 (dostępne na www.nsa.gov.pl) dotyczyły innego stanu faktycznego niż ten, który zaszedł w rozpoznawanej sprawie, więc nie mogły być wzięte pod rozwagę w kontekście zarzutu Spółki o braku związania organów administracyjnych, które wydały w spawie ww. postanowienia – NUS i DIS – stanowiskiem wierzyciela. Sąd stwierdza dodatkowo, że dokonując w rozpoznawanej sprawie kontroli legalności, w ramach znowelizowanych od 15 sierpnia 2015r. przepisów P.p.s.a., ostatecznego stanowiska Wierzyciela, co do zarzutów podniesionych w ramach art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., nie znalazł podstaw do zakwestionowania jego prawidłowości. Wskazać bowiem należy, że Wierzyciel w swoim stanowisku, które wiązało w rozpoznawanej sprawie DIS i NUS, na mocy art. 34 § 1 i 4 u.p.e.a., wyjaśnił, że Prezydent Miasta M. decyzją z [...] czerwca 2015r. określił Spółce skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2010r. w wysokości 327.482 zł oraz, że Spółka jedynie w części spłaciła ww. należność podatkową, wpłacając na podatek od nieruchomości za okres od stycznia do lipca 2010r. -103.130 zł. i dokonując 17 listopada 2015r. wpłaty 161.563 zł, którą organ podatkowy zaliczył, stosownie do art. 55 § 2 O.p., na poczet ww. podatku od nieruchomości: na należność główną - 99.975 zł oraz na odsetki od tej zaległości – 61.588 zł. Wierzyciel odnosząc się do zarzutu Spółki o nieprawidłowym naliczeniu odsetek o zaległości w podatku od nieruchomości za 2010r., wskazał w sposób obszerny, jakie czynności były podejmowane przez organ podatkowy w toku postępowania podatkowego, jak również podniósł, że wpłynęły one na przedłużenie postępowania ponad okres wskazany w art. 54 § 1 pkt 7 O.p., ale z przyczyn niezależnych od organu, w rozumieniu art. 54 § 2 O.p., a organ nie naliczał odsetek od zaległości podatkowych od 24 września do 9 listopada 2015r. (k. 28-29 akt administracyjnych sprawy). Zdaniem Sądu na tej podstawie Wierzyciel był uprawniony uznać, że nieuzasadniony był podniesiony na mocy art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. zarzut nieistnienia obowiązku zapłaty przez Spółkę odsetek od zaległości podatkowych za okres od wszczęcia postępowania (14 stycznia 2015r.) do doręczenia decyzji organu pierwszej instancji (6 lipca 2015r.). Związanie organów administracyjnych – NUS i DIS – ww. stanowiskiem wierzyciela na mocy art. 34 § 1 i 4 u.p.e.a. powodowało, że kwestia ta przed organem egzekucyjnym i organem nadzoru nad egzekucją administracyjną nie mogła być inaczej rozstrzygnięta niż uczynił to wierzyciel w ostatecznym postanowieniu. Sąd zauważa również, że organ egzekucyjny – NUS i organ nadzoru nad egzekucją administracyjną - DIS, po sprawdzeniu dopuszczalności egzekucji administracyjnej, nie były też uprawnione, w świetle art. 29 § 1 u.p.e.a., do badania czy też kwestionowania - czego oczekuje Spółka podnosząc ww. zarzuty - zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Skoro Wierzyciel w treści ostatecznego postanowienia wyjaśnił w sposób logiczny, z podaniem faktów i właściwych przepisów, dlaczego w jego ocenie pozostała do wpłacenia przez Spółkę zaległość w podatku od nieruchomości za lipiec 2010r. wynosi 3.155 zł, a stanowisko to potwierdzone zostało przez SKO, Spółka nie przedstawiła natomiast dowodów, które wskazywałyby, że inna jest kwota ww. należności - ani DIS ani NUS nie mały podstaw do kwestionowania wysokości należności objętej tytułem wykonawczym. Warto ponadto wskazać, że decyzja Prezydenta Miasta M., która stanowiła podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego została utrzymana w mocy przez SKO decyzją z [...] października 2015r., a Spółka miała możliwość jej kwestionowania we właściwym trybie. Tym samym nie sposób, w świetle ww. okoliczności, przyjąć, że obowiązek w postaci podatku od nieruchomości za lipiec 2010r. nie mógł być objęty tytułem wykonawczym, tym bardziej, że przepis art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. wskazuje, że egzekucji administracyjnej podlegają podatki, opłaty i inne należności, do których stosuje się przepisy działu III O.p., natomiast z art. 3 § 1 u.p.e.a. wynika, że egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2 u.p.e.a, gdy wynikają one m.in. z decyzji właściwych organów. Obie ww. przesłanki zostały, w świetle akt sprawy, spełnione. Również tytuł wykonawczy został wystawiony przez właściwy organ, a Spółka skarżąca podlegała orzecznictwu polskich organów administracji publicznej, a zastosowany środek egzekucyjny przewidziano w u.p.e.a. Egzekucja administracyjna – wbrew stanowisku Spółki wyrażonemu w skardze - była więc dopuszczalna. Już z tego powodu podnoszony przez Spółkę zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. należało uznać za bezzasadny. Ponadto stwierdzić należy, że Spółka w skardze, ani w toku postępowania egzekucyjnego nie wskazała dowodów, które