II SA/Bk 742/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy B. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. , Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Starosty Z. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu K. P. własności nieruchomości położonej w B., przy ul. [...] oznaczonej jako działki nr [...] i ustalenia wysokości zwaloryzowanej należności tytułem zwrotu odszkodowania. Gmina B. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W piśmie z dnia 23 października 2017 r. skarżącą Gmina zwróciła się też z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, cytowanej dalej: p.p.s.a. (Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Cytowany przepis zawiera co prawda zamknięty katalog przesłanek, których wystąpienie warunkuje możliwość wydania orzeczenia w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co powoduje związanie Sądu tymi granicami, tym niemniej użycie w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej (por. postanowienie NSA z dnia 2 czerwca 2004 r., sygn. akt: FZ 86/04, postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt: II OSK 856/13 - oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Ocena tych przesłanek jest więc pozostawiona każdorazowo Sądowi, który bierze pod uwagę nie tylko okoliczności wskazane we wniosku, ale także wszelkie okoliczności i dokumenty znane sądowi z urzędu, mając także na względzie interesy prawne i stanowiska wszystkich uczestników postępowania. Sąd rozpatrując argumentację wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma obowiązek uwzględniać z urzędu fakty przemawiające za uwzględnieniem lub odmową wstrzymania wykonania aktu lub czynności (tak: NSA w postanowieniach z dnia 23 czerwca 2017 r. I OSK 1101/17 raz z dnia 6 grudnia 2006 r., II OZ 1352/06, CBOSA). Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że decyzja będąca przedmiotem kontroli sądu administracyjnego została wydana w oparciu o art. 136 ust. 2, 3 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.), który to przepis usytuowany jest w dziale III powołanej ustawy. Stosownie zaś do treści art. 9 tej ustawy w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, a więc m.in. w sprawach dotyczących zwrotu wywłaszczonych nieruchomości, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Przyjęte rozwiązanie stanowi szczególne odstępstwo od zasad wykonalności decyzji administracyjnych (por. G. Matusik, w: G. Bieniek, M. Gdesz, S. Kalus, G. Matusik, E. Mzyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, red. S. Kalus, s. 83). Z nadesłanych do sądu akt administracyjnych sprawy wynika, że Wojewoda P. nie wywiązał się z tego obowiązku. Mając więc na uwadze fakt, iż przedmiotem zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r. jest zwrot wywłaszczonej nieruchomości (dział III ustawy o gospodarce nieruchomościami) uzasadnione jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek Skarżącej Gminy. W sytuacji bowiem, gdy organ nie wykonał obowiązku nałożonego art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami, to niezależnie od argumentacji powoływanej we wniosku, czy jej braku lub lakonicznego uzasadnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., zasadne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na wniosek skarżącego, przez sąd administracyjny pierwszej instancji. Oznacza to zatem, że nawet gdy wniosek strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skierowany do sądu, posiada pewne mankamenty, na przykład lakonicznie uzasadnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie) w sytuacji, gdy organ nie wykonał obowiązku nałożonego przez art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami, niedopuszczalna jest odmowa wstrzymania wykonania decyzji. Takie stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych i skład orzekający w pełni się z nim zgadza (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 1193/15, z dnia 20 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 3024/15, z dnia 22 listopada 2016 r. I OZ 1325/16, postanowienie WSA w Krakowie z 28 października 2013r., II SA/Kr 1040/13, WSA w Lublinie z 6 września 2017 r. II SA/Lu 673/17 – wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Mając powyższe na względzie, na mocy art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.