I SA/Wr 792/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Daria Gawlak-Nowakowska, Sędziowie: Sędzia WSA - Anetta Chołuj, Sędzia WSA - Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Protokolant: Referent - Edyta Forysiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 listopada 2017 roku sprawy ze skargi: D. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie: odmowy – po wznowieniu - uchylenia decyzji ostatecznej w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2011 r. oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego we W. z dnia 31 października 2016 r., nr [...] odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego we W. z dnia 31 grudnia 2015 r., nr PP/4213-19/15/140970/2015 określającej D. S. (strona, skarżący) zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2011 r. Wnioskiem z dnia 31 marca 2016 r. skarżący wystąpił o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego powyższą decyzją ostateczną Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego we W. W motywach wniosku wskazał na przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. – dalej: OP) uzasadniając, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi wydającemu decyzję. Nowymi dowodami uzasadniającymi wznowienie postępowania są według strony: 1. Ugoda pozasądowa z dnia 25.09.2014 r. zawarta w K. między podatnikiem a R. D., w której skarżący zobowiązał się do zapłaty R. D. kwoty 194.000 zł z tytułu współpracy i zapłacił tego dnia 12.000 zł, 2. Cztery pokwitowania odbioru przez R. D. od strony kwot 30.000 zł, 30.000 zł, 5.000 zł i 112.000 zł (łącznie 177.000 zł) - datowane odpowiednio na 26.09.2014 r., 3.10.2014 r., 29.12.2014 r. i 8.01.2015 r. - pokwitowania z tytułu rozliczenia zapłaty za samochody kupione przez skarżącego od R. D., 3. Protokół przesłuchania D. S. w Pierwszym Urzędzie Skarbowym we W. w dniu 08.12.2015 r. do sprawy karnej skarbowej [...]. W rezultacie przeprowadzonego postępowania Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego we W. decyzją z dnia 31 października 2016 r., nr [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 31 grudnia 2015 r. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z 31 maja 2017 r. (nr [...]) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że ujawnione przez stronę "nowe dowody" miały wykazać, że D. S. sprzedawał samochody będące własnością R. D. a sam był tylko pośrednikiem w sprzedaży. Wskazywać miały również, że przebieg transakcji był całkowicie odmienny niż to przedstawione zostało w prawomocnej decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego dotyczącej podatku VAT za miesiące od stycznia do grudnia 2011 r. W ocenie organu odwoławczego, po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, w którym organ I instancji zbadał w sposób wyczerpujący okoliczności i dowody wskazane przez stronę, brak było podstaw do uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania podatkowego, ponieważ nie zostały spełnione łącznie cztery przesłanki wskazane w art. 240 § 1 pkt 5 OP, albowiem : - zebrany w postępowaniu materiał dowodowy nie potwierdził współpracy skarżącego i R. D. w zakresie handlu samochodami w 2011 r., - ze wskazanych we wniosku o wznowienie postępowania dowodów oraz zeznań skarżącego nie wynikało, aby samochody sprzedawane przez stronę w 2011 r. były przedmiotem ewentualnej współpracy; - zeznania złożone pod odpowiedzialnością karną w sprawie karnej świadka - R. D. jednoznacznie wykluczają współpracę w zakresie handlu samochodami ze skarżącym; - powołana przez D. S. okoliczność, iż nie był on właścicielem sprzedawanych samochodów jest w niniejszej sprawie bez znaczenia, gdyż dla celów podatku od towarów i usług istotne jest, że podatnik rozporządzał nimi jak właściciel. Wobec udokumentowania nabycia używanych samochodów przeznaczonych do odprzedaży sfałszowanymi umowami, faktyczny dostawca tych pojazdów jest nieznany, nie jest znane ich pochodzenie, a tym samym nie jest spełniony warunek dotyczący dostawcy towaru używanego, o którym mowa w art. 120 ust. 10 ustawy o VAT. Fakt nabycia przez stronę w 2011 r. samochodów od R. D. potwierdza jedynie niepoparte innymi dowodami zeznanie skarżącego . Dokonując analizy przedstawionych dowodów w postaci zawartej ugody z dnia 25.09.2017 