II SA/Rz 933/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 listopada 2017 r. sprawy ze skargi W. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...]. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze ( dalej zamiennie: "Kolegium", "SKO" ) utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia z urzędu postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2016 r. [...] utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w sprawie ustalenia W. G. prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz 149 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; alej: "K.p.a."). Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Wójt Gminy przyznał W. G. (dalej: "Skarżącemu") zasiłek pielęgnacyjny, bezterminowo. Decyzją wydaną w dniu [...] kwietnia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławczy stwierdziło nieważność wyżej wymienionej decyzji. Podstawą stwierdzenia nieważności było ustalenie, że zasiłek pielęgnacyjny został przyznany w oparciu o orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA nr [...]z dnia 14 czerwca 2011 r., które nie spełnia wymogu orzeczenia właściwego zespołu do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...]. Z kolei wyrokiem z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1013/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę na ostatnio wymienioną decyzję. Wnioskiem z dnia 15 maja 2017 r. Skarżący wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o wznowienie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2013 r. W uzasadnieniu wskazał, że w trakcie sprawy przed WSA doszło do zmiany okoliczności, tj. uchylono orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności pkt III i IV, w którym stwierdzono, że orzeczenie wydaje się na stałe i stwierdza się, że niepełnosprawność istnieje od urodzenia. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówił wznowienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2013 r. wskazując w uzasadnieniu, że wznowienie postępowania może nastąpić w sprawach zakończonych rozstrzygnięciem ostatecznym, posiadającym przymiot trwałości. Niedopuszczalne jest wznowienie postępowania w odniesieniu do decyzji wyeliminowanych z obrotu prawnego, z taką zaś sytuacją mamy do czynienia, zdaniem Kolegium w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. G. na decyzję SKO z dnia [...] maja 2016 r. nr [...]w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2013 r. w sprawie zasiłku pielęgnacyjnego skargę oddalił a wyrok ten stał się prawomocny. Wskutek powyższego decyzja Wójta Gminy została wyeliminowana z obrotu prawnego. Na tej podstawie Kolegium odmówiło wznowienia postępowania. Stanowisko to podtrzymało w zaskarżonym do Sądu postanowieniu z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] W skardze na to postanowienie W. G. wskazał, że Kolegium nie uwzględniło jego argumentacji, że jego niepełnosprawność istniała od marca 1996 r. i miała lekki stopień. W związku z pogarszającym się stanem zdrowia w 2011 r. orzeczono umiarkowany stopień niepełnosprawności, a w 2016 r. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności orzekł, że niepełnosprawność istnieje od urodzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Kolegium procedując w niniejszej sprawie wadliwie odczytało treść wniosku skarżącego i w uzasadnieniu swojej decyzji de facto orzekło w przedmiocie innego żądania, niż to, które zostało zgłoszone. Wniosek z dnia 15 maja 2017 r. dotyczył wznowienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2013 r. znak:[...] w sprawie ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego i umorzenia niniejszego postępowania, ewentualnie odmownego stwierdzenia jego nieważności. Jego treść nie budzi wątpliwości, a organy były nim związane. Kolegium wyjaśniło, że w rozpoznawanym przypadku przedmiot postępowania wznowieniowego stanowi w istocie decyzja Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...] w sprawie ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. W/w decyzja z dnia[...] lutego 2013 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzjami SKO z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] i z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] a WSA w Rzeszowie prawomocnym wyrokiem z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1013/16 utrzymał je w mocy oddalając skargę. W konsekwencji SKO przyjęło, że nie jest możliwe wznowienie postępowania w odniesieniu do decyzji wyeliminowanej z obrotu prawnego. Stanowisko SKO byłoby prawidłowe, gdyby wniosek o wznowienie postępowania dotyczył decyzji Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2013 r., oczywiście poza właściwością SKO do jego rozpoznania (art. 148 K.p.a.). W sentencji kontrolowanego postanowienia prawidłowo określono przedmiot postępowania, ale jego uzasadnienie jest z nim sprzeczne. Przedmiot postępowania został w tej sprawie określony przez skarżącego i jest nim żądanie wznowienia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji SKO z dnia[...] maja 2016 r., nr [...] utrzymującej w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia2016 r., nr [...]. Naruszenie przez SKO przepisów art. 61 K.p.a., art. 104 § 2, art. 107 § 3 w stopniu, który przełożył się na wynik sprawy jest oczywiste. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy SKO będzie miało na względzie treść niniejszego uzasadnienia.