świadczyłyby o terminowym uiszczeniu przez nią całości ww. należności objętej decyzją Prezydent Miasta M. z [...] czerwca 2015r., która stała się podstawą do wystawienia ww. tytułu wykonawczego. Natomiast argumentacja Spółki podniesiona w zażaleniu od ww. postanowienia NUS oraz w skardze, a dotycząca możliwości i potrzeby zastosowania w sprawie przepisu art. 62 § 4 O.p., zamiast stosowanego przez organ, który stał się następnie Wierzycielem, przepisu art. 55 § 2 O.p., nie jest równoznaczna z wskazaniem, że doszło do terminowego zapłacenia przez Spółkę ww. podatku od nieruchomości, i że w związku z tym egzekucja administracyjna na podstawie ww. tytułu wykonawczego nie może być prowadzona. Rację miał również DIS, wskazując w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, z uwagi na zarzuty podniesione w zażaleniu, że jeżeli dokonana przez Spółkę wpłata nie pokrywała całości zaległości w podatku od nieruchomości za poszczególne miesiące 2010r. wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę - stosownie do art. 55 § 2 O.p. - należało zaliczyć proporcjonalnie na poczet zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę w stosunku, jakim w dniu wpłaty pozostaje kwota zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę. Niemożliwe było więc zaksięgowanie wpłaconej przez Spółkę kwoty, przy wykorzystaniu postulowanego przez Spółkę przepisu art. 62 § 4 O.p., gdyż dotyczył on innych sytuacji, gdy występowały różne zaległości podatkowe, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Ww. okoliczności, podobnie, jak niewydanie postanowienia o zaliczeniu dokonanych wpłat, po pierwsze nie świadczą o terminowym wykonaniu przez Spółkę egzekwowanego obowiązku, co uzasadniałby powstrzymanie się przez organ egzekucyjny od zastosowania ww. środka egzekucyjnego, a po drugie nie podważają stanowiska Wierzyciela, którym organ egzekucyjny i organ nadzoru nad egzekucją były związane na mocy ww. art. 34 § 1 i 4 u.p.e.a. Tym samym również z tego względu zarzuty Spółki podnoszone w ramach art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. nie mogły być uznany za zasadne. Sąd przyznaje również rację DIS, że za zasadny nie mógł być również uznany zarzut naruszenia art. 33 § 1 i pkt 6 u.p.e.a. Podstawą tego zarzutu może być niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Zarzut z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. mógłby być uzasadniony, gdyby dany typ należności – podatek od nieruchomości - nie podlegał egzekucji administracyjnej lub wystąpiłaby inna okoliczność uniemożliwiająca prowadzenie egzekucji (np. brak decyzji) lub niewłaściwy podmiot, który uważa się za wierzyciel, lub tytuł wykonawczy obejmuje okres i zaległości, co do których wcześniej wszczęto postępowanie egzekucyjne. Okoliczności te, co wynika z akt sprawy oraz argumentów podniesionych przez NUS, DIS oraz Wierzyciela i SKO w wydanych w sprawie postanowieniach nie zaszły w sprawie rozpoznawanej, więc zarzut ten należało uznać za oczywiście bezzasadny. Trafne było również Stanowisko DIS wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że również zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. - niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów z art. 27 u.p.e.a. - nie mógł być uznany za zasadny, gdyż organ egzekucyjny zbadał z urzędu czy ww. tytuł wykonawczy zawierał treści z art. 27 § 1 i 2 u.p.e.a., w tym dane dotyczące należności i odsetek, podstawę prawną należności, a także informacje, że zobowiązanie jest wymagalne i podlega egzekucji i na tej podstawie przystąpił do egzekucji. Prawidłowe było również wyjaśnienie przez DIS w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że w zakresie zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. nie mieści się podważanie merytorycznej zasadności naliczania przez Wierzyciela odsetek od zaległości podatkowej, które wskazano w tytule wykonawczym, jako należne, w tym okresu, za jaki odsetki te naliczono. Brakiem formalnym ww. tytułu wykonawczego byłoby natomiast np. niewpisanie kwoty odsetek, przy wskazaniu ich stawki, daty, od której należy je naliczać. Analiza znajdującego się w aktach tytułu wykonawczego wskazuje jednak, że tytuł ten spełnia wszelkie wymagania formalne przewidziane w art. 27 § 1 i 2 u.p.e.a. Sąd w związku z powyższymi rozważaniami, które wskazują, że zarówno Wierzyciel, jak i organ egzekucyjny oraz organy wyższego stopnia nad tymi organami (SKO i DIS) ustosunkowały się do wszystkich podnoszonych przez Spółkę zarzutów, wyjaśniając przesłanki, którymi kierowały się załatwiając sprawę i wykazały, że nie naruszyły zasad ogólnych k.p.a. wynikających ze wskazanych w skardze przepisów art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a., ani przepisu art. 124 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. 4. Sąd z tych względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.