I SA/Wr 827/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Protokolant specjalista Agnieszka Dąbrowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 października 2017 r. sprawy ze skargi A S.A. Centrala z siedzibą w L. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz A S.A. Centrala z siedzibą w L. kwotę 457, 00 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi A z siedzibą w L. (dalej: A, Spółka, Skarżąca, Wnioskodawca) jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ), znak [...] z dnia 16 maja 2017 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika. Z akt sprawy wynika, iż w dniu 20.02.2017 r. wpłynął do organu wniosek Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca jest spółką prowadzącą głównie działalność polegającą na wydobyciu i przetwórstwie surowców naturalnych. Wnioskodawca - jako pracodawca - jest płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych (dalej: PIT). W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Wnioskodawca zatrudnia osoby fizyczne na podstawie umów o pracę oraz na podstawie stosunków cywilnoprawnych. W celu zabezpieczenia swoich interesów Wnioskodawca zawiera z częścią osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę lub innego stosunku prawnego umowy o zakazie konkurencji. Część z tych umów wiąże pracowników zarówno w czasie zatrudnienia, jak i po jego ustaniu. Ponadto umowy zawierane przez Wnioskodawcę z osobami zatrudnionymi na podstawie umów o pracę (których czynności są związane z zarządzaniem) lub na podstawie innego stosunku cywilnoprawnego (w tym w szczególności umów o świadczenie usług zarządzania) przewidują możliwość wypłaty odprawy lub odszkodowania z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę lub umowy o świadczenie usług lub rozwiązania jej przed upływem terminu, na który została zawarta. Wnioskodawca jest spółką akcyjną. Akcje stanowią przedmiot obrotu na rynku regulowanym. Łączna liczba akcji wyemitowanych przez Spółkę wynosi 200 000 000. Wszystkie akcje są akcjami na okaziciela. Dalej wskazano we wniosku, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami obowiązek ujawnienia danych akcjonariusza wobec Spółki dotyczy wyłącznie podmiotów, które posiadają więcej niż 5% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu Spółki, przy czym Spółka nie posiada legitymacji prawnej dla domagania się danych o akcjonariacie Spółki. Głównym akcjonariuszem Spółki jest Skarb Państwa, który posiada 31,79% akcji Spółki. Pozostała część akcji Spółki jest w dyspozycji innych akcjonariuszy, na których składają się zarówno osoby indywidualne, jak i podmioty instytucjonalne. Zgodnie ze Statutem Spółki, akcje Spółki nie są uprzywilejowane co do głosu na zgromadzeniu akcjonariuszy, tj. każda akcja Spółki daje jeden głos na walnym zgromadzeniu, a określony udział procentowy w kapitale Spółki oznacza taki sam udział procentowy w ogólnej liczbie głosów przysługujących ze wszystkich praw udziałowych ustanowionych przez Spółkę. W ramach struktury właścicielskiej Spółki Skarb Państwa posiada zatem bezpośrednio 31,79% ogólnej liczby głosów przysługujących ze wszystkich praw udziałowych ustanowionych przez Spółkę. Wśród akcjonariuszy Spółki nie ma innych akcjonariuszy z udziałem Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego, związków jednostek samorządu terytorialnego, państwowych osób prawnych lub komunalnych osób prawnych, którzy posiadaliby co najmniej 5% ogólnej liczby głosów przysługujących ze wszystkich praw udziałowych ustanowionych przez Spółkę. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: 1.Czy w świetle art. 30 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 26 .07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2016 r., poz. 2032 ze zm., dalej: ustawa o PIT) Wnioskodawca jest zobowiązany do pobrania i odprowadzenia 70% zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od tej części odszkodowania przyznanego na podstawie przepisów o zakazie konkurencji, która przekracza wysokość wynagrodzenia otrzymanego przez podatnika z tytułu umowy o pracę lub umowy o świadczenie usług wiążącej go z Wnioskodawcą w okresie sześciu miesięcy poprzedzających pierwszy miesiąc wypłaty odszkodowania? 