r. w relacji do złożonych zeznań strony i świadka, organ stwierdził, że w trakcie przesłuchania strony z dnia 8.12.2015 r. to strona stwierdziła, iż samochody które sprzedawał były własnością R. D., a on sam występował jako pośrednik. Na te okoliczność przedłożono ugodę z dnia 25.09.2014 r. dotyczącą rozliczenia za sprzedane samochody oraz kopie pokwitowań z dnia 26.09.2014 r. 30.10.2014 r. 29.12.2014 r. i z 8.01.2015 r. Skarżący zeznał jednocześnie, iż około 10 samochodów które jeszcze posiadał sprzedał po zawarciu ugody dnia 25.09.2014 r. Ponadto z przedłożonych dokumentów i złożonych w trakcie przesłuchań wyjaśnień nie wynika aby wskazane wyżej rozliczenia miały jakikolwiek związek ze sprzedawanymi przez skarżącego samochodami w okresie XII- 2009 do XII - 2011 r. We wskazanych dowodach nie przedstawiono bowiem żadnych okoliczności potwierdzających, że faktycznie taka sytuacja mogła dotyczyć lat wcześniejszych. Zeznając w dniu 27.09.2016 r. strona nie wskazała jakich samochodów dotyczyło rozliczenie wynikające z ugody z dnia 25.09.2017 r.. Ponadto organ podkreślił, iż przesłuchany w dniu 7.04.2016 r. R. D. zaprzeczył prowadzeniu współpracy w zakresie sprzedaży samochodów, wskazał jedynie, iż udzielał skarżącemu koleżeńskiej pomocy w zakresie kontaktów biznesowych w języku niemieckim, którego skarżący nie znał. Odnosząc się do zawartej ugody, wskazał na inne okoliczności, których ta ugoda dotyczyła. Odnośnie zaś okazanych pokwitowań odbioru pieniędzy dotyczących ugody z dnia 24.09.2014 r. nie wyjaśnił w sposób jednoznaczny czy rozliczenie dotyczyło jednego czy więcej samochodów. Niemniej jednak wskazał, że rozliczenie mogło dotyczyć lat 2002-2003 a zatem również nie okresu, którego dotyczy decyzja. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie organu podatkowego I instancji zostało oparte na całościowej ocenie wszystkich okoliczności w sprawie oraz na dowodach zebranych w trakcie prowadzonego postępowania, a także w ramach weryfikacji informacji, których udzieliła strona, jej pełnomocnik i przesłuchany w charakterze świadka R. D. w toku śledztwa sygn. akt [...] w postępowaniu o przestępstwo skarbowe, prowadzonego przez Pierwszy Urząd Skarbowy we W. przeciwko D. S. Ponadto organ I instancji dokonując oceny materiału dowodowego nie poprzestał tylko na twierdzeniach podatnika, lecz uwzględnił stopień szczegółowości tych twierdzeń, zmiany i zakres niezgodności w tych twierdzeniach, zakres okoliczności potwierdzonych dokumentami źródłowymi, moment zgłoszenia nowych twierdzeń w toku postępowania wyjaśniającego. Tak przeprowadzona ocena materiału dowodowego dała zdaniem organu odwoławczego podstawę ustalenia prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Tym samym zarzut niewyczerpującego zebrania materiału dowodowego jest chybiony. Natomiast odmienna ocena materiału dowodowego od oceny skarżącego, nie oznacza, że materiał został zebrany niedostatecznie. Zdaniem organu odwoławczego, zasadniczy dowód złożony z wnioskiem o wznowienie postępowania w postaci ugody pozasądowej oraz pokwitowania z tytułu rozliczenia zapłaty z dnia 25.09.2014 r. nie pozwalają określić jakich pojazdów mogła dotyczyć ugoda, a tym bardziej nie można określić okresu współpracy. Nieuprawnione zdaniem organu odwoławczego jest także stawianie zarzutu dotyczącego braku zainteresowania organu podatkowego wnioskiem dowodowym złożonym w dniu 20.04.2016 r. w toku śledztwa o sygn. akt [...] w postępowaniu o przestępstwo skarbowe, prowadzonego przez Pierwszy Urząd Skarbowy we W. przeciwko D. S. Dowody wskazane w powyższym wniosku nie były przedmiotem niniejszego postępowania uruchomionego w trybie nadzwyczajnym. W konsekwencji dowody te nie spełniały przesłanek, o których mowa w art. 240 § 1 pkt. 5 ustawy OP i nie mogły stanowić podstawy wznowienia postępowania. Organ wywodził także, że podatnik nie występował w roli "zwykłego pośrednika", gdyż działalność pośrednika polega jedynie na kojarzeniu stron, które mają zawrzeć umowę sprzedaży. Pośrednik wykonuje zatem wyłącznie czynności zmierzające do zawarcia umowy. Bez wątpienia sprzedającym jest właściciel pojazdu, a nie pośrednik, który działa jedynie jako pośrednik sprzedawcy na podstawie jego upoważnienia. W rezultacie organ odwoławczy