II OSK 926/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. K. i R. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1346/17 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi B. K. i R. K. na uchwałę Rady Gminy K. z dnia [..] listopada 2016 r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 6 listopada 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1346/17, odrzucił skargę B. K. i R. K. na uchwałę Rady Gminy K. z dnia [...] listopada 2016 r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów zlokalizowanych w rejonie miejscowości G., B. M. oraz B. D., Gmina K. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że skarga B. i R. K. na ww. uchwałę Rady Gminy K. Nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. jako przedwczesna, nie zasługiwała na uwzględnienie. Skarżący nie wykazali bowiem, że ich skarga na uchwałę Rady Gminy K. została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Dowodu takiego wezwania skarżący nie załączyli do skargi. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie wpłynęło również do Urzędu Gminy. Tym samym skarga ta jako przedwczesna, nie zasługiwała na uwzględnienie. Z powyższych przyczyn Sąd uznał skargę za niedopuszczalną i odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skargą kasacyjną B. K. i R. K. zaskarżyli powyższe postanowienie w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. odrzucenie skargi ze względu na nie wykazanie przez skarżących, że skarga na uchwałę Rady Gminy K. została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, podczas gdy takie wezwanie zostało złożone osobiście w Urzędzie Gminy, a dowód jego przedłożenia został przesłany do Sądu. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i nadanie skardze dalszego biegu oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w dniu 7 lutego 2017 r. skarżący złożyli bezpośrednio w Urzędzie Gminy K. pismo zatytułowane "wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego" datowane na dzień 2 lutego 2017 r., a dotyczące uchwalenia przez Radę Gminy przedmiotowej uchwały. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z przepisu tego wynika, iż koniecznym warunkiem formalnym do skutecznego wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 powołanej ustawy jest uprzednie wezwanie organu gminy, który wydał zaskarżoną uchwałę lub zarządzenie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, dokonanego poprzez wydanie zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając skargę B. K. i R. K. na uchwałę Rady Gminy K. z dnia [...] listopada 2016 r. Nr [...] stwierdził, że skarżący nie wykazali, że wniesienie przedmiotowej skargi poprzedzili wezwaniem Rady Gminy K. na usunięcia naruszenia prawa dokonanego przez wydanie zaskarżonej uchwały. Takie stanowisko zostało zawarte w uchwale Rady Gminy z dnia [..] .05.2017r. w sprawie odpowiedzi na skargę. Z akt sądowych niniejszej sprawy wynika jednak, że do pisma z dnia 5 lipca 2017 r. (k. 34), które skarżący nadali do Sądu I instancji jeszcze przed doręczeniem im wezwania do usunięcia braków formalnych przedmiotowej skargi przez m.in. złożenie dowodu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, skarżący załączyli potwierdzone za zgodność z oryginałem "Wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego" z dnia 2 lutego 2017 r., na którym znajduje się prezentata Urzędu Gminy w K. z datą wpływu 7 luty 2017 r. W wezwaniu tym skarżący podnieśli, że naruszenie ich interesu prawnego ma miejsce w związku z podjęciem uchwały Rady Gminy w K. nr [...], swój interes prawny wywodzili z prawa własności do działek o nr ewid. [...] i wskazywali na ograniczenie zapisami przedmiotowej uchwały (§ 5 pkt 3) możliwości rozwoju prowadzonej przez nich na ww. działkach działalności. W skardze na przedmiotową uchwałę skarżący wywodzili natomiast swój interes prawny z przysługującego im prawa własności do działek o nr [...] i również zarzucili zapisom zawartym w § 5 pkt 3 przedmiotowej uchwały ograniczenie skali i zakresu prowadzonej przez nich działalności. W tych okolicznościach nie można zgodzić się z twierdzeniem, że skarżący wniesienia przedmiotowej skargi nie poprzedzili wezwaniem Rady Gminy K. do usunięcia naruszenia prawa w związku z uchwaleniem w dniu [...] listopada 2016 r. uchwały Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów zlokalizowanych w rejonie miejscowości G., B. M. oraz B. D., Gmina K.. Podkreślenia wymaga ponadto, że zarządzeniem z dnia 22 czerwca 2017 r. wezwano skarżących do usunięcia braków formalnych skargi przez jej podpisanie bądź złożenie podpisanego egzemplarza skargi oraz złożenia dowodu wezwania Rady Gminy w K. do usunięcia naruszenia prawa i po wpływie do Sądu ww. pisma skarżących z dnia 5 lipca 2017 r. i przesłaniu przez nich w dniu 11 lipca 2017 r. prawidłowo podpisanej skargi wraz z jej odpisem, zarządzeniem z dnia 19 lipca 2017 r. uznano, że braki formalne skargi uzupełniono w terminie (k. 53). W tych okolicznościach stanowisko Sądu I instancji zostało wyrażone bez uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa znajdującego się na k. 35 akt sądowych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem autora skargi kasacyjnej, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie. Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania NSA stwierdza, że w świetle art. 203 i art. 204 p.p.s.a., brak podstaw do takiego rozstrzygnięcia w przypadku, gdy – tak jak w rozpoznawanej sprawie – przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie kończące postępowanie w sprawie, co jednak nie oznacza, że koszty związane z wniesieniem tej skargi kasacyjnej nie mogą być rozliczone w następnie wydanym wyroku, z uwzględnieniem zasad dotyczących zwrotu kosztów postępowania wynikających z art. 200 p.p.s.a. (uchwała NSA z 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07).