2.Czy w świetle art. 30 ust. 1 pkt 16 ustawy o PIT Wnioskodawca jest zobowiązany do pobrania i odprowadzenia 70% zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od odpraw lub odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę, której przedmiotem są czynności związane z zarządzaniem lub umowy o świadczenie usług zarządzania lub rozwiązania jej przed upływem terminu, na który została zawarta, w części, w której ich wysokość przekracza trzykrotność miesięcznego wynagrodzenia otrzymanego przez podatnika z tytułu umowy o pracę lub umowy o świadczenie usług zarządzania wiążącej go z Wnioskodawcą? Zdaniem Wnioskodawcy, w zakresie pytania nr 1, w świetle art. 30 ust. 1 pkt 15 ustawy o PIT nie jest zobowiązany do pobrania i odprowadzenia 70% zryczałtowanego podatku dochodowego od tej części odszkodowania przyznanego na podstawie przepisów o zakazie konkurencji, która przekracza wysokość wynagrodzenia otrzymanego przez podatnika z tytułu umowy o pracę lub umowy o świadczenie usług wiążącej go z Wnioskodawcą w okresie sześciu miesięcy poprzedzających pierwszy miesiąc wypłaty odszkodowania. Zdaniem zaś Wnioskodawcy odnośnie pytania nr 2, w świetle art. 30 ust. 1 pkt 16 ustawy o PIT także nie jest on zobowiązany do pobrania i odprowadzenia 70% zryczałtowanego podatku dochodowego od odpraw lub odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę, której przedmiotem są czynności związane z zarządzaniem lub umowy o świadczenie usług zarządzania lub rozwiązania jej przed upływem terminu, na który została zawarta, w części, w której ich wysokość przekracza trzykrotność miesięcznego wynagrodzenia otrzymanego przez podatnika z tytułu umowy o pracę lub umowy o świadczenie usług zarządzania wiążącej go z Wnioskodawcą. W zaskarżonej interpretacji z dnia 16 maja 2016 r. organ uznał stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego za nieprawidłowe. Organ wskazał na wstępie, iż zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa zaniechano poboru podatku. Na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami, zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 25b i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Dalej wskazał organ, iż stosownie do art. 12 ust. 1 ww. ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Organ wskazał dalej, iż ustawą z dnia 25 listopada 2015 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1992 i 2299) od dnia 1 stycznia 2016 r. wprowadzone zostały zmiany do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych polegające na rozszerzeniu katalogu przychodów (dochodów) opodatkowanych zryczałtowanym podatkiem dochodowym, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy o nowe tytuły (pkt 15 i 16). Powyższe przepisy weszły w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. i mają zastosowanie do dochodów osiągniętych od tego dnia. Organ podkreślił, iż jak wynika z postanowień art. 30 ust. 1 pkt 15 ustawy, opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym podlegają odszkodowania otrzymane z tytułu powstrzymywania się od działalności konkurencyjnej otrzymane od określonej w przepisie spółki, w części w której wysokość odszkodowania przekracza wysokość wynagrodzenia otrzymanego przez podatnika z tytułu umowy o pracę lub umowy o świadczenie usług wiążącej go ze spółką w okresie sześciu miesięcy poprzedzających pierwszy miesiąc wypłaty odszkodowania. Natomiast przepis art. 30 ust. 1 pkt 16 ustawy stanowi, iż opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym według stawki 70% podlegają odprawy lub odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę, której