uznał, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego we W. nr [...] z dnia 31 października 2016 r. odmawiającej uchylenia w całości ostatecznej decyzji tego organu z 31 grudnia 2015 r. nr [...] w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2011 r. W skardze - skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 187 § 1 i 191 OP mające wpływ na wynik sprawy przez uznanie, że w sprawie nie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane Naczelnikowi Pierwszego Urzędu Skarbowego we W., podczas gdy wskazane dowody i okoliczności we wniosku inicjującym postępowanie wznowieniowe oraz okoliczności wskazane do udowodnienia w równolegle prowadzonym postępowaniu karnoskarbowym [...] przeczą takiej ocenie, a zarazem przemawiają za przyjęciem ziszczenia się przesłanki wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 OP, przez co ocena dowodów zebranych w sprawie nie jest zgodna ze standardami zasady kompletności materiału dowodowego i zasady swobodnej oceny dowodów, 2. art. 240 § 1 pkt 4 OP, mające wpływ na wynik sprawy, poprzez odmowę wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną w którym pełnomocnik strony - adw. G.Ł. - nie brał bez własnej winy udziału, w sprawie mimo zgłoszonego pełnomocnictwa, skutkiem czego nie doręczono mu żadnego pisma procesowego, w tym decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż zaskarżona decyzja jest niesłuszna i stanowi o kwalifikowanym naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 191 OP, jak również o kwalifikowanym naruszeniu art. 187 § 1 OP. Najogólniej rzecz ujmując, organy obu instancji, odmawiając przedstawionym dowodom - czy to ze źródeł osobowych, czy to z dokumentów - takiego charakteru, jaki przedstawił podatnik, nie podejmują zarazem nawet próby objaśnienia ich innego, bo alternatywnego wobec wersji prezentowanej przez podatnika, charakteru. Organ nie objaśnia, czemu miała służyć ugoda pozasądowa zawarta miedzy podatnikiem a R. D., nie objaśnia sprawy autorstwa kilku podrobionych umów, co do których - jak wynika to z opinii biegłego grafologa - nie ma wątpliwości, iż nie są one dziełem podatnika, a ostatecznie nie dokonuje krytycznego oglądu zeznań R. D., który wypiera się współpracy z podatnikiem w zakresie handlu samochodami, dając mu zarazem bezkrytycznie i naiwnie - w świetle zasad doświadczenia życiowego - wiarę. Skoro poza sporem pozostaje okoliczność, że podatnik dokonywał sprzedaży samochodów w ilościach znacznych, to nie może ulegać zarazem wątpliwości, że musiał on posiadać jakieś źródło tych samochodów. Organ II instancji tego - najważniejszego dla sprawy - wątku nie rozwikłał, co więcej - nie usiłował nawet podjąć się próby wykazania alternatywnego wobec wskazanego przez podatnika źródła pochodzenia samochodów. Jeśli nie był ich właścicielem, to zgodnie z regułami dowodowymi powinnością organu było wskazać takie źródło. Tego, zasadniczego dla opodatkowania, elementu stanu faktycznego organ nie udźwignął W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu. W ocenie Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo stwierdziły brak podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej w trybie wznowieniowym albowiem, wbrew stanowisku skarżącego nie zaistniały przesłanki, na jakie wskazywał we wniosku o wznowienie postępowania. Oceniając zarzuty proceduralne, Sąd stwierdza, że organy, prowadząc postępowanie wznowieniowe, nie naruszyły wskazywanych w skardze przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, postępowanie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a stronie zapewniono czynny udział w postępowaniu. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji i podanych w niej motywów, stwierdzić należy, że ocena dowodów, jakiej dokonał w tej sprawie organ odwoławczy nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała z ochrony przewidzianej w art. 191 OP. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w uzasadnieniu decyzji odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez skarżącego twierdzeń. Wymaga dodania, że zgodnie z art. 122 OP - w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zasada prawdy obiektywnej nakazuje organom prowadzącym postępowanie zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego tak, aby stan faktyczny sprawy ustalić zgodnie z rzeczywistością. Zasada prawdy obiektywnej ma zastosowanie także w postępowaniu wznowieniowym. Zebranie dowodów istotnych dla sprawy w ramach tego postępowania sprowadza się do badania, czy istnieją podstawy do wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 OP, a zatem ustalenie, czy przesłanki wznowieniowe wskazane we wniosku miały rzeczywiście miejsce, a nie ponowne kompleksowe gromadzenie i ocenę materiału dowodowego, które były podstawą do wydania decyzji ostatecznej. Przechodząc do dalszych rozważań podkreślenia wymaga, że instytucja wznowienia postępowania stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznej. Zasada trwałości decyzji oznacza, że rozstrzygnięcia, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, stają się ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w nadzwyczajnych przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach podatkowych. Zasada ta ma służyć pewności obrotu prawnego, ponieważ chodzi o zapewnienie podmiotom stosunku prawnopodatkowego ochrony praw nabytych. Możliwość podważenia decyzji ostatecznej narusza ład systemu prawnego, gdyż stanowi odstępstwo od zasady dwuinstancyjności postępowania oraz stabilności decyzji ostatecznych (art. 127 i 128 OP). Tylko wyraźnie określone (nadzwyczajne) przyczyny, stanowiące o najdalej idących wadliwościach decyzji lub poprzedzającego ją postępowania, mogą prowadzić do wzruszenia decyzji ostatecznej. Tryby nadzwyczajne nie są w stosunku do siebie konkurencyjne (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA 286/99, niepublikowane.). Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 § 1 OP. Co istotne, jak trafnie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego. Odmienne są przede wszystkim zasady rozpoznawania spraw w trybach nadzwyczajnych. W szczególności inna jest waga zakresu przedmiotowego naruszeń prawa uwzględnianych przez organ odwoławczy, a inna branych pod uwagę przez organ rozpatrujący wniosek o wznowienie postępowania. Naruszenie prawa mogące mieć znaczenie przy rozpoznawaniu sprawy w trybie odwoławczym, np. co do oceny dowodów, nie musi mieć znaczenia w postępowaniu wznowionym. Organ prowadzący postępowanie wznowione nie może też wyjść poza zakres podstawy wznowienia (por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2001 r., sygn. akt III SA 1974/00, niepubl.; wyrok NSA z dnia 4 marca 2003 r., sygn. akt III SA 1296/01, niepubl.) Oprócz przesłanki ostateczności decyzji, która jest warunkiem sine qua non uruchomienia każdego z trybów nadzwyczajnych, art. 240 § 1 OP wymienia jedenaście podstaw wznowienia postępowania. Wskazanie co najmniej jednej z nich uzasadnia wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1 OP). Czy podstawy te rzeczywiście występują, właściwy organ bada w postępowaniu wszczętym postanowieniem (art. 243 § 2 OP), a wynik badania przedstawia w decyzji, o której mowa w art. 245 OP. W rozpoznawanej sprawie jako podstawę wznowienia skarżący wskazał przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 OP. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 OP, wznowienie postępowania następuje w przypadku, gdy po wydaniu ostatecznej decyzji podatkowej wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Przy czym użyte w art. 240 § 1 pkt 5 OP sformułowanie "wyjdą na jaw" oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, a więc chwila udostępnienia ich organowi. Z kolei łącznik "lub" wskazuje na to, że wystąpienie co najmniej jednego z członów tej alternatywy stanowi samoistną i wystarczającą podstawę wznowienia postępowania. Jeżeli więc dany dowód nie istniał w dniu wydania decyzji, gdyż został sporządzony w okresie późniejszym, to jednak wynikająca z tego dowodu okoliczność mogła istnieć we wspomnianym dniu i może uzasadniać wznowienie postępowania. Przepis art. 240 § 1 pkt 5 OP wymaga zatem kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto, okoliczności te i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Z kolei przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2011 r., sygn.akt I FSK 1562/10, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 446/10, LEX nr 602746; por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Tom II, Toruń 2007 r., s. 543). Co