przedmiotem są czynności związane z zarządzaniem, lub umowy o świadczenie usług zarządzania lub rozwiązania jej przed upływem terminu, na który została zawarta, w części przekraczającej trzykrotność miesięcznego wynagrodzenia otrzymanego przez podatnika z tytułu ww. umów łączących go ze spółką określoną w art. 30 ust. 1 pkt 15 ustawy. Zatem, w ocenie organu, do ustalenia, czy powyższa regulacja ma zastosowanie w konkretnym przypadku, niezbędne jest m.in. ustalenie czy w danym przypadku mamy do czynienia ze spółką, w której Skarb Państwa, jednostka samorządu terytorialnego, związek jednostek samorządu terytorialnego, państwowa osoba prawna lub komunalna osoba prawna dysponują bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu, w tym także na podstawie porozumień z innymi osobami. Wskazując na powyższe regulacje organ zauważył, iż zastosowane w art. 30 ust. 1 pkt 15 ustawy o PIT sformułowanie wykazuje pewne podobieństwo do konstrukcji przyjętej na gruncie ustawy - Kodeks spółek handlowych (dalej: KSH) dla określenia pojęcia spółki dominującej w art. 4 § 1 pkt 4 lit. a) KSH (a także w art. 3 ust. 1 pkt 37 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 2016 r. poz. 1047, z późn. zm., dla zdefiniowania pojęcia "jednostki dominującej"). Zgodnie z tym przepisem spółkę uznaje się za dominującą m.in. wówczas, gdy dysponuje ona bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu, także jako zastawnik albo użytkownik, bądź w zarządzie innej spółki kapitałowej (spółki zależnej), także na podstawie porozumień z innymi osobami. Podkreślił przy tym organ, iż w piśmiennictwie wskazuje się, że ww. przepis KSH nie wiąże stosunku dominacji z posiadanym przez wspólnika (akcjonariusza) udziałem w kapitale danej spółki, tylko z liczbą głosów na zgromadzeniu wspólników (walnym zgromadzeniu) innej spółki. Chodzi więc o faktyczną władzę nad spółką. Mając to na uwadze organ zauważył, że w pewnych sytuacjach dla stwierdzenia stosunku dominacji (dysponowania większością głosów) wystarczające może być dysponowanie mniejszościowym pakietem praw udziałowych, który jednak – zależnie od uwarunkowań danej spółki (stopień rozproszenia akcjonariatu, frekwencja na zgromadzeniach) – gwarantuje stałe dysponowanie bezwzględną większością głosów na kolejnych zgromadzeniach innej spółki. Zatem, w ocenie organu, sam fakt posiadania przez Skarb Państwa w ramach struktury właścicielskiej Spółki bezpośrednio 31,79% ogólnej liczby głosów, nie przesądza, że Skarb Państwa - nie dysponuje faktycznie bezwzględną większością głosów na zgromadzeniach wspólników lub na walnym zgromadzeniu Spółki. W związku z powyższym organ wywiódł, iż w świetle art. 30 ust.1 pkt 15 ustawy o PIT Wnioskodawca jest zobowiązany do pobrania i odprowadzenia 70% zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od tej części odszkodowania przyznanego na podstawie przepisów o zakazie konkurencji, która przekracza wysokość wynagrodzenia otrzymanego przez podatnika z tytułu umowy o pracę lub umowy o świadczenie usług wiążącej go z Wnioskodawcą w okresie sześciu miesięcy poprzedzających pierwszy miesiąc wypłaty odszkodowania. Ponadto w świetle art. 30 ust. 1 pkt 16 ustawy o PIT Wnioskodawca jest zobowiązany do pobrania i odprowadzenia 70% zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od odpraw lub odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę, której przedmiotem są czynności związane z zarządzaniem lub umowy o świadczenie usług zarządzania lub rozwiązania jej przed upływem terminu, na który została zawarta, w części, w której ich wysokość przekracza trzykrotność miesięcznego wynagrodzenia otrzymanego przez podatnika z tytułu umowy o pracę lub umowy o świadczenie usług zarządzania wiążącej go z Wnioskodawcą. Nie zgadzając się ze stanowiskiem zaprezentowanym w powyższej interpretacji Skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na owo wezwanie, organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. W związku z powyższym Skarżąca wywiodła skargę na powyższą interpretację do wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zaskarżonej interpretacji indywidualnej Skarżąca zarzuca: - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 30 ust. 1 pkt 15 i 16 ustawy o PIT, poprzez uznanie, że A - jako wypłacający wskazane w tym przepisie świadczenia - jest spółką, w której podmioty publiczne dysponują bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na walnym zgromadzeniu, wobec czego jest obowiązany jako płatnik do pobrania i odprowadzenia 70% zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych (dalej: zryczałtowany podatek PIT) od wspomnianych świadczeń; - naruszenie przepisów postępowania, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 14c § 1 i 2 oraz art. 121 § 1 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa), poprzez brak oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny i odstąpienie przez Organ od wskazania uzasadnienia prawnego swojego stanowiska; - naruszenie ogólnych norm prawa podatkowego, w tym zasady in dubio pro tributario zawartej w art. 2a Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazuje, iż nie zgadza się z treścią wydanej przez organ interpretacji w zakresie interpretowania przez organ ustawowego pojęcia: "dysponować bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu", szczególnie w okolicznościach, w których Spółka giełdowa (jak A) nie ma żadnych prawnych narzędzi umożliwiających identyfikację akcjonariatu Spółki posiadającego mniej niż 5% akcji Spółki. A zauważa ponadto, że na gruncie Kodeksu spółek handlowych występują różne typy większości głosów, w tym m.in. większość kwalifikowana. Tymczasem organ na potrzeby interpretacji przepisów art. 30 ust. 1 pkt 15 i 16 ustawy o PIT przyjął większość "bezwzględną", mimo że przepisy te nie powołują się na takie określenie. Niemniej jednak również trudno zaakceptować, zdaniem Skarżącej, stanowisko wskazujące, że w przywołanych przepisach ustawodawca odnosi się do większości bezwzględnej głosów, albowiem mówiąc o większości bezwzględnej na danym zgromadzeniu, powstanie konieczność ustalenia ilości głosów oddanych, gdyż bezwzględna większość głosów to więcej niż połowa głosów oddanych w sposób zgodny z ustawą, umową albo statutem spółki (art. 4 § 1 pkt 9 i 10 Kodeksu spółek handlowych). Zatem dla określenia, czy dany akcjonariusz uzyskał w trakcie głosowania bezwzględną większość głosów, istotna jest nie tylko frekwencja na walnym zgromadzeniu (liczba obecnych akcjonariuszy uprawnionych do głosowania), ale również fakt, jaka ich część brała udział w głosowaniu i oddała głosy w sposób ważny. Akcjonariusz, który potencjalnie nie dysponuje bezwzględną większością głosów, może uzyskać taką większość na skutek tego, że niektórzy akcjonariusze nie wzięli udziału w głosowaniu lub oddali głosy nieważne. W ocenie A, powyższe uwagi wskazują, iż brzmienie art. 30 ust. 1 pkt 15 i 16 ustawy o PIT, nie daje podstaw do interpretacji pojęcia "dysponowania większością głosów" w kontekście frekwencji akcjonariatu na poszczególnych walnych zgromadzeniach. Taka wykładnia ww. przepisów prowadziłaby bowiem do uzależnienia istnienia obowiązku płatnika podatku od zmiennych i nieprzewidywalnych zachowań innych osób, w tym przypadku od obecności akcjonariusza na walnym zgromadzeniu oraz oddania bądź nie oddania przez niego głosu. Ponadto w ocenie A, przyjęcie interpretacji prezentowanej przez Dyrektora doprowadziłoby do sytuacji, w której zastosowanie w praktyce omawianych regulacji w zakresie obowiązku płatnika byłoby niemożliwe. Wynika to ze wskazanych przez Wnioskodawcę w opisie sprawy okoliczności, a mianowicie z faktu, iż Spółka nie posiada wiedzy na temat danych identyfikacyjnych Jej akcjonariatu posiadającego mniej niż 5% akcji Spółki bowiem zgodnie z obowiązującymi przepisami, jako