ważne, błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym nie stanowi podstawy wznowienia postępowania, stanowi ją natomiast błędne ustalenie stanu faktycznego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że jako nowe dowody i okoliczności skarżący powołał: 1. Ugodę pozasądowa z dnia 25.09.2014 r. między skarżącym a R. D., mocą której zobowiązał się do zapłaty R. D. kwoty 194.000 zł z tytułu współpracy i zapłacił tego dnia 12.000 zł, 2. Cztery pokwitowania odbioru przez R. D. od skarżącego kwot 30.000 zł, 30.000 zł, 5.000 zł i 112.000 zł (łącznie 177.000,00 zł) - datowane odpowiednio na 26.09.2014 r., 3.10.2014 r., 29.12.2014 r. i 8.01.2015 r. - pokwitowania z tytułu rozliczenia zapłaty za samochody kupione przez skarżącego od R. D., 3. Protokół przesłuchania D. S. w Pierwszym Urzędzie Skarbowym we W. w dniu 08.12.2015 r. do sprawy karnej - skarbowej [...]. Dowody te - według skarżącego - pokazują, że dostawcą pojazdów był R. D. i dlatego skarżący, dla potrzeb rozliczenia podatku od towarów i usług od czynności dostawy samochodów od stycznia do grudnia 2010 r. stosował szczególną procedurę przewidzianą przez ustawodawcę w zakresie dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich i antyków, o której mowa w art. 120 ustawy o podatku od towarów i usług. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji, w kontekście powyższych ustaleń, należało podzielić stanowisko organu, że nie sposób w niniejszej sprawie mówić o ujawnieniu się nowych istotnych dowodów i okoliczności, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 OP. Nowe dowody i nowe okoliczności istotne dla sprawy to takie, które pozwoliłyby dokonać odmiennych ustaleń w zakresie stanu faktycznego przyjętego w ostatecznej decyzji. Trafnie przyjęły organy podatkowe, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził współpracy skarżącego i R. D. w zakresie handlu samochodami w 2011 r. Z dowodów tych oraz zeznań samego skarżacego nie wynika, aby samochody sprzedawane przez skarżącego były przedmiotem ewentualnej współpracy z R. D. Wykluczają to bowiem zeznania złożone pod odpowiedzialnością karną w sprawie karnej świadka - R. D. Także powołana przez skarżacego okoliczność, iż nie był on właścicielem sprzedawanych samochodów, jest jak słusznie przyjęły organy, bez znaczenia w tej sprawie, gdyż dla celów podatku od towarów i usług istotne jest to, że podatnik rozporządzał nimi jak właściciel. Także wobec udokumentowania nabycia używanych samochodów przeznaczonych do odprzedaży sfałszowanymi umowami, faktyczny dostawca tych pojazdów jest nieznany, nie jest znane ich pochodzenie, a tym samym nie jest spełniony warunek dotyczący dostawcy towaru używanego, o którym mowa w art. 120 ust. 10 ustawy o podatku od towarów i usług. Trafne jest zatem stanowisko organów podatkowych, że fakt nabycia przez skarżącego w 2011 r. samochodów od R. D. potwierdza jedynie nie poparte żadnymi dowodami zeznanie samego skarżącego. Co się zaś tyczy wskazanych przez skarżącego dowodów w postaci ugody pozasądowej oraz pokwitowania z tytułu rozliczenia zapłaty z dnia 25.09.2014 r., wskazać należy, że nie pozwalają one określić jakich pojazdów mogła dotyczyć ugoda, a tym bardziej jakiego okresu dotyczyła współpraca pomiędzy skarżącym a R. D. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 240 § 1 pkt 4 OP – podniesionego dopiero na etapie skargi do Sądu - wskazać należy, że wznowienie postępowania z tej przyczyny na podstawie art. 241 § 2 pkt 1 OP następuje tylko na żądanie strony, wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Oznacza, to, iż treść wniosku determinuje zakres postępowania, a organ działając w oparciu o przesłankę z art. 240 § 1 pkt 4 OP nie może go rozszerzyć. Wniosek skarżącego zawarty w skardze nie zastępuje jego poprzedniego wniosku i w związku z określonym w nim dodatkowym żądaniem został prawidłowo przez organ zakwalifikowany jako nowy wniosek i przekazany do rozpoznania organowi właściwemu dla trybu postępowania wznowieniowego, tj. organowi I instancji. Tym samym zarzut ten Sąd uznał za chybiony. Zdaniem Sądu - podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest w sprawie okoliczności, które Sąd mógłby wziąć pod uwagę z urzędu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – P.p.s.a.) – oddalił skargę w całości.