spółka giełdowa, i nie ma żadnych prawnych narzędzi umożliwiających jego identyfikację. Stąd też gdyby dyspozycję art. 30 ust. 1 pkt 15 i 16 ustawy o PIT interpretować w sposób wskazany przez Organ, niemożliwym byłoby w ogóle ustalenie większości głosów na walnym zgromadzeniu akcjonariuszy, a tym samym Spółka nie byłaby w stanie określić istnienia obowiązku wynikającego z powołanych wyżej przepisów ustawy o PIT. W ocenie Wnioskodawcy wydana interpretacja narusza art. 14c § 1 i 2 oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, które zobowiązują Organ interpretacyjny do spełnienia określonych wymogów. Zdaniem Spółki bowiem, w wydanej interpretacji Organ nie dokonał oceny Jej stanowiska i nie zawarł uzasadnienia prawnego tej oceny (do czego Organ był zobligowany, poprzez uznanie stanowiska A za nieprawidłowe). Poza przywołaniem spornych regulacji dotyczących rozpatrywanej sprawy, interpretacja zawiera jedno zdanie wyrażające stanowisko organu, tj. "Zatem sam fakt posiadania przez Skarb Państwa w ramach struktury właścicielskiej A bezpośrednio 31,79% ogólnej liczby głosów, nie przesądza, że Skarb Państwa - nie dysponuje faktycznie bezwzględną większością głosów na zgromadzeniach wspólników lub na walnym zgromadzeniu Spółki", co w ocenie Spółki nie jest wystarczające w kontekście wymogów stawianych interpretacji, a określonych w art. 14c 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Strony dokonana przez organ interpretacja nie wyjaśnia spornego przepisu a postawiona przez organ teza prowadzi w praktyce do szeregu kolejnych pytań i wątpliwości, co w dalszym ciągu czynić będzie niemożliwym wypełnienie obowiązków płatnika przez A. Stąd też w ocenie Spółki, stanowisko organu wyrażone w interpretacji stanowi naruszenie art. 2a Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga okazała się uzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m.in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Natomiast według art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Istota sporu sprowadza się do oceny, czy w opisanym przez Skarżącą przyszłym stanie faktycznym, w świetle art. 30 ust. 1 pkt 15 ustawy o PIT, powstanie u Skarżącej obowiązek pobrania i odprowadzenia 70% zryczałtowanego podatku dochodowego od tej części odszkodowania przyznanego na podstawie przepisów o zakazie konkurencji, która przekracza wysokość wynagrodzenia otrzymanego przez podatnika z tytułu umowy o pracę lub umowy o świadczenie usług wiążącej go ze Skarżącą w okresie sześciu miesięcy poprzedzających pierwszy miesiąc wypłaty odszkodowania oraz czy w świetle art. 30 ust. 1 pkt 16 cyt. Ustawy, powstanie u Skarżącej obowiązek pobrania i odprowadzenia 70% zryczałtowanego podatku dochodowego od odpraw lub odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę, której przedmiotem są czynności związane z zarządzaniem lub umowy o świadczenie usług zarządzania lub rozwiązania jej przed upływem terminu, na który została zawarta, w części, w której ich wysokość przekracza trzykrotność miesięcznego wynagrodzenia otrzymanego przez podatnika z tytułu umowy o pracę lub umowy o świadczenie usług zarządzania wiążącej go z Wnioskodawcą. Rozstrzygając tak nakreślony spór, Sąd stwierdza, że właściwą interpretację ww. przepisów - na gruncie opisanego zdarzenia przyszłego – przedstawiła Skarżąca. Pogląd wyrażony w zaskarżonej interpretacji narusza zaś prawo w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 15 i 16 ustawy o PIT zryczałtowany podatek pobiera się od następujących dochodów (przychodów): 1. odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji w części, w której wysokość odszkodowania przekracza wysokość wynagrodzenia otrzymanego przez podatnika z tytułu umowy o pracę lub umowy o świadczenie usług wiążącej go ze spółką w okresie sześciu miesięcy poprzedzających pierwszy miesiąc wypłaty odszkodowania - w wysokości 70% tej części należnego odszkodowania, 2. określonych w umowie o pracę, której przedmiotem są czynności związane z zarządzaniem, lub umowie o świadczenie usług zarządzania - odpraw lub odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę lub umowy o świadczenie usług zarządzania lub rozwiązania jej przed upływem terminu, na który została zawarta, w części, w której ich wysokość przekracza trzykrotność miesięcznego wynagrodzenia otrzymanego przez podatnika z tytułu umowy o pracę lub umowy o świadczenie usług zarządzania wiążącej go ze spółką - w wysokości 70% należnej odprawy lub odszkodowania. Jednocześnie ustawodawca ograniczył zakres opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych w wysokości 70% jedynie do kwot wypłacanych w spółkach, w których Skarb Państwa, jednostka samorządu terytorialnego, związek jednostek samorządu terytorialnego, państwowa osoba prawna lub komunalna osoba prawna (dalej razem: "Podmioty Publiczne") dysponują bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu, w tym także na podstawie porozumień z innymi osobami. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż w ustawie o PIT brak jest definicji pojęcia "dysponowania bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu". Przepis ten został jednak przez ustawodawcę zaczerpnięty z ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1578 ze zm.; dalej: KSH). Świadczy o tym treść art. 4 § 1 pkt 4 lit. a) KSH, który wskazuje, że jedną z zależności pomiędzy spółkami handlowymi skutkującą uznaniem stosunku dominacji jednej z nich w stosunku do drugiej jest sytuacja, gdy spółka "dysponuje bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu (...) także na podstawie porozumień z innymi osobami". W celu właściwego odczytania normy prawnej wynikającej z wspomnianego przepisu ustawy o PIT, należy zatem odwołać się do interpretacji przedmiotowego zagadnienia na gruncie przepisów KSH. Zgodnie z powszechną i niekwestionowaną interpretacją wskazanych przepisów KSH przez większość głosów należy rozumieć dysponowanie ponad 50% wszystkich głosów przysługujących z wszystkich praw udziałowych ustanowionych przez daną spółkę (na moment nabycia tych akcji). Mając na uwadze, iż brzmienie warunku wskazanego w przepisach ustawy o PIT, będących przedmiotem Wniosku, jest identyczne jak w przepisach KSH, sformułowanie "dysponowania bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu" użyte w ustawie o PIT należy interpretować w taki sam sposób jak w przepisach KSH. Tym samym, Podmioty Publiczne będą dysponowały bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na walnym zgromadzeniu, jeżeli podmiotom tym będzie przysługiwała przewaga głosów obliczana w stosunku do ogólnej liczby głosów przysługujących z wszystkich praw udziałowych ustanowionych przez Spółkę, tj. gdy będą dysponować ponad 50% głosów w stosunku do wszystkich głosów przysługujących z wszystkich praw udziałowych ustanowionych przez daną spółkę. W konsekwencji dla ustalenia, czy normy prawne przewidziane przez art. 30 ust. 1 pkt 15 i 16 ustawy o PIT mają zastosowanie do Spółki, wystarczające jest, aby Spółka ustaliła, czy stosunek głosów posiadanych przez Podmioty Publiczne do ogólnej liczby głosów przysługujących wszystkim akcjonariuszom z wszystkich praw udziałowych ustanowionych przez Spółkę wynosi ponad 50%. Skoro zaś Skarb Państwa posiada 31,79% udziałów w ogólnej liczbie głosów przysługujących z wszystkich praw udziałowych ustanowionych przez Spółkę, słuszne było stanowisko przedstawione we wniosku o interpretację, iż tym samym Podmioty Publiczne nie dysponują obecnie bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na walnym zgromadzeniu Spółki w rozumieniu analizowanych przepisów ustawy o PIT. Podmioty Publiczne dysponowałyby bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na walnym zgromadzeniu (w rozumieniu analizowanych przepisów ustawy o PIT) tylko w przypadku takich zmian w akcjonariacie, które prowadziłyby do dysponowania przez Podmioty Publiczne ponad 50% głosów przysługujących ze wszystkich praw udziałowych ustanowionych przez Spółkę. W konsekwencji powyższego, w świetle art. 30 ust. 1 pkt 15 i 16 ustawy o PIT, Wnioskodawca nie jest zobowiązany do pobrania i odprowadzenia 70% zryczałtowanego podatku dochodowego od określonej nadwyżki wypłacanych kwot. Aby bowiem miały zastosowanie przepisy art. 30 ust. 1 pkt 15 i 16 ustawy o PIT, Skarb Państwa, jednostka samorządu terytorialnego, związek jednostek samorządu terytorialnego, państwowa osoba prawna lub komunalna osoba prawna musi dysponować bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu, w tym także na podstawie porozumień z innymi osobami. Nie sposób zaaprobować stanowiska organu, iż podmiot "dysponujący bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu" jest to taki podmiot, który - ilekroć w konkretnym zgromadzeniu uczestniczy - dysponuje tą większością w każdym przypadku, bez względu na frekwencję (to jest liczbę udziałów albo akcji reprezentowanych na walnym zgromadzeniu). Wniosku takiego nie można bowiem wyprowadzić z żadnego z powyżej przywołanych przepisów. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż - wydając zaskarżoną interpretację - organ podatkowy naruszył wskazane w skardze przepisy prawa materialnego. Natomiast w odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 14c § 1 i 2 oraz art. 121 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez brak oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny i odstąpienie przez organ od wskazania uzasadnienia prawnego swojego stanowiska, Sąd uznaje je za nieuzasadnione. Zgodnie z art. 14c § 1 zdanie pierwsze ustawy Ordynacja podatkowa interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Natomiast w myśl art. 14c § 2 ww. ustawy w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. W wydanej organ, dokonując oceny stanowiska Wnioskodawcy w zakresie objętym treścią wniosku, zawarł zgodnie z art. 14c § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zarówno ocenę przedstawionego stanowiska jak i wskazał uzasadnienie prawne, odnosząc się przy tym do treści złożonego wniosku. W uzasadnieniu interpretacji dokonano wykładni odpowiednich przepisów prawa podatkowego, stanowiących podstawę dokonanej kwalifikacji oraz dokonano subsumcji opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego pod wyinterpretowaną normę prawną. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 14c § 1 i 2 oraz art. 121 § 1 w związku z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa, jest zarzutem chybionym. Za niezasadny uznał Sąd również zarzut Strony, że interpretacja indywidualna narusza ogólne normy prawa podatkowego, w tym zasadę in dubio pro tributario zawartej w art. 2a Ordynacji podatkowej. Organ nie miał wątpliwości co do interpretacji treści przepisu art. 30 ust. 1 pkt 15 oraz pkt 16 ustawy o PIT. Tymczasem, zasada in dubio pro tributario znajduje zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy interpretacja przepisu prawa przy zastosowaniu wszystkich jej kontekstów (językowego, systemowego, funkcjonalnego) nie daje zadowalających rezultatów. Tylko zatem w przypadku, gdy rezultat przeprowadzonej wykładni, mimo zastosowania różnych metod interpretacji, pozwala na przyjęcie alternatywnych względem siebie treści normy prawnej, prawidłowym rozwiązaniem jest wybór znaczenia, które jest korzystne dla podatnika. Zdaniem Sądu, taka sytuacja nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Dlatego brak jest podstaw do uznania, że został naruszony art. 2a Ordynacji podatkowej. Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien uwzględnić przedstawione wyżej stanowisko Sądu. Mając na względzie powyższe uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną w całości na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 p.p.s.a.